ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

P.3 นั่งเล่น....กับน้องโอโซน

ชื่อตอน : P.3 นั่งเล่น....กับน้องโอโซน

คำค้น : นั่งเล่นในเพลย์โซน เพลย์โซน วิศวะ หมอ คู่จิ้น เพลย์ โอโซน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2562 00:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
P.3 นั่งเล่น....กับน้องโอโซน
แบบอักษร

นั่งเล่น....กับน้องโอโซน

 

พอถึงห้อง ผมก็ให้อาหารสุดหล่อ หนูแฮมสเตอร์ที่ผมเลี้ยงไว้เองแหละ มันน่ารักมากเลยนะ ตัวเล็กๆ ขาวๆ .. จะว่าไปก็คล้ายๆ.. ชั่งเหอะ ไปอาบน้ำนอนดีกว่า หลังอาบน้ำเสร็จ จริงๆ ผมกะว่าจะเข้าไปดู ask สักหน่อย แต่แบตมือถือหมด ก็ไม่รู้ว่าหมดตั้งแต่เมื่อไร ก็เลยชาร์จทิ้งไว้ แล้วผมก็หลับไปตอนไหนไม่รู้

 

ผมลืมตาขึ้นมาสายตามองไปที่นาฬิกาข้างหัวเตียง...สมองประมวลผล

 

7.40 น

 

0-0

 

อชห. สายยยย

 

@m hall m university

"ไอ้เพลย์ย์ย์ กูโทรไปทำไมไม่รับ! มึงรู้มั้ยว่า พี่ฟลุทถามหามึงตั้งแต่ เจ็ดโมงสิบห้า! ทำกูพลอยโดนด่าไปด้วย! กูอุตส่าห์มาเช้า ว่าจะมาส่องเด็กมัธยมมม" พอผมมาถึง ไอ้ยูก็ใส่ใหญ่

 

"โทษๆ แบตมือถือหมด กูก็มาแล้วไง หยุดด่ากได้แล้ว"

 

"แบตหมด รึเมื่อคืนมึงไปทำอะไรมาคะ แล้วนี่อะไร แปดโมงสิบห้าอะนะ เขานัดมึงกี่โมง!"

 

“เออ น่า อย่างน้อยกูก็มาทันเวลาไลฟ์สดแหละน่า” ผมพูดตัดรำคาญและเดินไปนั่งในซุ้ม

 

งานโปรโมทสาขาของมหาลัยผม ก็คล้ายๆโอเพ่นเฮาส์แหละครับ เพียงแต่ไม่ได้จัดที่คณะและไม่ได้มีกิจกรรมใหญ่โตอะไร เราจะจัดงานกันที่หอประชุมกลางของมหาลัยครับ ก็เปิดบูท คล้ายๆกับงานหนังสือแหละครับ มีขายของ มีแจกรางวัลบ้าง จัดให้คนมาเดินดู มาสอบถาม มีเวทีกลาง อะไรทำนองนั้น

 

มหาลัยผมมี 10 คณะครับ เล็กมาอะครับบอกเลย แต่ถึงจะมีแค่ 10 คณะ แต่สาขาโคตรพ่อโคตรแม่เยอะอะครับ

ก็แบ่งเต้นท์กัน ได้คนละกี่เตนล์ผมก็ไม่รู้ครับ พี่เขาเป็นคนคุย

 

คณะผมก็จัดเป็นบูทครับ มีป้ายข้อมูลของแต่ละสาขา มีขายของ มีคนนั่งอยู่ แบบให้คำปรึกษา(คนหล่อๆสวยๆทั้งนั้นแหละครับ พวกดาวเดือน พวก mucuteandsexyboy พวกเชียร์ลีดเดอร์ คทากร ไรงี้ ผมก็เป็นหนึ่งในนั้น 55555 ช่วยไม่ได้ ก็คนมันหล่อ) มีผลงานมาแสดง มีเกียร์ มีช็อป มาโชว์ ละแบบ เกียร์นี่ขัดอย่างดีอะครับ เงาวับ ต่างจากของที่พวกผมพกกันอยู่ทุกวันนี้มาก ส่วนช็อปก็ใหม่ พึ่งสั่งมาจากร้านเลยมั้งเนี่ย โอ้โห พี่ฟลุทแม่งโคตรลงทุน มีกิจกรรมให้เล่นบ้าง เช่นต่อวงจรไฟฟ้า หรือ ทำไอติมจากไฮโดรเจนเหลว อะไรทำนองนี้ ก็แล้วแต่สาขาอะครับ แต่แค่วิศวะอย่างเดียวแม่งก็กินไปด้านหนึ่งของหอประชุมแล้วครับ เป็นคณะที่โคตรใหญ่ ตรงกลางมีเวทีกลางอยู่ ก็มีโชว์เล็กๆน้อยๆ เอาอาจารย์ เอาศิษย์เก่ามาพูดคุย ไรงี้

 

ตอนนี้เด็กเริ่มเยอะแล้วครับ เด็กเดินมามุงแถบผมค่อนข้างเยอะ แน่นอนอยู่แล้วล่ะ คนมันหล่ออะครับ จริงๆผมว่าพวกพี่ฟลุทให้ผมมานั่งเนี่ยไม่ได้สนใจเรื่องให้คำปรึกษาหรอกครับ แม่งจะโปรโมทว่าคณะคนหล่อเยอะ ให้เข้ามาเรียน หรือไม่ก็ ให้พวกแฟนคลับพวกผมได้มาเจอมาถ่ายรูปมาากกกว่า

 

“สวัสดีครับ” ผมเอ่ยทักทายน้องกลุ่มใหม่ที่เดินเข้ามาพูดคุย

 

“สวัสดีค่ะ พี่เพลย์ตัวจริงหล่อมากเลยยย ขอถ่ายรูปหน่อยนะคะ”

 

 “มาดิๆ”

 

 เป็นแนวนี้ประมาณ 6 ใน 10 อะครับ แต่ถามว่าปรึกษาเรื่องคณะจริงๆมีไหม ก็มีครับ

 

“อยากเรียนวิศวะหรอ ก็ตั้งใจนะ สู้ๆ”

 

ก็นะครับ ผ่านไปไม่นาน ตอนนี้ผมก็เปลี่ยนตัวกับเพื่อนละมานั่งพักอยู่ข้างหลัง เห้อออ สายตาผมจ้องมองไปข้างหน้า ผ่านไปยังฝั่งตรงข้ามของหอประชุม...แพทย์หรอ อืม...ในหัวพาลนึกถึงเด็กเมื่อคืน น้องจะมาปะวะ อยากเห็นหน้าจัง...เดี๋ยวนะ ทำไมกูต้องอยากเจอด้วย เดี๋ยว นี่กูเป็นอะไร

              

“อะ..” สายตาผมไปหยุดที่เด็กผู้ชายคนหนึ่ง เขาสวมเสื้อกราวน์ ปากบางกำลังอธิบายอะไรอยู่ก็ไม่รู้ สีหน้าจริงจังมาก แต่ก็ดูตลกดี หึ น่ารักจังวะ

              

ผมจ้องมองเด็กผู้ชายท่าทางคุ้นเคยที่ยืนอยู่ที่บูทตรงกันข้ามอย่างหยุดไม่ได้ เชี่ย...นี่กูเป็นไรวะ เดี๋ยวนะ ใจเย็นไว้ตัวกู

 

คนตัวเล็กเดินวนอยู่ในบูธจับนู่นจับนี่ คุยกับคนนู้นคนนี้ ยิ้มกว้าง จนดูน่าอร่อย

 

ผมไม่รู้ว่าผมนั่งมองเขานานเท่าไหร่ รู้ตัวอีกทีตอนที่ไอ้ยูมันเดินมาสะกิด ยูบอกผมว่าให้ผมไปกินข้าวก่อนได้เลยเพราะตอนบ่ายผมมีนัดสัมภาษณ์บนเวที มันส่งสคริปคำถามใบเล็กๆให้ผมและบอกว่าคำถามมีตามนี้ ซึ่งรายละเอียดของงานนั้นผมไม่รู้เลยแม้แต่น้อย

 

ผมว่าจะนั่งอ่านสคริปแต่อยู่ๆสายตาเจ้ากรรมก็ดันมองไปที่บูธตรงกันข้ามอีกแล้ว

 

"ไปเดินดูสักหน่อยดีกว่า"

 

เมื่อความคิดแล่นเข้ามาในสมอง ผมวางสคริปต์ลงที่เก้าอี้ก่อนจะลากสังขารตัวเองไปที่บูธคณะแพทย์ พอดีอยากเป็นหมออะครับ ต้องไปศึกษาไว้

 

ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผีห่าซาตานที่ไหนเข้าสิง ทำให้ผมเดินมาหยุดที่หน้าบูธคณะแพทย์

 

ในหัวแม่งก็งง ตอนนี้รู้อย่างเดียวว่า...กูอยากมามองน้องเขาใกล้ๆ อาจจะ..อยากแกล้งมั้ง ท่าทางแม่งหน้าแกล้งดี

 

ที่บูธคณะแพทย์

 

ผมแกล้งทำเป็นเดินดูนู่นนี่นั่นไปเรื่อยๆ ก่อนจะมาหยุดที่หน้าของน้องเขา

 

น้องเงยหน้าขึ้นมามองผม ทำหน้างงหน่อยๆ

 

"..อ้าว พี่คนเมื่อวานนี่นา" ก่อนคำว่าอ้าวของน้องนะครับ มันนานมากครับ น้องกับผมจ้องหน้ากันเกือบนาทีได้ นี่กูมันไม่น่าจดจำขนาดนั้นเลยหรอวะ 😂

 

"มาเดินดูบูธหรอครับ" น้องก๋วยเตี๋ยว เรียกงี้ละกัน ยิ้มกว้างละถามขึ้น เล่นเอาผมสตั้นไปหลายวิเลย แม่งเอ้ย....น่ารักชิบหาย

 

เอาตรงๆ ปกติผมเป็นคนไม่มีปฏิกิริยาอะไรแบบนี้กับผู้ชายนะเว้ย! น้องแม่งคนแรกเลย

 

"ใช่พี่มาเดินดูบูทคณะอื่น พอดีคณะพี่คนเริ่มโล่งแล้วล่ะ" โล่งก็เหี้ยละ เด็กอย่างเยอะเลยครับ งานยุ่งชิบหาย กูเนี่ยได้พักก่อนยังเสร่อทำตัวไร้สาระอีก

 

"อ๋อ ครับ แล้วพี่อยากรู้อะไรเกี่ยวกับคณะผมไหม"

 

"อยากสิ ว่าแต่น้องชื่ออะไร" เนี่ยล่ะครับ สิ่งที่อยากรู้ที่สุดในสามโลก เรียกก๋วยเต๋ยวแม่งไม่น่ารักเลย

 

"อ๋อ ผมชื่อ..."

 

"โอโซน กรรมการนักศึกษาบอกว่า มีงานให้เราไปสัมภาษณ์ตอนบ่ายนะ อันนี้เป็นสคริป์คำถามนะ

 

งานมันเร่งด่วนมาก พี่ก็เพิ่งรู้เมื่อกี้เหมือนกัน ขอโทษนะที่ไม่ได้บอกก่อน" ผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาคุยกับน้อง หุ่นดีชิบหาย แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือ คำว่าโอโซน..น้องชื่อโอโซนหรอ?

 

หึ โอโซนเดียวกันปะวะ

 

ผมยืนมองคนตัวเล็กคุยกับรุ่นพี่ของตัวเอง

 

ในหัวก็คุ่นคิด

 

ถ้าเป็นคนเดียวกัน โลกแม่งก็กลมเกินไปจนน่าเตะให้เบี้ยว

 

แต่ว่า

.

.

ถ้าใช่จริงๆ..ก็ดี

 

คนที่เอาสคริปต์มาให้โอโซนเดินออกไปแล้ว

 

น้องเลยหันมาคุยกับผมต่อ

 

"ขอโทษทีนะครับที่ไม่ได้ตอบ ผมโอโซน ครับแล้วพี่ล่ะ"

 

"เพลย์ มึง เอ้ย น้องรู้จักพี่ไหม หรือแบบ เคยได้ยินชื่อพี่มาก่อนปะ" กูเกือบหลุดสถุลแล้วไหมละ 555 ดีนะ ยั้งทัน แต่ว่าถ้าเป็นโอโซนเดียวกัน น้องแม่งต้องเคยได้ยินมาบ้างแหละ

 

"เอ่อ.. พี่เป็นคนดังหรอครับ" น้องแม่งก็ทำหน้าเอ๋อตามสไตล์ แต่บางทีกูก็คิดนะว่า น้องมันกวนตีนป่ะวะ ขนาดกูไม่ค่อยเล่นโซเชียลอิแฮชแท็กนั่งเล่นบ้าบอคอแตกนั่นยังดังมาถึงหูกูได้เลย แล้วน้องแม่งจะไม่รู้จริงๆหรอ

 

"เปล่า แค่รู้สึกเหมือนเคยเจอกันเฉยๆ"

 

ตอแหลอีกแล้วกู

 

"กรี๊ด พี่เพลย์กับพี่โอโซนขอถ่ายรูปหน่อยค่ะ"

 

อยู่ๆก็มีเด็กผู้หญิงกลุ่มนึงมาขอผมกับโอโซนถ่ายรูป

 

ผมรับกล้องแล้วก็ยิ้มหวานให้น้องนักเรียนไป แต่ฝั่งโอโซนก็ยังคงดูงงๆ แต่ก็ยอมร่วมเฟรม

 

"หนูเอฟซีเพลย์โซนมากค่าาา แหมมม พี่เพลย์ แล้วบอกไม่รู้จักกัน" พอน้องกลุ่มนั้นถ่ายรูปเสร็จก็เริ่มปฏิบัติการพูดคุย.

.

.

"ตอนนั้นก็ไม่.... แต่ตอนนี้..รู้จักละ" ผมมองหน้าโอโซนที่ตอนนนี้ทำหน้างงแบบสุดขีด คิ้วน้องแม่งขมวดเป็นปมเหมือนตอนผมเห็นอิแฮชแท็กนั่งเล่นครั้งแรกอะ 5555 ตลกชิบหาย

 

ตอนนี้อยู่ๆในหัวผมก็มีความคิดอะไรสักอย่างแวบขึ้นมา

 

เอาเหอะ...

 

ถ้ากูรู้ว่า..

 

น้องโอโซนสุดที่รักกูจะน่ารัก น่าชังขนาดนี้นะ กูไม่ผลักไสให้เหนื่อยหรอก ...เจอกันยาวๆนะ น้องโอโซน

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว