White hawk

สวัสดีค่ะ ไรท์ไม่เเนะนำตัวอะไรมาก ขออภัยถ้าทำสิ่งใดพลาดไป ติดตามหน่อยเด้อออ

ตอนที่6 อดีตที่เเสนเจ็บปวด3(จบ)

ชื่อตอน : ตอนที่6 อดีตที่เเสนเจ็บปวด3(จบ)

คำค้น : ชายาตัวร้าย นิยายวาย White hawk

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2563 18:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่6 อดีตที่เเสนเจ็บปวด3(จบ)
แบบอักษร

ในความฝัน 

"เเม่ฮะ!พ่อฮะ!เคนมาเเล้ว"ร่างของเด็กน้อยวัย7ขวบกำลังวิ่งไปหาผู้เป็นพ่อเป็นเเม่ที่ไม่ใช่พ่อกับเเม่ที่เเท้จริง 

"เคนมาหาพ่อกับเเม่เร็วครับ เคน"เสียงผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้น ก่อนที่เด็กน้อยจะวิ่งเข้าไปกอดพ่อกับเเม่เเล้วไปเล่นกับสุนัขที่ชื่อนัวตัวผู้ 

"ผมรักพ่อกับเเม่นะครับ" 

"พ่อกับเเม่ก็ต้องขอบคุณพระเจ้าจริงๆที่ให้พวกฉันได้เลี้ยงเธอเเทนพวกเขา" 

"ผมก็ต้องขอบคุณพระเจ้าที่ให้ผมเจอเเต่สิ่งดีๆเหมือนกันครับ"ผู้เป็นพ่อกับเเม่กระชับกอดผมเเน่นเด็กน้อยยิ้มหน้าบานด้วยความสุข  

เเต่ภาพทุกอย่างต้องพังพินาศลง เมื่อในอายุที่ครบ12ปีเเละซึ่งเป็นวันเกิดเขา เขาต้องไปอยู่กับพ่อเเม่ที่เเท้จริง เเต่ขณะที่กำลังเดินทางอยู่นั้น 

"เคน"เสียงนุ่มอ่อนโยนจากผู้เป็นเเม่ 

"ครับ^^" 

"ลูกน่ะไม่เหงาบ้างเลยเหรอ?"พ่อกับเเม่พูดพร้อมกัน เเต่ขณะที่เขากำลังจะตอบคำถาม 

ตู้มมมม!!!! 

เสียงรถสองคันที่ปะทะกันเข้าอย่างจัง ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะดับวูบไปหมด  

ภาพทุกอย่างตัดมาที่โรงพยาบาลเเห่งหนึ่ง เชาลืมตาขึ้นมาก่อนที่ภาพสุดท้ายที่เขาจะเห็นกลับมาก็คือ ผู้เป็นพ่อกับเเม่ตัวได้อาบไปด้วยเลือดสีเเดงฉาน 

"อ๊ากกกกกกกกก!!!!ม่ายยยยยยย!!!!"เขากรีดร้องสุดเสียงดังไปทั่วห้อง ปัดข้าวของกระจายไปหมด น้ำตาอาบไหลผ่านเเก้ม เวลาผ่านไปนานมากกว่าเขาจะเหนื่อยเเล้วสลบไป 

"ว้ายยยย!!!"นางพยาบาลร้องด้วยความตกใจ 

เขาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เเต่ภายในห้องมีชายหญิงคู่หนึ่งยืนมองเขาอยู่ 

"เคน"น้ำเสียงเเผ่วเบาจากผู้หญิงวัยกลางคนเอ่ยเรียก 

"พวกคุณเป็นใคร?" 

"ที่นี้ที่ไหน?" 

"พ่อกับเเม่ผมอยู่ไหน?"ทั้งสองกำลังจะตอบคำถามเเต่กับต้องหยุดนิ่งกับประโยคต่อไปที่เอ่ยออกมาผู้หญิงวัยกลางคนร้องไห้ออกมา 

งานศพถูกจัดขึ้นถึงสองศพสร้างความเสียใจให้เเก่ญาติเป็นอย่างมาก เเต่มีเด็กคนหนึ่งที่ยืนมองด้วยสายตาว่างเปล่า ถูกคนอื่นต่อว่า 

"ไอ้เด็กเปรต ไอ้เด็กซวย" 

"ถ้าไอ้เด็กนั้นไม่เกิดมาพวกเขาก็ไม่ต้องรับเลี้ยงเด็กนั้น เเล้วพวกเขาก็ไม่ต้องเป็นเเบบนี้" 

"ไอ้เด็กคนนั้นไม่ควรเกิดมาจริงๆ" 

"ทุกอย่างมันเป็นเพราะเเก" 

เขายืนก้มหน้าเงียบๆ จนถึงวันเผาทุกคนไม่ได้อยู่ดู 

เเต่กับมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งมองดูควันดำที่ค่อยๆออกมาจากการเผา 

"โฮ่ง!โฮ่ง!โฮ่ง!"เสียงหมาเห่าเรียกเขาให้เล่นด้วย เเต่เขาเพียงเเค่ลูบหัวมันเเล้ววิ่งไล่จับมันอย่างมีความสุข 

"ผมมะ..."ประโยคที่กำลังจะพูดออกมาก็หายไปทันที เมื่อหมาของเขาโดนรถชนกระเเทกอย่างจังต่อหน้าต่อตาเขา 

"เหงา"ประโยคนั้นช่างบางเบาเสียเหลือเกิน ก่อนที่จะตัดสินใจไปหาร่างของสุนัขทันที น้ำตาของลูกผู้ชายก็ได้หลั่งไหลอีกครั้ง เด็กน้อยรีบวิ่งถลาไปกอดสุนัขที่นอนกองจมเลือด 

"ใครก็ได้ช่วยด้วย!?ใครก็ได้ช่วย...ฮือๆๆๆๆ...ช่วยหมาผมที....อึก...ฮือๆๆๆๆๆ...นะ...นัว...ฮือๆๆๆๆ...ยะ...อย่าหลับเด็ดขาด...นะ...ฮือๆๆๆๆ"เขาตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง ชาวบ้านรีบมามุงดู 

"ฮือๆๆๆๆ...นัว..."เขามองดูสุขัขที่หมดลมหายใจไปเเล้ว 

"ป้าครับ...อึก...ชะ...ฮือๆๆๆ...ช่วยหมาผมที...ฮือๆๆๆๆ"เขาวิ่งเข้าไปกอดขาผู้หญิงคนหนึ่งเพื่อขอความช่วยเหลือ 

"โอ้ยยย!!!อย่ามาจับตัวฉันนะ สกปรกมีเเต่เลือดหมา หมาเธอน่ะมันตายห่าไปเเล้ว!ไม่เห็นเหรอ!?"ป้าคนนั้นปัดมือออกทันทีเเละถีบเขา คนที่มุงดูได้เเต่มองด้วยความเวทนาไม่มีใครช่วยสักคน 

"โลกนี้มันโสโครก ฉันเกลียดโลกนี้ ฉันเกลียดพระเจ้า พระเจ้าไม่มีอยู่จริง"เขาได้เเต่พึมพำอยู่กับตัวเองเเต่สายตาเขามองไปสุนัขที่เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจสุดท้ายของเขาเเต่ตอนนี้ไม่มีเหลืออะไรเเล้ว สายตาเขามีเเต่ความว่างเปล่า 

"อ้ากกกกกก!!!!"เสียงตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง 

ภายในห้องผู้ป่วยคนหนึ่งมีเเตกของตกเเตกมากมายผ้าม่านถูกกระชากลงจากพื้น เขาลืมตาขึ้นมาได้ก็เห็นภาพนั้นซ้ำๆไปมาในหัวเขาเต็มไปหมด ทุกวัน ทุกคืน เขาไม่เคยนอนหลับได้สงบเลย ไม่มีใครมาเยี่ยมเขาสักคน เขาไม่รู้จักใครเลย เเม้กระทั่ง... 

"เคนเเม่มาเยี่ยมเเล้วนะ ว้ายยยย!!!"หญิงวัยกลางคนเดินเข้าห้องมาเเต่ต้องร้องเสียงหลงเมื่อเห็นสภาพห้อง 

"คะ...คุณเป็นใคร!?"น้ำเสียงนั้นเเสดงถึงความระเเวงเเละหวาดกลัว 

"ฉันเป็นเเม่เธอไงจ้ะเคน^^" 

"ผมไม่มีเเม่!"เขาตะโกนเสียงดัง หญิงวัยกลางคนหยุดชะงัก 

"ฉันเป็นเเม่ที่เเท้จริงของเธอไงจ้ะ"เขาเงยหน้าสบตากับคนที่บอกตนว่าเป็นเเม่ 

"ทำไม...ทำไม..."เขาเดินไปหาก่อนที่จะวิ่งไปกอดทันที 

"ไม่เป็นไรเเล้วนะลูก เเม่อยู่ตรงนี้เเล้วนะ ไม่ต้องกลัว"น้ำเสียงเเสนอ่อนโยน มือที่ลูบหัวอยู่ที่เเสนจะอบอุ่นทำให้เขารู้สึกมีความสุขมากขึ้นเเต่ก็ต้องเจ็บปวดเหมือนเดิม 

"พี่จะไปไหน?เเล้วพ่อกับเเม่ล่ะ"เสียงเด็กหนุ่มในวัย17ปีเอ่ยถามพี่ที่อายุ23ปีที่กำลังก้มหน้าก้มตาเก็บของใส่กระเป๋า 

"อ้อ เดี๋ยวมึงต้องอยู่คนเดียวเเล้วนะ กูก็จะไปอยู่ที่ปารีสส่วนพ่อกับเเม่พวกท่านไปทำงานที่ญี่ปุ่นน่ะ มึงต้องดูเเลตัวเองส่วนค่าเลี้ยงดูค่าอาหารค่าอะไรต่างๆเดี๋ยวพ่อกับเเม่จะส่งให้มึงเดือนละสองหมื่นห้านะ ฉันจะไปเย็นนี้เเล้วล่ะ มึงอยู่คนเดียวดูเเลตัวเองด้วยนะ"พี่เขาร่ายซะยาวเชียว 

"อืม"ครางรับในลำคอ 

"พูดว่าอืมเเค่เนี้ย!?โฮ่อวยพรกูหน่อยดิว่ะ เเล้วอีกอย่างถ้ากูกับพ่อเเม่หาเงินเยอะๆเมื่อไรพวกเราจะได้อยู่พร้อมหน้ากันไง อย่าทำท่าหมาหงอยดิวะ ร่าเริงหน่อย^^"พี่ตบหลังเขาเบาๆเป็นเชิงปลอบ 

จนถึงเย็นที่พี่เขาก็จากไปอยู่ต่างประเทศ ถึงจะพยายามปลอบเขาเเต่เขาก็รู้สึกเหมือนโดนถึงไว้ข้างหลังอยู่ดี มีบางช่วงที่พ่อเเม่ติดต่อมาเเต่ความสนิทสนมที่เคยมีก็เริ่ทลดถอยลงไปเรื่อยๆ นิสัยของเขาก็เริ่มเปลี่ยนไปเหมือนกัน กลายเป็นคนชอบอยู่คนเดียวไปโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกที่เขามีมาโดยตลอดเลยก็คือ...เหงา... 

พรึ่บ!!! 

"เเฮ่กๆๆๆๆ"ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากเหตุการณ์ที่ไม่อยากจะเห็นอีกหรืออยากจะจดจำความรู้สึกนั้น 

"อึก!"ผมเสยผมขึ้น 

"ตื่นเเล้วเหรอซื่อหลาน"เสียงของเเม่เอ่ยทักขึ้น 

"ขอรับท่านเเม่" 

"ทำไมถึงหนีออกจากจวนไปคนเดียว!!!เจ้าทำให้คนอื่นเป็นห่วงเจ้าเเค่ไหนรู้ไหม!?"ท่านเเม่ตะโกนใส่ผมทำหน้าน่ากลัวออกมา 

"ข้าขอโทษท่านเเม่"ผมทำได้เเต่ก้มหน้าสำนึกผิด 

"หึ!ครั้งนี้ข้าไม่ให้อภัย!!!" 

"ท่านมะ..."ไม่ทันที่ผมจะเอ่ยจบท่านเเม่ก็ตะโกนขึ้นเสียงดังฟังชัด 

"หงเหมย!"ผมหันไปมองหงเหมย 

"จะ...เจ้าค่ะ"หงเหมยเอ่ยเสียงสั่นๆ 

"ไปเอาไม้มาข้าจะลงโทษหยางซื่อหลาน!!!!"ท่านเเม่สั่งก่อนจะเดินออกไป 

"ไปเจอข้าที่ห้องโถง"ท่านเเม่เอ่ยโดยไม่หันหลังมองผมอีกเลย 

ปัง!!! 

เสียงปิดประตูดังขึ้น 

"กูทำอะไรผิดว่ะเนี้ยยย!?กะอีเเค่ออกไปข้างนอกจะอะไรนักหนา กูเบื่อโลกนี้เต็มทนล่ะนะ"ผมบ่นออกมา 

"คุณชายเจ้าค่ะ"ผมหันไปมองหงเหมยที่เรียกผม 

"มีอะไร?"ผมเอ่ยเสียงเรียบ 

"เป็นบ่าวที่ไม่ดีเองเจ้าค่ะ เป็นเพราะข้าดูเเลคุณชายไม่ได้ เเถมคุณชายยังต้องโดนตีอีก"หงเหมยก้มหน้าก้มตา 

"ช่างเถอะ!มันคงไม่เจ็บหรอก...มั้ง"ผมพูดประโยคสุดท้ายเบาๆ 

"เจ็บสิเจ้าค่ะ!ฮูหยินตีเจ็บมากเลยเจ้าค่ะ เฮ้อ~หวังว่าพวกนั้นจะรับผิดด้วยตัวเอง" 

"เจ้าว่าอะไรนะ?"หงเหมยพูดประโยคสุดท้ายเบาเกินไปจนผมไม่ได้ยิน 

"คือว่า...หมาที่เก็บมาตอนนี้ฮูหยินให้เอาไว้นอกจวนเจ้าค่ะ" 

"ทำไมถึงเอาไว้ข้างนอกล่ะมันบาดเจ็บอยู่นะ!?"ผมโมโหมากเลยตอนนี้ ไม่ว่าใครกูไม่ไว้หน้าทั้งนั้น 

"เอ่อคือ...ฮูหยินท่านไม่ให้เข้ามาท่านบอกว่ามันใกล้ตายเเล้ว อีกอย่างเลือดมันจะเปื้อนพื้นเจ้าค่ะเเล้วมันก็ใกล้ตายเเล้วด้วย"ผมฟังเเล้วยิ่งขึ้นเข้าไปอีก 

"ไปกันเถอะ"ผมลุกขึ้นเดินไปที่ห้องโถงทันที 

ห้องโถง 

ผมเดินเข้ามาเจอกับท่านพ่อท่านเเม่ท่านพี่ เเต่สายตากับเลื่อนไปหยุดที่เจ้าของร่างสูงที่นั่งจิบชาสบายใจอย่างไม่สะทกสะท้านสิ่งใด 

'เดี๋ยวนั้นมันไอท่านเเม่ทัพตัวดีนี้วา'ผมหันไปมองเฉินห้าวหนาน เฉินห้าวหนานหันมาสบสายตาผมพอดีผมจ้องมองเข้าไปในดวงตานั้นให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ 'เฮ้อ~เเต่ก็ไม่ได้ หน้านิ่งเฉยชาซะขนาดนั้นใครจะเดาอารมณ์ออกว่ะ'ผมสะบัดหน้าหนีสายตาที่จ้องมองมาที่ผม 

"....."ภายในห้องโถงเงียบกริบไม่มีใครเอ่ยพูดใดๆออกมา 

"เฮ้อ~"ผมเป็นคนเเรกที่เอ่ยเสียงออกมาเเถมยังเป็นเสียงถอนหายใจอีก ทุกคนมองมาที่ผม 

"ท่านเเม่...ท่านเป็นคนเรียกข้ามานะขอรับ^^"ผมหันไปพูดกับท่านเเม่ที่ยืนมองผมอยู่นิ่งๆ 

"ดีมากหยางซื่อหลาน...หงเหมย!"ท่านเเม่อยู่ดีๆเอ่ยชมผมเฉยเลยเเต่ก็ต้องสะดุ้งกับชื่อคนใช้ที่โดนเรียกมา ผมหันไปมองหงเหมย 

"เฮือก!เจ้าค่ะ!?"หงเหมยสะดุ้งเฮือก 

"ไม้"หงเหมยหันมามองผม ผมเพียงพยักหน้าเบาๆให้เท่านั้น หงเหมยมองผมด้วยสายตาเสียใจเเละเป็นกังวลอย่างมากเเล้วเดินไปหยิบไม้ที่คนรับใช้ใหม่ที่พูดต่อว่าผม 

"เพราะพวกเจ้า...ถ้าพวกเจ้าไม่เล่าให้ฮูหยินฟัง คุณชายจะเจ็บปวดไปมากกว่านี้เเค่ไหนเจ้าก็ลองคิดล่ะกัน" 

"พะ...พวกข้าเล่าให้ท่านเเม่ทัพฟังเเล้ว ละ...เเล้วจะให้พวกข้าพูดใหม่ทำไหมล่ะ!?คำที่พวกข้าว่าออกมามันก็เป็นความจริงทุกอย่างคุณชายเป็นเเบบนั้นจริงๆ"ผมหันไปมองดูพวกเขาเเต่ไม่ได้ยินบทสนทนาที่พวกเขาพูดกันเลย 

"พวกเจ้าไม่ควรเป็นคนใช้ของคนในตระกลูนี้ด้วยซ้ำ คุณชายซื่อหลานไม่เอาความพวกเจ้าเเต่พวกเจ้ากับคิดอกตัญญูคนที่มีพระคุณงั้นรึ หึ!"หงเหมยหยิบไม้ไปให้ฮูหยินทันที 

"ฮูหยินเจ้าค่ะขอร้องเถอะเจ้าค่ะ"หงเหมยส่งสายตาอ้อนวอนไปให้ท่านเเม่ ท่านเเม่ไม่ฟังคำขอหยิบไม้มาทันที 

"หยางซื่อหลานเจ้าทำอะไรผิดไว้!?"ท่านเเม่ตอนนี้ปรับสู่หมดโหดทันที เเต่นั้นไม่ทำให้ผมสะทกสะท้านเท่าไร ทำไมนะเหรอ ก็มีอาจารย์คนหนึ่งผมเคยเจอเเล้วโหดกว่านี้เยอะ ชนิดที่ว่าเข้าสอนเเล้วต้องเงียบห้ามคุยห้ามยืมของกัน ใครหันหน้าเข้าหากันหรือยืมของก็โดนยืนทั้งคาบเรียน ยังมีอีกมากมายเเต่ไม่อยากจะคุย 

"ข้าเเอบหนีไปข้างนอกจวนโดยไม่บอกใคร ส่วนทางที่เเอบหนีไปก็เป็นรูตรงข้างจวนท่านพี่ขอรับมีเเค่นี้ขอรับ^^"ผมส่งยิ้มกว้างให้ท่านเเม่ 

"ยังไม่หมด"ท่านพ่อเอ่ยขึ้นหลังจากที่เงียบมานาน 

"???"คิ้วผมขมวดกันเป็นปม ก่อนที่จะคิดออกมา 

"ข้าขอให้ท่านพี่เอาหมาที่โดนตีกลับมาจวนใช่ไหมขอรับ^^"ผมหันไปทางท่านพี่ก่อนที่จะมองหน้าท่านพ่อ 

"ใช่"ท่านเเม่ตอบเเทนท่านพ่อ 

"ดังนั้นเมื่อเจ้ารู้ความผิดตัวเองข้าจะลดโทษให้เจ้าให้โดนตีน้อยลง"ท่านพ่อเอ่ยขึ้นมา 

"ท่านพี่!"ท่านเเม่เอ่ยขึ้นทันที 

"เเละอีกอย่างวันนี้เข้าเป็นคนลงมือทำอาหารเองข้าจึงลดโทษให้เจ้าเป็นการกักบริเวณเเทนจนกว่าจะถึงวันงานเจ้าจะสามารถหลุดโทษได้ ส่วนหมาที่เจ้าขอมามันกำลังมีหมอรักษาอยู่ เจ้าต้องดูเเลมันให้ดี มีเเค่นี้เเล่ะไปเถอะ"ท่านพ่อร่ายยาวก่อนที่จะเอ่ยไล่ผมไป 

"ขอบพระคุณขอรับ"ผมเหลือบตามองเฉินห้าวหนานที่นั่งเก๊กหล่ออยู่เฉยๆอย่างไม่เป็นทุกเป็นร้อน ผมหันหลังกำลังจะเดินไปเเต่กับได้ยินเสียงนินทาเหมือนเดิมอีกเเถมยังเป็นกลุ่มเดิมซะด้วย ครั้งคงต้องเอาให้เข็ดสินะ 

"อะไรกันทำไมให้โทษเเค่นี้ล่ะ" 

"ถ้าจะไม่ลงโทษอะไรเลยก็ไม่ต้องเรียกก็ได้เสียเวลาข้าพอดี" 

"นั้นสิข้าไม่สะใจเลย" 

"ใช่ๆ"เสียงคำนินทายังคงไม่พ้นหูของผมอยู่ดี 

 

 

 

Hi~เป็นไงบ้างค่ะกับตอนนี้ถ้ามีอะไรติชมก็เม้นบอกได้เลยนะคะ^^ หรือถ้าชอบกันก็เม้นบอกกันได้เลยจร้าา~ 

คือตอนนี้ไรท์เห็นว่าวันที่อัพนิยายลงวันอาทิตย์กับวันจันทร์มันติดกัน ไรท์น่าจะไม่ไหว ไรท์จึงคิดว่าถ้าไรท์ลงวันอาทิตย์เเสดงว่าวันจันทร์ไม่ลงเเต่ถ้าไม่ลงวันอาทิตย์เเสดงว่าลงวันจันทร์นะคะ 

 

ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะเจ้าค่ะ🐷 

TrueMoney Wallet : 0617375567 (ให้หรือไม่ให้แล้วแต่เลยจ้าไม่ต้องมากก็ได้ถ้าใครจะให้แค่5บาท1บาทไรท์ก็ดีใจมากแล้ว) 

ความคิดเห็น