Ps_TMEw18

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ของเล่น23 : ครอบครัวพ่อแม่ลูก

ชื่อตอน : ของเล่น23 : ครอบครัวพ่อแม่ลูก

คำค้น : ของเล่น ใต้ฝุ่นฟ้าสาง ขายตัว เด็กขาย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 594

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มิ.ย. 2562 01:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ของเล่น23 : ครอบครัวพ่อแม่ลูก
แบบอักษร

- Chapter 23 - 

 The Toy ของเล่น. 

 

ฟ้าสางยืนมองลูกๆเล่นกับไต้ฝุ่นที่ชายหาด เล่นขุดทรายบ้างก่อปราสาทบ้างขุดทรายฝังกันบ้างเสียงหัวเราะคิกคักมาให้ได้ยินตลอดแล้วฟ้าสางเองก็ยิ้มออกมาสามคนพ่อลูกกำลังเล่นกันอย่างสนุกสนาน 

 

"ฟ้าเอ๊ย..." 

 

"ป้านวล" 

 

"เอ็งจะเอายังไง...จะบอกลูกไหมว่าพ่อหนุ่มคนนั้นเป็นพ่อ ดูสิเล่นกันสนุกจริงๆ" 

 

"ฟ้ากำลังคิดอยู่ครับป้านวล...แต่ก็กลัวลูกจะตกใจรับไม่ได้" 

 

"ภูผากับทะเลน่ะ อยากมีพ่อเอ็งรู้ไหม ลูกเอ็งน่ะมาถามข้าบ่อยๆว่าพ่อเป็นคนแบบไหนหน้าตาเป็นยังไง คงคิดถึงน่ะ" 

 

"ฟ้าได้คำตอบแล้วครับป้านวล......ลูกควรมีพ่อ ฟ้ารู้ว่าทดแทนให้ได้ก็จริงแต่มันไม่หมดยังไงลูกก็ยังรู้สึก"ฟ้าสางหันไปมองลูกกับใต้ฝุ่นที่กำลังเล่นกันจนตัวเปียกเลอะเทอะมอมแมม เด็กๆวิ่งมาจูงมือฟ้าสางไปที่หาดกลายไปสี่คนพ่อแม่ลูกที่เล่นสนุก  

 

ฟ้าสางเองก็ไม่ได้เล่นกับลูกแบบนี้นานแล้วเหมือนกันปกติจะปล่อยพวกแกเล่นกันตามลำพังส่วนตัวเองก็ทำขนมส่ง 

 

"ทะเลภูผา......ไปอาบน้ำกันครับ เล่นนานแล้ว" 

 

"คร้าบบ" 

 

"ครับ" 

 

"ครับ" 

 

"ผมไม่ได้เรียกคุณซะหน่อย ผมเรียกลูก" 

 

"น้อยใจจัง" 

 

"คุณนี่มัน เห็นผมใจดีด้วยหน่อยล่ะเอาใหญ่" 

 

"อย่าดุพี่สิครับ"ไต้ฝุ่นอมยิ้มมองฟ้าสางที่แก้มขึ้นสีแดงลามไปถึงใบหูดูแล้วน่ารักมาก 

 

ฟ้าสางไม่คุยกับเขาต่อแต่เดินจ้ำอ้าวตามเด็กๆไป ไต้ฝุ่นรอฟ้าสางจัดการอาบน้ำแต่งตัวให้เด็กๆจนเสร็จก็เข้าไปอาบน้ำบ้าง เขายังไม่รู้เลยว่าฟ้าสางจะบอกลูกยังไง พวกแกเข้าใจว่าพ่อตายไปแล้ว กลัวว่าถ้าฟ้าสางบอกเด็กๆไปแล้วเด็กๆจะต่อต้านไม่ยอมรับในตัวเขา 

 

"หม่าม๊า...วันนี้ภูผาอยากกินบาร์บีคิวครับ" 

 

"ทะเลด้วยครับ" 

 

"อืม....ไม่ได้กินนานแล้วนี่นา งั้นเดี๋ยวหม่าม๊าทำให้กินนะครับ" 

 

"งั้นเดี๋ยวพี่พาไปซื้อของ...... แต่ฟ้าอย่าแกล้งพี่แบบวันนั้นอีกนะ" 

 

"รู้แล้ว...ผมเข็ดแล้วน่ะ เสียลูกไปผมคงขาดใจตาย"ฟ้าสางลูบหัวลูกทั้งสองคนเด็กๆเองก็ยิ้มส่งมาให้ รอยยิ้มของลูกที่น่ารักแบบนี้จะให้ฟ้าสางเสียไปได้ยังไง 

. 

. 

. 

. 

. 

. 

. 

ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ใจกลางเมืองในจังหวัดจันทบุรีสี่คนพ่อแม่ลูกเดินเล่นเลือกซื้อของอย่างสนุกสนานไต้ฝุ่นทำแบบเดิมคือเอาภูผาใส่รถเข็นเพราะเจ้าตัวร้องว่าเมื่อยขาเดินไม่ไหวส่วนทะเลก็เดินจูงมือแม่เหมือนเดิม 

 

ไต้ฝุ่นมองแล้วทะเลมีความละเอียดอ่อนดูสนอกสนใจกับการช่วยแม่เลือกของทั้งๆที่ตัวเองก็พึ่งจะห้าขวบไม่น่าจะรู้อะไรมากนัก 

 

"หม่าม๊า เราใส่อันนี้ได้ไหมครับ?" 

 

"ไม่ได้จ่ะทะเล อันนี้เขาเรียกว่าแครอทไม่เหมาะที่จะย่างนะลูก" 

 

"แต่เอาไปทอดกับทำข้าวผัดได้ใช่ครับหม่าม๊า" 

 

"ใช่ครับ......แต่มันทำได้หลายอย่างเลยรู้ไหมครับ เอาเป็นว่าเดี๋ยวหม่าม๊าทำให้กินนะครับ"ฟ้าสางเลือกของใส่รถเข็น พอเห็นทะเลดูจะเมื่อยฟ้าสางก็หันมาอุ้มลูกแล้วเดินเลือกของต่อ  

 

  ไต้ฝุ่นได้แต่มองแล้วยิ้มเวลาแบบนี้เขากับพูดอะไรไม่ออกได้แต่มองจริงๆตื้นตันใจแค่ได้ดูแลลูกๆแบบนี้แค่ได้ดูแลฟ้าสางแบบนี้เขาก็มีความสุขมากพอแล้วถึงแม้ว่าฟ้าสางจะไม่ให้โอกาสเขาก้าวกลับเข้าไปในชีวิตของฟ้าสางอีกก็เถอะ 

 

วันนี้ถือว่าเป็นวันปล่อยลูกๆเลยก็ว่าได้ปกติฟ้าสางจะไม่ทำอะไรแบบนี้ให้ลูกกินเท่าไหร่พวกแกยังเด็กท้องไส้ยังไม่ค่อยเข้าที่เท่าไหร่ 

 

"คุณเสียบไม้ให้ผมหน่อย" 

 

"แบบไหน...แบบนี้เหรอฟ้า" 

 

"ไม่ใช่คุณ เสียบแบบนี้เดี๋ยวผมเสียบให้ดูเป็นตัวอย่างแล้วคุณก็เสียบตามนะ ระวังมือด้วย" 

 

"ครับ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับ" 

 

"ผมขี้เกียจทำแผลให้คุณต่างหาก" 

 

"ก็นั่นน่ะสิเนอะ......เฮ้อ คนไม่สำคัญก็แบบนี้แหล่ะ" 

 

"ถ้าคุณยังพูดมากแบบนี้อีก ลูกคงไม่ได้กิน" 

 

"......" 

 

ไต้ฝุ่นทำหน้ามึนใส่ฟ้าสางก่อนจะก้มหน้าก้มตาเสียบบาร์บีคิวต่อไม่ใช่ว่าไม่เคยทำแต่เจาแกล้งตีเนียนต่างหาก ก็เขาอยากอยู่ใกล้ๆฟ้าสางนี่นา 

 

"โอ๊ย......บ้าจริง" 

 

"ฟ้า......ฟ้าเป็นอะไร" 

 

"ไม่......ไม่ได้เป็นอะไรผมแค่โดนมีดบาดเฉยๆ" 

 

"ไหนพี่ขอดูหน่อย..."ไต้ฝุ่นคว้ามือฟ้าสางไปดูปลายนิ้วชี้มีเลือดออกไม่มากแต่เขาเห็นแล้วรู้สึกเจ็บแทน เขาไม่อยากให้ฟ้าสางเจ็บอีกแม้กระทั่งมดกัดก็ตาม 

 

 เขาดึงนิ้วฟ้าสางเข้าปากไปเฉยๆ ฟ้าสางตกใจจะชักมือกลับแต่เขากับจับไว้แน่น ไม่เอาสิฟ้าสางไม่ชอบแบบนี้มันทำให้ใจเต้นแปลกๆเหตุการ์ณ์ซ้อนทับกับหลายปีก่อนที่ผ่านมา 

 

"พอ......พอแล้วคุณ เดี๋ยวผมไปทำแผลเอง" 

 

"เดี๋ยวพี่ทำให้ ให้พี่ดูแลฟ้าบ้างนะ...พี่ขอร้อง" 

 

"ก็ได้เร็วๆนะคุณ ลูกรออยู่"ไต้ฝุ่นพยักหน้ารับรู้ก่อนจะขยับไปหยิบกล่องอุปกรณ์ปฐมพยาบาลมาวางใกล้ๆตัวเขาดึงมือฟ้าสางมาวางบนตักเปิดขวดแอลกอฮอล์ล้างแผลใช้สำลีจุมแล้วเช็ดที่แผลเบาๆ 

 

"แสบไหม......ฟู่~" 

 

"คุณ........."ฟ้าสางยังไม่ทันได้ตอบอะไรไปไต้ฝุ่นก็ก้มหน้าลงมาเป่าเบาๆที่ปลายนิ้วให้เขาค่อยๆเช็ดค่อยๆใส่ยาแถมยังคอยก้มเป่าให้ตลอด 

 

"กิ้ว...กิ้ว คุณลุงหม่าม๊า" 

 

"ฮั่นแน่...คริคริ พี่ภูคุณลุงจับมือหม่าม๊าแหล่ะ" 

 

"ทะเลจับมือกันๆ" 

 

"เดี๋ยวหม่าม๊าจะตีนะ เด็กๆนี่...ไปเล่นข้างนอกเลย" 

 

"หม่าม๊าเขิน...แหล่ะ" 

 

"จะตีลูกทำไม พี่ว่าลูกพูดความจริงนะ" 

 

"นี่คุณ...จะบ้าเหรอ เดี๋ยวลูกก็แก่แดดพอดี" 

 

"แก่แดด...คือะไรครับหม่าม๊า" 

 

"แดดแก่ๆ......หรือแก่แดดๆครับ" 

 

"ฮ่าๆ.....แก่แดดลูก ไม่ใช่แดดแก่ๆ" 

 

"คุณนั่นแหล่ะพูดอะไรไม่เข้าเรื่อง " 

 

"พี่เหรอ......พี่ไม่ได้พูดนะ" 

 

"คุณนั่นแหล่ะ บ้าจริง เอามานี่เลยผมทำเอง แล้วคุณก็ไปก่อไฟเลยนะเด็กๆรอแล้ว" 

 

"แค่พี่ยังทำแผลให้ไม่เสร็จเลยนะ บาร์บีคิวก็ยังเสียบไม้ไม่เสร็จเลย" 

 

"ไม่ต้องแล้ว ผมทำเองขืนรอคุณลูกผมคงไส้ขาดก่อน" 

 

"ไม่ขาดนะครับหม่าม๊า" 

 

"พวกเรารอได้ครับ"ฟ้าสางหันขวับไปมองลูกที่กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ล้อเลียนเหมือนรู้ทันยังไงชอบกล สายตาท่าทางช่างน่าจับตีก้นนัก 

 

ไต้ฝุ่นเองก็มองฟ้าสางอย่างล้อเลียนเลยโดนฝ่ามือเล็กฟาดใส่ไหล่ไปหนึ่งทีเขาเลยคิดว่าควรไปก่อไฟตามที่ฟ้าสางสั่งดีกว่าขืนอยู่ต่อไม่มีดก็ไม้เสียบบาร์บีคิวนี่แหล่ะที่จะลอยมาแทน 

. 

. 

. 

. 

. 

ถือว่าเป็นอะไรที่ดีมากและทำให้เขารู้สึกมีความสุขที่สุดการอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตาสี่คนพ่อแม่ลูกใช้ชีวิตธรรมดาเป็นแค่ผู้ชายคนนึงที่ช่วยเมียเลี้ยงลูกเขาคิดและหวังว่าสักวันจะเป็นเช่นนั้นถึงมันจะยากก็เถอะ ฟ้าสางเปิดโอกาสให้เขาได้เข้าใกล้แต่ก็ไม่ได้แปลว่าฟ้าสางเปิดใจให้กับเขาจะเอาชนะใจฟ้าสางเขาต้องอดทนเท่านั้น 

 

"บาร์บีคิวหอมๆเสร็จแล้วครับ ค่อยๆกันนะลูกมันร้อน" 

 

"ทะเลลูก กินปลาไหมครับเดี๋ยวหม่าม๊าแกะให้" 

 

"กินครับ" 

 

"คุณลุงครับ อันนี้อร่อย......อั้มๆ"ภูผาส่งบาร์บีคิวป้อนไต้ฝุ่นแล้วยิ้มน่ารัก ลูกเขาน่ารักจริงๆมือเล็กป้อมถือไม้บาร์บีคิวคอยป้อนเขาที่ขยับพลิกไม้อยู่ตลอดเวลาแบบชนิดที่ว่าไม่ได้นั่งหรือกินอะไรเลยก็มีแต่ภูผานี่แหล่ะที่คอยส่งให้เขา 

 

"คุณเอาจานมาผมแกะเนื้อปลาให้" 

 

"ป้อนแบบภูผาไม่ได้เหรอ?" 

 

"ได้คืบจะเอาศอกนะคุณอ่ะ ไม่ต้องมาอ้อนผมคุณไม่ใช่เด็กๆแบบทะเลกับภูผาแล้วนะ" 

 

"ทะเลภูผา......ดูหม่าม๊าเราสิใจร้ายกับลุงจัง" 

 

"หม่าม๊าป้อนคุณลุงหน่อยนะครับ"เสียงสองแฝดพูดแบบประสานเสียงพร้อมเพียงกันมากจนฟ้าสางต้องหันไปค้อนตัวต้นเหตุที่ยืนอมยิ้มอยู่ ดูท่าทางจะมีความสุขมากไปแล้วนะ 

 

"อ้าปาก...เร็วๆคุณ" 

 

"อ้าาา......" 

 

"อั้มๆ" 

 

"คริคริ......พี่ภูๆป้อนทะเลหน่อย" 

 

"เดี๋ยวเถอะสองคนชอบล้อเลียนหม่าม๊า หม่าม๊างอนแล้วนะ" 

 

"หม่าม๊าอย่างอนนะครับ" 

 

"หม่าม๊าไม่งอนนะ"เด็กๆขยับมาใกล้แล้วหอมแก้มฟ้าสางคนละข้างแล้วขยับกลับไปนั่งที่เดิมฟ้าสางกำลังขยับตัวจะนั่งดีๆไต้ฝุ่นฉวยโอกาสหอมแก้มฟ้าสางเบาๆแล้วหันกลับไปปิ้งบาร์บีคิวต่อเฉยเลยแถมยังทำหน้าทำตาไม่รู้ไม่ชี้อ 

 

"นี่คุณ...เมื่อกี้คุณหอมแก้มผมทำไม เอาใหญ่แล้วนะคุณ" 

 

"ง้อครับ......ก็ฟ้างอนลูกพี่ก็แค่อยากช่วยลูกง้อ" 

 

"ไม่ต้องเลยนะคุณ ผมให้คุณเลี้ยงลูกได้เข้าใกล้ลูกได้ก็ไม่ได้แปลว่าผมจะให้โอกาสคุณนะ" 

 

"พี่รู้......"ไต้ฝุ่นตอบรับเสียงแผ่ว เขารู้ว่ามันยากหรืออาจจะเป็นไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำ พอคิดมากอาการปวดแป๊บก็บีบรัดหัวใจเขาไต้ฝุ่นรีบวางไม้บาร์บีคิวที่กำลังย่างอยู่พยายามเดินออกไปเอายามือไม้เขาสั่นไปหมดเหงือกาบผุดออกมาเต็มหน้าเขา 

 

รีบไปที่รถเปิดเอาลิ้นชักเอายาออกมาเทใส่มือแล้วรีบยัดใส่ปากตัวเองโชคดีในรถยังมีน้ำอยู่ถ้าเขาเดินกลับไปทั้งๆที่สภาพเป็นแบบนี้ฟ้าสางต้องสงสัยแน่ๆ 

 

"คุณ...คุณเป็นอะไรผมเห็นาหน้าคุณไม่ดี" 

 

"เปล่า......เปล่าหรอกครับ แค่รู้สึกหายใจไม่ค่อยออกสงสัยจะอยู่หน้าเตานานเกินไป" 

 

"หน้าคุณซีดมาก เข้าไปนั่งข้างในก่อนเดี๋ยวผมทำเอง"ฟ้าสางประคองไต้ฝุ่นเข้าไปนั่งที่โต๊ะ ที่ตามมาดูก็เพราะเห็นว่าอยู่ๆเขาก็รีบเดินออกมาหน้าตาท่าทางดูไม่ดีเลยจนฟ้าสางเป็นห่วง พอมาเจอเขาก็นั่งหอบหน้าซีดอยู่บนเบาะรถมือก็กุมอกข้างซ้ายเอาไว้ 

 

"เด็กๆอิ่มหรือยังครับ " 

 

"อิ่มแล้วครับ" 

 

"ทะเลก็อิ่มแล้ว" 

 

"งั้นทะเลกับภูผาช่วยหม่าม๊าเก็บของนะครับ คุณลุงไม่ค่อยสบาย " 

 

"คุณลุง......คุณลุงเป็นอะไรหรือเปล่าครับ" 

 

"พี่ภูคุณลุงป่วย เราต้องช่วยหม่าม๊า" 

 

"อืม...ช่วยหม่าม๊า"เด็กๆรีบช่วยกันเก็บของเท่าที่ตัวเองหยิบได้และหยิบถึง 

 

ฟ้าสางให้ไต้ฝุ่นขึ้นไปอาบน้ำนอนดูท่าทางเขาไม่ค่อยดีเลย ส่วนตัวเองก็รีบเก็บบ้างทุกอย่างของที่ยังย่างไม่หมดก็เก็บใส่ตู้เย็นเอาไว้รีบพาลูกอาบน้ำนอนสั่งเด็ดขาดว่าห้ามกวนคุณลุงที่นอนตะแคงหลับไปแล้ว 

 

ฟ้าสางว่าท่าทางของไต้ฝุ่นดูแปลกๆกลัวว่าเขาจะเป็นอะไรร้ายแรงเลยเลือกนอนใกล้ๆเขา แต่ตัวเองกับนอนไม่หลับแอบฟังเสียงหายใจของไต้ฝุ่นที่มันแผ่วเบามากเหมือนเขาแทยจะไม่หายใจ 

 

"แค่ก....แค่ก "เสียงไต้ฝุ่นไอไม่หยุดเขาไอจนตัวเองตื่นต้องลุกขึ้นมานั่งไอจนหอบไอจนหน้าดำหน้าแดงเหงื่อออกเกาะเต็มหน้าผาก 

 

"คุณไต้ฝุ่น......คุณเป็นอะไร ?" 

 

"หาย......หายใจไม่ออกน่ะ" 

 

"คุณหน้าซีดมากเลยนะ ไปหาหมอเถอะคุณ" 

 

"ไม่ต้อง ไม่ต้องหรอก ยาอยู่ในรถ" 

 

"ผมว่าคุณควรไปหาหมอ คุณพึ่งกินไปผมเห็น" 

 

"แต่....แต่ลูกนอนอยู่นะฟ้า"ฟ้าสางหันมองลูกที่ยังนอนหลับสนิทอยู่ แต่ตอนนี้ไต้ฝุ่นก็ดูไม่ดีเช่นกันหน้าเขาซีดลงมากนั่งหอบพิงหัวเตียง ฟ้าสางคิดหนักเม้มปากตัดสินใจ 

 

"ทะเลครับ...ภูผาครับ ตื่นก่อนนะลูก" 

 

"งืมมม หม่าม๊าภูผาง่วง" 

 

"ทะเลก็ง่วง" 

 

"ภูผาครับ ทะเลครับตื่นก่อนนะลูกคุณลุงป่วยมากหม่าม๊าต้องพาคุณลุงไปหาหมอ ไปนอนบ้านตาแช่มกับยายนวลก่อนนะลูก"เด็กๆกึ่งหลับกึ่งตื่นคอพับคออ่อน ปรือตามองมานิดหน่อยสภาพไต้ฝุ่นตอนนี้ก็ดูแย่เอามาก 

 

"คุณรอผมแป๊บนะผมจะเอาลูกไปส่งให้ลุงแช่มกับป้านวลช่วยดูพวกแกก่อน" 

 

".........." 

 

ใต้ฝุ่นพยักหน้ารับความรู้สึกตอนนี้เหมือนเขาเองกำลังจะตายยังไงไม่รู้หัวใจบีบรัดแน่นจนหายใจแทบไม่ออกนั่งพิงหัวเตียงนอนมือไม้สั่นไปหมด 

 

ฟ้าสางรีบอุ้มลูกทั้งสองคนไปส่งให้ลุงแช่มกับป้านวลให้ช่วยดูเด็กๆก่อนตัวเองจะรีบพาไต้ฝุ่นไปส่งโรงพยาบาล 

 

ฟ้าสางประคองไต้ฝุ่นที่ดูเหมือนคนจะหมดสติหายใจแผ่วๆจนฟ้าสางกลัว มือรีบควานหากุญแจรถของเขา ฟ้าสางขับรถไม่ค่อยเก่งแต่พอขับได้เอาตัวรอดได้เพราะม่านเมฆกับแดเนียลเป็นคนช่วยหัดให้เอาไว้ขับเวลาตาแช่มป่วย 

 

"คุณ...คุณอย่าหลับนะ อย่าเป็นอะไรนะผมขอร้อง" 

 

"แค่กๆ...ฟ้า"เสียงเรียกแผ่วๆจากคนนั่งข้างๆทำให้ฟ้าสางต้องหันไปมองใบหน้าคมคายซีดเผือดดวงตาหรี่ลงเหงือออกจนเต็มใบหน้า สภาพเขาแบบนั้นมันทำให้ฟ้าสางกลัวนี่เขาเป็นอะไรกันแน่ทำไมอาการมันคล้ายลุงแช่มตอนโรคหัวใจกำเริบเลย 

. 

. 

. 

. 

. 

. 

 

@ โรงพยาบาลในตัวเมืองจังหวัดจันทบุรี 

 

พอถึงโรงพยาบาลไต้ฝุ่นก็ถูกพาเข้าห้องฉุกเฉินทันทีฟ้าสางเองก็หยิบยาตัวที่เขาบอกส่งให้พยาบาลไปด้วยนั่งรออยู่นานหลายชั่วโมงอย่างใจจดใจจ่อภาวนาขออย่าให้เขาเป็นอะไรมากเลย 

 

หลังรอนานผ่านไปประมาณสามชั่วโมงได้คุณหมอก็เดินออกมาจากห้องฉุกเฉินสีหน้าก็ไม่ค่อยดีนักทำเอาฟ้าสางถึงกับใจเสีย 

 

"คุณเป็นญาติคนไข้ใช่ไหมครับ?" 

 

"เอ่อ...ครับ ใช่ครับผมเป็นภรรยาเขาครับ" 

 

"คุณรู้ไหมครับว่าคนไข้เป็นโรคกล้ามเนื้อหัวใจเสื่อม ตอนนี้อาการคนไข้แย่มากนะครับผมให้ทางพยาบาลเช็คประวัติการรักษาของคนไข้ปรกฎว่าคนไข้ขาดการรักษาจากโรงพยาบาลเดิมมาหลายเดือนแล้วนะครับ" 

 

"อะไรนะครับ... เขาเป็นโรคอะไรนะครับหมอ" 

 

"คุณไม่รู้เหรอครับว่าคนไข้เป็นโรคกล้ามเนื้อหัวใจเสื่อม โชคดีนะครับที่พามาส่งทัน"ฟ้าสางเหมือนโดนสาปให้เป็นหินหลังได้ยินคำตอบจากคุณหมอ ไต้ฝุ่นเขาป่วยหนักป่วยชนิดที่ว่าเขามีโอกาสตายสูงมากแต่ฟ้าสางกับไม่รู้เลยเขาไม่เคยบอกอะไรเลย 

 

เดินเข้ามาในห้องคนป่วยตัวซีดกำลังนอนหลับสนิทอยู่เขายังต้องให้ออกซิเจนอยู่เพื่อช่วยพยุงอาการเรื่องการหายใจฟ้าสางเดินเข้าไปใกล้แล้วนั่งลงข้างๆเขา 

 

"คุณไต้ฝุ่น...คุณอย่าเป็นอะไรนะ คุณบอกผมเองไม่ใช่เหรอว่าจะช่วยผมเลี้ยงลูก คุณห้ามเป็นอะไรนะ"กุมมือเขาเอาไว้แน่นซบหน้าลงกับฝ่ามืออุ่นน้ำตามันไหลออกมาเองโดยที่ฟ้าสางเองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร  

 

ฟ้าสางไม่รู้เลยว่าตอนนี้ควรรู้สึกแบบไหนมันมีเพียงความกลัว กลัวว่าจะสูญเสียคนที่นอนอยู่ตรงหน้าไปเท่านั้นที่เกิดขึ้นเรื่องในอดีตฟ้าสางไม่ได้ติดใจอาฆาตรแค้นใครแล้วเพราะว่าลูก ลูกเยียวยาทุกสิ่งให้ฟ้าสาง 

 

ไต้ฝุ่นลืมตาตื่นเพราะรู้สึกไม่สบายตัวเขานอนท่าเดิมนานเกินไป มองไปรอบๆก็เห็นฟ้าสางนอนฟุบหน้าหลับอยู่กับฝ่ามือของเขาแก้มเนียนยังเปื้อนคราบน้ำตาอยู่เลย เขาทำฟ้าสางร้องไห้อีกแล้วเขามันคนไม่ดีจริงๆ 

 

ขยับลุกขึ้นนั่งเบาๆพยายามขยับตัวไม่ให้ฟ้าสางตื่นเขาอยากจะอุ้มฟ้าสางขึ้นมานอนบนเตียงเหลือเกินฟุบหลับแบบนี้คงปวดคอแย่เลยวางมือลงบนกลุ่มผมนุ่มแล้วลูบมันไปมาเบาๆ 

 

"อืมม......" 

 

"พี่ทำให้ฟ้าตื่นเหรอขอโทษนะ" 

 

"คุณเป็นยังไงบ้างดีขึ้นแล้วเหรอ เอาหน้ากากลงทำไม" 

 

"หายใจเองได้แล้วน่ะ ขอโทษนะ"ไต้ฝุ่นลูบแก้มเนียนเบาๆเขารู้สึกแย่ที่ทำให้ฟ้าสางร้องไห้รู้สึกแย่ที่ทำตัวเป็นภาระฟ้าสางเหนื่อยที่ต้องเลี้ยงลูกยังต้องมาพาเขามาส่งโรงพยาบาลอีก ป่านนี้เด็กๆตื่นมาจะงอแงไหมนะ 

 

"ไม่ต้องขอโทษ ทำไมคุณไม่บอกผมว่าคุณป่วยขนาดนี้ถ้าผมไม่พาคุณมาส่งโรงพยาบาลผมคงไม่รู้แล้วคุณก็อาจจะตายไปเฉยๆ " 

 

"พี่ไม่กล้าบอก ไม่อยากให้ฟ้าตัดสินใจยกโทษให้พี่เพราะความสงสาร" 

 

"คุณไต้ฝุ่น ผมไม่ได้โกรธคุณแล้ว"ฟ้าสางมองไต้ฝุ่นที่ดูซึมๆไปมือเล็กบีบมือที่ใหญ่กว่าของตัวเองเบาๆแล้วยิ้มให้ ฟ้าสางไม่เคยยิ้มให้ไต้ฝุ่นอย่างจริงจังสักทีปกติก็ชอบทำหน้าบึ้งใส่พอยิ้มให้เขาก็ยิ้มกลับมา 

 

"คุณไม่ต้องห่วงผมไม่โกรธคุณแล้วและผมก็จะรีบบอกเรื่องคุณกับลูกและอีกอย่างคุณควรเข้ารับการรักษาอย่างถูกต้อง คุณเป็นคนบอกเองว่าจะช่วยผมดูแลลูกๆถ้าคุณไม่แข็งแรงคุณก็ดูแลลูกๆไม่ได้นะ" 

 

"........." 

 

ไต้ฝุ่นพยักหน้ารับแล้วยิ้มออกมา ยังไม่ได้พูดคุยอะไรต่อพยาบาลก็เข้ามาในห้องพอดีเพื่อตรวจอาการของเขาเพิ่มเติมเพื่อเอาไว้แจ้งหมอ ฟ้าสางอยู่เฝ้าเขาจนพยาบาลยกอาหารมาให้ เขาทำท่าจะตักกินเองฟ้าสางก็แย่งไปเสียก่อน 

 

"ผมป้อน..." 

 

"ไม่ต้องก็ได้ฟ้า" 

 

"ผมจะป้อนก็คือผมจะป้อน..."ไต้ฝุ่นปล่อยมือแล้วแอบถอนหายใจเบาๆเขาไม่รู้ว่าที่ฟ้าสางทำอยู่เป็นเพราะแค่สงสารเขาที่เหมือนคนกำลังจะตายหรือเริ่มมีความรู้สึกดีด้วยกับเขากันแน่ 

 

"เดี๋ยวผมจะพาเด็กๆมาหา แล้วก็ตั้งใจจะบอกพวกแกเรื่องคุณ" 

 

"ฟ้า...ถ้าเกิดว่าลูกรับไม่ได้ล่ะ" 

 

"เด็กๆรักคุณ พวกแกเป็นลูกคุณยังไงสายเลือดก็คือสายเลือด" 

 

"ขอบคุณนะฟ้า ทั้งๆที่เมื่อก่อนพี่เป็นคนไล่ให้ฟ้าไปเอาลูกออกไม่ยอมรับทั้งๆที่พวกแกเป็นลูก พี่มันโคตรเลวไม่เหมาะกับการเป็นพ่อคนเลยสักนิดเดียว ถ้าพวกแกรู้ว่าพี่คือพ่อถ้าพวกแกจะโกรธจะเกลียดพี่ พี่จะไม่เรียกร้องอะไรเลยเพราะคนผิดตั้งแต่ต้นมันคือพี่เอง" 

 

"เรื่องเก่าๆคุณลืมมันไปเถอะครับ ผมไม่อยากลื้อฟื้น ผมเชื่อว่าลูกจะไม่เกลียดพ่อของเขา ทานข้าวนะครับจะได้ทีแรงกอดลูก" 

 

"ฟ้า..."เขาร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายเพียงแค่ได้ยินสิ่งที่ฟ้าสางพูด ฟ้าสางลืมทุกอย่างไม่คิดเคืองอะไรแล้วมีแต่เขาที่ทำเหมือนอยากจะแก้ไขอดีตทั้งๆที่มันเป็นไปไม่ได้  

 

"นี่...คุณร้องไห้ทำไม เดี๋ยวนี้ขี้แยแข่งกับลูกเหรอคุณ" ฟ้าสางหยิบทิชชู่เช็ดน้ำตาให้ไต้ฝุ่นที่ดูท่าตะร้องไห้เอาเป็นเอาตายสะอื้นจนไหล่หนาสะเทือนจนฟ้าสางต้องลุกขึ้นยืนลูบหลังปลอบเขา แต่ไต้ฝุ่นกับโอบเอวฟ้าสางไปกอดซุกหน้าลงกับหน้าท้องแบนแล้วร้องไหจนเสื้อฟ้าสางเปียก 

 

"ไม่ต้องร้องแล้วคุณ......เดี๋ยวลูกไม่รักนะ" 

 

"มัน...อึก...มันหยุดยาก" 

 

"ฮ่าๆ...ร้องไห้ขี้มูกโป่งเหมือนทะเลเลยคุณ" 

 

"........." 

 

ไต้ฝุ่นหยุดร้องไห้แล้วทำหน้าบึ้งหน้าบูดใส่ฟ้าสางทันทีก็คนตรงหน้าเขานี่สิขยันล้อเขาจังเลย 

 

ก๊อก...... 

 

ก๊อก....... 

 

"เชิญครับ" 

 

"อุ้ยย..." 

 

"นางนวลข้าว่าเรากลับกันเถอะ ผัวเมียเขาจะหวานกัน" 

 

"ไม่ใช่อย่างงั้นนะลุงแช่ม" 

 

"เอ็งไม่ต้องเขินข้าหรอก ข้ารู้ ฮ่าๆ" 

 

 "หม่าม๊าครับ" 

 

"คริคริ...หม่าม๊าคุณลุง คุณลุงหม่าม๊า" เด็กน้อยตัวกลมป้อมสองคนวิ่งเข้ามาหาฟ้าสาง ภูผาอ้าแขนให้ฟ้าสางอุ้มขึ้นไปบนเตียงพยายามจะนั่งบนตักของไต้ฝุ่น พอได้นั่งก็เอาแขนไต้ฝุ่นไปกอดเอวตัวเองแล้วหั้นมายิ้มให้ 

 

"หม่าม๊า...ทะเลอยากนั่ง" 

 

"มาครับ หม่าม๊าอุ้ม"ฟ้าสางอุ้มทะเลขึ้นมานั่งบนตัก ตอนแรกก็ว่าจะไปรับลูกเองสงสัยสองคนจอมป่วนจะตื้อให้ลุงแช่มกับป้านวลมาส่งฟ้าสางโทรบอกแกตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว อันที่จริงแกโทรมาถามว่าไต้ฝุ่นอาการเป็นยังไงบ้างแกเองก็เป็นห่วงจนนอนไม่หลับ 

 

"เป็นไงบ้างล่ะคุณ ดีขึ้นไหม" 

 

"ดีขึ้นแล้วครับ " 

 

"ป้ากับลุงก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร ของเยื่ยมก็ทีแค่นี้แหล่ะคุณ ไม่ถือใช่ไหม" 

 

"ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ถือตามจริงไม่ต้องก็ได้ครับแค่ลุงกับป้ามาผมก็ดีใจแล้วครับ" 

 

"ถึงว่าเจ้าทะเลกับเจ้าภูผาปากมันหวานเหมือนใคร เหมือนพ่อมันนี่เอง" 

 

"ตาแช่ม......!!!" 

 

"ข้าหลุดปากว่ะ ไปเถอะนางนวลข้าหิวข้าว" ชายสูงวัยรีบจูงมือยายสูงวัยออกจากห้องไปทันทีทิ้งฟ้าสางไต้ฝุ่นแล้วก็เด็กๆไว้ด้วยกัน ฟ้าสางเหลือบมองหน้าไต้ฝุ่นก่อนจะตัดสิ้นใจพูดเรื่องที่ควรพูดกับลูก 

 

"ทะเลครับ ภูผาครับ ถ้าหม่าม๊าเล่าอะไรให้ฟังสัญญากับหม่าม๊าได้ไหมว่าจะไม่โกรธ" 

 

"สัญญา" 

 

"สัญญาครับ" 

 

"ทะเล......ภูผา คุณลุงไต้ฝุ่นเป็นพ่อของลูกทั้งสองคนนะ ฮึก หม่าม๊าขอโทษลูกที่ต้องโกหกมาโดยตลอด" 

 

"เย้......จริงเหรอครับ" 

 

"คุณลุงเป็นพ่อเราพี่ภู" ในขณะที่ฟ้าสางกำลังจะร้องไห้แต่ลูกทั้งสองคนกับดีใจตื่นเต้นสุดขีดไม่ได้มีท่าทีต่อต้านหรือไม่ชอบแถมยังถามย้ำว่าจริงไหมใช่ไหมอีกด้วย 

 

"รักหม่าม๊าที่สุดในโลกเลย" 

 

"รักคุณลุง...เอ่อไม่ใช่คุณลุง" 

 

"ป่ะป๊า......เรียกป่ะป๊าสิครับ"ไต้ฝุ่นให้ลูกเรียกตัวเองว่าป่ะป๊าแน่นอนว่าเด็กๆหันมามองเขาแล้วเรียกออกมาพร้อมกัน 

 

"รักป่ะป๊าที่สุดในโลกเลยครับ" 

 

"ทั้งสองคนไม่โกรธหม่าม๊าใช่ไหมครับ" 

 

"ไม่โกรธครับ " 

 

"ไม่โกรธเลยครับ" 

 

"จริงๆตาแช่มบอกเราก่อนหม่าม๊าบอกอีกเนอะ ทะเล" 

 

"ช่ายยย......นี่เราสองคน ตาเหมือนป่ะป๊าเลย"อาการดีใจยิ้มแป้นแล้นมันทำให้ฟ้าสางน้ำตาคลอนึกสงสารลูกเมื่อก่อนที่ไม่รู้ว่าคนที่เล่นด้วยทุกวันคือพ่อ พ่อแท้ๆ 

 

"หม่าม๊าไม่ร้องไห้" 

 

"ป่ะป๊าโอ๋หม่าม๊าหน่อยครับ"ภูผาหันไปบอกคนเป็นพ่อที่ตัวเองนั่งตักอยู่ไต้ฝุ่นขยับเข้าไปใกล้ฟ้าสางไล่นิ้วมือเกลี่ยซับน้ำตาให้ 

 

"ไม่ร้องนะคนดี ตอนนี้เราผ่านพ้นอุปสรรคไปซะทุกอย่างแล้ว ต่อจากนี้เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วพี่จะดูแลฟ้ากับลูกเองนะ"ไต้ฝุ่นกอดฟ้าสางกับลูกเอาไว้รู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก 

 

เขาเลือกทำตามใจตัวเองไม่ต้องมีใครมาบังคับให้หันซ้ายหันขวาเหมือนเมื่อก่อนและสองด่านสุดท้ายที่เขากับฟ้าสางต้องผ่านไปให้ได้คือแม่ของเขาและพี่พายุเขาหวังว่าทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี เขาไม่อยากเสียลูกกับฟ้าสางไปอีก ไม่อยากแล้ว 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}