Black Letter

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 31 ปรินทร x พิม

คำค้น : ทำนายทายทัก...ให้รักกับมาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ส.ค. 2558 21:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
31 ปรินทร x พิม
แบบอักษร

  อร่อยมั้ยครับ

  “อร่อยครับม๊า

  คนตัวเล็กตักข้าวผัดเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ แก้มทั้งสองข้างป่องอย่างน่ารัก ผมอมยิ้มให้กับภาพตรงหน้า ผมพาเนเนะออกมานั่งทานข้าวที่ริมทะเล พี่ปรินทรกำลังคุยกับพี่กันย์เรื่องที่ผมขอร้องเขาไป ตอนนี้เพิ่งจะบ่ายสาม พอเย็นๆ หน่อยเราถึงจะค่อยไปทานอาหารที่ร้านอาหารติดริมทะเลกัน แต่ก็ต้องให้เจ้าตัวน้อยของเราทานข้าวรองท้องก่อนเพราะไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เมื่อวาน ส่วนนิชกลับที่พักไปก่อนแล้ว

  พิม ฉันจัดการให้แล้วนะพี่ปรินทรเดินมาแล้วกอดผมจากข้างหลัง ผมจับท่อนแขนใหญ่เอาไว้แล้วหันไปสบตากับเขา ถ้าเธออยากจะเจอกับพวกนั้นไวไว เราจะเดินทางกลับกันพรุ่งนี้เลยก็ได้

  “ได้เหรอครับ

  “ได้สิ ถ้าเพื่อเธอแล้วอยากให้ฉันทำอะไรฉันก็จะทำ

  “งั้น...พรุ่งนี้เราเดินทางกลับกันนะครับ

  เขายิ้มแล้วก้มลงมาจุ๊บหน้าผากผมก่อนจะเดินไปนั่งข้างเนเนะและจับแก้มยุ้ยๆ นั่นอย่างมันเขี้ยว

  เนเนะ พรุ่งนี้ป๊ากับม๊าจะกลับบ้านนะ เราจะได้กลับบ้านด้วยกัน ดีใจมั้ยครับ

  “พรุ่งนี้เหรอครับ จะพาเนเนะไปด้วยจริงๆ นะเด็กน้อยทำหน้าตาตื่นเต้น วางช้อนลงทันที

  จริงสิ ก็เนเนะเป็นลูกป๊ากับลูกม๊าแล้วนี่ ป๊าก็ต้องพาเนเนะไปด้วยอยู่แล้ว

  “เนเนะดีใจจัง

  เจ้าตัวเล็กว่าแล้วตักข้าวทานต่ออย่างอารมณ์ดี ผมคิดว่าเด็กคนนี้มีความเป็นผู้ใหญ่ในตัว ต่อให้พ่อแม่ทิ้งเขาไว้เขาก็จะเข้มแข็ง เขาจะไม่ขัดขืน ความคิดก็โตเกินเด็กทั้งที่ความจริงอายุแค่สามขวบ ( ถามมาเรียบร้อยแล้ว )

  เนเนะได้เข้าโรงเรียนหรือยังลูก

  แหมะ ถามเองเขินเองนะเนี่ยเรา =//=

  “ยังเลยครับ

  “งั้นเดี่ยวป๊าจะพาเราไปเรียนโรงเรียนอนุบาลนะ เนเนะจะได้มีเพื่อนเยอะๆ เราจะได้ไม่เหงา

  “เนเนะจะมีเพื่อน? จะมีเด็กเท่าเนเนะเยอะแยะเลยเหรอครับป๊า

  “ใช่แล้ว จะมีเด็กเท่าเนเนะเยอะแยะไปหมดเลย

  “เนเนะอยากไปโรงเรียน!”

  เจ้าตัวเล็กดีใจหันมากอดผมแน่น ผมก็ได้แต่หัวเราะด้วยความเอ็นดู รู้สึกอยากให้พ่อกับแม่ได้เห็นเนเนะบ้างจัง พ่อกับแม่จะต้องหลงรักเนเนะแน่ๆ

  เนเนะทานข้าวให้เสร็จก่อนนะครับ เราไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่เมื่อวานนี่

  “เนเนะอิ่มแล้วนี่ครับม๊า ท้องเนเนะมีเท่านี้ แต่ข้าวของเนเนะตั้งเท่านี้

  คนตัวเล็กเอามือลูบท้องตัวเองก่อนจะยกขึ้นมากางกลางอากาศเพื่อเปรียบเทียบขนาดของท้องและข้าวที่ตัวเองต้องกิน แถมยังทำปากจู๋ซะน่ารัก ไม่ว่าจะมองยังไงเนเนะก็เหมือนเด็กผู้หญิง เหมือนกับผมตอนเด็กๆ ผมห่วงเนเนะที่จะไปเรียนโรงเรียนจัง กลัวว่าเขาจะโดนรังแกเหมือนผมตอนเด็กๆ

  งั้นดื่มน้ำตามเนอะ เดี๋ยวข้าวติดคอ

  “ครับ

  เนเนะยกแก้วน้ำพลาสติกขึ้นดื่มจนหมดแล้วลงจากเก้าอี้เดินลงไปริมชายหาดที่มีพี่ตุลย์ยืนคุยอยู่กับพี่กันต์ แกคงจะจำได้ว่าพี่ตุลย์เคยอยู่กับผมตอนที่ผมเข้าไปทักพวกเด็กๆ ตอนนั้น ถ้าอยู่กับพวกเขาก็ไม่มีอะไรต้องห่วง แถมพวกบอดี้การ์ดยังเดินกันเต็มไปหมด แต่ก็ดีใจนะที่เนเนะไม่กลัวพวกบอดี้การ์ด ซ้ำยังยิ้มให้กับพวกเขาอีก

  ฉันรู้สึกเหมือนได้มีลูกกับเธอจริงๆ เลยพิมเขาพูดขึ้นมาลอยๆ แต่ผมนี่อายม้วนไปเรียบร้อยแล้ว

  เลี่ยนอ่ะพี่ปรินทร

  “ฉันรู้สึกจริงๆ นะ ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะได้มีลูกกับเขาเพราะว่าฉันไม่เคยชอบผู้หญิงมาตั้งแต่แรกแล้ว

  อ้าว นี่เขาชอบผู้ชายตั้งแต่แรกแล้วเหรอ -*-

  “แต่ตอนนี้เหมือนมีสิ่งสำคัญเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอย่างนอกจากเธอแล้วล่ะพิม

  “อะไรล่ะครับ

  ผมลุกเดินอ้อมไปทางด้านหลังของเขาแล้วสวมกอด ทอดมองลงไปจะเห็นเนเนะที่วิ่งเล่นอยู่ริมทะเลกับพี่ตุลย์และพี่กันต์ เสียงหัวเราะคิกคักของเด็กตัวเล็กๆ ทำให้ภาพตรงหน้าดูมีชีวิตชีวา

  สิ่งสำคัญอีกอย่างของฉันที่ฉันคิดได้ตอนนี้ก็คือเนเนะ เธอเป็นคนพาเด็กคนนี้มา เธอกำลังเติมเต็มทุกสิ่งทุกอย่างที่ขาดไป เราเหมือนเป็นครอบครัวกันจริงๆ ขอบใจเธอนะพิม

  ผมกระชับอ้อมกอดแก่คนตัวใหญ่แล้วก้มลงไปเกยคางบนไหล่ ไม่ใช่แค่เขาหรอกที่มีความสุข แม้แต่ตัวผมเองก็เหมือนกับถูกเติมเต็มเหมือนกัน

  “พิมเองก็เหมือนกันครับพี่ปรินทร

  เราสองคนสบตากัน ต่างคนต่างยิ้มแล้วหันกลับไปมองภาพตรงหน้า เจ้าตัวน้อยกำลังวิ่งมาหาเราพร้อมกับดอกไม้หนึ่งดอกที่พวกบอดี้การ์ดหน้าจะเป็นคนเอามาให้เจ้าตัวเล่น แต่ยังไม่ทันถึงเจ้าตัวก็หกล้มตีลังกาสามตลบทำให้และพี่ปรินทรรีบวิ่งลงไปดูอย่างเป็นห่วง

  เนเนะลูก

  “เป็นอะไรหรือเปล่าเรา

  พี่ปรินทรจับร่างเล็กให้ลุกขึ้นยืน ดีนะที่ล้มบนทรายเลยไม่มีรอยถลอก มีแต่ทรายติดตามตัวเท่านั้น เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงสีเทาตัวเล็กที่พี่กันย์ไปหามาให้เลยเปื้อนนิดหน่อย แต่ดีที่พี่กันย์หามาให้เราประมาณสามสี่ชุดเลยพอมีเปลี่ยนบ้าง

  แหะๆ เนเนะไม่เป็นไรครับ ม่าม๊ากับป่าป๊าดูสิ ดอกไม้สวยมั้ย เนเนะให้เจ้าตัวเล็กว่าก่อนจะเสียบดอกไม้ทัดหูผม

  ม่าม๊าสวยหรือยังพี่ปรินทรถามเจ้าตัวเล็ก

  “ม่าม๊าส้วยสวย

  ผมหอมแก้มคนตัวเล็กสองฟอด พี่ปรินทรอุ้มเนเนะขึ้นมาแล้วเดินกลับเข้าไปในบ้านพัก ผมยืนรอพวกเขาสองคนสักพักเขาก็อุ้มเนเนะออกมาพร้อมกับชุดใหม่

  เราเดินไปหาอาปาณกับน้านิชกันดีกว่า

  “ป่าป๊า อาปาณกับน๊านิชเป็นอะไรกันเหรอคนตัวเล็กทำท่าทางสงสัย

  อาปาณกับน๊านิชก็เหมือนป๊ากับม๊ายังไงล่ะครับ

  “อ๋อ เนเนะเข้าใจแล้วครับ

  คนตัวเล็กพูดอย่างอารมณ์ดี ส่งเสียงร้องเพลงไปมา ผมมองไปที่แผ่นหลังของคนตัวใหญ่ที่อุ้มเนเนะอยู่ก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ ผมรู้สึกว่าแผ่นหลังนั้นมันช่างดูอบอุ่นจริงๆ

 

  - สี่โมงเย็น ที่ร้านอาหารริมทะเล

  กุ้งอร่อยจังครับ

  งั้นก็กินเยอะๆ นะ

  ผมแกะเปลือกกุ้งออกแล้ววางใส่จานให้คนตัวเล็กใช้ซ่อมจิ้มกินเรื่อยๆ นิชเองก็คอยตักอาหารให้คนตัวเล็กช่วยผมดูแลเนเนะ พี่ปรินทรกับคุณปาณคุยกันเรื่องงานบ้าง ธุรกิจที่กำลังลงทุน หรืองานอดิเรก

  เออ ไอ้ปาณ ฉันว่าฉันจะกลับกรุงเทพพรุ่งนี้ว่ะ แกอยากจะอยู่ต่อหรือเปล่า

  “ไม่อ่ะ กลับก็กลับ ฉันสบายๆ อยู่แล้ว จะได้เริ่มเตรียมงานด้วย

  “ถ้าเป็นงั้นก็ดีแล้ว

  พรุ่งนี้ก็จะกลับกรุงเทพแล้วสินะ เดินทางกลับวันเสาร์ ยังเหลืออีกวันให้พักผ่อนอยู่บ้านสบายๆ จะได้ของานยัยเปียให้ส่งมาทางไลน์ด้วย

  แกคงจะรีบไปจัดการเรื่องของเจ้าตัวเล็กล่ะสิ

  “อืม ฉันอยากจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุดพี่ปรินทรพูดขึ้นแล้วหันมาสบตากับผมแล้วเลื่อนไปมองเจ้าตัวเล็กที่กำลังตื่นตาตื่นใจกับอาหารต่างๆ ที่ทยอยมาเรื่อยๆฉันคิดว่าฉันได้มีลูกจริงๆ กับเขาแล้วว่ะ

  “เดี๋ยวรออีกสักปีก่อน ฉันเองก็จะมีลูกบ้าง

  คุณปาณพูดแล้วหันมายิ้มให้นิช ทำเอานิชเขินม้วนรีบกลบเกลื่อนโดยการจิ้มนู่นกินนี่ ฮ่ะๆ ผมรู้สึกว่านิชเริ่มน่ารักขึ้นทุกวันๆ แล้ว

  “ม่าม๊ากินบ้างสิครับ

  “ครับๆ

  ผมอ้าปากรอให้คนตัวเล็กใช้ซ้อมจิ้มกุ้งชุบน้ำจิ้มซีฟู้ดเข้าปากผม ผมเคี้ยวตุ้ยๆ แล้วซู้ดปาก คนตัวเล็กเห็นผมทำก็ทำตาม ทำเอาพี่ปรินทรแอบหัวเราะเล็กๆ ให้กับความน่ารักของเนเนะ

  รู้สึกว่าหลังจากนี้จะมีแต่สีสันว่ะคุณปาณแซว

  ฉันก็คิดเหมือนแก

  “ป่าป๊าก็กินด้วยสิครับ

  งั้นเราก็ป้อนป๊าสิ

  คนตัวเล็กพยักหน้าจิ้มกุ้งชุบน้ำจิ้มซีฟู้ดเต็มๆ แล้วยื่นแขนน้อยๆ ให้กับคนตรงหน้า เขาอ้าปากแล้วงับไปเคี้ยว ใบหน้าเริ่มแดงก่ำแต่ก็ยังยิ้มสู้แล้วค่อยๆ ดื่มน้ำตาม ผมแอบยิ้มนิดหน่อย ตลกกับคนตรงหน้า ต่อให้เผ็ดแทบตายก็ยังคงยิ้ม

  เอาอีกมั้ยครับ

  “เรากินเถอะ เดี่ยวป๊าขอคุยกับอาปาณก่อนนะ ^_^;”

  เราสามคนขำให้กับคนตัวใหญ่ เนเนะทำหน้างงๆ ว่าพวกเราขำอะไรกัน แต่ก็กลับไปสนใจกับอาหารตรงหน้าต่อ

  “รักลูกจังนะ ไม่อยากให้ลูกเสียใจล่ะสิไอ้ปรินทร

  “หุบปากไปเลย ของมีให้กินหัดยัดเอาเข้าปากซะบ้าง

  “พี่ปรินทรพูดดีๆ หน่อยสิครับ เดี๋ยวเนเนะก็จำเอาไปพูดตามหรอกผมดุเขา

  “อ่ะจ้ะ =_=;;”

  “ฮ่ะๆๆ กลัวเมียล่ะสิ ไอ้ปรินทร

  “พี่ปาณฮะ ทำไมพูดอย่างงั้นล่ะฮะ เดี๋ยวเนเนะก็เอาไปจำหรอกฮะ

  “ขอโทษจ้ะ =_=;;”

  “ว่าแต่คนอื่นอื่น หึหึ

  ผมและนิชหันมามองหน้ากันแล้วหัวเราะเล็กๆ ก่อนจะกลับมาสนใจแกะกุ้งหอยปูปลาให้คนตัวเล็กต่อ วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วที่จะได้อยู่ที่นี่ ถึงช่วงเวลาจะสั้นไปนิดแต่สำหรับผมมันถือว่าโอเคแล้ว แถมตอนนี้ผมยังมีครอบครัวคนใหม่เพิ่มเข้ามา ต่อไปนี้ชีวิตผมคงมีแต่รอยยิ้ม แต่ก็คงจะหลังจากเรื่องวุ่นๆ ทั้งหมดจบลงแล้วนั่นแหละ

  ผมหวังว่าเรื่องทุกอย่างมันจะจบในเร็วๆ วันนี้ ถ้าตามคำทำนายผมจะต้องมีอะไรกับคนรักทั้งหมดสามครั้งสินะ แล้วหลังจากนั้นมันจะเป็นยังไงต่อล่ะ เท่ากับว่าพี่ปรินทรจะได้ครอบครองผมโดยสมบูรณ์แบบสินะ ถ้าทำแบบนั้นแล้วเรื่องทุกอย่างมันจะจบได้ในเร็ววันล่ะก็...

  ม่าม๊าทำไมเหม่อๆ ครับ ม่าม๊าไม่ค่อยทานเลยเสียงเรียกเล็กๆ ทำให้ผมหลุดจากภวังค์

  เปล่าครับ ม่าม๊าแค่คิดนู่นนี่เพลินไปหน่อย เรามากินกันต่อเนอะ

  “ครับ

  ผมจิ้มกุ้งกินบ้าง เหลือบมองพี่ปรินทรที่กำลังคุยกับคุณปาณแล้วทอดมองไปยังผืนน้ำทะเล ถ้าผมอยากให้เรื่องทุกอย่างมันจบก็ต้องทำแบบนั้นสินะ

 

*****************************

ในที่สุดลูกพิมของเราๆ ก็มีเจ้าตัวเล็กแล้ว 

>_<

ขอแอบสปอย์นิดหนึ่ง ถ้าเขียนอีกสองเรื่องที่เหลือเสร็จ

( เรื่องของชนาเทพกับธราเทพ )

ไรท์อาจจะเขียนเรื่องของน้องเนเนะต่อแล้วก็จะมีเซอร์ไพรส์

เขียนเรื่องรุ่นลูกต่อ เพราะไรท์อยากจะแต่งนิยาย

เป็นซีรีย์มาเฟีย ถ้ารวมทั้งหมดก็เป็น หกเรื่อง

ใช่หรือเปล่า ( นับนิ้วดู ไรท์ตกเลข 555+ )

เอาไว้เจอกันตอนต่อไปนะจ๊ะ

*************************************

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}