I'mDK
email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EPISODE 02 35%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 716

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ค. 2562 20:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EPISODE 02 35%
แบบอักษร

 

       ฉันเบิกตากว้างเมื่อจู่ๆ ริมฝีปากของเขาก็ฉกฉวยลงมาประกบริมฝีปากฉันอย่างไม่นึกอายคนบนรถแม้แต่นิดเดียว!

 

           และด้วยเหตุผลอะไรก็ตามเราสองคนน่ะไม่ควรทำอะไรแบบนี้กันหรอกนะ...

 

           ฉันได้แต่นั่งตัวแข็งทื่อปล่อยให้เขาละเลงจูบลงมาด้วยแรงอารมณ์ของเขา เขาขยับริมฝีปากเข้ากับริมฝีปากของฉันอยู่เนิ่นนานจนเริ่มหายใจแทบไม่ออกจำเป็นต้องอ้าปากเพื่อควานหาอากาศแต่เหมือนมันจะเป็นการเปิดจังหวะให้เขาเมื่อเขาถือวิสาสะสอดแทรกเรียวลิ้นเข้ามาในโพรงปากของฉัน!

 

           “อื้อ...” ฉันครางในลำคอด้วยความอึดอัด คุณแดเนียลยังคงใช้ลิ้นของเขาควานไปทั่วโพรงปากฉันอย่างเอาแต่ใจและไม่มีท่าทีว่าจะปล่อยให้ฉันเป็นอิสระจนต้องใช้มือทุบลงบนลาดไหล่เขาสองสามทีเขาถึงได้ถอนริมฝีปากออกมา

 

           “แฮก...” ฉันหอบหายใจเฮือกใหญ่ ใบหน้าตอนนี้ร้อนผ่าวคิดว่าอีกนิดคงไหม้แล้วแน่ๆ ในตอนนี้ฉันอายมาก อายจนแทบอยากจะเปิดประตูรถออกแล้วกระโดดลงจากรถหนีไปให้ไกลๆ ซะ

 

           “โทษที” เขาบอกเสียงเรียบ

 

           หลังจากผ่านบทจูบอันเร่าร้อนบนรถมาได้รถก็มาจอดที่บ้านหลังหนึ่งซึ่งฉันเดาว่าน่าจะเป็นบ้านเล็กนั่นแหละ เขาเดินนำเข้าไปในบ้านโดยมือข้างหนึ่งกำลังจับแขนฉันเอาไว้แน่น

 

           ฉันไม่เข้าใจคุณแดนจริงๆ เลยค่ะ

 

           พวกคุณเคลวินไม่ได้เข้ามาด้วยเพราะเหมือนว่าคุณแดเนียลจะสั่งให้ไปขนของที่เขาสั่งแม่บ้านเก็บของให้ เขาพาฉันมาหยุดอยู่ตรงโซฟาพร้อมกับบังคับให้ฉันนั่งลง

 

           “ชีอัน” น้ำเสียงดุดันของเขาเอ่ยเรียกชื่อฉันบ่งบอกได้อย่างดีว่าเขากำลังหงุดหงิดอยู่

 

           “คะ?”

 

           “ต่อไปนี้...” ร่างกายของคนตัวใหญ่ขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนฉันต้องถอยหลังหนีไปจนสุดขอบโซฟา คุณแดเนียลใช้แขนแกร่งของเขาล็อคทางไว้เพื่อกันไม่ให้ฉันหนีไปได้

 

           ฉันในตอนนี้เริ่มจะกลัวเขาขึ้นมาแล้วล่ะ

 

           “…”

 

“อย่าให้ใครแตะต้องตัวเธอเด็ดขาด” น้ำเสียงเฉียบขาดของเขาทำเอาหัวใจของฉันเต้นกระหน่ำด้วยความกลัว

 

“ทำไมล่ะคะ?” ทั้งที่กำลังกลัวแต่ริมฝีปากกลับเอ่ยถามเขากลับไปด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

 

“เธอเป็นของฉัน” ดวงตาคมกริบสะท้อนภาพฉันไว้ในดวงตา มันเหมือนกับเขากำลังจะสื่อว่าฉันเกิดมาเพื่อเป็นของเขาแค่คนเดียวอะไรแบบนั้นและจะไม่สามารถเป็นของใครได้นอกจากเขา

 

“…”

 

“เป็นของฉันแค่คนเดียว...จำเอาไว้” สิ้นสุดคำพูดนั้นริมฝีปากของเขาก็เข้ามาประกบเข้ากับริมฝีปากของฉัน...

 

            “อื้อ...” ในที่ได้แต่นิ่งเงียบก็ต้องส่งเสียงครางออกมาอีกครั้ง คุณแดเนียลประกบริมฝีปากเข้ามาพร้อมกับบดขยี้โดยไม่ออกแรงมากจนเกินไป ฉันได้แต่คล้อยตามเขาจนเผลอตัวเผยอริมฝีปากขึ้นจนเขาสอดแทรกเรียวลิ้นเข้ามาในโพรงปากของฉัน

 

           ลิ้นของเขากำลังตระหวัดราวกับกำลังควานหาความหอมหวานจากโพรงปากของฉัน ลิ้นของเขาหยอกล้อกับลิ้นเล็กฉันบ้าง บางครั้งก็ใช้ฟันขบเม้มริมฝีปากฉันเป็นการหยอกล้อ

 

           ไม่รู้ว่าเราจูบกันนานเท่าไหร่พอรู้ตัวอีกทีฉันก็รับรู้ได้ถึงแรงอะไรบางอย่างที่พยายามจะเลื่อนขึ้นมาปลดกระดุมชุดนักเรียนฉัน

 

           ฉันสะดุ้งทันที จากที่เคลิ้มๆ อยู่ต้องรีบทุบเขาเบาๆ เพื่อประท้วงจนอีกฝ่ยถอนริมฝีปากออกไปอย่างอ้อยอิ่ง

 

           “ให้ตายเถอะ...เธอกำลังทำฉันคลั่ง” เขาว่าพลางจ้องมองฉันนิ่ง ดวงตาสีเทาของเขาฉายแววราวกับต้องการอะไรบางอย่าง “ทั้งที่ฉันบอกกับตัวเองว่าให้รอเธอโตกว่านี้แท้ๆ”

 

           “คุณ...อื้อ...” ยังไม่ทันที่จะพูดอะไรริมฝีปากของเขาก็ประกบกับริมฝีปากของฉันอีกครั้ง ครั้งนี้มันทั้งหอมหวานปนร้อนแรงจนอธิบายไม่ถูก

 

           คำพูดของเขาเมื่อกี้น่ะหมายความว่าเขาไม่ได้คิดกับฉันแค่เด็กในอุปการะของเขาแบบนั้นใช่ไหม...

 

           และเวลาต่อมาที่ฉันกำลังจะถูกเขาทำอะไรต่อมิอะไรจริงๆ คุณเคลวินก็เดินเข้ามาทำให้คุณแดเนียลผละตัวออกจากฉันอย่านึกเสียดาย

 

           เกือบไปแล้ว...

 

           “คุณแดนจะกินเด็กตอนนี้ไม่ได้นะครับ” คุณเคลวินเอ่ยแซวคุณแดเนียลที่ตอนนี้เขากำลังเสยผมขึ้นราวกับกำลังระงับอารมณ์อยู่

 

           “แกนี่มัน...” และเขาก็ดูจะหงุดหงิดอะไรบางอย่างอยู่ด้วย

 

 

           [Daniel Talk’s]

 

           ตอนนี้ผมกำลังระงับอารมณ์ความต้องการอย่างหนัก ส่วนตัวการที่ทำให้ผมกำลังเป็นแบบนี้ก็กำลังก้มหน้าก้มตาทำการบ้านไม่พูดไม่จากับผมแม้แต่คำเดียว โอเค ผมยอมรับว่าผมใจร้อนไปหน่อยแต่ทันทีที่เห็นไอ้เด็กบ้านั่นกระทำกับชีอันแบบนั้นมันยิ่งกระตุ้นให้ผมแทบคลั่ง

 

           ผมทั้งรัก ทั้งหวงเด็กคนนี้ยิ่งกว่าอะไรดี มันเป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วแต่ชีอันยังเด็กผมจึงไม่แตะต้องเธอเลย แต่ก็พยายามถนอมเด็กคนนั้นไว้ให้ดีที่สุด

 

           ให้ตายเถอะก่อนหน้านี้มันก็ไม่มีอะไรเลยแท้ๆ พอผมหายไปแค่อาทิตย์เดียวชีอันกลับอยู่กับผู้ชายคนอื่นจนได้

 

           นั่นทำให้ผมเผลอตัวเองเกือบทำอะไรเธอไปแล้วจริงๆ หากเคลวินไม่โผล่หัวมาขัดซะก่อน

 

           มันก็ดีแล้วล่ะ หากทำอะไรเธอตอนนี้เธออาจจะรู้สึกแย่แทนที่จะรู้สึกรักผมก็ได้

 

           “ไปเก็บของก่อนเถอะเดี๋ยวฉันต้องออกไปทำงานต่อแล้ว” ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เอื้อมมือไปวางแหละบนศีรษะของเธอแล้วออกแรงลูบเบาๆ ด้วยความเอ็นดู “อยู่บ้านคนเดียวได้ใช่ไหม?”

 

           “ค่ะ” คนตัวเล็กตอบเสียงอ้อมแอ้ม เพียงแค่นั้นก็ทำให้ริมฝีปากของผมกระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

 

           “…”

 

           “แล้ว...คุณจะกลับดึกไหมคะ” ชีอันเงยหน้าขึ้นมองผมตาแป๋ว

 

           ถ้าถามว่าผมจะกลับดึกไหมมันก็คงตอบไม่ได้เพราะงานผมมันเยอะมากจนบางทีก็ต้องอยู่เคลียร์อะไรหลายๆ อย่างจนไม่ค่อยมีเวลามากมายเหมือนชาวบ้านนัก ไม่มีเวลาจนบางทีก็มีใครบางคนแอบไม่พอใจผมเหมือนเจ้าตัวเล็กข้างหน้าผมนี่ไงล่ะ

 

           “ไม่รู้สิแต่ฉันจะพยายามกลับให้เร็วที่สุดก็แล้วกันนะ” ผมโน้มใบหน้าลงไปจุมพิตหน้าผากมนอย่างแผ่วเบา ไหนๆ ก็จูบเธอมาแล้วไอ้เรื่องเล็กๆ พวกนี้ก็คงไม่ต้องใส่ใจแล้วก็ได้มั้ง

 

           “อื้อ...” ชีอันพยักหน้ารับน้อยๆ ผมจึงผละตัวออกมาจากบ้านก่อนจะขึ้นรถไปทำงานต่อ

 

           [Daniel Talk’s End]

 

           23.09 A.M.

 

           ฉันนอนกลิ้งไปมาอยู่บนเตียงด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ถูกกระทำเมื่อตอนเย็น คิดถึงหน้าคนคนนั้นที่มักจะเอาแต่ทำหน้านิ่งไม่สนใจอะไรวันๆ ทำแต่งานกับงาน จนแทบไม่มีเวลาเลยแม้แต่วินาทีเดียว

 

           อ่า...ฉันควรจะจัดการกับความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในอกนี่ยังไงดีนะ

 

           พรึ่บ

 

           เฮ้อ...ไหนๆ พรุ่งนี้ก็เป็นวันเสาร์แล้ว ไหนๆ คืนนี้จะนอนดึกยังไงก็ได้แล้วฉันขอไปหาอะไรกินแก้อาการฟุ้งซ่านของตัวเองก่อนละกันนะ

 

           ฉันเดินลงมาจากชั้นสองมายังโซนห้องครัว เปิดตู้เย็นดูก็พบกับอาหารสำเร็จรูปกับวัตถุดิบมากมายในตู้เย็นเยอะแยะเต็มไปหมด ฉันยิ้มพร่าทันที ในตู้เย็นมีของเยอะขนาดนี้ต่อให้อยู่คนเดียวเป็นสิบวันฉันก็ไม่มีทางอดตายแน่นอน

 

           ฉันจัดการหยิบแอปเปิ้ลออกมาหนึ่งลูกแล้วเดินมานั่งยังโซฟาพร้อมกับเปิดทีวีดูรายการตอนดึก แน่นอนรายการตอนดึกมันก็ไม่ค่อยมีอะไรน่าสนใจมากมายนัก ออกจะน่าเบื่อแถมยังชวนง่วงอีกต่างหาก

 

           ฉันจัดการกัดแอปเปิ้ลกินจนหมด จากที่นอนไม่หลับพอมีอะไรตกถึงท้องหนังตามันก็เริ่มจะตึงๆ ขึ้นมา ฉันไถตัวเองลงไปนอนราบกับโซฟาตัวยาวและเข้าสู่ห้วงนิทราไปในที่สุด...

 

.

.

.

           “อือ...” ฉันนอนพลิกตัวไปมาอย่างยากลำบากรู้สึกเหมือนมีอะไรหนักๆ พาดผ่านลำตัว พอจะขยับตัวให้หลุดพ้นจากสถานะการณ์อันแสนน่าอึดอัดกลับเพิ่มแรงกระชับให้แน่นขึ้นไปอีกจนรู้สึกเหมือนศีรษะชนเข้ากับอะไรบางอย่างที่ให้ความรู้สึกแข็งๆ และหนั่นแน่นเหมือนอะไรบางอย่าง

 

           จากนั้นจึงใช้มือลูบคลำไปอย่างสะเปะสะปะจนมือสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่แข็งขืนจนเต็มมือ อะไรอะ?

 

           “อืม…” เสียงครางต่ำในลำคอดังเข้ามาในหูนั่นทำให้ต้องลืมตาขึ้นมาทันที

 

           ทันทีที่ลืมตาขึ้นมาก็ต้องผงะเมื่อสายตาปะทะเข้ากับแผงอกแกร่งของใครบางคน พอเลื่อนสายตาไปมองยังมือที่จับอะไรบางอย่างอยู่ฉันก็แทบอยากจะกรีดร้องออกมา

 

           นะ...นั่นมัน...ของของผู้ชายไม่ใช่เหรอ แล้วไอ้ที่แข็งๆ นี่หมายความว่ายังไงอะ ไอ้นี่มันเป็นใคร ฮืออออออออ

 

           จากที่คิดอะไรได้ก็ต้องเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเจ้าของร่างกายนี่แล้วก็ต้องผงะคูณสองเมื่อคนที่ฉันจับๆ อะไรไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นคุณแดเนียลนั่นเอง...แถมเขา...ยังใช้สายตาคมกริบจ้องมองฉันราวกับกำลังจะถามว่า ‘กำลังทำอะไรอยู่’ อย่างนั้นแหละ

 

           “เอ่อ...” ฉันถึงกับต้องถดตัวหนีแต่ก็หนีไปไหนไม่ถึงเซ็นก็ถูกแขนแข็งแรงของเขากระชับแน่นขึ้นไปอีก

 

           “ทำอะไรของเธอ” คำถามถูกเปล่งออกมาจากเจ้าของริมฝีปากหยักลึก เขาจ้องหน้าฉันนิ่ง

 

“เอ่อ...คือ...” แงงง อย่ามองแบบนั้นจะได้ไหมคะ ไม่รู้จะตอบยังไงแล้ววว

 

....

 

Talk

.

.

.

ปั่นไม่ทันจริงๆค่ะกรี้ดดดด T____T อาจจะต้องมาทีละนิดละน้อยแล้วล่ะค่ะ แงงง้ ยกโทษให้เค้าด้วยน้าาาา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น