marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 23

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ค. 2562 17:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23
แบบอักษร

 

 

 

“ตอนนี้เราต้องเข้าไปข้างในนั้นให้ได้ก่อนเพื่อจะส่งแมงมุมจิ๋วของลิต้าเข้าไปสอดแนมตามจุดต่างๆเราจะได้หาทางหนีทีไล่ได้ทัน” ผมพูดขึ้นหลังจากที่ลิต้าเดินออกไปทำงานของตัวเองพวกนั้นพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“แล้วเราจะไปวันไหน” คำถามนี้ของไอ้ซาทำให้โจเชฟที่นั่งเงียบพูดขึ้น

“ผมคิดว่าพวกคุณไม่ควรไปพร้อมกันเพราะมันจะน่าสงสัยเกินไปเดิมที่คุณแม็กกับคุณลิต้าก็เป็นเป้าหมายของพวกนั้นอยู่แล้วการที่จะไปที่นั่นมันค่อนข้างจะเป็นเรื่องมี่ลำบากมากถ้าเกิดพวกนั้นรู้ว่าสองคนนั้นไปต้องถูกตามตัวแน่ๆและอาจถูกลอบสังหารด้วยช้ำ” ผมพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

“ใช่...ฉันก็คิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกันเราต้องส่งคนเข้าไปสืบก่อนแต่จะเป็นใครนี่สิ”

“ผมไปเองยังไงผมไปก็ไม่มีใครสงสัยอยู่แล้วเดี๋ยวผมจะเข้าไปติดตั้งเจ้าแมงมุมจิ๋วนี้ให้ได้ทุกจุดที่เราต้องการจะรู้แต่ยังไงเราก็ต้องมีคนไปสอดแนมอยู่ตรงนั้นตลอดเวลา” หย่งสือพูดขึ้นทำให้ความกังวลของผมเรื่องนี้หายไป

“ผมจะเป็นคนลงไปสอดแนมในนั้นเองพวกนั้นไม่รู้จักผมมันน่าจะง่ายกว่าถ้าผมไป” โจเซฟพูดเสริมขึ้นทำให้เราพยักหน้ากันอย่างเห็นด้วยแต่ปัญหาที่หน้าหนักใจก็คือถึงเราจะรู้ข้อมูลทุกอย่างแล้วผมจะไปที่นั่นได้ยังไงแบบไม่ให้พวกนั้นรู้ตัวแค่ผมถึงสนามบินพวกนั้นก็ต้องรู้ตัวแน่ๆ

“เรามีเวลาสองอาทิตย์ใช่ไหมค่ะ” แต่จู่ๆลิต้าก็เดินเข้ามาพร้อมคำถาม

“ใช่แล้วลิสแกมีแผนอะไรเหรอ”

“งั้นตอนนี้เราคงยังมีปัญหากับการเดินทางอยู่สินะเดี๋ยวเรื่องบัตรนี่คงไม่ได้ใช้ละแต่ฉันจะทำบางอย่างแทน...บางอยางที่จะทำให้เราสามารถเดินทางไปที่นั่นด้วยตัวตนของคนอื่น” ผมขมวดคิ้วอย่างสงสัยว่าสิ่งที่เธอพูดคืออะไรแต่ไอ้ซาก็พูดขึ้นก่อน

“เธอจะบอกว่าจะปลอมตัวไปงั้นเหรอ” เธอหันหน้าไปมองไอ้ซา

“ใช่แล้วค่ะ...เราจะปลอมตัวไปด้วยอุปกรณ์ปลอมตัวแบบพิเศษที่จะฉันเคยเห็นเขาทำในหนังเลยจะลองทำของจริงดูในแบบของฉันส่วนเรื่องที่เหลือทุกคนจัดการได้ใช่ไหมไม่ว่าจะเรื่องเอกสารต่างๆรวมถึงบัตรประชาชน”

“ได้ถ้าเธอทำได้เรื่องนั้นมันง่ายมาก”

“โอเคงั้นฉันขอเวลาสองวันฉันจะเตียมทุกอย่างก่อนแล้วจะบอกอีกที” ผมมองหน้าลิต้าอย่างเป็นห่วงผมรู้ว่าเธอเสียใจแค่ไหนแต่ตอนนี้เธอกำลังจะหักโหมร่างกายของตัวเองผมไม่เห็นด้วยเท่าไหร่แต่คงพูดอะไรไม่ได้แน่ๆ

“งั้นเอาตามที่ลิต้าพูดละกันคนที่ยังไม่ได้ก็รออยู่ที่นี่ก่อนส่วนหย่งสือกับโจเชฟพวกนายจะเริ่มเดินทางวันไหน”

“พรุ่งนี้ก็ได้ยิ่งไปเร็วเรายิ่งมีเวลาหาทางหนีทีไล่ได้เยอะ”

“งั้นเดี๋ยวฉันขอเตรียมของที่จะให้พวกคุณเอาไปด้วยนะคะ” ลิต้าพูดแทรกขึ้นก่แนจะเดินไปหาสิ่งที่เธอจะให้พวกเขาและไม่นายเธอก็กลับมาพร้อมกับกระเป๋าสองใบ

ปึก!

“ในนี่มีกล้องแมงมุมจิ๋วของฉันอยู่ใบละสิบตัวเอาไปติดตรงไหนก็ได้เดี๋ยวฉันจะควบคุมมันผ่านทางนี้เองนอกจากนี้แล้วก็ยังมีนี่ค่ะปากกาที่เป็นตัวกดคำสั่งให้แมงมุมระเบิดทำลายตัวเองมันจะแรงดันของระเบิดขนาดเล็กแต่ถ้าระเบิดพร้อมกันหลายสิบตังก็สามารถทำให้กำแพงหนาๆพังได้เหมือนกัน” เราทั้งหมดนั่งดูสิ่งประดิษฐ์ของเธอที่โคตรเจ๋งอย่างตื่นตาให้ตายสิเก่งชะมัด

“ส่วนนี่เป็นสติ๊กเกอร์ดักฟังเราจะได้ยินเสียงผ่านสติ๊กเกอร์ตัวนี้อย่่างชัดเจน ส่วนนี่เป็นไบโอนิกซ์อายคอนแทคฉันปรับแต่งด้วยการฝังไมโครซิปไว้มันจะทำให้ภาพทั้งหมดจากแมงมุมเชื่อมต่อมาหาพวกคุณได้อย่างง่ายดายและจะทำให้พวกคุณรู้ว่าที่ไหนมีอะไรบ้างแถมภาพต่างๆที่พวกคุณเห็นเราก็จะเห็นด้วยเหมือนกัน”

“อู้วววววว”

“ส่วนชิ้นสุดท้ายคือปืนพกรุ่น FN 57สำหรับปืน FN 57 ใช้กระสุนเดียวกับปืนกลมือรุ่น P90 เลย ก็เพราะมันผลิตโดยบริษัทเดียวกัน กระสุนที่ใช้ขนาด 5.7 x 28 MM.เหมือนกัน หัวกระสุนหน้าตัดเป็นแบบไรเฟิล แต่ปลอกกระสุนเป็นแบบปืนพก ซึ่งมีประสิทธิภาพอยู่ตรงกลางระหว่างกระสุนไรเฟิล 5.56 MM. กับกระสุน 9 MM. ซึ่งหัวกระสุนปืนนี้มีน้ำหนักที่เบามากๆ พอๆกับของปืนตระกูล GLOCK บรรจุกระสุนก็เยอะใช้ได้ กระสุนขนาด 5.7 x 28 MM ตรงตำแหน่งด้านบนของหัวกระสุนจะเคลือบด้วยสารที่มีความลื่นสูงอย่างพวกเทฟลอนหรือทองแดง ส่วนตัวแกนในหัวกระสุนจะทำด้วยโลหะที่มีความแข็งมากเป็นพิเศษอย่างทังสเตน สเตนเลสหรืออลูมิเนียบมอัลลอยด์ไปเลย รวมทั้งดินขับก็จะมีการใส่ในปริมาณที่มากเป็นพิเศษ กระสุนขนาด 5.7 x 28 MM มีความสามารถพิเศษ คือ “ARMOR PIERCING” “เจาะเกราะอ่อน” ซึ่งมันสามารถเจาะเกราะเสื้อเกราะกันกระสุนระดับ KEVLAR กับ TITANIUM ระยะต่ำกว่า 100 เมตรได้และหากเป็นเสื้อเกราะแบบธรรมดานั้น เจาะได้ในระยะ 300 เมตรเลย เนื่องจากหัวกระสุนทำมาจากสะเก็ดระเบิดที่เอาไปรีไซเคิลขึ้นมาใหม่ มันจึงทวีพลังในการหลอมละลายเกราะเป็นสะเก็ดระเบิดนิดๆได้ดี ถึงอานุภาพของมันจะใกล้เคียงกับกระสุน 9MM. เเต่อำนาจในการยิงทะลุทะลวงก็สูง และ ที่สำคัญฉันปรับแต่งทำให้เวลายิงมันแทบไม่มีเสียงด้วยตัวนี้ขอแนะนำว่าเอาไว้ใช้ในเวลาจำเป็นเท่านั้นบรรจุกระสุนได้12ลูก และ นี่ก็คือทั้งหมดที่ฉันจะให้พวกคุณติดตัวอ้อลืมบอกไปในไบโอนิกซ์อายพวกคุณสามารถติดต่อกันได้เพราะฉันเชื่อมระบบไว้แล้วพอพวกคุณไปที่นู่นทางนี้ก็จะเริ่มใส่เหมือนกัน”

“ว้าววววว....นี่มันสุดยอดมากจริงๆ”

“เธอโคตรเจ๋งเลยว่ะ!!”

“คุณลิต้าเหมาะกับการเป็นเอฟบีไอมากนะครับ”

“ยัยลิสแกทำให้ฉันทึ่งมากจริงๆฉันรู้ว่าแกเก่งเรื่องแฮกข้อมูลแต่ไม่คิดว่าแกจะสามารถประดิษฐ์ของพวกนี้ได้ด้วย” พวกเราทุกคนในห้องต่างทึ่งกับสิ่งที่บิต้าพูดมาที่งหมดคือผมรู้ว่าเธอเก่งนะแต่ไม่คิดว่าจะเก่งแบบนี้มห้ตายสิ!!!!

“เลิกชมกันเถอะ...เดี๋ยวฉันจะเอาไบโอนิกซ์อายให้ทุกคนนะต้องใส่ก็ต่อเมื่อพวกเขาสองคนบอกมาเท่านั้นเข้าใจนะ” เราทุกคนพยักหน้าเข้าใจอย่างไม่ขัดค้านเธอก็หยิบกล่องเล็กๆมาให้เราทุกคนยกเว้นสองคนนั้นที่มีอยู่ในกระเป๋า

“นี่นะ...ใส่ติดต่อกันเฉพาะเรื่องจำเป็นเท่านั้น...เชิญคุยกันต่อได้เลยเดี๋ยวฉันจะไปหาวิธีปลอมตัวละ” พูดจบเธอก็เดินจากไปผมมองตามหลังเธออย่างปลาบปลื้มให้ตายสิเมียกูเก่งชะมัด!!!

“เธอเจ๋งชะมัดเลยให้ตายสิ”

“เออพี่แม็กว่าแต่เรื่องทนายความที่ติดต่อยัยลิสมาเป็นไงบ้างฉันไมากล้าถามเธอเรื่องนี้เดี๋ยวเธอจะไม่มีสมาธิ” ยัยเรถามขึ้นหลังจากที่ลิต้าเดินออกไปอีกห้อง

“ฉันให้คนของฉันจัดการทุกอย่างแทนเธอแล้วสมบัติ และ บริษัททุกอย่างตกเป็นของเธอคนเดียวแต่ตอนนี้เธอให้คนของพ่อเธอบริหารแทนก่อนเพราะต้องมาจัดการเรื่องนี้เดี๋ยวทุกเสร็จเราค่อยว่ากันอีกที” ยัยเรพยักหน้าอย่างเข้าใจจากนั้นเราก็ตกลงแผนแรกอย่างที่พูดกันไว้จากนั้นพวกนั้นก็แยกย้ายกันกลับจนสุดท้ายเหลือแค่ผมคนเดียวกับลิต้าที่อยู่อีกห้องผมเดินไปหาเธอที่ห้องนั้นที่เธอเรียกว่าห้องต้องห้ามเธอไม่ปล่อยให้คนอื่นเข้ามาในนี้เพราะเธอกลัวคนอื่นจะทำอะไรของเธอเสียหาย...

“ลิส...พักผ่อนก่อนมั้ยอย่าพึ่งคิดอะไรมากเลย” เธอเงยหน้าจากคอมพิวเตอร์มามองผม

“ไม่เป็นไรค่ะฉันอยากให้มันเสร็จเร็วๆจะได้รีบจบเรื่องนี้สักที” ผมคงพูดอะไรไม่ได้อีกแน่ๆ

“งั้นอยากให้ฉันช่วยอะไรไหม” เธอยิ้มกว้างมาให้ผมทันทีที่เห็นว่าผมไม่เซ้าซี้ให้เธอพักผ่อน

“คุณแม็กช่วยหาหนังยางที่มีขนาด......” เธอเริ่มสั่งผมกับการหาของต่างๆมาให้เธออยากมากมายถึงผมทำอะไรไม่ได้มากแต่อย่างน้อยผมก็ไม่ปล่อยให้เธอทำอะไรคนเดียวอีกนั้นแหละนะ...

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

“โจเชฟนายอยู่ไหนตอนนี้เรามาถึงแล้ว”

“เสียงคุณแก่ดีนะคุณแม็กเหมือนมากจริงๆ” โจเชฟตอบกลับมาอย่างขำขันจะไม่ให้เหมือนได้ไงตลอดเวลาที่ผมช่วยลิต้าทำงานแทบจะไม่ได้นอนนะสิกว่าจะเสร็จสมบูรณ์คือเราลองนู้นลองนี่ตั้งเยอะจนได้หน้ากากอันนี้ที่ทำให้เราสามารถบินข้ามประเทศได้อย่างแนบเนียนไม่มีใครจับได้เธอเรียกมันว่า หน้ากากนาโนซิปเป็นระบบทำงานอัจฉริยะเวลาสวมใส่เราแค่เลือกว่าเราอยากมีใบหน้าแบบไหนมันก็สามารถทำงานได้จะว่ามันสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ก็ไม่ได้เพราะมันยังเป็นแค่ตัวต้นแบบเพราะเราไม่มีเวลาทดลองเยอะขนาดนั้นจึงทำได้แค่นี้

“เรื่องของฉันเถอะรีบบอกที่ซ่อนของนายมาได้ละ” เพราะโจเชฟมีฐานลับของหน่วยเขาอยู่ที่นี่นะสิ” ตอนนี้เรากำลังติดต่อกันผ่านไบโอนิกซ์อายหมอนั่นไม่สามารถมารับเราได้เนื่องจากมันจะดูพิรุธเกินไป

“ร้านขายกระเป๋า Shadow black ออกไปจากสนามบินขึ้นแท็กซี่ทะเบียน #### บอกว่าให้ไปส่งที่ถนนบรูไดมอนร์เขาจะรู้ทันทีว่าจะพาพวกคุณมาที่ไหน”

“โอเค...” ผมรับคำง่ายๆก่อนจะหันมามองหน้าทุกคนที่มาด้วยครั้งนี้คนที่ได้มามีแค่แอลฟ่า ทริกชี่ โซรา ลิต้า และ ผมจัดการวางยาสลบยัยเร กับ ไอ้ซาไม่ให้ตามมาเพราะพวกนั้นมีครอบครัวกันแล้วไงจะให้มาเสี่ยงไม่ได้เด็ดขาด!!!

“เอาละ...เราไปจัดการกันเถอะ”

 

 

 

บอกตรงๆเลยนะตอนนี้เป็นตอนที่เขียนยากมากฮ่าๆเพราะต้องไปศึกษาข้อมูลต่างๆและไรท์ขอบอกไว้ตรงนี้เลยนะว่าทุกอย่างที่ไรท์เขียนในตอนนี้เป็นเพียงจินตนาการของไรท์เท่านั้นผิดพลาดตรงไหนไรท์ขอโทษด้วยนะจ๊ะ

 

 

 

 

ความคิดเห็น