ป้าลูกหนึ่ง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เตรียม

คำค้น : วาย ย้อนเวลา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 705

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ค. 2562 20:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เตรียม
แบบอักษร

"เตรียมการไปถึงไหนแล้ว เจ้าคงไม่ทำให้เปิ่นกงผิดหวัง รู้หรือไม่หากไม่สำเร็จจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง"

สตรีใบหน้างดงามเครื่องแต่งกายสูงศักดิ์ประดับปิ่นหงส์คาบมุก ชุดสีเหลืองขับเน้นให้ดูสูงส่งและสง่างามเบื้องล่างที่คุกเข่าอยู่อย่างนอบน้อมคือคนที่ท่านพ่อส่งมาเพื่อช่วยเหลือในสิ่งที่ต้องการ

"กระหม่อมเตรียมการไว้แล้วพะยะค่ะเหลือเพียงให้กระต่ายติดกับเท่านั้นเอง"

"ดี อย่างให้พลาด เพราะไม่อย่างงั้นทั้งเจ้าและข้าแม้แต่คนในตระกูลคงจะถูกมังกรกลืนกิน ถ้าไม่มีอะไรแล้วเจ้าก็ไปได้"

"พะยะค่ะกระหม่อมทูลลา"

คล้อยหลังฮองเฮาสวี่เจากุมมือที่สั่นเอาไว้ใต้แขนเสื้อ ปลุกปลอบใจตนเองไม่ให้กระโจนสู่หลุดแห่งความกลัว

กลัวว่าทุกอย่างจะไม่เป็นดังหวัง หายนะที่อาจจะคืบคลานเข้ามาทุกเมื่อเพียงเพราะอำนาจหรือว่าข้าจะเลือกเดินทางผิด

ที่นางทำทุกอย่างเป็นเพราะมันแย่งทุกอย่างไป หากไม่มีมันสักคน ต่ำแหน่งของนางจะมั่นคง คนที่นางรักจะหันกลับมาเราจะมีบุตรแห่งมังกรหลายคน

สวี่ลี่นางเกิดมาดังแก้วตาดวงใจของคนในตระกูล นางถูกเลี้ยงมาเพื่อเป็นสตรีที่ยิ่งใหญ่ที่สุด และนางก็สมหวังแต่ทว่าคนภายนอกอาจจะยังไม่รู้ว่าที่จริงแล้วนางเจ็บปวดเพียงใด

นางคิดว่าตนเองคือสตรีที่โชคดีที่สุดในคืนแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ ขณะที่ใจนางเต้นระทึกโครมครามด้วยนางเป็นสตรีในห้องหอเรื่องรักๆใคร่เป็นเรื่องไกลตัวแต่คืนนี้นางจะตกเป็นของฝ่าบาท

บุรุษที่สตรีทั่วหล้าหมายปอง ใจคิดทบทวนในสิ่งที่ท่านแม่สั่งสอนหลายๆเรื่องรวมถึงเรื่องในเรือนหอ นางจะได้รับรู้ว่าเรื่องหญิงชายจะเป็นดังที่พวกนักกวีกล่าวไว้หรือไม่

ล่องลอยดังอยู่ในสวนสวรรค์

แค่คิดนางก็หน้าแดง จนต้องกุมไว้ด้วยมือรู้สึกถึงหน้าที่ร้อนผ่าวยิ่งนัก

และแล้วฝ่าบาทก็เสร็จมายังเรือนหอทุกอย่างเป็นไปตามประเพณี เปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว ดื่มเหล้ามงคล จนกระทั่งเรื่องของม่านมุ้งแต่ทว่า

ในขณะที่กำลังดื่มดำดังสวรรค์เพียงแค่ประโยคไม่กี่คำของฝ่าบาทกลับทำให้สวรรค์ที่นางวาดฝันพังทลายลงต่อหน้าต่อตา

"หยวนเหยา อืม หยวนเหยา ของข้า"

นางยังคงงุนงงด้วยพายุอารมณ์จนวินาทีสุดท้ายชื่อที่เอ่ยจากปากของสวามียังคงเป็นองค์เก้าหยวนเหยา แม้แต่เชื้อสายแห่งมังกรนางก็ยังไม่ได้ความเมตตา

"ฝะ ฝ่าบาท"

ดวงตาคมดุถึงแม้พระพักษ์จะแย้มยิ้มแต่นางรู้ว่าพระองค์มิได้ยิ้มจากใจมันเป็นเพียงหน้ากากอันหนึ่งที่สวมใส่อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

"ต่ำแหน่งจะไม่สั่นคลอน หากรู้จักอยู่อย่างสงบ จงอยู่แต่ในที่ของเจ้าฮองเฮา อย่าลืมเอายาบำรุงให้ฮองเฮาดื่มเสียด้วย"

ยาบำรุงงั้นเหรอมันคือยาห้ามบุตรต่างหากนางกล่ำกลืนก้อนขนลงไปรับชามยาจากกงกงของฝ่าบาทที่จ้องมองอย่างไม่วางตาจนกระทั้งนางดื่มจนหมด

นั้นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นแห่งความเจ็บปวด เจ็บจนด้านชาเสียยิ่งกว่าหินผาที่แข็งแกร่ง

หลังจากนั้นฝ่าบาทไม่เคยร่วมหลับนอนด้วยอีกเลยมีเพียงแวะมาทักทายตามไม่ให้คนครหาเพียงเท่านั้นจนกระทั้งเรือนเหมยแดงถูกสร้างขึ้น

เรือนแห่งความอัปยศอดสู ในคืนหนึ่งนางนอนไม่หลับจึงออกมาเดินเล่น ในขณะที่ผ่านเรือนเหมยแดงบังเอิญเห็นคนขอฝ่าบาทยืนอยู่แถวนั้น จึงตั้งใจจะเข้าไปหาแต่ทว่า

กลับถูกกั้นไว้ด้านนอกแม้จะอยู่ไกลแต่ยังได้ยินเสียงร้องครวญครางราวขาดใจจากด้านใน ด้วยความร้อนใจข้าฝ่าฝืนคำสั่งฝ่าประตูเข้าไปด้านในแต่เพียงผู้เดียว ตรงไปยังเรือนที่ประดับอย่างสวยงามจนแทบลืมหายใจ

ข้าลืมหายใจไปชั่วขนาดมือยกปิดปากกลั้นเสียงกรีดร้องของตนเอง เบื้องหน้าคือการร่วมสังวาสของบุรุษกับบุรุษและไม่ใช่เพียงสองคนแต่ทว่าเป็นบุรุษถึงเก้าคน. แปดคนกำลังรุมปรนเปรอคนเพียงคนเดียว

และที่ทำให้ข้าตะลึงมากกว่านั้นถ้าหากนั้นจะไม่ใช่สวามีของตนเองและท่านอ๋องทั้งหลายพี่น้องที่มีบิดาคนเดียวกันและบุรุษที่กำลังรองรับอารมณ์ท่านอ๋องน้อยหยวนเหยา

แต่ก่อนที่ข้าจะก้าวออกมากลับมีเสียงหนึ่งดังอยู่ด้านหลัง

"เห็นแล้วสินะ ฝ่าบาทฮองเฮาคงอยากร่วมสนุกด้วยกระมั้ง"

มันคือเสียงของมัจจุราชอ๋องหกผู้เย็นชา ข้าถูกจับดันเข้าไปด้านใน ถูกบังคับให้มองพวกเขาร่วมรักกันจนสมองมึนเหลอจนแทบจะอ้วกออกมาและฟ้าก็ฝ่ากลางดวงใจที่กำลังแหลกสลาย

"หยวนเหยาเจ้าอยากลิ้มลองสตรีพี่ใหญ่ย่อมจะหาสิ่งที่ดีที่สุดให้เสมอ ฮองเฮาเป็นสตรีที่ดีที่เจ้าจะได้ลิ้มรสเป็นครั้งแรก "

ก่อนที่จะได้วิ่งหนีข้าถูกฝ่าบาทกระชากเสื้อผ้าจนขาดหลุดหลุ่ยท่ามกลางเสียงกรีดร้องแต่ไม่ใครที่จะเข้ามาแม้สักคน ร่างกายเปลือยเปล่าขาวผ่องถูกยึดด้วยมือของอ๋องสามขาถูกยกแยกกว้างสิ่งสงวนถูกแยกออก

สิ่งร้อนผ่าวถูกแทรกเข้ามาในขณะที่น้ำตาหลั่งลินในขณะที่ข้าจะกัดลิ้นข้าตัวตายเพราะถูกหยามเกียร์เสียงของพญายมที่ชอบชื่นชมหนักหนากล่าวอย่างไม่แยแสสักนิด

"หากเจ้าตายข้าจะส่งคนในตระกูลเจ้าไปอยู่เป็นเพื่อน"

ข้าเจ็บจนแทบจะพ่นเลือดออกมาส่วนนั้นจองท่านอ๋องเก้าสอดแทรกเข้ามา ตามด้วยฝ่าบาทที่สอดแทรกเบื้องหลังอ๋องเก้าอีกชั้น ความอดสูนี้ดำเนินไปจนกระทั้งเช้าอีกวัน

ข้าถูกทิ้งไว้เพียงลำพังนอนร้องไห้ในสภาพยับเยินตามตัวมีแต่รอยน้ำคาวเปรอะเปื้อน ต่างแต่มิใช่แต่เพียงสามีแต่ข้าเหมือนแม่หมูในเล้า

ข้าทั้งร้องไห้และหัวเราะไปเรื่อยๆจนกระทั้งมีคนมาพาข้ากลับตำหนักอย่างลับๆ สิ่งที่ย้ำเตือนหากข้าตายคนในตระกูลจะต้องตายตกตามกัน

ข้าแค้นพวกมัน โดยเฉพาะอ๋องเก้า

ข้าจะขยี้ดวงใจของพวกมันด้วยมือของข้าเอง ข้าจะรอวันที่ได้เห็นพวกมันทุรนทุราย

 

 

ความคิดเห็น