รับออกแบบ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เด็กชายใบหม่อน

ชื่อตอน : เด็กชายใบหม่อน

คำค้น : ทัณฑ์พิศวาส

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 48

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ค. 2562 20:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เด็กชายใบหม่อน
แบบอักษร

ตาคมกริบมองรถเคลื่อนออกจากบ้านไปจนลับสายตา นึกขึ้นมาได้ว่ามีใครอีกคนที่รอให้เขาคิดบัญชีอยู่

เตมินทร์กลับเข้ามาในห้องพร้อมกับโยนแผ่นซีดีลงบนเตียง

ตากลมโตมองตามสิ่งนั้นก่อนหันกลับมามองผู้ชายตรงหน้าที่คว้าต้นแขนเรียวเล็กไว้แน่น

 “พูดอะไรกับเขาบ้าง เห็นผู้ชายหน่อยไม่ได้เลยหรือไง แม้แต่เด็กยังไม่เว้น” เตมินทร์ปล่อยคำพูดเจ็บๆกัดอีกฝ่าย

 “ไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย เขาเข้ามาหาฉันเอง” แพรวาตอบจริงครึ่งไม่จริงครึ่ง

 “อย่าให้ฉันรู้นะ ว่าเธอขอให้เขาช่วย”

ปลายคางมนเชิดขึ้นรั้นๆ “ฉันมีความคิดพอที่จะไม่ใช้เด็กเป็นเครื่องมือหรอก”

“ต่อไปห้ามคุยกับเขาอีก ไม่อย่างนั้น…”

“ลูกก็ออกจะนิสัยดี ทำไมถึงมีพ่อเลวๆแบบนายนะ!” หญิงสาวตะคอกใส่หน้าเพราะรำคาญเต็มทนกับคำขู่ของเขา เตมินทร์หัวเราะลั่นแต่ใบหน้ากลับดูเหี้ยมเกรียม

“ใช่ พ่อเด็กคนนั้นมัน ‘เลว’ จนหาใครเทียบไม่ได้เลยหละ”

เขาเน้นคำ จนแพรวานึกฉงน

“พูดยังกับตัวเองไม่ใช่พ่อเด็กอย่างนั้นแหละ” เธอมองเขาอย่างแปลกใจ ก่อนที่ความสงสัยจะเพิ่มขึ้น เตมินทร์ปล่อยมือจากเธอไปคว้าแผ่นซีดีขึ้นมา

“อยากดูหนังไหม วันนี้ฉันอารมณ์ดี”

ไม่ทันที่คนถูกเสนอจะอ้าปากตอบ ร่างสูงก็ลุกขึ้นไปเปิดเครื่องเล่นซีดีบนตู้โชว์ปลายเตียงแล้วกลับมานั่งข้างเธอด้วยสีหน้าระรื่น

ผู้ชายคนนี้เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายจนแพรวาตามไม่ทัน ใบหน้าหวานหันความสนใจจากเขาไปที่จอโทรทัศน์ ภาพที่เห็นถึงกับทำให้ตากลมโตเบิกกว้างตะลึงงัน

คนที่นั่งข้างเธอตอนนี้กำลังซุกไซร้ซอกคอระหง ขยับขึ้นลงบนเรือนร่างบางโดยที่หญิงคนนั้นไม่ขัดขืนสักนิด… แพรวากลืนน้ำลายลำบากเหมือนมีก้อนแข็งๆจุกที่คอ แม้จะพยายามเข้าข้างตัวเองว่าไม่ใช่เธอแต่ทุกอย่างก็ฉายชัดเจน

ใบหน้าซีดเผือดส่ายช้าๆอย่างไม่เชื่อสายตา ริมฝีปากเผยอค้างอย่างไม่ยอมรับกับภาพที่เห็น มือบางคว้ารีโมทในมือของเขามาปิดทันที

“นี่มันอะไรกัน!” ตากลมโตแดงก่ำจ้องหน้าเขานิ่ง รู้สึกจุกแน่นบริเวณหน้าอกจนหายใจติดขัด ไม่รู้ว่าภาพนั้นเกิดขึ้นตอนไหน และเธอยินยอมพลีกายให้เขาได้อย่างไร

“เมธัสขอซื้อคลิปนี้ ให้ราคาสูงมากเชียว” ตาคมเป็นประกายมองจอโทรทัศน์ว่างเปล่า

“ฉัน…ฉันไม่รู้เรื่องเลย นายตัดต่อคลิปใช่ไหม”

เธอถามเสียงสั่นรัว

เตมินทร์หัวเราะเบาๆอย่างไม่เดือดร้อนกับอาการของอีกฝ่าย ใบหน้าคมหันมองเธอ จ้องลึกลงไปในตากลมโตที่กำลังสั่นไหว

“แค่ผสมยาปลุกเซ็กซ์แค่นี้เธอก็หมอบแทบเท้าฉันแล้ว ไม่เห็นต้องตัดต่ออะไรให้เสียเวลา ของจริงล้วนๆ” เขายิ้มพอใจ

มือบางฟาดลงบนแก้มสากเต็มแรง จ้องอีกฝ่ายด้วยความเคียดแค้นและความโกรธที่ทวีรุนแรง ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่มีทีท่าเจ็บปวด เขายังมอบความเฉยชาด้วยรอยยิ้มเยาะ

“จำไม่ได้หรือไง พอฉันจะลุกขึ้น เธอวิงวอนแค่ไหน…ที่รักคะ…อย่าทิ้งฉันไป” เตมินทร์ล้อเลียน

          “เลว! ทำเรื่องเลวๆแบบนี้ได้ยังไง!” น้ำตาหลั่งไหลออกมาจากดวงตาคู่งาม แต่เขาก็ทำเป็นไม่รู้สึกรู้สมอะไร

         “งั้นเราก็เลวด้วยกันทั้งคู่แหละ”

         “ฉันเกลียดนาย”

         “ดี เกลียดมากๆยิ่งดี ฉันชอบ”

         “ที่นายทำไปทั้งหมดเพราะต้องการแก้แค้นพี่ธัสใช่ไหม”

          เตมินทร์ยิ้มเหยียด “ฉลาดหนิ แต่ก็ช้าเกินไปเสียแล้ว”

         “ฉันไม่รู้ว่านายกับเขามีปัญหาอะไรกัน แต่หยุดทำแบบนี้เถอะ แล้วฉันจะลืมเรื่องทั้งนั้นที่เกิดขึ้น” แพรวาพยายามกล่อม แต่ก็ถูกเขาตวาด

         “ฉันไม่ลืม และจะไม่มีวันลืมด้วย ใครที่ทำอะไรไว้กับฉัน

กับครอบครัวครัวฉัน มันต้องตายทั้งเป็น” มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบาง

          “ปล่อยนะ!”

         “ดิ้นไปเถอะ ดิ้นแรงๆ ฉันชอบ”

          เขากดร่างบางลง ตรึงแขนทั้งสองไว้เหนือศีรษะ

         “นายมันบ้า”

          ลมหายใจแพรวาเริ่มขาดห้วง เมื่อใบหน้าของคนที่เธอเกลียดแสนเกลียดยังลอยอยู่ใกล้ นึกอยากจะหายตัวไปเสียตอนนี้ จะได้ไม่ต้องทนร้อนทนหนาวเพราะรัศมีสายตาคู่นี้

         “เตรียมใจไว้ซะ เพราะคืนนี้เธอได้มีผัวเลวๆแน่”

          แพรวากรีดร้อง “ไม่ หยุดนะ ฉันขอร้อง”

 “ลืมหมดแล้วหรือเรื่องคืนนั้น อยากทบทวนไหมล่ะ ฉันจะเตือนความจำให้”

อ่านต่อ...ได้ใน MEB กดค้นหานิยาย ทัณฑ์พิศวาส ได้เลยจ้า

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}