จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ในหัตถ์ที่ชวนให้หวาดหวั่น

ชื่อตอน : ในหัตถ์ที่ชวนให้หวาดหวั่น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 52

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ค. 2562 09:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ในหัตถ์ที่ชวนให้หวาดหวั่น
แบบอักษร

 

 

ลงรูปแพท ที่เป็นต้นแบบริต้าบ้างค่ะ

..............................

ความฝันช่างงดงามนัก...

 

เจ้าหญิงสดใสปานบุปผาแรกแย้มอย่างมุกดารา..กำลังฝันดี..

 

นางฝันถึงคนที่นางรักทั้งสองคน..คือ..จินดาพิสุทธิ์และอจินไตย..

 

นางกำลังนอนบนพื้นหญ้าอ่อนนุ่ม..บรรยากาศรอบข้างสวยสดงดงาม..ท่านพี่ทั้งสองเห็นนางลืมตา..ก็เข้ามาหา..ลูบศีรษะนาง..ยิ้มให้นาง..

 

มุกดารามองดูใบหน้าของท่านพี่จินดาพิสุทธิ์..นางยิ้มจนเห็นฟันเรียงราย..ตาจับจ้องที่ใบหน้าของเจ้าหญิงแห่งมิลินทระ..แถมยังหยิกแก้มด้วย..

 

ส่วนเจ้าหญิงอจินไตยก็ยิ้มน้อย ๆ ..กุมมือนาง..จุมพิตเบา ๆ ..

 

มุกดารามีความสุขยิ่งนัก..

 

“..ท่านพี่ทั้งสอง..ข้า..”มุกดาราจะพูดว่ากระไร..แต่ท่านพี่ทั้งสองกลับยกนิ้วจุ๊ย์ปาก..

 

เสียงอจินไตยพูดขึ้นว่า..

 

“..ฝากดูแลท่านพี่ริต้าของท่านด้วย..”

 

มุกดารากำลังเคลิบเคลิ้ม.ครั้นได้ยินคำพูดประหลาดก็ตกใจ..

 

“..ท่านพี่อจินไตย..”

 

“..ข้าต้องไป..ท่านทั้งสอง..ดูแลกันกันและกันให้ดี..พวกท่านคือหัวใจของข้าทั้งคู่..โปรด..”อจินไตยมองราวกับงูอีก.. “..ถนอมตัวด้วย..”

 

จินดาพิสุทธิ์กลับดูงุนงง..

 

“..อจินไตย..”

 

มุกดาราขยับตัว..ฉวยมือเจ้าหญิงแห่งแคว้นสนธยาไว้..

 

“..ท่านพี่..ท่านจะไปที่ใด..”

 

อจินไตยได้แต่ยิ้ม..

 

ร่างของนางเริ่มเลือนหายไป..

 

ลางสังหรณ์อัปมงคลทำให้มุกดารากรีดเสียง..ทะลึ่งกายลุกขึ้น..เหงื่อท่วม..

 

สวรรค์..นี่มัน..

 

สภาพแวดล้อมเปลี่ยนไป..กลายเป็นห้องพักสะอาดสะอ้านห้องหนึ่ง..

 

“..ท่านพี่..ท่านพี่..”มุกดาราเหลียวซ้ายแลขวา..

 

นี่ที่ไหน..

 

การสะดุ้งตื่นพร้อมกับเสียงร้องเรียก..ทำให้คน ๆ หนึ่งรีบเข้ามาดูอาการ..

 

จินดาพิสุทธิ์นั่นเอง..

 

มุกดาราผวาเข้ากอดท่านพี่ริต้า..สังเกตว่ามือของท่านพี่สั่นระริก..

 

“..มุกดารา..ท่านฟื้นแล้ว..”

 

“..ข้า..”มุกดาราพูดไม่ออก..ก่อนจะถามว่า.. “..ท่านพี่อจินไตยเล่า..”

 

จินดาพิสุทธิ์ยังคงมือสั่นผิดวิสัย..

 

นางพยายามจะระงับอารมณ์..

 

“..ท่านไม่ได้รับประทานอันใดมานานโข..สลบไปหนึ่งวัน..ต้องมีอะไรตกถึงท้องบ้าง..”

 

พลางผละออก..หาชามข้าวต้มที่เตรียมไว้..และเปิดฝาถ้วยชาม..ตักข้าวต้มป้อนให้..

 

มุกดาราไหนเลยจะรับประทานลง..

 

“..ท่านพี่..นี่ที่ไหน..แล้วท่านพี่อจินไตยเล่า..”

 

จินดาพิสุทธิ์มือสั่นระริก..เหงื่อทะลักออกมา..

 

“..ท่านพี่..โปรดบอกให้ข้าทราบ..”มุกดารายังคงถามไม่เลิกรา..

 

ในที่สุด..จินดาพิสุทธิ์ก็จำต้องบอก..

 

“..นางไปสู้กับศัตรูตามลำพัง..”

 

มุกดาราใจหายวาบ..

 

“..ท่านพี่..ไฉน..”

 

“..เราถูกฝูงอสรพิษรุมล้อมโจมตีที่หุบเขาอสรพิษ..ท่านถูกกัด..โชคดีไม่ตาย..และข้าทำยารักษาได้..”

 

มุกดารามองดูร่างกายตัวเอง..

 

“..ชนชั้นสูงของแคว้นเมื่อฝึกการต่อสู้..ต้องรับประทานยาต้านหมื่นพิษของตึกปัญญาบารมีเพื่อไม่ให้พิษร้ายทำอันตรายได้อย่างน้อยก็ชั่วขณะ..มันไม่อาจต้านหรือรักษาอย่างแท้จริง..แต่ก็ทำให้ร่างกายคงทนต่อพิษต่าง ๆ ในระดับหนึ่ง..”

 

จินดาพิสุทธิ์เป่าปาก..

 

“..ข้านึกว่าท่านจะตายไปแล้ว..”

 

“..ถือว่าโชคดีที่ท่านรักษาข้าได้ทันมากกว่า..”

 

จินดาพิสุทธิ์ถอนหายใจ..

 

“..เราพากันหนีมาจนถึงเมืองนภาทองคำ..แต่คนที่บงการอสรพิษจู่โจมก็ตามติด..นำพาเอาอสรพิษบุกรุกเข้ามาในเมืองด้วย..อจินไตยกำลังไปต้านทาน..แต่..”

 

จินดาพิสุทธิ์ดูท้อแท้..

 

“..ข้าอยากจะไปช่วยนาง..การต่อสู้ครั้งนี้ควรเป็นของข้า..ข้าต้องปกป้องนาง..ปกป้องท่าน..ปกป้องภรรยาทั้งสอง..แต่ข้า..ข้ากลับไม่กล้า..เพราะ..สิ่งที่โจมตีพวกเราครั้งนี้..คือสิ่งที่ข้าหวาดกลัวที่สุด..”

 

เจ้าหญิงแห่งแคว้นจันทราน้ำตาไหล..ไม่ทราบว่าเกรงกลัวหรือรู้สึกเช่นไร..

 

“..ข้า.ข้านี่มันใช้ไม่ได้..ข้ากลัว..มุกดารา..ข้ากลัวอจินไตยจะเป็นอันตราย..กลัวไปหมด..รวมทั้งสับสนตัวเอง..ข้ากลัวงูหรือกลัวว่าอจินไตยจะเป็นอันตรายมากกว่ากันแน่..”

 

มุกดาราเม้มปาก..ก่อนจะโอบร่างท่านพี่ริต้าไว้..

 

ท่านพี่ริต้ามีวันเวลาที่อ่อนแอเช่นเดียวกับคนทั่วไป..

 

แต่หัวใจท่านพี่ยังคงอุ่นระอุนัก..

 

นานจนจินดาพิสุทธิ์ผละออก..น้ำตานอง..

 

“..มุกดารา..ข้าสับสนยิ่งนัก..สับสนอย่างยิ่ง..ข้าควรจะทำอย่างไรดี..”

 

ถ้วยข้าวต้มอยู่ที่โต๊ะข้างเตียง..

 

มุกดาราหยิบขึ้นมา..ตักข้าวรับประทาน..

 

มีแต่รับประทานเพื่อให้มีเรี่ยวแรง..แม้จะฝืนไปบ้าง..ก็ต้องรับประทาน..

 

จินดาพิสุทธิ์ใจหาย..รู้ดีว่าทำไมมุกดาราถึงทำเช่นนี้..

 

นางกำลังจะออกไปสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับอจินไตย..

 

มุกดารารับประทานแต่ไม่กล้าเร่งร้อน..กลัวลมจะตีทำให้อาเจียนเอาอาหารออกมา..แต่นางต้องมีแรงเสียก่อน..ไม่เช่นนั้นจะทำอะไรไม่ได้..

 

“..ท่านพี่..”มุกดาราพยายามฝืนพูด.. “..ข้าเข้าใจท่าน..ไม่ตำหนิที่ท่านเป็นเช่นนี้..คนเราย่อมต้องมีจุดอ่อนของตัวเอง..ท่านแม้จะแข็งแกร่งเก่งกาจปานใด..ก็ย่อมต้องมีจุดอ่อน.”

 

นางฝืนรับประทานข้าวต้มได้ครึ่งถ้วย..ก็วางลง..ก้าวเท้าลงจากเตียง..

 

“..ข้าจะปกป้องท่านพี่อจินไตยให้ท่านเอง..โปรดวางใจ..”

 

......

 

เมืองนภาทองคำเวลานี้..เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก..

 

ฝูงงูกรีธาทัพเข้ามาในเมืองมากมายผิดสังเกต..ชาวบ้านต่างปิดประตูบ้านเงียบงัน..ค่ำคืนที่เคยคึกคักกลับร้างไปถนัดตา..พวกมันเหมือนเคลื่อนไหวอย่างเป็นระเบียบไปยังที่ทำการของเจ้าเมือง..

 

อาคารที่ว่าการมีกำแพงล้อมแน่นหนา..

 

เจ้าเมืองนภาทองคำอยู่บนป้อม..รายล้อมด้วยทหาร..และเวลานี้..ทหารหลายคนออกไปสกัดกำจัดงู..แต่โดนกัดแตกพ่ายกลับมา..

 

อจินไตยปรากฏกายข้างเจ้าเมืองนภาทองคำ..นางแม้เป็นสตรี..แต่ก็เหมือนมีความจัดเจนในการออกคำสั่งรบได้ดีกว่าเจ้าเมืองเสียอีก..

 

นางสั่งให้สุมไฟรอบกำแพง..และเมื่อมีแนวกำแพงไฟ..ฝูงงูก็ยากจะเข้ามาภายในได้..

 

อาศัยเป็นเจ้าหญิงแห่งแคว้นสนธยา..และมีสัมพันธ์ที่ดีกับแคว้นมิลินทระ..ศักดิ์ฐานะสูงระดับเจ้าหญิง..ความรู้ความสามารถเหนือกว่าบุรุษ..ทำให้มีอำนาจบังคับบัญชาอย่างไม่มีใครกล้าโต้แย้ง..

 

แสนนภาเจ้าเมืองนภาทองคำเวลานี้..กลายเป็นต้องยอมนบนอบฟังคำสั่ง..เพราะตัวเองเมื่อเจอสถานการณ์เช่นนี้..กลับทำอันใดไม่ถูก...

 

อจินไตยเอามือไพล่หลัง..มองไปข้างหน้าแน่วแน่..

 

แสนนภาเจ้าเมืองอดพูดไม่ได้..

 

“..เรียนองค์หญิง..หากใช้ไฟสุมเช่นนี้..คงไม่อาจจะรับมือได้ทั้งคืน..”

 

อจินไตยหรี่ตาเล็กน้อย..

 

“..เราไม่มีเชื้อไฟเพียงพอ..”

 

“..จะช้าจะเร็ว..ไฟต้องมอดดับ..และเมื่อถึงเวลานั้น..”แสนนภาดูจะหนักใจ..

 

อจินไตยเม้มปาก..

 

“..หากจะเผด็จศึกขั้นเด็ดขาด..สิ่งที่เราต้องทำคือ..ต้องโค่นล้มผู้บงการงูเหล่านี้ให้เร็วที่สุด..”

 

“..คนบงการอยู่ที่ใด..เรายังไม่ทราบ.”

 

อจินไตยหลับตา..ลมเฉื่อยฉิวทำให้เจ้าเมืองหนาวเยือก..

 

“..องค์หญิง..”

 

“..ข้าคงต้องออกตระเวนดู..”อจินไตยพูดขึ้นอีก.. “..ทางเบื้องบน..”

 

อจินไตยมีประสบการณ์การใช้ธาตุลมจากสายรัดเอวแห่งวาโยธาตุมาพอสมควรแล้ว..

 

ร่างนางถูกยกขึ้น..ลอยขึ้นฟ้า..

 

กระแสลมทำให้นางลอยได้..ร่างชุดขาวอมเขียวล่องนภาราวกับนางฟ้า..ชุดยาวพลิ้วราวกับเทพธิดา..

 

แสนนภาอ้าปากค้าง..ใครจะคิดว่าในโลกนี้จะมีใครบินได้..มีแต่เทพธิดาเท่านั้นที่ควรจะล่องลอยได้เหมือนเช่นที่เห็นในตอนนี้..

 

แม้แต่ทหารที่ประจำการก็โห่ร้องอย่างตื่นตะลึง..

 

มีบางคนถึงกับพูดว่า..

 

“..ฟังว่าองค์หญิงอจินไตยมาจากแคว้นสนธยาที่น่ากลัว..นี่คงเป็นปาฎิหาริย์ของดินแดนเร้นลับนั่นแน่..”

 

“..เจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์มีภรรยาที่มากปาฏิหาริย์เช่นนี้เชียวรึ..”

 

“..เจ้าหญิงมุกดาราเราก็เป็นภรรยารอง..สมควรอยู่เพราะนางคนไม่อาจจะเทียบเจ้าหญิงแห่งปีศาจท่านนี้ได้แน่.”

 

แต่ด้วยความที่อจินไตยมีศักดิ์ฐานะใหญ่..จึงได้แต่พูดเช่นนี้..ไม่กล้ากระทำอันใด..

 

อจินไตยลอยไปรอบ ๆ ที่ว่าการเมือง..ซึ่งทหารสุมไฟรอบ ๆ เพื่อไม่ให้ฝูงงูเข้าใกล้...

 

นางยังไม่ทราบว่า..คนบงการอยู่ที่ไหน..

 

แต่ฉับพลันนั้น..ก็มีสิ่งประหลาดเกิดขึ้น..

 

ฝูงงูที่มีจำนวนมาก..เริ่มรวมตัวกันในจุดเดียว..

 

และพวกมันก่อตัวพันพัวกัน..ร่างยาวควั่นไขว้กันอย่างมหัศจรรย์..

 

พวกมันสามารถก่อตัวเป็นรูปงูยักษ์ตัวหนึ่ง..

 

และด้วยความที่งูมีจำนวนมาก..มันจึงก่อตัวเป็นงูยักษ์ยาวเหยียด..และงูยักษ์ที่เกิดจากงูรวมตัวกันเป็นจำนวนมาก..ก็ผงาดขึ้น..เผชิญหน้ากับอจินไตยที่ลอยอยู่ในอากาศ..

 

อจินไตยลอยนิ่งสงบ..

 

นางกำลังเผชิญหน้ากับงูยักษ์ที่ชูคอสูงเท่าที่นางกำลังลอยบนฟ้า..

 

เมฆเคลื่อนบังจันทร์อย่างรวดเร็ว..

 

ฟ้าแลบแปลบ..

 

อจินไตยลอยตัว..ท่ามกลางฟ้าแลบ..งูใหญ่ที่เกิดจากฝูงงูเชื่อมต่อกัน..ก็ผงาดชูคอเผชิญหน้า..

 

อจินไตยแค่นเสียง..

 

“..ไม่ว่าใครก็ตามที่สร้างสิ่งเหล่านี้ขึ้นมา..กล้าจะลองดีกับข้าอจินไตยเชียวรึ..”

 

นางอ้าแขนทั้งสอง..

 

“..วาโยธาตุคือลม..และเมื่อมีลมก็มีเมฆ..มีเมฆก็มีพายุ..มีพายุก็มีสายฟ้า..”

 

ฝนตกแล้ว..

 

ฟ้าแลบแปลบปลาบ..ไฟที่รายล้อมที่ว่าการเมืองนภาทองคำล้วนแต่มอดดับ..

 

แต่ไม่ต้องวิตกอันใด..เพราะงูกำลังก่อตัวขึ้นเป็นงูยักษ์..ไม่มีงูตัวใด..เข้าไปในเมืองได้..

 

งูยักษ์เหมือนอ้าปาก..และโยกร่าง..ก่อนจะฉกไปที่ร่างของอจินไตย..

 

เจ้าหญิงแห่งแคว้นสนธยาพลิ้วกายหลบ...

 

ก่อนที่นางจะชี้ไปเบื้องหน้า..

 

สายฟ้าฟาดเปรี้ยง..งูยักษ์ถูกฟ้าผ่า..

 

แต่ก็มีผลแค่ทำให้งูส่วนหนึ่งตายเพราะถูกฟ้าผ่าเท่านั้น..เพราะยังมีงูอีกมากที่ก่อรูปเป็นงูยักษ์..และมันก็เลื้อยซ่อมแซมจุดที่ถูกฟ้าผ่าโดยเร็ว..

 

อจินไตยลอยตัวไปอีกทาง..งูยักษ์ก็เลื้อยตาม..และฉกใส่..

 

อจินไตยบินหลบเลี่ยงอีก..

 

ต่างฝ่ายต่างหลบหลีก..ใช้ชั้นเชิงเข้าต่อสู้กัน..

 

.....

 

ในขณะเดียวกันนั้น..

 

เจ้าหญิงมุกดาราปรากฏที่ป้อมบัญชาการรบแล้ว..

 

แสนนภาเห็นเจ้าหญิงมุกดาราปรากฏกายก็โค้งคารวะเพราะศักดิ์ศรีด้อยกว่า..

 

มุกดาราพยักหน้าทำนองว่าไม่ต้องมากมารยาท..

 

“..องค์หญิงฟื้นขึ้นมาแล้ว..น่ายินดีนัก..”แสนนภาเจ้าเมืองทักทาย..

 

มุกดารามองดูการปะทะระหว่างอจินไตยและงูยักษ์..

 

“..ท่านพี่อจินไตยไฉนถึงลอยบนฟ้าได้..”

 

“..องค์หญิงอจินไตยบอกว่าจะหาตัวผู้บงการจากเบื้องบน..ครั้นนางลอยตัวขึ้น..ฝูงงูต่างก็ก่อตัวเป็นงูยักษ์เข้าปะทะอย่างที่เห็น..”

 

“..ทำไมงูยักษ์ต้องปรากฏตัวช่วงนี้..”มุกดาราอดสงสัยไม่ได้..

 

“..เพราะว่า..”มีเสียงหนึ่งดังขึ้น..เป็นเสียงที่มุกดาราไม่คิดว่าจะได้ยินในเวลานี้..

 

เพราะนี่เป็นเสียงของจินดาพิสุทธิ์..

 

จินดาพิสุทธิ์ที่กลัวงูจับใจ..แต่เวลานี้..นางกลับปรากฏกายเผชิญหน้ากับฝูงงูแล้ว..

 

“..เพราะว่า..หากอจินไตยเจอตัวผู้บงการ..และเราสามารถโค่นล้มได้..ฝูงงูก็จะกระจัดกระจาย..หายไปเอง..”

 

“..ท่านพี่..”

 

“..มุกดารา..ที่มันบงการฝูงงูสร้างเป็นงูยักษ์..ก็เพราะอจินไตยจะหาตัวมัน..เลยต้องสกัดการหาของอจินไตยเสียก่อน..แต่อจินไตยลอยได้เพราะมีสายรัดเอวแห่งวาโยธาตุ..มันเลยต้องให้งูก่อรูปเป็นงูยักษ์ที่สูงพอจะจัดการกับอจินไตย..แต่การกระทำเช่นนี้..ถือว่ายังมีจุดอ่อนอยู่..”

 

“..ข้าพอจะทราบแล้ว..พอต้องใช้งูจำนวนมาก..เลยไม่มีงูเหลือพอจะทำอันตรายกับที่ว่าการ..ไล่ล่าพวกเราที่เหลือ..ใช่ไหมท่านพี่ริต้า..”

 

“..ดังนั้น.เราต้องทำในมุมที่กลับกัน..ใช้โอกาสนี้..ค้นหาตัวผู้บงการทางภาคพื้นดิน..”

 

มุกดาราเม้มปาก..

 

“..หากส่งทหารออกไปค้นหา..จะดูเอิกเริก..มันจะไหวตัวหนีไปทัน..ไว้เป็นหน้าที่ข้าเอง..ท่านเจ้าเมือง..ขอดาบ..”

 

เพียงขอแค่ดาบ..ไม่ช้า..ก็ได้ดาบ..ไม่เพียงเช่นนั้น..ยังได้ธนูและลูกศรจำนวนหนึ่ง..

 

มุกดาราสะพายดาบไว้..

 

ก่อนจะวิ่งตะบึงจากป้อมบัญชาการ..

 

จินดาพิสุทธิ์อยากจะตามติดไปด้วย..แต่ตัวเองยังกลัวงูไม่รู้หาย..ได้แต่กลืนน้ำลาย..

 

ไม่อยู่อุดอู้ในห้อง..ถือว่าดีมาก ๆ แล้ว..

 

.....

 

ท่ามกลางสายฝน..มุกดาราวิ่งตะบึงรวดเร็วและแผ่วเบา..

 

ฝูงงูต้องรวมตัวเป็นงูยักษ์..รับมือกับอจินไตย..ดังนั้น..จึงไม่มีงูคอยสกัดมุกดารา..แต่ต่อให้มี..เพียงแค่เล็กน้อย..มุกดาราก็ไม่กลัวอันใด..มันเหมือนเลื้อยวนไปมาแบบไร้ทิศทางมากกว่าจะตั้งใจสกัด

 

ผู้บงการคงไม่ใส่ใจงูเล็กน้อยที่หลุดการควบคุม..แต่สนใจงูที่ก่อเป็นรูปงูตัวใหญ่..สกัดอจินไตยที่ลอยไปมามากกว่าอย่างอื่น..

 

วิ่งพลางเหลียวมองบนฟ้า..ร่างของอจินไตยยังคงลอยตระหง่าน..ฟ้าแลบแปลบปลาบ..ทำให้เห็นนางและงูที่ผงาดชูคอใหญ่โต..

 

อจินไตยพยายามจะลอยให้พ้นแนว ๆ หนึ่ง..แต่งูยักษ์ก็เลื้อยสกัด..เอาล่อเอาเถิดกันอยู่อย่างนั้น..

 

มุกดาราคิด..ลักษณะการลอยของอจินไตยและการสกัด..เหมือนจะบอกอะไรได้..

 

ใช่..ฝูงงูสกัดเป็นวงกลม..และเมื่อมองให้ดี.มันมีจุดศูนย์กลางอยู่ ณ จุดหนึ่ง..

 

หากวิ่งไปยังจุดศูนย์กลางวงกลมการเลื้อยของงูยักษ์ได้ล่ะ..

 

เหมือนกับผู้บงการจะอยู่ตรงบริเวณนั้น..

 

คิดดังนั้นแล้ว..มุกดาราจึงวิ่งตะบึงไปยังทิศทางที่คาดหมายไว้..

 

ในขณะที่..เบื้องบนฟ้า..

 

การลอยของอจินไตยมีข้อจำกัดประการหนึ่ง..แม้นางจะมีสายรัดเอวแห่งวาโยที่จินดาพิสุทธิ์มอบให้..แต่หากจะดึงกำลังธาตุมาใช้อย่างต่อเนื่อง..ย่อมจะเหน็ดเหนื่อยเป็นธรรมดา..

 

แม้จะค้นพบคุณสมบัติการควบคุมสายฟ้า..ซึ่งเป็นคุณสมบัติล่าสุด..แต่การควบคุมแต่ละครั้งก็กินแรงไม่น้อย..

 

ดังนั้น..นางจึงลอยได้ช้าลง..

 

เหมือนผู้บงการฝูงงูจะทราบข้อจำกัดข้อนี้..

 

จินดาพิสุทธิ์ที่เฝ้ามองอยู่บนป้อมกับเจ้าเมืองนภาทองคำ..อดร้องไม่ได้..

 

“..นางเหนื่อยแล้ว..ท่านเจ้าเมือง..”

 

แสนนภาเจ้าเมืองนภาทองคำยังคงปั่นป่วน.

 

“..จะทำอย่างไรดี..จะทำอย่างไรดี..”

 

พอตกอยู่ในสภาพชวนกดดัน..กลับทำอะไรไม่ถูก..

 

งูยักษ์ฉกใส่ร่างที่ลอยบนอากาศ..

 

อจินไตยหลบได้ครั้งหนึ่ง..แต่ก็เฉียดฉิว..

 

แต่พอฉกอีกครั้ง..ก็เหมือนกับจะหลบไม่พ้น..

 

อจินไตยใจหาย..ฝูงงูที่ก่อตัวเป็นงูยักษ์โถมเข้าหาแล้ว..

 

หากงูยักษ์ฉกถูก..หนึ่งร่างนางก็จะต้องสัมผัสกับฝูงงูที่ก่อตัวเป็นงูยักษ์..และอาจจะถูกงูที่ขดเกาะกันนั้นกัดอย่างแน่นอน..

 

แต่ร่างนางก็เหมือนถูกดึงออกไปจากระยะฉก..

 

จินดาพิสุทธิ์ลอยตัวขึ้นด้วยอำนาจธาตุลมที่มีอยู่ด้วยการฝึกฝน..และผวาเข้ามาคว้าร่างอจินไตยได้ทัน..

 

อจินไตยอยู่ในอ้อมกอดสามี..รู้สึกใจหาย..แต่ก็ยินดีที่รอดตาย..

 

“..ริต้า..”นางร้อง..

 

“..อจินไตย..ฉันไม่ปล่อยให้เธอเป็นอะไร..”

 

“..แต่..”อจินไตยรู้ดีว่าจินดาพิสุทธิ์กลัวงูขนาดไหน..

 

“..ใช่..งูมันน่ากลัว..ฉันยังคงกลัวงูอยู่นั่นแหละ..เพียงแต่..ถ้าจะปล่อยให้เธอตายเพราะงูพวกนั้น..ฉันยอมไม่ได้..”

 

ร่างของสองเจ้าหญิงเหมือนเหาะได้..และจินดาพิสุทธิ์ก็บินหนีงูที่ไล่ฉก..ลดเลี้ยวไปเรื่อย ๆ ..

 

“..ถ้าจะต้องให้เธอตาย..สู้ให้งูกัดตายดีกว่า..”จินดาพิสุทธิ์ร้อง..

 

อจินไตยรู้สึกซาบซึ้ง..แต่ก็ไม่มีเวลาจะอินกับความรู้สึกมากมาย..

 

พยายามหาวิธีสู้..เสียงจินดาพิสุทธิ์พูดขึ้นว่า..

 

“..การที่คนบงการฝูงงู..ลงทุนให้ฝูงงูก่อตัวเป็นงูยักษ์..เพื่อรับมือกับเธอ..แปลว่า..มันไม่ต้องการให้เธอหามันเจอ..เพราะหากหามันเจอ..อาจจะจัดการกับมันได้ไม่ยาก..แต่..มุกดารากำลังหาทางบุกเข้าไปหาคนบงการอยู่..”

 

“..อือม์..”อจินไตยคราง.. “..มุกดาราฟื้นแล้วรึ..”

 

“..นางตั้งใจจะต่อสู้เคียงข้างเธอ..”

 

“..เด็กโง่เอ๊ย..”อจินไตยรู้สึกซาบซึ้ง..

 

จินดาพิสุทธิ์พาร่างลอยหลบการฉกของงูยักษ์ได้อีกครั้ง..

 

“..มีทางเดียว..ต้องสู้ถ่วงเวลาให้มุกดาราหาคนบงการฝูงงูให้เจอ..”

 

“..อย่าเรียกว่าสู้เลยริต้า..นี่เราหนีอย่างเดียวแล้วนะ..”

 

“..คิดหรือว่าจะหนีอย่างเดียว..แค่ตั้งหลักแค่นั้น..”

 

การลอยหนีงูยักษ์...เมื่อมาถึงระยะหนึ่ง..งูยักษ์ก็ไม่เลื้อยตาม..

 

จินดาพิสุทธิ์ประหลาดใจ..หันกลับ..

 

“..ทำไมมันไม่ตาม..”นางประหลาดใจ..

 

อจินไตยยังคงแสดงถึงความเฉลียวฉลาดที่เหนือกว่าทุกคน..

 

“..เพราะว่า..คนบงการมีระยะการควบคุมฝูงงูเหล่านี้..เป็นไปได้ไหม..”

 

อจินไตยมีแรงขึ้นมาบ้างแล้ว..จึงชี้นิ้วไปเบื้องหน้า..ใช้สิ่งที่เพิ่งค้นพบเมื่อสักครู่..

 

ฟ้าผ่าเปรี้ยง...

 

จินดาพิสุทธิ์อุทานเบา ๆ ..

 

“..โอย..นี่มันสตรอมในเรื่องเอ๊กซ์เมนชัด ๆ ..”

 

อจินไตยทวนคำ..

 

“..พูดอะไรน่ะ..ริต้า..”

 

“..อย่าสนใจเลยน่า..นี่เธอพบอาวุธชนิดใหม่ได้ยังไง..”

 

“..ไม่รู้เหมือนกัน..แต่ก็ไม่ได้ทำได้ง่าย ๆ นะ..”

 

งูยักษ์ถูกฟ้าผ่า..แต่ความเสียหายยังไม่มาก..เพราะพวกมันคืองูจำนวนมากมาก่อรูปร่าง..ส่วนไหนถูกฟ้าผ่าตายไป..ก็มีส่วนอื่นเข้ามาแทนที่..

 

จินดาพิสุทธิ์กำหมัดเงื้อขึ้น.

 

ลมรอบบริเวณก่อตัวเป็นกำปั้นยักษ์..

 

และเมื่อต่อยออก..กำปั้นยักษ์ที่สร้างจากลม..ก็พุ่งเข้าปะทะงูยักษ์..เล่นเอากระจัดกระจายไป..

 

แต่พวกมันก็ก่อตัวขึ้นมาใหม่เป็นงูยักษ์อีกครั้ง..

 

ทั้งสองเจ้าหญิงลอยตัวกลางเวหา.เวลานี้..อจินไตยมีแรงพอจะลอยตัวได้เองแล้ว..

 

จินดาพิสุทธิ์กำหมัดอีก..

 

“..กำปั้นลมกับสายฟ้า..จะใช้ร่วมกันได้ไหม..อจินไตย..”

 

กระแสลมก่อตัวเป็นหมัดขนาดยักษ์อีกครั้ง..

 

และต่อยใส่งูยักษ์..

 

อจินไตยชี้นิ้ว..เรียกสายฟ้าผ่าไปเบื้องหน้า..

 

งูยักษ์ถูกต่อยด้วยกำปั้นยักษ์ที่สร้างจากลม..พวกมันเคยถูกต่อยมาครั้งหนึ่ง..ย่อมรู้ดีว่า..สภาพจะคล้ายกับถูกก้อนลมพายุขนาดใหญ่อัดกระแทกให้กระจายตัว..ดังนั้นจึงผนึกรัดกันเหนียวแน่นกว่าเดิม..

 

กำปั้นลมครั้งนี้..จึงเหมือนทำให้ร่างของมันผงะออกไปเท่านั้น..

 

แต่การผนึกรัดกันอย่างเหนียวแน่น..ก็มีจุดอ่อนเช่นกัน..

 

จุดอ่อนที่ว่า..สายฟ้าจะเผาทำลายให้เกิดความเสียหายได้มากขึ้น..

 

ฟ้าผ่าเปรี้ยง..งูที่ก่อตัวเป็นงูยักษ์..ถูกฟ้าผ่าทำลายไปมากกว่าเดิม..

 

ร่างงูยักษ์โงนเงน..

 

แต่แล้วมันก็เลื้อยถอย..

 

สองเจ้าหญิงมองหน้ากัน..

 

“..มันถอยแล้ว..”

 

จินดาพิสุทธิ์พูดอย่างลิงโลด..แต่อจินไตยกลับคิดว่า..

 

“..ไม่..ริต้า..อย่าเพิ่งวางใจ..”

 

ที่อจินไตยสังหรณ์..กลับปรากฏขึ้นแล้ว..

 

เพราะสิ่งที่เห็นเวลานี้..คือ..ร่างของใครคนหนึ่ง..ถูกมือที่สร้างจากฝูงงู..ยกขึ้นสูง..

 

นี่คือมุกดารา..

 

นางถูกงูรัดพันธนาการ..แถมยังถูกจับชูขึ้นให้จินดาพิสุทธิ์และอจินไตยเห็น..

 

ดีที่ยังไม่มีงูกัดนาง..เพราะคนที่บงการ..ต้องใช้นางในการข่มขู่..หากนางถูกงูกัด..สองเจ้าหญิงอาจจะบ้าเลือด..ลงมืออย่างไม่คิดชีวิตก็ได้..

 

มุกดาราวิ่งตะบึงไปยังจุดที่คนบงการฝูงงูหลบอยู่..แต่นางก็พลาดท่าถูกสยบได้..

 

เสียงหัวเราะดังแว่วมากับสายลม..

 

“..ยอมสยบแก่ข้าเสีย..จินดาพิสุทธิ์..เจ้าหญิงแห่งแคว้นจันทรา..”

 

“..ปล่อย..ปล่อยนาง..”จินดาพิสุทธิ์ตวาด..

 

“..คนอย่างข้า..ราชันย์อสรพิษ..ไม่เคยมีใครคิดอ่านจะต่อสู้ได้ถึงขนาดนี้..”

 

“..ท่านต้องการอันใด..ปล่อยมุกดาราเดี๋ยวนี้..”

 

“..มีแต่ท่านที่ทำให้แม่ทัพแมวหลวงไม่อาจจะลงมืออันใดได้..และมีแต่แม่ทัพแมวหลวง..ที่สามารถขัดขวางต้านทานการก่อการของเขา..ดังนั้น..การจะจัดการแม่ทัพแมวหลวง..ก็มีแต่ต้องคร่ากุมท่าน..”

 

เสียงที่มาจากใครสักคนที่เวลานี้ยังไม่เผยตัวพูดอีกว่า..

 

“..และการคร่ากุมท่าน..ต้องคร่ากุมเจ้าหญิงมุกดาราหรือเจ้าหญิงอจินไตยคนใดคนหนึ่ง..และสิ่งที่พวกท่านคิด..อยู่ในการคาดคำนวณของข้า.แผนการจะยืดเยื้อเวลา..ให้ใครคนหนึ่งหาตัวข้าให้เจอ..จึงถูกพลิกแพลงดักทางไว้..เพียงวางกับดักเป็นตาข่าย..คร่ากุมใครสักคนที่บุกเข้ามา..เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว..”

 

จินดาพิสุทธิ์และอจินไตยต่างก็มองหน้ากัน..

 

งูยักษ์แปรเปลี่ยน..ฝูงงูขดเป็นรูปมือ..

 

เสียงราชันย์อสรพิษพูดอีกว่า..

 

“..ขอเพียงเข้ามาในหัตถุ์ของอสรพิษ..ข้ารับรองว่าเจ้าหญิงมุกดาราจะไม่เป็นอันตรายแน่นอน..แต่หากไม่เข้ามา..นางคงไม่โชคดีรอดตายอีกครั้งแน่..”

 

มุกดาราใจหาย..ตัวเองถูกตรึงด้วยฝูงงู..ข้อสำคัญ..ปากยังมีงูตัวน้อยเหมือนกับเป็นเชือกคาดไว้..ทำให้ไม่อาจจะกล่าววาจาอันใดได้..

 

ตัวเองพลาดท่า...จนต้องเป็นภาระให้ท่านพี่ทั้งสอง..เรานี่ใช้ไม่ได้จริง ๆ ..

 

จินดาพิสุทธิ์จับมืออจินไตย..ก่อนจะพูดว่า..

 

“..อจินไตย..ฉันจะปล่อยให้มุกดาราเป็นอันตรายไม่ได้..นี่จะว่าไป..เป็นแผนการที่ไม่เอาไหนของฉันด้วย..”

 

อจินไตยนิ่งซึม..

 

“..เธอจะให้มันจับใช่ไหม..”

 

“..จริง ๆ มันจับเราได้แล้ว..เพราะเราไม่ควรจะออกไปพ้นจากหุบเขาอสรพิษ..แต่มันคงไม่คิด..ว่ารถของเราจะเคลื่อนที่ได้โดยไม่มีม้า..หากว่าเดินน่ะรึ..ถึงค่ำยังไม่ไปถึงไหน..และมันก็สามารถใช้ฝูงงูต้อนให้เรากลับไปถูกคุมตัวที่หุบเขาอสรพิษได้อีก..ครั้งนี้มันแค่มาตามตัวเรากลับไปคร่ากุมเหมือนเดิม..”

 

จินดาพิสุทธิ์ถอนใจ..

 

“..ที่จริง..จับตัวแค่ฉันคนเดียวก็เพียงพอ..เพราะฉันเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของนายแม่แมวหลวง..คนที่พวกมันกลัวเป็นพิเศษ..อจินไตย..พามุกดารากลับบ้านนางเถอะ..”

 

อจินไตยสีหน้าซึมเซา..

 

จินดาพิสุทธ์จับบ่าอจินไตย..ก่อนจะลอยเข้าหาฝูงงูที่ขดก่อตัวเป็นมือยักษ์..

 

ตัวเองกลัวงูเป็นที่สุด..แต่ครั้งนี้..เพื่อไม่ให้มุกดาราเป็นอันตราย..ก็ต้องยอมเข้าไปสู่หัตถุ์แห่งอสรพิษ..

 

มุกดาราน้ำตาไหล..พูดไม่ได้..แต่ก็ยังจ้องมองจินดาพิสุทธิ์..

 

ท่านพี่..ท่านทำเพื่อข้า..ทำไมข้าถึงโง่เง่าไม่ระวังตัว..ถูกคร่ากุมได้โดยง่ายเช่นนี้..

 

จินดาพิสุทธิ์หันมาสบตากับมุกดาราที่ถูกตรึงและปิดปาก..

 

“..ไม่ใช่ความผิดของท่าน..มุกดารา..ไม่ใช่เลย..ข้ารักท่าน..ข้าไม่อยากจะให้ท่านเป็นอันตราย..เข้าใจข้านะมุกดารา..ท่านกับอจินไตยคือสองคนที่ข้ายอมให้ได้แม้ชีวิต..เพราะท่านกับอจินไตยคือหัวใจของข้า..”

 

ร่างของจินดาพิสุทธิ์ลอยเข้าไปในมือยักษ์ที่ฝูงงูขดก่อรูปขึ้นมา..

 

พอร่างเข้าไปในอุ้งมือ..สภาพมือก็หายวับ..กลายเป็นฝูงงูพันธนาการจินดาพิสุทธิ์ไว้..

 

เจ้าหญิงจินดาพิสุทธิ์ไม่เคยคิดมาก่อนว่าตนเองจะต้องอยู่ในสภาพนี้..

 

งูที่นางกลัวจำนวนมาก..พันร่างนาง..ผูกมัดแน่นหนา..นี่เป็นสภาพที่สุดจะทานทนจริง ๆ ..

 

งูที่รัดปากมุกดาราคลายมัดออก..

 

นางถึงกับร่ำร้อง..

 

“..ท่านพี่..ท่านพี่ริต้า..ท่าน..”

 

จินดาพิสุทธิ์แทบจะเป็นลมไปแล้ว..วิงเวียนเพราะความขยะแขยงหวาดกลัว..อาเจียนออกมาจนอาหารแทบหมดกะเพาะ..อาเจียนจนช็อคและน้ำลายฟูมปาก..

 

นางบิดกาย..ร่ำร้อง..หวาดกลัว..และหมดสภาพ..

 

สิ่งที่เห็นเป็นภาพสุดท้าย..คืองูสองตัวเงื้อศีรษะ..อ้าปาก..ขู่ฟ่อ..เขี้ยวพิษยาว..และโถมกัดลงมา..

 

ทำให้จินดาพิสุทธิ์ถึงกับหมดสติไปเพราะความกลัว..

 

แต่งูทั้งสองก็ไม่ได้กัดอันใด..เหมือนราชันย์อสรพิษผู้บงการจะทราบดีว่าควรทำอย่างไรกับนาง..

 

อสรพิษคลายร่างมุกดาราหล่นร่วงสู่พื้น..และหอบเอาร่างของจินดาพิสุทธิ์ที่หมดสติเคลื่อนออกไป..

 

..................

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น