Black Letter

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 32 ปาณชัย x นิช

คำค้น : ทำนายทายทัก...ให้รักกับมาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.3k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ส.ค. 2558 23:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
32 ปาณชัย x นิช
แบบอักษร

  นิช พิมมีเรื่องจะคุยด้วย” 

  ทันทีที่เราลงจากรถตู้ที่ขับเข้ามาจอดในคฤหาสน์ของคุณปรินทรเรียบร้อยแล้วพิมก็คว้าข้อมือผมเอาไว้ทันที ผมทำหน้าฉงน ดูเหมือนว่าพิมมีเรื่องอะไรอยากจะบอกผม ทั้งๆ ที่เพิ่งเดินทางกลับมาจากเกาะช้างแท้ๆ พิมอยากคุยเรื่องอะไรกับผมกันนะ

  ได้สิ...พี่ปาณฮะ นิชขอตัวไปคุยกับพิมก่อนนะฮะ

  “ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่ไปรอข้างใน

  ผมหันไปบอกพี่ปาณ เขาพยักหน้ารับ พิมอุ้มน้องเนเนะลงจากรถก่อนจะเอาไปให้คุณปรินทรอุ้มแทน

  ม่าม๊าจะไปไหนครับ

  “ม่าม๊าจะไปคุยธุระกับน้านิช เนเนะอยู่กับป่าป๊าไปก่อนนะ

  “ครับ

  พอเจ้าตัวเล็กได้คำตอบจากพิมแล้วก็หันไปคุยจ้อกับคุณปรินทรแทน พิมรีบจูงมือผมเดินไปทางด้านหลังซึ่งเป็นสวนผลไม้ที่พี่ปาณเคยพาผมไป แต่พิมกลับเดินไปเรื่อยๆ ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดจนกระทั่งมาถึงต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง พิมหันซ้ายหันขวานิดหน่อยก่อนจะนั่งลงไปกับพื้นหญ้าโดยดึงผมลงไปนั่งข้างๆ

  มีอะไรหรือเปล่าพิม

  “จะว่ามีมันก็...เป็นเรื่องที่ค่อนข้างน่าอาย =//=”

  “อะไรล่ะ

  พิมแก้มแดงหน่อยๆ เม้มปากเล็กๆ จนดูเซ็กซี่ แล้วตัดสินใจพูดเรื่องที่เป็นกังวลอยู่ออกมา

  ถ้าพิมจำไม่ผิด จากที่คุณปาณเล่ามาเรื่องขั้นตอนการครอบครองดอกไม้โดยสมบูรณ์แบบคือการครอบครองร่างกายด้วยสินะพอพิมพูดปุ๊บ ผมนี่หน้าแดงฉ่าเลยทีเดียว แต่อย่างที่พิมพูดมามันก็คงไม่ผิดหรอก แถมยัง...ต้องทำสามครั้งอีกด้วย พิมคิดว่าถ้าเรารีบๆ ทำให้ครบไปเลย เรื่องมันจะไม่จบเร็วกว่าเหรอ

  “พะ...พิมพูดจริงอ่ะ =//=”

  “จริงสิ =//=”

  เราสองคนนั่งหน้าแดง พิมยกสองมือขึ้นมายีหัวตัวเอง ส่วนผมได้แต่นั่งนิ่ง จากที่พิมพูดมามันก็จริง ผมเองก็...เอ่อ มีอะไรกับพี่ปาณไปแล้วครั้งหนึ่ง มันก็ละ...เหลืออีกสอง ถ้าเราทำกันอีกเรื่องทุกอย่างก็คงจะจบอย่างที่พิมว่า แต่ปัญหามันอยู่ตรงที่ว่าจะให้ผมเดินตรงเข้าไปหาพี่ปาณแล้วพูดว่า เรามามีอะไรกันเถอะงั้นเหรอ! ผมพูดไม่ได้หรอก น่าอายจะตายไป T^T//

  “ถะ...ถ้าต้องทำจริงๆ เราจะต้องเริ่มต้นยังไงล่ะ จะให้ไปพูดโต้งๆ นิชทำไม่ได้หรอก T_T//”

  “อันนี้พิมก็ไม่รู้ เราคงต้องหาวิธีกันเอง

  “เดี๋ยวก่อนสิพิม แบบนี้นิชข้องใจอ่ะ พิมช่วยนิชคิดหน่อยสิว่านิชจะพุดกับพี่ปาณยังไง

  “ไม่รู้สิ อืม...นิชลองยั่วๆ ดูมั้ย

  “ยั่ว!!!O//o”

  ผมตกใจร้องเสียงหลง ยกสองมือขึ้นมาปิดหน้าปิดตาด้วยความเขินอาย เหลือบมองพิมนิดหน่อยก็เห็นเจ้าตัวหน้าแดงฉ่า แต่เห็นแบบนี้พิมต้องทำจริงๆ แน่ เพราะเวลาพิมตัดสินใจอะไรแล้วไม่เคยถอยหลัง แต่ว่าเรื่องแบบนี้ผมไม่มีความกล้าเอาซะเลย ถึงตอนทำมันจะรู้สึกดีก็เถอะ แต่อยู่ๆ จะให้ไปพูดว่าอยากทำมันก็ยังไงอยู่ T^T

  “ก็แบบ...ลองใส่หูกระต่ายอะไรแบบนี้มั้ง

  “นิชทำไม่ได้หรอก ว่าแต่พิมเถอะ พิมจะบอกคุณปรินทรยังไง

  “ไม่แน่ใจเหมือนกัน พิมอาจจะพูดไปตรงๆ เลยก็ได้ =O=//”

  “แต่นิชพูดไม่ได้แน่ๆ

  แค่เขาจุ๊บผมเฉยๆ ผมยังอายเลยอ่ะ แล้วนี่จะให้ผมไปพูดกับเขาได้ยังไง ทำไมพิมหางานช้างมาให้ผมแบบนี้ แถมยังไม่ช่วยผมคิดอีก

  ถ้านิชไม่ลองพูดดูแล้วนิชจะรู้เหรอ เอาน่า คุณปาณเขารักนิชจะตาย

  “พิมพูดจริงอ่ะ พี่ปาณจะไม่หัวเราะเยาะนิชใช่มั้ย

  “ไม่หรอก เท่าที่พิมสังเกตนิชกับคุณปาณมา คุณปาณคอยเทคแคร์นิชดีไม่ใช่เหรอ ทั้งประคบประหงม ไม่มีทางที่คุณปาณจะกล้าหัวเราะเยาะนิชหรอก

  ผมเม้มปากแล้วคิดตามที่พิมพูด แต่ว่ามันก็ไม่โออยู่ดีอ่ะ เฮ้อ แต่ถ้าไม่ทำ พวกมาเฟียก็คงจะต้องตามล่าตัวพวกเรา และผมก็ไม่อยากตกเป็นของคนอื่นด้วย

  นิช...จะลองดู

  “อื้ม พิมเองก็กะว่าจะเริ่มวันนี้ พิมไม่อยากเสียเวลา ยิ่งเร็วเท่าไหร่เราก็จะยิ่งปลอดภัย

  “แล้วเนเนะล่ะ เนเนะจะนอนที่ไหน

  “พิมจะให้พี่ตุลย์ดูแลก่อนคืนหนึ่ง

  “ถ้างั้น...เรา...ไปกันดีกว่า

  พิมพยักหน้าแล้วเดินนำหน้าผมเดินกลับเข้าไปในคฤหาสน์ ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสายลับที่กำลังทำภารกิจกู้โลกจากเหล่าร้าย พิมเหมือนหัวหน้าแม่ทัพ แล้วเราก็กำลังเดินเข้าดงระเบิด แค่คิดว่าผมจะต้องพูดมันออกไปจริงๆ หน้าผมก็ร้อนจนจะทอดไข่ได้อยู่แล้วอ่ะ ฮือๆ หวังว่าพี่ปาณจะเข้าใจผมนะ Y_Y//

  “คุยกันเสร็จแล้วเหรอ

  “ครับ

  “ม่าม๊า!”

  พอเราสองคนเดินเข้ามาในห้องรับแขกพี่ปาณก็ทักผมขึ้นทันที ผมตอบรับ ส่วนเจ้าตัวเล็กที่เห็นพิมเดินเข้ามาก็รีบลงจากตักคุณปรินทรวิ่งไปเกาะขาพิมทันที พิมยิ้มเล็กๆ แล้วอุ้มเนเนะขึ้นมาหอมแก้ม

  เป็นไงครับ ชอบที่นี่มั้ย

  “ครับ มีที่ให้เนเนะวิ่งเยอะแยะเลย

  “หืม นี่ลูกคนหรือลูกหมาเนี่ย

  “เนเนะเป็นลูกหมาน่าร๊ากกก~”

  เจ้าตัวเล็กพูดจาน่ารักทำให้พิมเกิดอาการมันเขี้ยวบีบจมูกเนเนะไปมาด้วยความเอ็นดูก่อนจะเดินไปนั่งลงข้างๆ คุณปรินทร ผมเองก็กะว่าจะนั่งบ้าง แต่พี่ปาณลุกเดินมาหาผมซะก่อน

  วันนี้ฉันขอตัวก่อนนะ

  “อืม ตามสบาย

  พี่ปาณโบกมือลาคุณปรินทร ผมหันไปสบตากับพิม พิมเองก็หันมาสบตากับผมแล้วขยิบตาให้หนึ่งที ดูเหมือนว่าเนเนะจะเห็นเลยเลียนแบบบ้าง

  เด็กหนอเด็ก ทำอะไรก็ดูน่ารักไปหมด

  อะ...เอ่อ พี่ปาณฮะ

  ผมเกาะแขนพี่ปาณแล้วซุกหน้าลงไปบนต้นแขนเมื่อเราก้าวเข้ามานั่งในรถเรียบร้อยแล้ว พี่ปาณดูจะแปลกใจเหมือนกันที่ผมทำท่าทางแบบนี้เลยเชยคางผมขึ้นให้สายตาเราสบกัน

  มีอะไรล่ะเรา

  “คือ...

  ผมเม้มปากหลุบตาลงต่ำ พอเหลือบขึ้นมาสบตากับเขาอีกครั้งริมฝีปากร้อนก็ทาบทับลงมาแล้วถอนออก ผมตกใจแล้วหันมองซ้ายมองขวา ดีที่เป็นรถลีมูซีนเลยเป็นเหมือนห้องส่วนตัว ถ้าคนอื่นมาเห็นผมอายม้วนแน่ๆ T_T//

  “เราผิดเองนะที่ทำตัวน่ารักน่ะ

  “คือ...นิช

  “ที่พิมพานิชไปคุยเมื่อกี้คงมีเรื่องอะไรล่ะสิ บอกพี่ได้มั้ยเขาก้มหน้าลงมาถาม ลมหายใจรดลงบนใบหน้าทำให้ผมหลับตาปี๋ แอบมีเหลือบตามองนิดหนึ่งก่อนจะตอบ

  นิชก็อยากบอก ตะ...แต่ว่ามันเป็นเรื่อง...น่าอาย

  “บอกมาสิ

  ผมสบตากับเขานิ่ง เม้มปากตัวเอง มือน้อยๆ ของผมเลื่อนไปคล้องคอพี่ปาณด้วยความกล้าๆ กลัวๆ ปนอายก่อนจะโน้มให้เขาลงมาประกบปากจูบกับผม พี่ปาณเองก็ใช่ว่าจะอยู่เฉย ผลักผมนอนราบลงไปกับโซฟาขึ้นคร่อมทับร่างของผม ลิ้มร้อนค่อยๆ ชิมละเลียดไปตามกรีบปากก่อนจะสอดแทรกเข้ามาข้างในเพื่อตักตวงความหวาน ปลายลิ้นเกี่ยวพันกับลิ้นของผมแล้วดูดดุนอยู่ข้างใน จูบของเขาเหมือนกับกำลังสูบวิญญาณจากผม ผมรู้สึกเหมือนขาดอากาศหายใจเลยขยุ้มเสื้อของเขาจนทำให้พี่ปาณผละออกแล้วมองลงมาที่ผมที่นอนหอบอยู่ใต้ร่าง ผมหลบสายตาก่อนจะตัดสินใจบอกเขา

  นิชไม่อยากจะถูกมาเฟียแก๊งอื่นแย่งชิงตัวไปอีกแล้ว พิมกับนิชคิดว่า...ถ้าเป็นคนที่เรารักก็ไม่เป็นไร นิชอยากอยู่กับพี่ปาณเท่านั้น นิช...พูดแบบนี้ได้หรือเปล่าฮะ

  “นิชหมายถึง...ยอมให้พี่ทำเหรอ

  ผมไม่กล้าสบตากับเขาเตรียมจะหันหนีแต่ก็ถูกคนตัวใหญ่ตรึงร่างกายไปกับโซฟารถ

  นิช...อายนะฮะ

  สายตาที่จ้องมองผมลงมาทำให้ผมวูบไหว หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ยิ่งเขาไล่มองไปทุกส่วนผมก็อยากจะหลับตา แต่ว่าสายตานั้นกลับดึงดูดผมเหลือเกิน

  รู้หรือเปล่าว่ายอมพี่แบบนี้แล้วพี่ไม่ปล่อยเราไปง่ายๆ หรอกนะ อย่างน้อยก็จนกว่าจะถึงบ้านเรานั่นแหละ

  ผมตกใจตาโตเมื่อจู่ๆ เขาก็ปลดกระดุมเสื้อผมออกหมดจนเผยให้เห็นแผ่นอกของผมกับหัวนม ผมเลยรีบเอาสองมือมาปิดมันเอาไว้ แต่คนข้างบนนี่สิ กลับดึงมันออกทันทีเลย T_T//

  “ดะ...เดี๋ยวก่อนสิฮะพี่ปาณ นะ...นี่มันในรถนะฮะ

  “ในรถก็ทำได้เหมือนกันแหละ แถมรถคันนี้ยังเก็บเสียงด้วยนะ ฉันสั่งทำแบบพิเศษ เสียเงินไปหลายสิบล้านเหมือนกัน กว่าจะถึงบ้านเราก็เกือบตั้งชั่วโมง ไม่เป็นไรหรอกน่า

  “พะ พี่ปาณอ่ะ! T//T”

  สองขาผมถูกยกขึ้นก่อนจะถูกจับถอดกางเกงออกรวดเดียว ตอนนี้เขาดูเหมือนหมาป่าหิวโซเลยอ่ะ ผมรีบงอตัวเอามือปิดตรงนั้นของตัวเองเพราะว่าเขาดึงกางเกงชั้นในของผมติดไปด้วยน่ะสิ! T^T

  “นิช อ้าขาให้พี่หน่อย

  จะบ้าเหรอพี่ปาณ อยู่ๆ จะมาให้ผมอ้าขา! >_<

  “มะ ไม่เอาอ่ะ เอากางเกงนิชคืนมานะฮะ ค่อยไปทำที่บ้านไม่ได้เหรอฮะ

  “คงไม่ได้แล้วล่ะ ก็นิชดันทำพี่ตื่นตั้งแต่จูบแล้ว

  ความผิดผม? T_T

  “อ๊ะ! พี่ปาณ O//o”

  ขาผมถูกจับให้อ้าออกจากกันแถมยังกว้างจนน่าอาย มือเล็กๆ มือเดียวให้ตายก็ปิดตรงนั้นของผมไม่มิดหรอก

  เขายกขาผมไปพาดกับบ่าทั้งสองข้างก่อนที่เขาจะก้มลงมาอยู่ตรงจุดนั้น มือของผมถูกดึงออกทำให้เห็นสิ่งที่ผมปกปิดอยู่ ไม่ทันตั้งตัวเขาก็ก้มลงไปแล้วครอบปากลงกับส่วนนั้นของผม

 

  พะ...พี่ป๊านนนนนน~>O

 

************************************

เดี๋ยวนี้คุณปาณของเราค่อยๆ รั่วขึ้นมาทุกวันๆ 

หลายตอนแล้วที่คุณปาณของเราหัวเราะอย่างไม่สนภาพพจน์

=_= ทำไมจู่ๆ ก็กลายเป็นงั้น?

สงสัยว่าจะตกหลุมรักน้องนิชของเราจนโงหัวไม่ขึ้น

ก็เลยเกิดอาการภาพหลอนกล่อมประสาท

( อ๊ะๆ ล้อเล่นๆ 555+ แซวมากเดี๋ยวคุณปาณเอาปืนไล่ยิง )

แต่มาโมเม้นนี้ก็น่ารักดีนะจ๊ะเขยม๊า

#โมเม้นหื่น 555+

*****************************************

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}