email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) เข้ามาอ่านกันเยอะๆน๊า รักทุกคนค่ะ

ชื่อตอน : BAD GUY ..... 15 {100%}

คำค้น : วิศวกรรมโยธา , ฟิวเจอร์ , นินาว , สองแสบ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ส.ค. 2563 17:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
BAD GUY ..... 15 {100%}
แบบอักษร

 

 

“เออๆ อย่าทะเลาะกันบ่อยนักหละแกสองคนหนะ ถาพวกแกมีลูกเนี้ยคงหัวปีท้ายปีแน่ๆ ” ฉันหันไปจิกตาใส่เพื่อนทั้งสามคน แต่มันกลับหัวเราะใส่ ลูกบ้าลูกบออะไรหละ พวกมันอ่ะพูดจาเลอะเทอะแล้ว 

 

“ฮัลโหล ว่าไงพี่ไฟต์” เราสองคนเดินมาถึงรถ ยังไม่ทันได้สตาร์ดรถก็มีสายเข้าจากโทรศัพท์ฟิวเจอร์  

(แกอยู่ไหนแล้วเนี่ยไอ้ฟิว) นั่นไงหนีงานมาจนพี่ชายต้องได้โทรตามแล้ว  

“ผมอยู่มหาลัย กำลังจะกลับเข้าไป”  

(โอเค งั้นพี่กลับบ้านก่อนแล้วกันนะ พอดีนินิวเขางอนพี่ว่ะ ถ้าไม่กลับตอนนี้คงได้นอนนอกห้อง) 

“ฮึ ได้ๆ เดี๋ยวจะเข้าไปเคลียร์ให้ แค่นี้แหละ” เขาหัวเราะในคอเบาๆ  

พอว่างสายจากพี่ชายแล้ว ฟิวเจอร์ก็หันมาเหมือนจะบอกว่ามีงานที่ยังไม่เสร็จ และฉันกูรู้อยู่แล้วไง เรื่องงานของเขาฉันพร้อมจะช่วยอยู่แล้ว แต่ถ้าจะมาเสียงานเพราะฉันแบบนี้มันไม่ใช่และฉันก็ไม่ชอบด้วย 

“รีบขับไปเลย บอกแล้วก็ไม่เชื่อว่าไม่ต้องมารับนาว นาวจะกลับเองกลับเอง เป็นไงหละทีนี้ กว่าจะเสร็จงานมันจะไม่ดึกอีกหรือไง” ฉันบ่นเขาอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้ ที่เขาเอาแต่ใจตัวเองเกินไป ห่วงฉันเกินไป ทั้งๆที่ฉันก็โตแล้วนะไม่ใช่เด็กเจ็ดขวบด้วย เขาชอบมองว่าฉันเป็นเด็กอยู่เรื่อย แล้วไม่มองตัวเองเล้ยเหมือนยิ่งกว่าฉันอีก เอาแต่ใจเป็นที่หนึ่ง ไม่เชื่อใครเชื่อแค่ตัวเอง เชื่อในสิ่งที่เห็นโดยไม่ถามให้ไตร่ตรองก่อน  

“ครับๆๆ ไปแล้วครับ แต่ไม่ไปส่งที่ห้องหรอกนะแต่จะพาไปทำงานด้วย” 

“ฟิวเจอร์!” ฉันเรียกชื่อเขาด้วยอารมณ์ที่ไม่ปกติ แล้วมองหน้าเขาอย่างงอนๆ จะพาฉันไปด้วยทำไมเนี้ย ไปเขากำม่ยอมให้ทำอะไรเลย ให้นั่งรอ นอนรอ แล้วก็ไปกินขนมเฉยๆอ่ะ แบบนั้นมันน่าเบื่อมากเลยนะ  

“ฮึ” ฟิวเจอร์ยิ้มแล้วหัวเราะน้อยๆอย่างอารมณ์ดีที่ฉันไม่สามารถชนะเขาได้สักครั้ง  

พอถึงบริษัทของครอบครัวเขา เดินเข้าไปเท่านั้นแหละ ทุกคนมองเราสองคนทันที เพราะเรายังอยู่ในชุดช้อปมหาลัย ฉันเลยได้แต่ยิ้มให้คนนั้นคนนี้ แล้วเดินตามฟิวเจอร์เข้าไปในตึก ที่สูงไม่ต่ำกว่าห้าสิบชั้น ตอนนี้เราสองคนขึ้นมาบนชั้นบนสุดของตึก ก็เจอผู้ชายคนหนึ่งที่อายุน่าจะห่างจากเราพอสมควร กำลังยืนกอดอกรอที่หน้าห้องทำงาน เท่ห์สุดๆอ่ะ ยิ้มทีนี่สาวๆคงละลายไปตามๆกัน 

“ฮึ สรุปแล้วก็ไปลากเขามาด้วยจนได้นะ”  พี่คนหล่อหันมามองฟิวเจอร์แล้วยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ ตายช็อตนี้นาวตายค่ะ หล่อมากกกก (เอ่อนินาวลูกแฟนหนูก็ยืนอยู่ข้างๆนะจ๊ะ : ไรท์ ) 

“ของมันแน่อยู่แล้วนี่ครับ นินาวนี่ไอ้พี่ฟาสเลขาพี่ไฟต์เตอร์ อายุจะสามสิบแล้ว ไม่ต้องมองพี่แกเลยนะ !” ฉันสะดุ้งตัวทันทีที่โดนเขาจับได้ ก่อนจะยิ้มแห้งไปให้เขา ส่วนเจ้าตัวก็ชี้หน้าฉันเป็นการบอกว่าเดี๋ยวจะโดนถ้ายังมองอยู่ เป็นใครจะไม่มองกันหละ หล่อขนาดนี้เนอะทุกคน    

“ไม่ต้องบอกเขาขนาดนั้นก็ได้มั้ง กูรู้ว่ากูแก่แล้ว ”  ฟิวเจอร์ยักไหล่อย่างกวนๆ 

“สวัสดีค่ะ พี่ฟาส” ฉันยิ้มหวานให้พี่ฟาสก่อนจะแนะนำตัว ถ้ายัยอายย์มาเห็นคงกรี๊ดสลบอ่ะ สเปคนางเลยนะแบบนี้  

“สวัสดีครับน้องนินาว ตัวจริงทั้งสวยทั้งน่ารักกว่าในรูปอีกนะครับ” พี่ฟาสทำไมเคยเห็นฉันอ่ะ ต้องเป็นฟิวเจอร์แน่ๆที่ป่าวประกาศบอกคนอื่นไปทั่ว แต่ช่างเถอะตอนนี้ขอเขินนิสหนึ่ง สงสัยฉันแสดงออกมางสีหน้ามากไปจนฟิวเจอร์จับได้ แฮร่ๆ 

“ไม่ต้องจ้องกันขนาดนั้นก็ได้มั้งพี่ฟาส ผัวเขาก็ยืนอยู่ข้างๆเนี้ย” 

“หวงซะด้วยเว้ย งั้นพี่เข้าก่อนแล้วกัน ตามสบายเลยนะครับน้องนินาว ถ้าอยากได้อะไรบอกเลขาที่หน้าห้องได้เลยนะ ” ฉันยิ้มให้พี่ฟาส แล้วหันไปมองฟิวเจอร์ที่ตอนนี้กำลังเล่นสงครามประสาทกับพี่ฟาส   

“นินาว !! จะไปมองพี่มันทำไมว่ะ สนใจผัวบ้าง รู้ว่าพี่มันหล่อแต่ตัวเองมีผัวแล้วนะรู้ตัวไว้ด้วย ชอบทำยิ้มหวานแจกคนอื่นไปทั่ว” ฟิวเจอร์หันมาทำหน้านิ่งใส่ฉัน ฉันเลนรีบประจบโดยการยิ้มหวานให้ข้อหาฉันเนี่ยมันเริ่มจะเยอะแล้วนะ จนฉันต้องรีบเบรคไม่ให้เขาพูดต่อไม่งั้นโดนบ่นหูชาจนเขาเสียเวลาทำงานหมด  

“ก็มองเฉยๆ พี่ฟาสหล่อขนาดนั้นใครจะไม่มอง ทีนายยังชอบมองผู้หญิงๆสวยเลย แค่นี้จะอะไรนักหนา หยุดเลยนะห้ามอ้าปากพูดเด็ดขาดแล้วก็ไม่ต้องมองนาวด้วยสายตาแบบนั้นนะ รีบไปทำงานเลย” ฉันชี้หน้าเขาก่อนจะจ้องตาเขา 

“กลับถึงห้องเมื่อไหร่ เธอโดนหนักแน่นินาว” พอขู่ฉันเสร็จก็เดินไปทำงานกับพี่ฟาสทันที ทิ้งให้ฉันนั่งรออยู่ห้องรับแขกอยู่คนเดียว  

 

ผ่านไปสี่ชั่วโมง อืม ฉันบิดขี้เกียจหนึ่งครั้งก่อนจะมองไปรอบๆห้องที่ตอนนี้มืดสนิทแล้ว นี่ฉันเผลอหลับไปหรอเนี่ย พอมองนาฬากาตรงผนังห้องก็พบว่ามันดึกแล้วนะ งานเขายังไม่เสร็จอีกหรอ แบบนี้มันไม่โหมหนักไปหรือไง 

“รายละเอียดงานเดี๋ยวพี่จะส่งให้อีกทีแล้วกันนะ” ฉันได้ยินเสียงคุยกำลังเดินเข้ามาข้างในห้อง 

“ครับพี่ งั้นผมกลับนะ ดึกแล้ว” พี่ฟาสพยักหน้าก่อนจะพูดแซวเขาขึ้น ฮึ ก็คงจะจริงอย่างที่พี่หาสเขาพูดเมื่อก่อนเที่ยวทุกคืน ตอนนี้ไม่ยักจะเห็นออกไปไหน พวกโฟสส์กับทามม์ชวนก็บอกปัดบอกว่าขี้เกียจ ฉันแปลกใจแล้วนะ ขนาดเพื่อนเขาก็ยังไม่เชื่อว่าเขาจะเปลี่ยนไป แต่ความจริงในใจลึกแล้วๆฉันก็ยังไม่มั่นใจหรอกว่าเขาเปลี่ยนไปแล้ว 

“เออ ขับรถกลับดีๆ เพลาๆเรื่องเที่ยวลงหน่อยมึงหนะ”   

“ผมเปล่าเที่ยวซะหน่อย ” 

“ฮึ เออๆ กูจะเชื่อมึงก็ได้ไอ้น้อง งั้นกูกลับและ พี่กลับก่อนนะครับน้องนินาว”  ฉันยกมือไหว้แล้วพี่ฟาสก็เดินออกจากห้องรับรองไปแล้วฟิวเจอร์ก็เดินตรงมากอดฉันทันที อยู่ๆก็มาอ้อนทำอะไรผิดมาหรือเปล่าเนี้ย ฉันจ้องเขาแต่เจ้าตัวกลับหัวเราะใส่ฉันเฉยเลย ก่อนจะก้มหน้าลงมาหอมแก้มฉันอย่างแรง ทั้งสองข้าง ก่อนจะผละออก 

“หิวไหม ไปหาไรกินก่อนเข้ากลับห้องแล้วกัน” ฉันพยักหน้าแล้วเดินตามฟิวเจอร์ไปที่ลิฟต์ 

 

 “โอ๊ย มันเจ็บนะ แสบด้วยอ่ะ ทำเบาๆไม่เป็นหรือไง ฟิวเจอร์นาวบอกว่ามันเจ็บ” ฉันตีแขนคนตัวโตอย่างแรง เพราะเขากดแรงลงมาไม่ยั้ง ไม่คิดว่าฉันจะเจ็บหนือยังไง 

“อย่าขยับแรงดิ อยู่นิ่งๆได้ไหม ทำให้ไม่ถนัดเลยเนี่ย” ปากกูพูดไปมือก็ค่อยๆทำให้ แต่ทุกคนอย่างพึ่งตกใจและคิดไปไกลว่าเราสองคนกำลังทำอะไรกัน ฟิวเจอร์เขากำลังทำแผลให้ฉันเอง แผลที่ได้มาด้วยความเก่งกาจของตัวเองล้วนๆ  

“ก็มันแสบนี่หน่า  งื้อๆๆๆ ซี๊ด เบาๆสิ” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว