เหล่าปราชญ์พเนจร
email-icon

(◕ㅁ◕✿)ขอขอบคุณทุกกำลังใจนะเจ้าคะ

65.2 คิดผิดคิดใหม่

ชื่อตอน : 65.2 คิดผิดคิดใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 72

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ค. 2562 13:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
65.2 คิดผิดคิดใหม่
แบบอักษร

ความลับหนึ่งเปิดเผย และแพร่พรายลือลั่นในหมู่วิญญาณ ข่าวเรื่องวิญญาณร้ายลอยละล่องกระซิบหูเหล่าวิญญาณด้านในกำแพงสร้างความหวาดหวั่นอย่างยิ่ง “เริ่มเคลื่อนไหว” “นางเป็นตัวอะไร” “พลังของนางกำลังเพิ่มขึ้น” “ไอ้หยา นางกินคนไปเท่าไหร่แล้ว” เสียงกระซาบกระซิบแห่งวิญญาณมีหรือจะไม่ลอยแตะหูหมอผีน้อยที่นอนอืด เปิดพุง ขี้คร้านลากสังขารลงเตียง

         “วุ่นวายจังน้า..หนวดหูโว้ยเงียบดิ!!”

         ตะโกนด่ามิวายต้องปาไม้เท้าดึกหัวพวกวิญญาณสัตว์ตัวจิ๋ว รู้ไหมนี่เวลานอนของท่านเมรัยน่ะ หัดทำตัวเรียบร้อย ปิดปาก และไสหัวไปไกลๆเลยไป๊ อย่ารบกวนเวลานอนอันแสนล้ำค่าของนาง  

         “ท่านเมรัยอย่าอารมณ์เสีย”

         แคทเธอรีนกลุ้มใจแน่นอกอย่างยิ่งเมื่อต้องรับมือคุณยาย เอ้ย สาวน้อยอย่างเมรัยที่เวลานอนชอบนอนนานกว่าเพื่อนแถมชอบอารมณ์เสียทุกครั้งเมื่อมีเสียงรบกวนตอนหลับ จอมอาคมน้อยยอมให้หมอผีน้อยนอนในห้องนางแล้งก็แล้วไปเถอะ แต่ช่วยอย่าสร้างความรำคาญก่อกวนประสาทให้เจ้าของห้องได้หรือไม่ แคทเธอรีนอยากขับไล่เมรัยยิ่งนัก แต่กลัวหมอผีน้อยกระโจนใส่ และกัดคอขาด

         เฮ้อ.. แคทเธอรีนพรูลมหนัก สีหน้าย่ำแย่ นางเป็นมนุษย์มีพลังวิญญาณสูง ด้วยสาเหตุนี้พวกวิญญาณเลยชอบวนเวียนรอบตัวจอมอาคมน้อยตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว นางรู้จักแบ่งแย่งวิญญาณดีวิญญาณเลว ใครดีใส่นาง นางย่อมดีด้วย แต่ถ้าวิญญาณร้ายใส่นาง นางก็ร้ายใส่คืน ปกติพวกวิญญาณรักแคทเธอรีน ยิ่งพวกภูมินั้นชอบใจนางใหญ่ แม้นพวกมันจะส่งเสียงร้องบ่อยๆ แคทเธอรีนก็ไม่คิดมากคิดว่าหนวดหู แต่เมรัยดันไม่ชอบคิดเช่นนั้น

         “ข้าจะกินพวกมัน”

         เมรัยแย่งเขี้ยวขู่เสียงต่ำปานแม่เสือ แคทเธอรีนหดหัวหดหาง ตัวสั่นเทิ้ม นางเพิ่งเคยเจอคนอย่างเมรัยครั้งแรกเนี่ยแหละ เลยวางตัวไม่ถูก

         นิสัยเหมือนท่านผู้เฒ่าชะมัด.. จอมอาคมน้อยค้อนให้อย่างเอือมระอา ภาวนาให้นารีหรือเรไร ใครก็ได้มารับตัวเมรัย

         “หึหึ พวกนางไม่มาช่วยเจ้าหรอก”

         เมรัยยิ้มทะมึน และห่มผ้า อย่าหวังให้มีคนอื่นช่วยเลยแม่หนูน้อย ยามนี้ดวงดาวน้อยกับปักษาน้อยมีงาน ไม่มีใครว่างมาสนใจหมอผีน้อยหรอกน้า ฮาๆ

         “อึก”

         จอมอาคมน้อยกลืนน้ำลาย เสียวสันหลังวาบทันใด ช่างประหลาดนักที่นางทั้งหมั้นไส้เมรัยทั้งเคารพเมรัยในช่วงเวลาเดียวกัน เฮ้อ.. ถ้าเมรัยไม่พิเศษหรือฉลาดกว่าคนอื่น แคทเธอรีนคงเมินอีกฝ่ายแล้ว หมอผีน้อยภายนอกเหมือนขี้คร้านสันหลังยาว ชอบหาวปากกว้าง แถมทำตัวเหมือนหมูอีก ทุกอย่างของนางสร้างความลำบากใจเหลือแสน กระนั้นต้องกัดฟันยอมรับว่าเมรัยช่วยงานแคทเธอรีนดีมาก ช่วยแก้อาคม แถมยังพูดเหมือนจะสอนจอมอาคมน้อยอีก

         สี่เท้ายังรู้พลาด นักปราชญ์ยังรู้พลั้ง แคทเธอรีนมีเรื่องถนัด และไม่ถนัด นางต้องการความช่วยเหลือจริงๆ และเมรัยดันช่วยเหลือนางอย่างเต็มใจ แม้นจักสอนเหมือนคุณยายสอนหลาน เอาไม้เท้าฟาดหัว ตบก้น จับทุ่มใส่พื้น แคทเธอรีนก็ต้องอดทนรับฟัง ยอมโดนลงโทษเวลาทำผิด “น่าเจ็บใจ” จอมอาคมบ่นอุบ อดคิดไม่ได้ว่าทำไมจอมอาคมอย่างนางต้องโดนหมอผีบ้านๆเอาไม้เท้าเคาะหัวด้วย ฮือ

         ทั้งที่เมรัยไม่มีพลังวิญญาณสูง ไม่มีพรสวรรค์ อีกทั้งยัง..

         “แค่กๆ”

         แคทเธอรินหยุดมือ วางพู่กัน “ท่านเมรัย” จอมอาคมน้อยเอ่ยเสียงอ่อน

         “ขนมปังติดคอ แค่กๆ เอาน้ำให้ข้าที”

         “..”

         จอมอาคมน้อยหน้าดำเป็นก้นหม้อ หืมมมม

         หลังดื่มน้ำเรียบร้อย เมรัยกระแทงแก้วใส่โต๊ะ ครั้นลูบหัวแคทเธอรีนที่ช่วยชีวิตเมรัยทันเวลา ไม่งั้นขนมปังอาจติดคอเมรัยตายได้ น่าเศร้าขนมปังนะ ถ้าช่วยไม่ทัน ไม่รู้มันมีครอบครัวด้วยหรือเปล่า

         “อือๆทำดีมาก สมเป็นจอมอาคมจริงๆ น่าเสียดายลายมือไก่เขี่ยไปหน่อย”

         “ท่านเมรัย” แคทเธอรีนส่งเสียงต่ำในลำคอปานเริ่มโมโห จะว่าลายมือไก่เขี่ยไม่ได้นะ แม้นมิรู้ลายมือเมรัยสวยกว่าแคทเธอรีนหรือไม่ หมอผีน้อยอ้าปากหัวเราะเสียงดังลั่น นางอารมณ์ดีแล้ว เมรัยหยิบเอกสารบนโต๊ะ และแผ่นอาคมของแคทเธอรีนมาพินิจเหมือนคุณครูอนุบาลตรวจงานวาดรูปสวนสัตว์ของนักเรียน “อือ สมบูรณ์แบบ” เห็นแคทเธอรีนฝึกวาดอาคม และวางแผนกำจัดวิญญาณร้ายเรียบร้อย หมอผีน้อยพลันวางใจ  

         “ดีมากที่เหลือต้องพึ่งเจ้าแล้ว แคทเธอรีน”

         “ท่านเมรัยต้องช่วยด้วย อย่าลืมสิคะ”

         ไม่อยากขอความช่วยเหลือเมรัย แต่ต้องขอ เพราะงานนี้นางทำคนเดียวไม่ไหว

         “ซบพุงข้าสิ อ้อนเสียงหวานๆด้วย”

         “..”

         เอ่อค่ะ!! ครั้นแคทเธอรีนตบะแตกจับเมรัยทุ่มอัดใส่พื้น แถมกระทืบจมดิน นี่คือความคิดในใจจอมอาคมน้อย แต่ความจริงนางแค่ยิ้มให้เมรัย ยิ้มแบบ..

         “ซ่า”

         เจ้าสีนวลตอนแรกมุดใต้โต๊ะไม่วายต้องคลานออกข้างนอก และปีนโต๊ะพลันกระโจนกัดหัวเมรัย ล้างแค้นให้เจ้านายของมัน “อิไต!!” “อุ๊บ” แคทเธอรีนยกชายเสื้อปิดปากขำสะใจ สมน้ำหน้า!!! ทำดีมากสีนวล!!!

         เจ้านายไม่กล้าลงมือ แต่ไม่ได้แปลว่าลูกน้องไม่กล้านะเออ..

         เมรัยหน้าจืดพลางถามเรื่องสำคัญ “แล้วเรื่องแร่มณี เจ้าหนุ่มอีธานว่าอย่างไรรึ”

         “ท่านอีธานบอกจะจัดการให้ค่ะ คงต้องรอหลายวัน”

         “รอสินะ”

         เมรัยเกยคางแนบโต๊ะสีหน้าเบื่อหน่าย ช่วงนี้ฝนตกหนักปานฟ้าถล่ม จักทำอะไรคงต้องรอเวลาให้ฝนหยุดตก แคทเธอรีนมองเมรัย และหันมองข้างนอกเรือนพัก สายฝนตกโปรยปรายกระเด็นกระทบยอดหญ้า และแอ่งน้ำใส สภาพอากาศเช่นนี้ไม่เหมาะแก่การทำงานสักเท่าไหร่นัก ไม่ว่าคนเป็นหรือคนตาย “อย่างไรก็ดีที่ฝนตกนะคะ” “นั้นสินะ” แคทเธอรีนดื่มชาร้อน เมรัยนั่งเล่นท้องเจ้าสีนวล

         เวลาจิตอาฆาตพุ่งสูง ท้องฟ้าจะมืดมน และอึมครึมเช่นนี้ แต่หากมีฝนตกนั้นแปลว่าสาเหตุไม่ได้เกิดจากจิตอาฆาตพวยพุ่ง แต่เป็นเรื่องตามธรรมชาติ

         “หิวจัง”

         “กลางวันแล้วมิใช่หรือคะ”

         “อยากกินเรไรจัง”

         “//// อ เอ่อพวกเรา..”

         จะบอกไปกินข้าวก็ไม่รู้จะพูดอย่างไรดี เมรัยแย้มยิ้มให้แคทเธอรีน “เป็นจอมอาคมต้องรู้จักหาคู่ครองรู้ไหม คู่นอนก็ได้ เรื่องเสริมพลังสำคัญนะ” เมรัยใช้อุ้งเท้าเจ้าสีนวลถูแก้มแคทเธอรีน ดูครั้งเดียวก็รู้จอมอาคมน้อยไม่เคยนอนกับใคร นิสัยเหมือนสาวน้อยไม่มีผิด “ท่านไม่ต้องสนใจเรื่องข้าหรอกค่ะ” จอมอาคมคิ้วกระตุกดิก รู้หากนางมีคู่จะช่วยเพิ่มพลังให้นางหลายเท่า แต่ตอนนี้นางไม่อยากทำตัวเหมือนเมรัยที่เที่ยวไป.. อือออออ

         “หึหึ แม่หนูน้อยเอ้ย”

         เมรัยยิ้มเยาะ เชิดคางสูง แคทเธอรีนหน้าแดงระเรือ ยัง ยังไม่หยุด

         “เมรัย แคทเธอรีนกินข้าว ข้าวกลางวันพร้อมแล้ว”

         ทันใดนั้นเรไรร้องเรียกสองสาวน้อย แคทเธอรียนยิ้มแก้มบาน สวรรค์ส่งคนมาช่วยนางแล้ว!!

         เมรัยส่ายหน้าขำเบาๆเมื่อเห็นแคทเธอรีนดีใจปานเมียหัวหน้ามาจัดการหัวหน้าแล้ว  

         พวกนางนั่งรับประทานข้าวกลางวันบริเวณระเบียงทางเดินไม้ เมรัย นารี เรไร แคทเธอรีน ฝั่งหมอผีน้อยมีดวงดาวน้อยคอยปรนนิบัติป้อนข้าวป้อนน้ำอย่างสุขสำราญ พวกนางพูดคุยเรื่องานว่าเป็นอย่างไรบ้าง นารีบอกไดอาเรียมีคู่ดูใจแล้ว เรไรตอบอือเฉยๆและตั้งใจทานมื้อเที่ยงอย่างเอร็ดอร่อย เวลาอาหารห้ามรบกวนปักษาน้อยเด็ดขาด ขอนางกินก่อน นางชอบกิน งั่มๆ

         ฝั่งเมรัย และแคทเธอรีนเล่างานส่วนพวกนางดำเนินไปแปดส่วนสิบแล้ว ตอนนี้รอฝั่งอีธานจะทำอย่างไร

         “พี่ลีโอน่าบอกอีกสามวันพวกพี่เขาจะไปร่วมงานเต้นรำ เห็นว่าเป็นงานนี้มีการจัดแสดงสมบัติแห่งชาติ”

         “งานเต้นรำรึ ใช่ที่เต้นในงานวัดหรือเปล่า”

         “ไม่ใช่ย่ะ”

         นารีค้อนขวับ มันเต้นเหมือนกัน แต่คนละแบบ

         “พวกเราต้องไปด้วยหรือไม่”

         “ไม่ต้อง”

         “แต่ข้าอยากไป”

         “งั้นห้ามไป”

         “แหงะ”

         สร้างความวุ่นวายให้ชาวบ้านไปทั่ว นารีชักเริ่มเสียใจแล้วเรื่องเอาเมรัยออกจากเมืองลัคกี้ ดวงดาวคงไม่ได้พาตัวหายนะออกมาทำลายโลกนะ

         “อย่าเสียใจเลยน้า” เมรัยยิ้มร่าเผยฟันขาว อุ้งมือไม่วายลูบไหล่นารี ดวงดาวน้อยทนไม่ไหว จำใจคว้าฝ่ามือเรไรใช้ฟาดหน้าเมรัย เพี๊ยะ!!!

         “ตีอีกแล้ว..”

         เมรัยโอดครวญพลางยกมือลูบหน้าผากแดงปานก้นลิง เห็นไหมปล่อยนางแห้งตายอยู่เมืองลักกี้ โลกข้างนอกย่อมสงบสุข!!! เอาจริงเถอะตั้งแต่ออกจากเมืองมาถึงตอนนี้ เจอแต่เรื่องบ้าอะไรก็ไม่รู้!!!

         --

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น