Minzeii

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Lección Nueve

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 17

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2562 17:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Lección Nueve
แบบอักษร

                   ตอนที่แล้วโหด... ตอนนี้หื่น...  พักหายใจหลังจากบทโหดเรียบร้อยแล้วรึยังค่ะ? ถ้าไหวพร้อมที่จะรับบทnc+smแล้วหรือยัง?  ถ้าพร้อมแล้วก็!!!

                                                                      

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

กึกๆครืดๆ~ เสียงฉุดกระชากดังก้องไปตามทางเดินโล่งๆที่ปราศจากสิ่งมีชีวิตใดใด

"ฮึกๆๆ~ อุลคิโอร่าได้โปรดให้ฉันได้เห็นกับตาเถอะว่าเขาปลอดภัยและได้รับการรักษาแล้ว" เสียงหวานปนสะอื้นไห้เอ่ยร้องขอแต่เรื่องเดิมๆตั้งแต่ทิ้งร่างไร้สติสะบักสะบอมของกริมจอว์มาได้ครู่นึงแล้ว    

"..."

"อุลคิโอร่าได้โปรด~" โอริฮิเมะร้องขออ้อนวอนอีกครั้งมือเล็กกระตุกชายเสื้อของอุลคิโอร่า ประท้วงด้วยการรั้งร่างบางของตนไม่ยอมเดินตามเป็นที่มาของเสียงฉุดกระชากที่บ่อยครั้ง

"หุบปากแล้วเลิกคร่ำครวญไร้สาระของเจ้าเสียที... ข้ารำคาญ" อุลคิโอร่าเอ่ยเสียงเย็นร่างสูงหยุดยืนนิ่ง นัยตาหลุบต่ำก่อนจะหันหลังเดินตรงมาที่โอริฮิเมะที่ดื้อดึงไม่ยอมเดินเป็นครั้งที่ 3 แล้ว

"ฮึก~ ขอร้องล่ะ... อ๊ะ!!!" ร่างบางจะทรุดกายลงบนพื้นเย็นเยียบอีกครั้ง  หากคราวนี้ยังไม่ทันจะได้สัมผัสพื้นหินเย็นเยียบร่างบางก็ถูกยกขึ้นพาดบ่าอย่างง่ายดาย

"อะ...!!!" ครั้นจะเอ่ยอะไรอีกก็ถูกเสียงเย็นชาสกัดเอาไว้

"ถ้าขืนเจ้ายังพร่ำอันใดออกมาอีกแม้แต่คำเดียวข้าจะกลับไปฆ่าเจ้านั่น" เสียงเหี้ยมเย็นๆเอ่ยเสียงเรียบ

"..." และหลังจากนั้นก็ไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้นไห้เล็ดลอดจากร่างบางอีกเลยนากจากความชื้นบนไหล่กว้างที่ซึมซับหยาดน้ำอุ่นๆจากนัยตาคู่งามที่ยังคงความกังวลไปถึงเอสปาด้าหมายเลขหก   โดยหารู้ไม่ว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านั้นควรเอาความกังวลที่ว่านั่นมาห่วงตัวเองมากกว่า...  

กึก... ร่างสูงโปร่งหยุดที่หน้าประตูบานหนึ่ง  ประตูบานนี้ต่างจากประตูบานอื่นตรงที่เป็นประตูแบบบานคู่ทรงสูง

ตุ้บ!!! ร่างบางซึ่งพาดบนบ่ากว้างแข็งแกร่งก็ถูกเหวี่ยงลงพื้นเย็นเยียบโดยไม่ทันได้ตั้งตัว

"โอ๊ย!!!"  เสียงอุทานด้วยความเจ็บเมื่อมือข้างที่ลงพื้นนั้นเป็นข้างที่มีบาดแผลจากเล็บฉีกอยู่ 

 

"..." อุลคิโอร่ายืนนิ่ง เอียงคอเล็กน้อยมองร่างบางที่ยังคงนั่งแหมะบนพื้นเย็นๆนั่นไม่ยอมลุกขึ้นมาเสียที   ทำให้ร่างสูงโปร่งต้องประชิดใกล้ร่างบาง  ทรุดกายลงข้างๆ  มือขาวซีดเอื้อมเชยคางเรียวให้หันหน้ามาในระยะสายตา

"ฮึก... นี่ไม่ใช่ห้องของฉัน... คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม?"  เสียงหวานติดสะอื้นนิดๆเอ่ยถาม ใบหน้าสวยหวานได้รูปเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำใสๆคลอเอ่อล้น  สองตาจับจ้องอุลคิโอร่าด้วยความหวาดระแวง  สองมือเกร็งแน่น

"หึๆๆ ไม่รู้จริงๆหรือแกล้งไม่รู้กันแน่ว่าข้าพาเจ้ามาที่นี่ทำไม... หืมม์~แม่หญิง?" เสียงเรียบเอ่ยถามพลางหัวเราะหึๆครางในลำคอ  ใบหน้าขาวซีดยื่นมาใกล้  ริมฝีปากเรียวเย็นเยียบเลื่อนไล้โครงหน้าเรียวได้รูปของโอริฮิเมะ  

"อะ...อุลคิโอร่า" โอริฮิเมะเบี่ยงหน้าหนีหากมือขาวซีดนั้นก็จับคางเรียวไว้แน่นราวกับคีมคีบเหล็ก  น้ำใสๆที่เอ่อคลอเริ่มไหลรินอีกครั้ง ร่างบางสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว ความทรงจำเลวร้ายแสนร้อนแรงที่แฝงไปด้วยความหวานละมุนกลับมาอีกครั้ง

"คำแก้ตัวของเจ้าไว้ข้าจะรับฟังหลังจากที่ข้ากับเจ้า..."  ปลายลิ้นเย็นชืดตวัดเลียน้ำใสๆออกจากดวงหน้าสวยหวาน มือขาวซีดที่กุมคางเรียวละออกสอดผ่านเอวบางโอบรอบร่างเล็กโอบอุ้มร่างของโอริฮิเมะไปที่เตียงนุ่มขนาด 4 คนนอน  ร่างบางสัมผัสกับความนุ่มสุดจะบรรยาย  อ้อมแขนแข็งแกร่งที่ค่อยๆคลายร่างบางให้เอนนอนโดยมีร่างสูงของตนคล่อมอยู่ด้านบน  มือขาวซีดไล้โครงหน้าเรียวสวยหวานได้รูป ปลายนิ้วเรียวไล้ริมฝีปากบางอิ่มเอิบ นัยตาสีมรกตหรี่ต่ำทอประกายโหยหา

จากนั้นก็...

พลั่ก!!! สองมือเล็กออกแรงผลักร่างสูงที่กำลังขึ้นคล่อมร่างบาง แต่มันก็ได้แค่ให้ร่างสูงนั้นแค่ผงะไปชั่วครู่นึงกับการต้อต้านเล็กๆน้อยๆด้วยแรงแค่นี้

"ฮึกๆๆๆ... จะใจร้าย...ออกไปนะคนใจร้าย..." โอริฮิเมะใช้สองมือเล็กๆนั่นทั้งผลักไสทั้งออกแรงทุบแผงอกแข็งแกร่งของเอสปาด้าหนุ่ม 

"..." อุลคิโอร่าไม่ได้รวบมือเล็กๆที่ประทุษร้ายเขาด้วยแรงน้อยนิดนั่น และไม่ได้ถอยห่างจากร่างบางแต่อย่างใดหากให้เจ้าหล่อนทั้งทุบตีทั้งผลักไส จนแรงที่ประทุษร้ายนั่นลดน้อยลงและหยุดลงพร้อมกับความเหนื่อยอ่อนจากทั้งกายและใจ

"ฮึก...ฮือ..." เสียงหอบหายใจแผ่วๆกับเสียงสะอื้นที่ปนเป สองมือเล็กลดต่ำโอบกอดร่างบางที่สั่นระริกแน่น น้ำใสๆยังคงไหลรินจากนัยตาคู่งามไม่ขาดสาย

"หมดแรงต่อต้านแล้วสินะ... งั้นข้าจะได้เริ่ม 'ลงโทษ' เจ้าอย่างจริงๆจังๆซักที" น้ำเสียงเย็นชาไร้อารมณ์เอ่ยเสียงเรียบร่างสูงโค้งกายคล่อมร่างบาง  ใบหน้าคมคายซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นกลิ่นอายสาวน้อยวัยละอ่อน มือขาวซีดปลดคอเสื้อออกให้ริมฝีปากเย็นเยียบสัมผัสความอ่อนนุ่มของผิวเนื้อนวล จมูกสูดกลิ่นหอมหวานละมุนจางๆ  

"ฮึก...ไม่...ไม่นะ"  ทำไม...ทำไมต้องเป็นแบบนี้? แล้วนี่เราจะต้องถูกเขากระทำย่ำยีอย่างไร้ค่าเป็นแค่ที่รองรับอารมณ์นางบำเรอระบายความใคร่ไปเรื่อยๆแบบนี้น่ะหรือ?   เสียงคำถามที่วกวนอยู่ในใจที่ดังลั่นอยู่ในหัว ร่างบางปราศจากทั้งแรงกายแรงใจ  

    ใบหน้าสวยหวานเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำใสๆหันหน้าหนีไปด้านข้างจากภาพที่ตอกย้ำเพิ่มมลทินให้กับร่างบางที่ไม่เหลืออะไรให้ภาคภูมิใจ... แล้วนัยตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังก็คลายความสิ้นหวังลงเมื่อสายตาฟาดกับแจกันดอกไม้ทรงสูงซึ่งมีกุกลาบแก้วสีดำแดงปักอยู่บนโต๊ะข้างๆหัวเตียงที่ห่างออกไปไม่ไกลจากระยะมือเอื้อมเท่าไรนัก

"อื้อ..." โอริฮิเมะพยายามเอื้อมมือเล็กไปที่ความหวังเพียงหนึ่งเดียวที่อาจช่วยเธอได้  แม้จะไม่มากแต่อาจจะมีช่องว่างให้เธอได้หนี...   อีกนิด...อีกนิดเดียว อีกนิดก็จะคว้าได้แล้ว...

"!!!" และเมื่อมือเรียวเล็กคว้าแจกันแห่งความหวังได้ก็ฟาดแจกันนั้นลงบนหัวของอุลคิโอร่าอย่างแรง!!!

เพล้ง!!! แจกันแตกกระจายไม่เหลือชิ้นดี เศษแก้วประปราย  เรือนผมสีดำเปียกชุ่มจากน้ำในแจกัน กุหลาบแก้วสีดำแดงตกอยู่รอบๆร่างสูงที่ชะงักจากการรุกรานร่างบางที่ดิ้นหลุดลุกหนีไปได้... 

"พอกันที!!! ฉันทนกับความวิปริตของคุณไม่ได้อีกแล้ว!!!ฉันจะไปขอให้ไอเซ็นเปลี่ยนผู้ดูแลฉันให้เป็นคนอื่น!!!" โอริฮิเมะตวาดลั่นทั้งน้ำตาร่างบางถอยห่างประชิดบานประตู  มือเล็กควานหาลูกบิดประตู  นัยตาจ้องร่างที่อยู่บนเตียงไม่วางตา 

"หึ... วิปริตงั้นหรอ? เปลี่ยนผู้ดูแลงั้นหรอ?" อุลคิโอร่าหัวเราะหึๆในลำคอ มือขาวซีดเสยผมสีดำที่เปียกชุ่มไปด้านข้างเผยให้เห็นใบหน้าคมคายขาวซีดชัดเจน นัยตาสีมรกตหรี่จ้องเหลือบมองร่างบางของโอริฮิเมะด้วยสายตากระหายรุนแรงราวกับเจ้าหล่อนเป็นโอเอซิสกลางทะเลทรายอันแห้งแล้ง

"ฮึก...ใช่... คุณมันโรคจิตวิปริตวิปลาศคุณมันเลวที่สุด!!!" โอริฮิเมะต่อว่าอุลคิโอร่าด้วยถ้อยคำที่คิดว่ามันรุนแรงที่สุดแต่ฝ่ายที่ถูกต่อว่านั้นกลับหัวเราะร่ารับคำต่อว่าของเธอ

"ฮ่ะๆๆๆ!!! งั้นหรอ?ข้ามันทั้งวิปริตทั้งโรคจิตทั้งเลวในสายตาเจ้าสินะแม่หญิง..." ร่างของอุลคิโอร่าสั่นระริกไปทั้งร่างไม่รู้ว่าเพราะแรงจากเสียงหัวเราะหรือเพราะอย่างอื่น  มือขาวซีดกำแน่นใบหน้าแหงนขึ้นระเบิดเสียงหัวเราะเหมือนคนจิตหลุด

"คะคุณมันบ้า!!!" เมื่อคว้าลูกบิดประตูได้มือเล็กก็บิดเต็มแรงเพื่อจะร่างบางได้ออกไปจากห้องซึ่งมีเจ้าของที่มีอาการป่วยจิตนั่งหัวเราะเริงร่าอยู่บนเตียง

แกร๊ก~... บานประตูเปิดออกเล็กน้อยพร้อมกับร่างบางที่แทรกกายผ่านช่องประตูที่แง้มเอาไว้ หากยังไม่ทันพ้นร่างทั้งร่างสัมผัสเย็นเยียบที่ต้นแขนก็กำชับท่อนแขนเรียวไว้แน่นแล้วกระชากร่างบางกลับเข้าไปในห้อง...

"ปล่อยนะ!!! ปล่อยฉันนะคนบ้า!!!" โอริฮิเมะพยายามดิ้นรนออกจากอ้อมแขนที่โอบรอบเอวบาง ปากก็พร่ำร้องโวยวาย มือเล็กทั้งสองกระหน่ำทุบแผ่นอกแข็งแกร่งของเอสปาด้าหนุ่ม

"บ้างั้นรึ? ใช่...ข้ามันบ้า... และจะบ้ากว่านี้ให้ดู!!!" ว่าจบอุลคิโอร่าก็เหวี่ยงร่างบางกลับขึ้นไปบนเตียงที่ยังมีเศษแจกันแตกอยู่  และร่างบางที่เสียหลักล้มทับเศษแก้วพวกนั้น...

"โอ๊ย!!!" เศษแจกันบาดลึกเข้าแผ่นหลังบอบบางและแขนซ้าย  เลือดสีสดซึมออกมาจากทั้งหลังและแขนซ้ายที่ทับลงบนเศษแก้วพวกนั้น

"วันนี้ทำไมไม่กลับไปที่ห้องตามคำสั่งของข้า?"  น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยถามไม่สนใจบาดแผลจากการถูกบาดของเศษแก้วมากมายที่เรียกเลือดเปิดบาดแผลมากมายจากร่างบาง มือขาวซีดคว้าคางเรียวได้รูปของโอริฮิเมะให้หันมาสบตาหาความจริง  

"..." โอริฮิเมะเม้มริมฝีปากแน่นนัยตาคู่งามเบนหลบนัยตาสีมรกตที่ใช้สายตาทิ่มแทงจนไม่อาจทนได้

"ทำไมถึงไปกับกริมจอว์?" คำถามใหม่ที่เอ่ยถามหากก็ยังคงไม่ได้รับคำตอบจากร่างบาง

"ตอบข้า" มือขาวซีดออกแรงบีบกรามเล็กแน่นจนร่างบางชักสีหน้าด้วยความเจ็บปวดจากทั้งแผลที่ถูกเศษแจกันบาดและกรามที่ถูกบีบแน่น

"ฉะฉัน..." นัยตาคู่งามสั่นระริกไม่ยอมสบนัยตาสีมรกตที่พุ่งสายตาคาดคั้นในคำตอบ

"ตอบไม่ได้งั้นรึ?" น้ำเสียงเรียบที่มีโทนสูงเล็กน้อยเอ่ยตอบแทนกับท่าทางอ้ำอึ้งของสาวน้อย

"..." โอริฮิเมะค่อยๆเบนนัยตาคู่งามหันกลับมาจ้องนัยตาสีมรกตที่แสนนิ่งเรียบคู่นั้น

 

"ดี... ถ้าเช่นนั้นคืนนี้ก็จงทรมานทุรนทุรายกับบทลงโทษที่กล้าฝ่าฝืนกับคำสั่งของข้าแต่โดยดีซะเถอะ"  ไม่รอช้าให้ร่างบางได้ทันตั้งตัว   อุลคิโอร่าแนบริมฝีปากเย็นเยียบลงบนริมฝีปากบางทันที   ทว่าครั้งนี้โอริฮิเมะไหวตัวทันเม้มริมฝีปากบางแน่น  แต่คิดหรือว่าแค่นี้จะหยุดเขาได้?   มือขาวซีดไล่ไปตามแผ่นหลังบอบบางที่เริ่มชื้นเลือด  ปลายนิ้วเรียวสะดุดกึกเข้ากับเศษแก้วที่ฝังอยู่ในบาดแผลและไม่รอช้าที่จะ...

 

"อ๊า!!!... อื้อ!!!"   เศษแจกันที่ถูกเอาออก  ริมฝีปากบางที่เผยอครางด้วยความเจ็บปวดเป็นโอกาสให้ลิ้นเย็นชืดชอนไชโพรงปากอุ่นหวานปานรวงผึ้ง  ปลายลิ้นตวัดเกี่ยวพันลิ้นเล็กอย่างช่ำชอง   รสจูบลึกล้ำที่ร่างบางเผลอตอบสนองไปหลายครั้ง

 

"อืมม์....อื้อ!!!"  เมื่อร่างบางเริ่มขาดอากาสหายใจมือเล็กๆทั้งสองเริ่มทำงานต่อต้านใช้กำปั้นเล็กๆทุบแผงอกของอุลคิโอร่า

 

"แฮ่กๆๆ"  ร่างบางหอบตัวโยนเพราะขาดอากาศหายใจ   ใบหน้าแดงเรื่อร้อนผ่าว    ยังไม่ทันได้หายใจเต็มปอดริมฝีปากบางก็ถูกปิดอีกครั้ง   ร่างเล็กใต้ร่างสูงดิ้นพล่านลนลานมือเล็กปะป่ายไปทั่วจนกระทั่งสัมผัสกับเศษแจกันและไม่รอช้าที่จะพุ่งมันไปจ่อที่คอของผู้รุกรานทันที

 

"หืมม์?"  น้ำเสียงครางในลำคอเป็นเชิงสงสัยเมื่อเศษแจกันคมๆถูกจ่อที่คอ  ริมฝีปากเรียวแยกผละออกจากริมฝีปากบางเล็กน้อย นัยตาสีมรกตหลุบมอง

 

"คิดจะเอาเศษแจกันนั่นแทงข้างั้นรึ?"  น้ำเสียงเรียบๆกับท่าทางเฉยเมยสร้างความหวาดหวั่นให้กับโอริฮิเมะ  และช่วงที่เผลอนั่นเองมือขาวซีดก็ชิงเศษแจกันนั่นมาไว้ในมือแล้วแกว่งไปมาเล่นๆโดยที่นัยตาสีมรกตยังคงจับจ้องโอริฮิเมะ   ร่างสูงกดทับร่างบางให้เอนนอนลงบนเตียงที่ยังคงมีเศษเล็กเศษน้อยของแจกันประปราย

 

"อุ๊บ..." ความรู้สึกเจ็บแปล๊บที่แผ่นหลังบอบบางเมื่อเศษเล็กเศษน้อยของแจกันทิ่มแทงแผ่นหลังบอบบางซ้ำเข้าที่แผลเล็กแผลน้อยให้บาดแผลเด่นชัดขึ้นไปอีก

 

    จากเตียงนุ่มๆดุจปุยเมฆในตอนแรกครานี้เตียงนุ่มๆนั้นไม่ต่างอะไรกับเตียงกิโยตินเอาไว้ลงทัณฑ์ทรมานเธอโดยเฉพาะ

 

"ฝันเฟื่อง... ถ้าเอามันไปใช้กับเจ้าก็ว่าไปอย่าง"  ว่าจบคมของเศษแจกันก็กดลึกลงบนเนื้อผ้าและผิวเนื้อของโอริฮิเมะจนเกิดเป็นรอยแดง  กรีดจากช่วงคอเสื้อผ่ามาถึงช่วงเนินอกอิ่ม

 

กึก... ครืดดดดดดดด...  คมที่กรีดผ่าเนื้อผ้าผ่านร่องอกอวบอัดเลยช่วงยอดอกที่เบียดตัวแน่นจนไม่อาจลากคมนั้นให้ผ่าต่ำลงไปกว่านั้นได้   คมนั้นจึงถูกเลื่อนขึ้นลงช้าๆสร้างความหวาดเสียวให้กับร่างบางที่เบนหน้าหนีหลับตาแน่น

 

"กลัวหรอ?"  น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามข้างๆหูโอริฮิเมะ   ริมฝีปากงับใบหูแล้วขบเล่นระหว่างที่รอให้ริมฝีปากบางเผยอเอ่ยเอื้อนคำพูดใดใดออกมา

 

"ฉันไม่ได้กลัว...ตะแต่...อะ...อุลคิโอร่า"  พอพูดได้แค่นั้นริมฝีปากบางก็ถูกปิดอีกครั้ง  มือขาวซีดชักด้านคมของเศษแจกันออกจากร่องอกอวบอัด   เลื่อนมาที่ผ้าแทบคาดเอวสีดำตวัดคมตัดผ้านั้นจนขาดออกจากกัน  

 

"อื้อ~ อ๊ะ..."  เสียงครางในลำคอระหง เมื่อเนื้อคมเย็นเยียบลากฮากามะเลื่อนออกจากเอวบางทีละน้อย...ทีละน้อย  แต่ก่อนที่ฮากามะจะหลุดออกจากเอวบางขาเรียวก็ตั้งชันไม่ให้ฮากามะเลื่อนหลุดออกไปเผยให้เห็นส่วนที่ปราศจากอาภรณ์ใดใดปกปิด

 

"ข้าชอบให้เจ้าเอ่ยชื่อข้าแม่หญิง..." แต่แค่นั้นมันช่วยอะไรไม่ได้หรอก...  เมื่อปลายคมนั่นเปลี่ยนทิศทางเลื่อนขึ้นผ่าเสื้อท่อนล่างที่ปราศจากผ้าคาดเอวสีดำ

 

"และยิ่งชอบเวลาที่เสียงหวานๆของเจ้าครางชื่อข้า"   ยังไม่ทันได้รู้สึกตัวพริบตาเดียวชุดขาวท่อนบนทั้งหมดก็กลายเป็นเศษผ้ากระจุยกระจายลอยไปทั่ว  เรือนร่างงดงามเปลือยเปล่าท่อนบนปรากฏแก่สายตา   เจ้าของผลงานกระตุกมุมปาก 'ยิ้ม' เล็กน้อย

 

"อ๊ายยยยย!!!"  โอริฮิเมะยกแขนเรียวขึ้นปิดบังเรือนร่างของตนจากนัยตาสีมรกตที่จับจ้องมาด้วยสายตาหิวกระหาย

 

"รู้ไหมแม่หญิงว่าเจ้าจะงดงามที่สุดเวลาที่เรือนร่างของเจ้า..."

 

"ปราศจากซึ่งอาภรณ์ใดใด!!!"

 

แคว่ก!!!  ฮากามะสีขาวถูกมือขาวซีดฉีกกระชากออกอย่างแรง...  ร่างบอบบางของสาวน้อยยามนี้ไม่เหลืออะไรปกปิดเรือนร่างอีกต่อไป    เมื่อสองมือเล็กถูกรวบและมัดด้วยผ้าคาดเอวสีดำซึ่งถูกตัดขาดมัดไว้แน่นกับหัวเตียง

 

"สวยเหลือเกิน... แม่หญิงของข้า"  น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยแผ่วเบาหลังจากละริมฝีปากเรียวไล้ต่ำลงไปที่เนินอกขาวผ่องอวบอิ่ม   มือขาวซีดเลื่อนไล้สัมผัสสัดส่วนอวบอัดช่วงบนเต็มไม้เต็มมือทั้งเคล้นทั้งคลึงทั้งขยำทั้งเฟ้นจนพอใจ   ปลายนิ้วจึงค่อยๆเลื่อนต่ำไปยังช่วงล่างเข้าสู่ภายในของร่างบาง  ปลายนิ้วขยับอย่างช่ำชองคุ้นเคยกับช่องทางที่แม้จะเคยผ่านมาแค่ครั้งเดียวแต่สร้างความแปลกใจว่าทำไมมันถึงได้แคบแสนแคบอย่างนี้? 

 

"จะเจ็บ...พะพอ...อา~" โอริฮิเมะเบ้หน้าเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อสัมผัสรุกรานของเขาที่ทวีความรุนแรงขึ้นทุกที     มือเรียวเล็กทั้งสองซึ่งถูกพันธนาการบิดเข้าหากันพยายามหลุดจากเงื่อนตายที่ผูกมือเล็กทั้งสองไว้กับหัวเตียง    ร่างบางบิดกายไปมาพยายามหลีกหนีสัมผัสรุนแรงที่กระตุ้นความรู้สึกบางอย่างที่ต้องการจะตอบสนองสัมผัสนั้น

 

"มะม่ายยย~  อ๊าง~"  โอริฮิเมะพยายามปฏิเสธอารมณ์ที่ถูกกระตุ้นขึ้นร่างบางบิดไปมาด้วยความทรมาน    ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ทั้งหลังและแขยซ้ายกลายเป็นสัมผัสรองจากความเสียวซ่านที่บังเกิด   ที่ถึงแม้จะเจ็บแต่ร่างกายกลับยินดีปรีดาในสัมผัสนั้นไม่ช้าไม่นานความชื้นจากภายในก็ทะลักเปรอะเปื้อนไปทั้งมือและปลายนิ้วที่ชักออกโดยที่ร่างบางยังไม่ทันหายเกร็ง

 

"อ๊า!!!"  เสียงหวานครางเสียงใส   ร่างบางเกร็งแน่น น้ำใสๆเอ่อล้นไหลรินจากนัยตาคู่งามที่ปิดแน่น   กรามกัดแน่นด้วยความอัปยสอดสูของตนที่อ่อนไหวได้ง่ายดายเสียเหลือเกิน... ง่าย... ราวกับว่าสมยอม... ต้องการ... ปราถนา.. เช่นเดียวกับเขา...

 

"อืมม์...หอมหวานดีเหลือเกิน"  อุลคิโอร่าตวัดปลายลิ้นเลียคราบอุ่นชื้นจากปลายนิ้ว   นัยตาสีมรกตหลุบต่ำลิ้มรสชาติหวานละมุนไม่แพ้เลือดอุ่นๆอันหอมหวานที่อยู่ใต้ผิวเนื้อนิ่มนวลน่าขย้ำน่าฟัด... 

 

"ข้าอยากจะรู้นักระหว่างสิ่งนี้..."  ปลายนิ้วที่มีคราบอุ่นชื้นขยับไปมา

 

"กับเลือดของเจ้า... อะไรจะหวานกว่ากัน?"  พอสิ้นเสียงสงสัยใคร่รู้ร้ายๆนั่น   หน้าท้องแบนเรียบขาวนวลก็เกิดรอยสีชมพูจางๆแล้วตามด้วยน้ำเลือดสีสดที่ซึมไล่จากรอยสีชมพูจางๆ  แต่ปริมาณเลือดแค่นั้นยังไม่เป็นที่พอใจ  รอยกรีดมากมายจึงตวัดลงบนร่างบางของสาวน้อยไม่ว่าจะเป็นต้นคอระหง  ไหล่บาง   เนินอก   เอวบาง  หน้าท้องแบนราบ   ต้นขาขาวนวล...

 

"อ๊ะ~"  โอริฮิเมะครางแผ่วๆเมื่อปลายลิ้นตวัดโลมเลียเลือดอุ่นๆจากบาดแผลเล็กๆ

 

"อือ~  ไม่ว่าจะอะไรก็หวานทั้งนั้น...ไม่ว่าแบบไหนก็ถูกใจข้า...ทุกอย่างที่เป็นเจ้า...ช่างเย้ายวนจนข้าอยากจะกลืนกินตัวเจ้าไปทั้งตัวไม่ให้ใครอื่นหรือมันผู้ใดได้แม้แต่ทอดมอง"  ไม่ว่าเปล่ามือขาวซีดค่อยๆเลื่อนมาแยกเรียวขาสวยออกให้ร่างสูงได้แทรกกายเข้าประชิด   เสื้อที่แหวกแค่ช่วงหน้าแต่ไม่ได้ปลดออกจากร่างสูงเผยให้เห็นแผงอกแข็งแกร่งซ่อนรูปจากร่างผอมๆ   ผ้าคาดเอวสีดำถูกปลดออก    ฮากามะที่เลื่อนลงจากช่วงเอวสมส่วนไม่หนาไม่ผอมบางเกินไป... แล้วจากนั้นสะโพกกลมกลึงก็ถูกบดเบียด   มือขาวซีดรั้งเอวบางไม่ให้หลีกนี้

 

"อา.....อ๊าง!!!... จะเจ็บ...ออกไป...เอาออกไปนะ!!!"  โอริฮิเมะกรีดร้องลั่นเมื่อภายในถูกสอดใส่จนคับแน่นไปหมดแม้ว่าจะไม่มีเยื่อบางๆอยู่อีกแล้วก็ตาม...

 

"อา... เจ็บงั้นรึ?  แต่ช่างเถอะ...อีกเดี๋ยวเจ้าก็ลืมมันไปแล้วล่ะ"  อุลคิโอร่าก้มใบหน้าคมคายใกล้ใบหน้าสวยหวาน  ปลายลิ้นลากไล้โลมเลียคราบน้ำใสๆที่ไหลรินจากนัยตาคู่งามที่ปิดแน่น

 

"อะอา...ยะอย่า...ฉันเจ็บ..."  เสียงหวานร้องห้ามเมื่อสะโพกของร่างสูงเริ่มขยับ เอวบางเริ่มส่ายไปตามแรงเคลื่อนช้าๆที่ค่อยๆเพิ่มจังหวะที่ทั้งเร็วทั้งแรง

 

"อา...เจ็บ...ฮื้อ...อ๊า!!!"  โอริฮิเมะร้องครางลั่นเมื่อจังหวะท้งความเร็วความหนักหน่วงและความแรงทวีคูณเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ    มือเล็กทั้งสองพยายามบิดให้หลุดจากพันธนาการ    

 

"อ๊า!!!....ฮึกๆๆ!!!...โอ๊ยย!!!...ฮื้อ!!!"  ที่เจ็บไม่ใช่แค่ภายในหากเป็นภายนอกด้วย... แผ่นหลังบอบบางที่ครูดกับเศษเล็กเศษน้อยคมๆบนเตียงจนเลือดสาดกระเซ็นไหลซึมจนผ้าปูที่นอนชุ่มไปด้วยสีเลือดเป็นแอ่ง    ทรวงอกอวบอิ่มที่ถูกเคล้นคลึงนวดเฟ้นรุนแรงจนปรากฏรอยช้ำ   

 

"อะ...อา~"  เสียงครางพึงพอใจแผ่วๆจากร่างสูงที่สลับจังหวะช้าเร็วไปตามแรงอารมณ์จนกระทั่งร่างบางอ่อนระทวยได้ที่...

 

"ฮะฮื้อ!!!... อ๊ะ...อะ...อะ...อา...อ๊าาาาาา!!!"  เสียงหวานครางดังลั่น  ร่างบางแอ่นกายขึ้นสูงเมื่อถึงที่สุดของที่สุดแห่งห้วงสวาทเสียวสะท้านที่แม้จะจบลงหากครั้งต่อไปก็เริ่มขึ้นต่อรอบต่อไปทันทีโดยไม่ให้ร่างบางได้หยุดพัก...

 

เสียงหวานสั่นสะท้านครางกระสันระรื่นหู...

 

ร่างบางชื้นเหงื่อเปลือยเปล่าส่ายกระเส่า...

 

ทรวงอกอวบอิ่มถูกเคล้นคลึงจนขึ้นรอยช้ำ...

 

เรียวขาสวยที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบความใคร่ความปราถนา...

 

รสสวาทหอมหวานไม่รู้เบื่อสำหรับเอสปาด้าหนุ่ม...

 

ทัณฑ์สวาทร้อนแรงไร้ปราณีสำหรับสาวน้อยชาวมนุษย์...

 

ทั้งหมดนี้ดำเนินอย่างต่อเนื่องไปทั้งคืนจนเกือบรุ่งสางทุกอย่างจึงหยุดลง...

                                                                                      XXXXXXXXXXXXXXX

                                                                                                 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น