I'mDK
email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Episode 02 64%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 677

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ค. 2562 20:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 02 64%
แบบอักษร

"คือ?" อีกฝ่ายเลิกคิ้วถามด้วยสีหน้านิ่งๆ จากที่ปกติก็หน้าตาดุๆ อยู่แล้วยิ่งทำหน้าแบบนี้ก็ยิ่งดูดุเข้าไปใหญ่

 

ถึงแม้ภายในห้องจะมืดมิดแต่กลับมองเห็นสีหน้าและการกระทำของเขาได้อย่างชัดเจน...

 

"หนูละเมอค่ะ" ฉันบอกเสียงอ่อนและเลือกที่จะโกหกออกไปเพื่อรักษาความปลอดภัยให้กับร่างกายตนเอง แต่คนตัวใหญ่กลับทำหน้าไม่เชื่อซะอย่างงั้น

 

"ละเมอจับของฉันเนี่ยนะ?"

 

"ก็..." เหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ตรงลำคอ จู่ๆ ก็พูดไม่ออกแถมไม่รู้จะไปต่อยังไงดี

 

ก็เล่นจับของเขาซะขนาดนั้นนี่

 

"ก็?" คุณแดเนียลเลิกคิ้วขึ้นอีกครั้ง ลำแขนแข็งแรงยังทำหน้าที่โอบรัดร่างกายไม่ให้ไปไหนได้อย่างดี

 

"ปล่อยก่อนได้ไหมคะ" ฉันเลือกที่จะไม่ตอบคำถามแต่กลับใช้แจนเล็กๆ ของตัวเองดันแขนเขาออก

 

"ทำไม?"

 

"หนูอึดอัดค่ะ"

 

"ตอบคำถามฉันก่อนแล้วจะปล่อย" แน่นอนว่าเขาไม่ยอมทำตามคำขอของฉันแต่กลับเพิ่มแรงกอดรัดเพิ่มขึ้นจนฉันรู้สึกอึดอัดมากจนหายใจแทบไม่ออก

 

เขากอดแน่นเกินไปแล้ว

 

"ก็บอกไปแล้วไงคะ" ฉันตอบกลับเขาไปทันควัน "ว่าหนูละเมอน่ะ" และแล้วก็ต้องถอนหายใจออกมา การปฏิเสธเขาในครั้งนี้ยากกว่าครั้งไหนๆ ที่ผ่านมา

 

ในระยะเวลาแปดปีมานี้เขาไม่เคยแตะต้องตัวฉันเลยยกเว้นช่วงแรกๆ ที่มาอยู่ด้วย แต่พอผ่านพ้นเหตุการณ์เมื่อตอนเย็นที่เรสเช็ดไอศกรีมตรงขอบปากให้เขากลับกลายเป็นคนละคน จากที่จู่ๆ ไม่เคยแม้แต่จะโอบกอดก็กลับกอดกันซะแน่นจนใจไม่ออก ไหนจะจูบอันดูดดื่มนั่นอีก

 

ยอมรับว่าตกใจและตั้งตัวไม่ทัน คุณแดเนียลน่ะดูจากทรงแล้วก็ไม่น่าจะชอบเด็กแบบฉันได้นี่นะ

 

แล้วอีกอย่างฉันก็เดาอารมณ์เขาไม่ค่อยจะได้ ใบหน้านิ่งๆ นั่นไม่แม้แต่จะแสดงสีหน้าอะไรออกมานอกจากแสดงผ่านดวงตาคมกริบนั่น ปฏิกิริยาของเขาต่อสิ่งเร้าต่างๆ ก็เหมือนกัน

 

"อืม" เขาพยักหน้ารับรู้ก่อนจะเพิ่มแรงกอดรัดจนใบหน้าฉันจมเข้าไปในอกแกร่งของเขา "นอนเถอะ"

 

ราวกับเป็นเสียงเพลงกล่อมนอนชั้นดี ทันทีที่ได้ยินฉันก็ค่อยๆ หลับตาจนเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง

 

ทั้งๆ ที่ไม่ได้คิดอะไรแต่ทำไมกันนะ ทำไมฉันถึงได้เป็นเด็กว่าง่ายนักตอนที่อยู่กับเขา...

 

ทำไมกันนะ ทั้งที่นี่มันเป็นสถานการณ์ล่อแหลมแท้ๆ แต่ฉันกลับเชื่อใจเขาว่าเขาจะไม่ทำอะไรฉันหากไม่เต็มใจจริงๆ

 

ทำไมกันนะ ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าอ้อมกอดของเขามันช่างอบอุ่นและปลอดภัย

 

ทำไมกันนะ...

 

.

.

.

 

วันต่อมา

07.54 P.M.

 

แสงแดดที่กระทบเข้าสู่ม่านตาเป็นตัวกระตุ้นชั้นดีแก่คนขี้เซาอย่างฉัน จากที่หลับอย่างสบายๆ กลับต้องแหกตาตื่นมาเพราะแดดมันแยงตา

 

ฉันขยี้ตาก่อนจะค่อยๆ กระพริบตาเพื่อโฟกัสการมองเห็น สิ่งแรกที่ฉันมองเห็นก็คือข้างกายฉันไม่มีคนที่นอนกอดเมื่อคืนอยู่แล้ว ต่อมาก็เป็นผ้าม่านที่อุตส่าห์ปิดเอาไว้กลับถูกเปิดออกจนมองเห็นบรรยากาศนอกหน้าต่างได้อย่างชัดเจน พอมองไปรอบๆ ก็พบกับผ้าขนหนูที่วางไว้หน้าห้องน้ำเหมือนมีใครบางคนเตรียมไว้ให้

 

ฉันแอบลอบยิ้มออกมา ภายใต้ความนิ่งและความโหดของเขาก็ยังมีมุมน่ารักอยู่นี่นะ

 

ถ้าเกิดเขาทำตัวน่ารักแบบนี้อีกต่อไปเรื่อยๆ ไม่แน่สักวันฉันอาจจะต้องตกหลุมรักเขาแน่ๆ

 

ฉันสะบัดหัวไปมาเพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกก่อนจะเดินลงจากเตียงไปหยิบผ้าขนหนูที่วางไว้ในตระกร้าพร้อมกับเดินเข้าห้องน้ำไป

 

...สายน้ำเย็นๆ ในยามเช้าช่วยทำให้ร่างกายผ่อนคลายได้จริงๆ จากที่คิดอะไรให้หนักหัวกลับหายไปหมดเลย

 

หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จฉันจึงเดินลงมาจากชั้นสองของบ้าน และก็เจอกับคุณแดเนียลที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ด้วยท่าทางสบายๆ

 

ฉันได้แต่มองเขานิ่งตาไม่กระพริบ เขาดูดีมากไม่ว่าจะด้วยท่าทางไหน และก็ยิ่งดูดูเข้าไปอีกเมื่อบนตัวของเขาแต่งชุดไปรเวท

 

เสื้อยืดสีเทากับกางเกงขาสั้นสีเทามันดูเข้ากับเขามาก ยิ่งเขาเป็นคนผิวขาวจัดจึงทำให้สีผิวตัดกับสีเสื้อผ้าได้อย่างชัดเจน

 

"ตื่นแล้วเหรอ" คนที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่เงยหน้าขึ้นมาเจอกับฉันที่กำลังเดินลงมาอยู่ ริมฝีปากหยักลึกเอ่ยถามทันทีที่เห็นหน้า

 

"ค่ะ" ฉันขานรับก่อนจะเดินไปยังโซนห้องครัว จัดการเปิดตู้เย็นดูว่าวันนี้จะกินอะไรดีเนื่องจากของมันเยอะมากบวกกับวันนี้ฉันตื่นสายแล้วบังเอิญบ้านเล็กไม่มีคุณแม่บ้านคอยมาทำอาหารให้

 

แล้วถ้าถามว่าทำไมคุณแดเนียลถึงไม่ทำอาหารรอล่ะก็...คำตอบคือ...คุณเขาทำอาหารไม่เป็นค่ะ!

 

ใช่ค่ะ! คุณแดนทำอาหารไม่เป็น!

 

ครั้งหนึ่งฉันก็เคยมาอยู่บ้านเล็กกับเขา พอตื่นเช้ามาฉันคิดว่าเขาอาจจะมายืนทำอาหารให้เหมือนในนิยายเหมือนพระเอกทำอาหารให้นางเอก แต่มัันไม่ใช่เลย ภาพที่ฉันเห็นคือเขายืนชงกาแฟกินกับขนมปังทาแยมเท่านั้นค่ะ

 

เป็นผู้ชายที่ชงกาแฟเป็นแค่นั้นนอกนั้นก็...

 

จนฉันต้องมาคอยทำอาหารให้ แต่วันนี้ดันตื่นสายไปหน่อย เขาก็เลยต้องมานั่งรอแบบนี้น่ะ

 

ลืมไปเลย...

 

สงสัยต้องตื่นเช้าๆ แล้วล่ะ ก็นะอยู่บ้านใหญ่มีแม่บ้านทำอาหารให้แต่พอย้ายมาบ้านเล็กกลับลืมตัวไปน่ะสิ แงงงง

 

ฉันเลือกอาหารง่ายๆ อย่างข้าวต้ม จัดการเตรียมวัตถุดับจนครบจากนั้นจึงเริ่มใส่น้ำให้พอดีก่อนจะวางหม้อลงเตาแก๊สและรอจนน้ำเดือดและใส่ข้าวลงไปรอให้มันสุก

 

ระหว่างรอน้ำเดือดก็จัดการหั่นผักและเนื้อไปพลาง เมนูนี้ปราศจากผักชีเนื่องจากผู้ชายตัวโตคนนั้นหยีมาก แบบมากๆ

 

ตอนนั้นที่ไปกินอาหารในโรงแรมแล้วคุณเขาเจอผักชีก็แทบจะโก่งคออ้วกคาโต๊ะเลยล่ะ น่าสงสารมาก

 

โหดมาทั้งชีวิตแต่ดันมาตกม้าตายเพราะผักชี...

 

เนี่ย ถ้าเกิดจะลอบฆ่าคุณแดนน่ะแค่เอาผักชีมาวางไว้ตรงหน้าเขาก็ฆ่าเขาสำเร็จแล้ว

 

หลังจากที่คิดอะไรเพลินๆ พอมองอีกทีข้าวทีาต้มทิ้งไว้ก็เริ่มจะสุกแล้ว ฉันจัดการปรุงรสและเติมวัตถุดิบลงไปแล้วคนให้เข้ากัน รออีกสักระยะก็สุกพอดี

 

พอได้เมนูข้าวต้มแสนยั่วยวนแล้วก็ตักใส่จานสองใบและนำไปวางไว้บนโต๊ะที่อยู่ไม่ไกลมากโซฟามากนัก

 

"คุณแดนคะ อาหารเสร็จแล้วนะคะ" ฉันเอ่ยเรียกจากนั้นคุณแดนจึงวางหนังสือพิมพ์ลงและเดินมานั่งบนเก้าอี้

 

"โอ้ น่ากินจังเลยนะ" เขายิ้มน้อยๆ พลางมองข้าวในชามด้วยดวงตาเป็นประกาย

 

รู้ว่าหิวค่ะ แต่ช่วยหยุดมองอาหารหน้าตาบ้านๆ ด้วยสายตาแบบนั้นเถอะ

 

"เธอทำไว้เยอะมั้ย?"

 

"ก็...เยอะอยู่นะคะ" ฉันตอบไปตามความจริง

 

"อืม...เคลวินจะพาแขกมาฝากท้องน่ะ"

 

"ใครคะ?"

 

"ไม่รู้สิ" คุณแดนส่ายหัวราวกับไม่รู้จริงๆ "อีกสักสองนาทีก็มาถึงแล้วล่ะมั้ง"

 

"อ้อค่ะ" ฉันพยักหน้ารับก่อนจะหมุนตัวกลับไปในห้องครัวเพื่อเตรียมข้าวอีกสองชาม

 

อะไรอะ ปกติไม่เคยเห็นคุณเคลวินมาฝากท้องอะไรแถวนี้เลยนะ

 

เขาน่ะ...งานยุ่งแถมยังไม่ชอบเข้ามาก้าวก่ายอะไรกับเจ้านายเลยด้วย

 

มันต้องมีเหตุผลอะไรแน่ๆ

 

"โอ๊ะ มาพอดีเลย" เสียงคุณแดนทำให้ต้องหันไปมองทางประตูก็พบกับผู้หญิงหน้าตาสะสวยคนหนึ่งเดินเข้ามาตามหลังด้วยคุณเคลวิน

 

หน้าตาเธอดู...อ่อนล้า อิดโรย เหมือนเพิ่งผ่านเรื่องเลวร้ายอะไรบางอย่างมาหมาดๆ

 

"ผมคงต้องรบกวนคุณดูแลเธอคนนี้ไปก่อน" คุณเคลวินว่า

 

"เพื่อ?" และสีหน้ากวนประสาทที่ไม่ได้เห็นมานานก็โผล่ขึ้นมาบนสีหน้าราบเรียบของเขา

 

อ่า...เหมือนครั้งแรกที่เราเจอกันเลย...

 

"ผมมีงานต้องสะสางต่อและเพื่อไม่ให้เธอหนีผมคงต้องฝากคุณดูเธอไปก่อน"

 

"ให้ตายสิไอ้น้องชาย" คุณแดนลุกขึ้นไปตบบ่าคุณเคลวินแปะๆ "นายนี่มันจริงๆ เลยนะ"

 

"..."

 

"เอาสาวมาฝากฉันเนี่ยคิดว่าปลอดภัยมากเลยหรือไง"

 

"ก็แล้วแต่คุณเลยครับบอส"

 

"หืม?"

 

"ผมไม่สนใจหรอก"

 

"..." ฉันเหลือบไปมองผู้หญิงที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าคุณแดเนียล เธอมีสีหน้าที่โกรธจัด มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่น

 

"ผู้หญิงแพศยาแบบนี้น่ะ หึ"

 

.....

 

Talk

.

.

.

มาปาระเบิดค่ะ! เห็นคุณเคลวินหายไปนาน แหะ คุณเขาโหดร้ายนะคะ! ไรท์ไปปั่นต่อแล้วค่ะ ;______; เจอกันพรุ่งนี้นะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น