majiko

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : I'm OK

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 20

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2562 16:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
I'm OK
แบบอักษร

เกิดใหม่ทั้งที ขอบทดีๆกว่านี้ไม่ได้หรอ!?

Chapter 1 : I'm OK

ฉันเป็นนักเขียนการ์ตูนค่ะ ตอนนี้ฉันกำลังดื่มฉลองให้กับการเขียนการ์ตูนจบเป็นเรื่องแรก แถมยังเป็นการ์ตูนที่กำลังดังเป็นพลุแตกช่วงนี้อีก ด้วยเนื้อหาและลายเส้นแสนเทพของฉันทำให้เป็นกระแสต่างๆในโลกโซเซียล มีแฟนๆมากมายที่ติดตามผลนี้ของฉันตั้งแต่เริ่มเขียนแรกๆจนถึงตอนนี้ ตอนที่เรื่องนี้ถึงตอนจบ ชั่งเป็นอะไรที่รู้สึกปลาบปลื้มใจจริงๆ ในที่สุดเราก็ประสบความสำเร็จกับผลงานเรื่องแรก เล่มจบก็ตีพิมพ์ไปแล้ว ซึ่งวันพรุ่งนี้ก็เป็นวันวางขาย น่าลุ้นจริงๆเลยน่าา..ว่ามันจะหมดภายในวันเดียวเหมือนคราวที่แล้วรึเปล่า

ฮ่าา ออกไปซื้อกับแกล้มเพิ่มดีกว่า

ว่าแล้วก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป โชคดีที่ชั้นล่างของคอนโดมีร้านสะดวกซื้อเปิดให้บริการตลอด24ชั่วโมง ทำให้ผู้อาศัยไม่ต้องออกไปไหนไกลแถมยังมาได้ตลอดเวลาอีก สะดวกจริงๆเลย ฉันเดินไปหยิบของที่ต้องการก่อนจะเดินไปที่แคชเชียร์เพื่อจ่ายเงิน

ตี้ด ตี้ด

ฉันยืนรอพนักงานหยิบของใส่ถุงให้ ก่อนที่จะเดินกลับห้อง ฉันวางถุงลงบนโต๊ะที่ใช้นั่งดื่มและหยิบกับแกล้มออกมาวางบนโต๊ะ

ปวดฉี่แฮะ สงสัยดื่มมากไปหน่อย

ฉันจึงเดินไปที่ห้องน้ำ ใครว่าห้องของผู้หญิงจะไม่รก ถ้าว่าอย่างงั้นห้องของฉันนี่แหละรกยิ่งกว่าอะไร แถมยังเพิ่งผ่านช่วงปั่นงานด้วยมันจะยิ่งรกเป็นพิเศษเพราะไม่มีเวลามาทำความสะอาดและจัดข้าวจัดของ ด้วยความที่เริ่มๆเมาแล้วจึงไม่ได้สังเกตปลั๊กสามตาที่ตั้งอยู่ที่พื้น ฉันสะดุดมันเข้าเต็มๆก่อนจะล้มลงหน้าจูบพื้นเสียงดัง โครม!

ของเหลวสีแดงค่อยๆไหลออกมานองรอบหัวของฉัน ไม่ใช่ว่าฉันไม่เคยหัวกระแทกพื้นจนหัวบอบบางขนาดที่ว่าชนแมลงวันก็เลือดออกหรอกนะ แต่รอบนี้ไม่รู้ทำไมเลือดมันถึงไหลออกมาเยอะขนาดนี้ หรือว่าจะกระแทกแรงไปหน่อย? เดิ๋ยวคงต้องไปหาหมอบ้างซะแล้ว

อะ..เอ๋ ทำไมถึงไม่ค่อยมีแรงเลยนะ คงเป็นเพราะเลือดออกเยอะเกินแน่เลย แย่แล้ว..ฉันจะตายรึเปล่านะ ไม่นะ...ฉันยังไม่อยากตาย พรุ่งนี้เป็นวันวางขายวันแรกนะ ฉันต้องไปออกงานด้วยสิ ทำไงดี เปลือกตามันหนักอึ้งไปหมดเลย อย่าเพิ่งสิ..!

ฉันลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ในสวนดอกไม้แห่งหนึ่ง ที่นี่มีดอกไม้หลากสีสันหลากสายพันธ์ ใครเป็นคนที่ชื่นชอบดอกไม้มาที่นี่คงจะดีใจและไม่อยากกลับแน่ๆ ซึ่งนั่นไม่ใช่ฉัน ไม่นานนักก็มีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ ฉันหันไปมอง เธอเป็นหญิงสาวที่มีผมสีเงินพริ้วไหวไปมาตามกระแสลม สวมชุดเดรสสีขาวสะอาดยาวกองกับพิ้น ใบหน้าสวยดุจเทพธิดาในภาพวาด ฉันมองนิ่งๆก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างตกใจ

"ผะ..ผี!!!"

"ผีก็บ้าแล้วย่ะ!"

โดนดีดหน้าผากไปหนึ่งที ก่อนที่รอบตัวจะเปลื่ยนไปกลายเป็นพื้นสีขาวแทน และมีเก้าอี้ที่ใหญ่อลังราวกับเป็นแท่นบรรลังค์พระเจ้าปรากฎอยู่หน้า หญิงสาวคนเมื่อครู่ก็หายขึ้นไปนั่งอยู่ด้านบน

"ฉันเป็นพระเจ้าที่กำลังพิจารณาว่าเธอควรจะไปเกิดใหม่เป็นอะไรดี"

ที่แท้เป็นพระเจ้าเองงั้นหรอ นึกว่าผี...

"ฉันได้ยินนะย่ะ!"

โดนดีดหน้าผากไปอีกทีกลายเป็นสองที ฉันจึงยอมนั่งคุกเข่าแต่โดยดี

"และตอนนี้ฉันก็รู้แล้วว่าเธอควรไปเกิดใหม่เป็นอะไรดี"

"เกิดใหม่หรอ.."

"ฉันจะให้เธอไปเกิดเป็นตัวละครในการ์ตูนที่เธอแต่ง"

"อะ..เอ๋!! ตัวละครในการ์ตูนของฉันงั้นหรอคะ"

"ใช่แล้ว คนแบบเธอน่ะเข้าไปอยู่ในเรื่องที่กำหนดไว้แล้ว คงน่าสนุกน่าดู"

"คนแบบฉันงั้นหรอคะ"

คนแบบฉันมันหมายความว่ายังไงกันห๊ะ

"ฉันได้ยินนะย่ะ"

"อะ..ขออภัยค่ะ"

"ลูซี่"

จู่ๆก็มีหญิงสาวอีกคนปรากฎตัวขึ้นข้างๆกับหญิงสาวที่บอกว่าตัวเองเป็นพระเจ้า หญิงสาวคนนี้ผมสั้นสีทองสวมชุดสูทสีขาว ซึ่งเธอปรากฎตัวมาในขณะที่กำลังลอยและถือแท็ปเลตอยู่

"จัดการซะ"

หญิงสาวผมทองพยักหน้ารับก่อนจะก้มหน้ากดเจ้าแท็ปเลตที่ถือมาด้วยอย่ารวดเร็ว ไม่นานจู่ๆก็มีแสงสีขาวปรากฎขึ้นและมันก็หมุนรอบๆตัวฉัน ทำให้ร่างของฉันค่อยๆหายไป เธอเงยหน้ามองคนด้านบนอย่างตื่นตกใจ

"นี่จะทำอะไรฉันน่--"

ยังไม่ทันจะพูดจบร่างของฉันก็หายวับไปทันที

"มันต้องสนุกแน่ๆ ว่ามั้ยลูซี่ "

หญิงสาวผมขาวผู้เป็นพระเจ้ายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์พลางหันไปถามมือขวาคนสนิท อีกฝ่ายก้มลงดูจอแท็ปเลตที่ถืออยู่ก่อนจะตอบกลับ

ข้อมูล ผู้ไปเกิดใหม่

อดีตชื่อ น.ส. พิมรดา หมายมณี

อาชีพ นักเขียนการ์ตูน

ไปเกิดใน

เรื่องราว สาวน้อยไร้เวทกับเหล่าเจ้าชายทั้ง5

ชื่อ เอดิลัช โรมมี่

สถานะ ลูกสาวของขุนนางเอดิลัช

"ใช่แล้วค่ะ"

"กรี้ดดดดดดดด"

ฉันกรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียง เพราะช่วงเวลาเมื่อครู่ที่ร่างฉันหายไป ฉันกำลังตกลงจากที่สูงตกลงไปที่ต่ำที่เหมือนจะไม่มีพื้นรองรับ ฉันหลับตาแน่น เอามือกุมไว้ที่หน้าอก ก่อนที่จะได้ยินเสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นรอบตัว ฉันจึงค่อยๆลืมตาขึ้นมา ก็พบว่าตอนนี้ตัวเองกำลังนอนอยู่กลางตลาดแห่งหนึ่ง มีผู้คนมากมายยืนมองฉันอย่างตื่นตกใจ ฉันเด้งตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วจนเดอะแฟลชยังยอมแพ้

"คุณหนูโรมมี่ เป็นยังไงบ้างครับ!"

จู่ๆก็มีผู้ชายคนหนึ่งที่คิดว่าน่าจะเป็นผู้ติดตามของร่างที่ฉันอยู่ เขาเข้ามากอดฉันแน่นราวกับจะฆ่ากันให้ตาย จนฉันต้องตบหลังเขาเพื่อให้เขาปล่อยฉันออกไป

"เกิดอะไรขึ้นหรอคะ"

ฉันถามออกไปทันทีเมื่ออีกฝ่ายผละออก

"เมื่อกี้คุณหนูสะดุดขอบน้ำพุแล้วหน้าจมลงไปในน้ำพุไงครับ"

ห๊ะ จมน้ำพุตายงั้นหรอ ฉันหันไปมองด้านหลังซึ่งมีบ่อน้ำพุอยู่จริงๆ ฉันลุกขึ้นก่อนจะเดินไปมองเจ้าบ่อน้ำพุพาซวย น้ำแค่นี้ก็ยังตายได้งั้นหรอ ความตายนี่สุดยอดจริงๆ จะว่าไปแล้วตอนนั้นก็คงเหมือนกับตอนนี้

"คุณหนูไม่เป็นไรใช่ไหมครับ"เขาวิ่งเข้ามาสำรวจร่างของฉันด้วยสีหน้าที่ตื่นตะหนก คงตกใจล่ะสิ คนที่เพิ่งจมน้ำมาจู่ๆก็ลุกขึ้นมาเดินเอง แถมยังกรี้ดอีก ฮะฮะฮะ น่าขำชะมัด

"ว่าแต่ คุณเป็นใครหรอคะ"

ถึงรู้อยู่แล้วก็เถอะแต่ถามไปน่าจะดีกว่า เรื่องที่ตัวเอกโกหกความจำเสื่อมมีตั้งเยอะแยะ อีกฝ่ายเมื่อได้ยินก็ทำหน้าช็อคและตัวแข็งทื่อไปทันที

"ก็กระผมไงครับ ผู้ติดตามของคุณหนู โทมัสเองครับ"

อีกฝ่ายตอบด้วยน้ำเสียงละห้อย ซึ่งฉันก็ตีหน้าซื่องงไป ทำให้อีกฝ่ายเชื่อว่าฉันความจำเสื่อม

"เรารีบกลับกันเถอะครับคุณหนู ผมต้องไปรายงานท่านเอดิลัส"

เอดิลัส พ่องั้นหรอ ฉันพยักหน้างึกงักก่อนจะเดินตามอีกฝ่ายไปโดยไม่ได้สนใจเสียงกระวิบกระซาบของผู้คนในตลาดด้านหลัง เขาพาฉันมาถึงรถม้าพร้อมกับเปิดประตูให้อย่างอ่อนน้อม ฉันจับมือของอีกฝ่ายไว้ก่อนจะก้าวขึ้นรถม้าไป ซึ่งอีกฝ่ายก็ขึ้นตามมาด้วยเช่นกัน

ระหว่างทางกลับไปยังที่อยู่ของเจ้าของร่างฉันมองออกไปนอกหน้าต่างตลอดเวลาเพื่อสำรวจสถานที่ว่าโลกใบนี้ที่ฉันแต่งเป็นอย่างไรบ้าง ซึ่งมันก็ไม่ได้ผิดจากที่ฉันคิดเอาไว้เท่าไหร่ก็ฉันเป็นคนแต่งนี่นะ อ๊ะ...เรียกว่าสร้างเลยก็ได้ แต่รำคาญไอคนที่นั่งตรงข้ามจริงๆเลยเว้ย จะคร่ำคราญอะไรนักหนา เข้าใจว่าคุณหนูสุดที่รักความจำเสื่อมแต่ไม่ต้องเวอร์วังขนาดนี้ก็ได้นะ

"คุณหนูจำผมไม่ได้จริงๆหรอครับ"

ฉันพยักหน้าตอบ

"ฮือออ คุณหนู คุณหนูลืมพวกเราหมดแล้ว ฮืออ"

ชั่งไอพ่อบ้าน เรามาพูดถึงเรื่องสถานที่ที่อยู่ตอนนี้กันดีกว่า

ถ้าเดาไว้ไม่ผิด

นี่คือ อาณาจักรเอเลนดาห์ เป็นอาณาจักรที่ค่อนข้างร่ำรวยเพราะทำแลที่ตั้งมีเหมืองและทะเลประกบอยู่ทั้งสองด้าน อาณาจักรนี้แบ่งเขตการปกครองเป็น3เขต 1.เมืองหลวง 2.เมืองแห่งทรัพย์ 3.เมืองแห่งสายน้ำ ซึ่งที่ๆตัวฉันอยู่ตอนนี้น่าจะเป็นเมืองแห่งทรัพย์เพราะดูจากตลาดเมื่อครู่นี้แล้ว มันบ่งบอกได้อย่างชัดเจนเพราะมีแร่ขายบวกด้วยการตกแต่งแบบพวกคนเหมือง และตอนนี้ก็พอเดาได้แล้วล่ะว่าเจ้าของร่างคนก่อนคือใคร เธอเป็นลูกสาวของขุนนางเอดิลัสที่ได้รับมอบหมายได้ดูแลเมืองแห่งทรัพย์นี้ยังไงล่ะ แต่เอาเข้าจริงฉันก็ยังงงอยู่เลยว่า เขามีลูกสาวด้วยงั้นหรอ พยายามนึกเข้าสิ ตัวฉัน

เอ๊ะ หรือว่า เด็กคนนั้น คนที่ฉันวาดเป็นฉากหลังในช่วงอธิบายการปกครองของเมืองในเล่ม1 ยะ...แย่แล้วว นี่มันโคตรตัวประกอบของตัวประกอบเลยนี่นาา!!

ฉันกรีดร้องในใจพลางยกมือขึ้นมาจับหน้าแสดงความตกใจ ก่อนจะตกใจขึ้นไปอีก

"นี่ นายมีกระจกไหม"

"เอ๋ กระจกหรอครับ มีครับ"

อีกฝ่ายพูดพร้อมกับนึกไปด้วย

"รีบๆเอามาเลย เร็วๆ"

อีกฝ่ายรีบยื่นกระจกมาให้ฉัน ฉันรับมันไว้ก่อนจะยกขึ้นส่องหน้าตัวเองอย่างไว ฉันแทบจะกรีดร้องออกมาเสียงดังอีกครั้ง เมื่อเห็นสิ่งที่สะท้อนอยู่ในกระจก

ฉะ..ฉะ..ฉันไม่มีหน้าด้วย กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดด

นี่มันเป็นตัวประกอบที่โคตรของโคตรของโคตรจะตัวประกอบเลยไม่ใช่หรอ!? ขนาดหน้าก็ยังไม่มีเลย ไม่อย่าเพิ่งห่วงเรื่องนั้น สิ่งที่ต้องสงสัยตอนนี้คือ เมื่อกี้ฉันมองทางเห็นได้ไงในเมื่อฉันไม่มีตา มีแต่ปากกับสิ่งที่ยื่นออกมานิดๆซึ่งตำแหน่งมันอยู่ตรงจมูก น่าจะเป็นจมูกสินะ ฮะฮะ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน

ใครก็ได้ช่วยบอกฉันที นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น