Angelina

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 หัดจีบ + หุ่นยนต์รักบี้

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 หัดจีบ + หุ่นยนต์รักบี้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ค. 2562 10:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 หัดจีบ + หุ่นยนต์รักบี้
แบบอักษร

“ผมคาร์ล” ผมมองเซอร์ไววัลคนใหม่ที่เพิ่มมาเยอะแยะเลยแหะ หรือไม่ผมก็แก่ลง แต่อย่างน้อยๆตอนนี้ผมก็เห็นอะไรๆชัดเจนขึ้น อย่างรูปแบบของเกม วิธีการล่าของฮันเตอร์ วิธีการเอาตัวรอด แม้กระทั่งความรักของคนสองคน ตอนนี้เท่าที่ผมสังเกตคือแจ็คกับนาอิบแฮปปี้กันดี เทรซี่กับวิลเลี่ยมก็มีปากเสียงกันแต่ก็ยังรักกัน เอ็มม่าก็ติดคุณหมอหนัก แถมตอนนี้ยังหึงหวงกันออกนอกหน้า ลำบากใจแทนคุณหมอจริงๆ ส่วนคาวบอยบ้านั่น..ไม่อยากพูดถึงเลยแหะ

“เฟรดดี้คะ? เหม่ออะไรน่ะ วันนี้เฟรดดี้มีนัดไปสวนกับหนูนะ” อ่า เอ็มม่าเธอคอยดึงสติผมกลับมาบ่อยๆ เธอบอกว่าช่วงนี้ผมน่าเป็นห่วง ผมไม่ได้ป่วยนะ แค่คิดอะไรเพลินๆแค่นั้น

“ครับๆ วันนี้ผมจะอยู่กับหนูเอ็มม่าทั้งวันเลยดีมั้ย?” ผมลูบหัวเอ็มม่าด้วยความเอ็นดูแล้วปล่อยให้เจ้าตัวลากผมไปตามที่ต้องการ นอกจากคุณหมอเธอก็ติดผมนี่แหละ น่าแปลกที่เธอไม่ค่อยสนิทกับคนที่ช่วงอายุใกล้เคียงกัน แต่เธอก็ยังสดใสร่าเริงอยู่ล่ะนะ

“ดีค่ะ วันนี้ดอกไม้บานเยอะมากเลย หนูอยากให้เฟรดดี้เห็น” เธอลากผมมายังสวนที่เธอรับผิดชอบ ใช่ ตอนนี้ผมเห็นแล้ว ดอกไม้เหล่านี้มันบานสวยมากเลยล่ะ

“หนูเอ็มม่า ดอกไม้เหล่านี้สวยมากเลยล่ะ ขอบคุณที่พาผมมาดูนะ” ผมจูบหน้าผากยัยหนูเอ็มม่าแทนคำขอบคุณอีกครั้ง ดูเหมือนเธอจะชอบใจน่าดู ถ้าคุณหมอมาเห็นเธออาจจะเข้าใจผิดได้เลยนะ แต่..ตอนผมทำไปลืมคิดสะได้

กริ๊งงงงงงงงงงงงงง

           เสียงเรียกดังขึ้นอีกครั้ง ตอนนี้ก็เที่ยงวันแล้วสินะ บางทีผมอาจจะร่วมเกมนี้

“หนูเอ็มม่า ผมขอไปโถงหน่อยนะ ผมอาจจะลงเล่นเกมนี้” หล่อนพยักหน้าให้ผมแถมจูงมือผมไปที่โถงด้วย

“ยังขาดอีกสองนะ” เสียงครีเชอร์ดังขึ้นในโถง สวนกับร่างของคาร์ลที่พึ่งออกจากเกมมา เกิดอะไรขึ้น ทำไมเขาถึงได้รับบาดเจ็บล่ะ!

“คุณคาร์ล เกิดอะไรขึ้นคะ” หนูเอ็มม่าเข้าไปช่วยพยุงร่างของคาร์ลที่ได้รับบาดเจ็บอย่างสาหัส

“พาเขาไปที่ห้อง ชั้นจะรักษาเขาที่นั่น” เอ็มม่าและคุณหมอช่วยกันพาคาร์ลขึ้นไปยังห้อง ผมได้แค่มองตามทั้งสองไป เห็นแล้วผมนึกถึงตัวเองชะมัด ผมหวังว่าจะไม่มีฮันเตอร์ตัวไหนทำแบบนั้นอีก ทั้งมิชิโกะ เบน ฮัสเตอร์ก็อัธยาสัยดี และพวกเขาก็เริ่มต้นได้ดีกับคนรักล่ะนะ ส่วนผม.. ไม่รู้สิ หมอนั่น.. ไม่ได้แสดงความรู้สึกรักใครอะไรแบบนั้นถึงจะเป็นมิตรแล้วก็เถอะ

“ผมจะลงเกมนี้” ครีเชอร์หันมามองผมแล้วพยักหน้า ฟีโอน่าเธอยกมือ เธอคงอยากร่วมกับเรา แต่วันนี้ยังไม่มีใครเจอลีโอเลย.. ผมยังไม่อยากเจอเขาตอนนี้ ผม ฟีโอน่า ครีเชอร์และเคลวิล กำลังเริ่มเกมแล้ว

“ลีโอ” ผมนี่ดวงซวยจริงๆ ยังไม่ทันได้แตะเครื่องถอดรหัสก็มาเจอคนที่ไม่อยากเจอที่สุดสะแล้ว ตอนนี้ผมก็ต้องถ่วงเลาให้คนอื่นๆได้ถอดรหัสล่ะนะ เผื่อจะมีใครรอดไปบ้าง ผมวิ่งหนีเข้าไปซาก โชคดีจริงๆ ผมล้มไม้ทำให้ลีโอสตั้นได้ด้วย ถือเป็นการเริ่มต้นที่ดี

“นายไม่จำเป็นต้องหนีชั้น เฟรด” หืม ผมได้ยินเสียงลีโอไล่หลังมา เขาจะปล่อยเหรอ? แต่ลีโอเนี่ยนะจะปล่อย ยากจะเชื่อ ผมก้มตัวหลบอยู่หลังกำแพงหวังว่าจะช่วยให้หลุดจากสายตาของเขาได้ล่ะนะ ตอนนี้เครื่องถอดรหัสอีกแค่เครื่องเดียว คนอื่นๆก็จะออกไปได้แล้ว

“เฟรดดี้ ชั้นรู้นายหลบอยู่ตรงนั้น ถ้านายออกมาชั้นจะปล่อยคนอื่นๆ” ว้าว หมอนี่ยื่นข้อเสนอที่น่าสนใจมากๆให้ผม มันนานมากแล้วที่เราไม่ได้ชนะ ก็นะ ขาดผมไปสักคนก็ไม่เห็นเป็นไร

“ถ้านายผิดคำพูด ชั้นจะไม่เชื่อใจนายอีกแน่นอน ลีโอ” ผมเดินออกมาจากที่ซ่อน ยืนอยู่ตรงหน้าลีโอ ไม่นานเสียงสัญญาณให้เปิดประตูได้ก็ดังขึ้น ถ้าลีโอมันกลับกรอก ผมโดนตีทีเดียวก็ล้มเลยนะ

“นายรู้จักชั้นดีนะเฟรด เราลึกซึ้งไปลึกขั้นไหนแล้ว ขณะที่เด็กๆยังทำได้แค่จูบลากันน่ะ” ไอ้บ้า! นายตั้งใจจะฟื้นความทรงจำรึไงห่ะ! บ้าเอ๊ย ตอนนี้ผมรู้สึกหน้าร้อนสุด ในสายตาลีโอตอนนี้ผมคงแสดงอาการเขินเหมือนสาวน้อยอยู่ล่ะสิ ผมง้างหมัดของผมต่อยหน้าไอ้บ้าลีโออย่างจัง

“วันนี้ชั้นอยากให้นายเจ็บมากกว่าที่ทำให้ตัวเองเจ็บนะ” ลีโอรับหมัดด้วยมือเขาเอง ดูไม่รู้สึกสะทกสะท้านอะไรสักนิด หมัดผมมันไม่แรงเลยรึไงเนี่ย เห็นแล้วหัวเสียชะมัด

“ที่พูดเรื่องแบบนี้ต้องการให้ชั้นขึ้นคร่อมนายรึไง ดูถูกกันเกินแล้วนะ!” ผมสบถใส่ลีโอเสียง นั่น...ผมเห็นเคลวิล หมอนั่นมาทำอะไรที่นี่! ผมส่งสัญญาณไปแล้วนะว่าให้ออกไป

“ยิ่งกว่านั้นอีกเฟรด นายจะ..ขอร้องอ้อนวอนให้ชั้นทำนายเลยล่ะ” ลีโอสัมผัสแก้มของผม เขาลูบไปมา ต้องการให้ผมใจอ่อนยอมตามที่มันต้องการรึไง แต่ตอนนี้ผมต้องเปลี่ยนสถานที่ ผมยังไม่อยากให้เคลวิลเห็นอะไรมากกว่านี้

“ขนาดนั้นเชียว งั้นทำไมนายไม่ไล่คนที่แอบมองเราออกไปล่ะ หรือนายอยากให้เคลวิลร่วมวงกับเรา” ผมโอบรอบคอลีโอด้วยสองแขน แล้วยิ้มหวานๆเชิญชวน ว้าว นี่ขนาดผมเป็นผู้ชายนะเนี่ย ทำแค่นี้ผมก็รู้สึกถึงเป้ากางเกงลีโอที่ตอนนี้มันขยายตัวจนนูนออกมาอย่างชัดเจน

“อย่าคิดหนี ไม่อย่างนั้นครั้งหน้าชั้นจะไม่สนใจคำอ้อนวอนของนาย” เขาผละผมออกแล้วหันไปล่าเคลวิลทันที ผมที่มองลีโอเดินจากไปก็ได้แต่นั่งคิดอยู่ตรงนั้น ผมควรจะหนีมั้ย? ตอนนี้ ถ้าผมหนีไป ครั้งหน้าเขาอาจจะรุนแรงกับผมเหมือนเกมนั้น แต่ถ้าครั้งนี้ผมยอม ครั้งหน้าผมก็คงยอมต่อไปด้วยน่ะสิ? ลีโอไม่ใช่คนผิดคำพูด ผมรู้ดี เอาเถอะ ในเมื่อผมบอกแล้วว่าจะยอม ผมก็ควรรักษาคำพูดของผมเหมือนกัน

“ฟีโอน่า?” ผมเห็นหญิงสาวผมชมพูเข้า เธอมาทำอะไรที่นี่!

“ตอนนี้ประตูทั้งสองฝั่งเปิดแล้วนะคะ ไปกันเถอะ” ผมมั่นใจนะว่าผมส่งข้อความว่า ‘ทิ้งฉันไว้’ ไปหลายครั้งมากเลยนะ

“ทุกคนออกไปเลยครับ พอดีผมมีเรื่องที่จะต้องสะสางกับลีโอน่ะ อาจจะใช้เวลานานหน่อยนะ ไม่ต้องเป็นห่วง” ผมยิ้มให้หญิงสาว ตอนนี้เสียงหัวใจเริ่มได้ยินชัดขึ้นเรื่อยๆ เขาคงกลับมาแล้ว ผมคงต้องรอให้คนอื่นๆออกไปก่อนแล้วค่อยเริ่มกิจกรรมของเรา

“เข้าใจแล้วค่ะ ชั้นจะไปบอกคนอื่นๆ” เธอวิ่งออกไปแล้ว โชคดีที่ลีโอไม่ได้สนใจจะตามเธอไปล่ะนะ ไม่อย่างนั้นคงเป็นได้ล่าจริงจังแน่

“ระหว่างรอชั้นนายถึงกับหาผู้หญิงมาเล่นรอเลยรึไง?” เขาดูอารมณ์เสียนะ ผมแค่คุยกับหล่อนเองนะ บ้าบอชะมัด

“นี่ชั้นอุตส่าห์ช่วยนายไล่เลยนะ ไม่ดีรึไง?” เขาวางอาวุธแล้วหิ้วตัวผมขึ้นมาพาดบ่า จะพาผมไปไหนเนี่ย! ลีโออุ้มผมเข้ามาในโรงงานแล้ววางผมลงบนเครื่องถอดรหัสที่ถูกถอดรหัสเสร็จไปแล้ว เข้าใจหาสถานที่นะ นี่ถ้ามีเตียงวางอยู่คงโยนผมลงเตียงไปแล้ว

“ไม่เอาน่า นายอารมณ์เสียงั้นเหรอที่เห็นชั้นคุยกับคนอื่นน่ะ” ตอนนี้ผมต้องทำให้เขาใจเย็นลง เผื่ออะไรๆมันจะดีขึ้นก็ได้ ผมโน้มตัวเข้าไปจูบที่ริมฝีปากลีโอเบาๆ เพียงสัมผัสเท่านั้น ลีโอสอดมือเข้ามาตามไรผมของผมแล้วรั้งไว้ให้รับบทจูบของมัน คราวนี้มันขยี้ริมฝีปากของอย่างรุนแรง ลิ้นร้อนๆมันสอดเข้ามาเลียภายในปากผมสะทุกที่ นี่มันกำลังแสดงความเป็นเจ้าของสินะ ผมปล่อยให้เขารุกล้ำพื้นที่ของผมและ...จะโต้คืนล่ะนะ ผมเอียงใบหน้าลงเล็กน้อยแล้วขบริมฝีปากลีโอเบาๆ ดูเหมือนเจ้าตัวจะตกใจกับสิ่งที่ผมทำ เล่นสะบัดหน้าหนีไปสะงั้น ผมกะจะกัดหยอกๆสักหน่อย

“อย่าทำแบบนี้อีก.. เฟรด” เสียงเขาครางต่ำแถมจับมือผมวางมาบนน้องน้อยของเขาที่กำลังตื่นตัวเต็มที่ผ่านกางเกงตัวบางนั่น คงอัดอั้นมานานเลยสินะ ผมล้วงมือเข้าไปจับท่อนแข็งๆของลีโอ เขาทำหน้ามีความสุขชะมัด ผมกดปลายนิ้วขยี้ส่วนปลายยอดของท่อนนั่นแล้วควักเจ้าท่อนนั่นออกมาจากกางเกงของลีโอ เขาเริ่มซนแล้วสิ ตอนนี้ปากของลีโอจดจ่ออยู่กับซอกคอและหัวไหล่ของผม เขาทั้งเลีย ดูด และกัดซ้ำๆ อ่า ผมชอบจริงๆเวลาเขาทำแบบนี้

“ช่วยชั้นด้วยสิลีโอ” ผมจับมือของลีโอมาจับเจ้าดุ้นของผมบ้าง ถึงมันจะไม่ได้ใหญ่อะไรมากมายแต่มันก็ทำหน้าที่ของผู้ชายได้นะ ลีโอขยับมือมันมากุมน้องชายของผมแล้วรูดอย่างรวดเร็ว มันเร็วเกินไป ผมจะเสร็จได้เลยถ้าเขายังไม่หยุด

“อ้า ล..ลีโอ” ผมครางข้างหูลีโอ ผมทนไม่ไหวแล้ว ผมเสร็จคามือใหญ่ๆนั่นสะแล้ว น้ำกามของผมมันเลอะมือเขาอยู่ เขาถอดกางเกงผมออกแล้วสอดนิ้วของเขาที่เปียกเพราะน้ำกามของผมเข้าในช่องทางคับแคบของผม ผมต้องไม่เกร็ง ผมรู้ ผมไม่อยากเจ็บสักเท่าไหร่หรอกนะ

“ช้าๆ แบบนั้นแหละ” ผมส่งเสียงครางเมื่อเขาเริ่มขยับนิ้วเข้าออก แถมยังพยายามกระแทกนิ้วเข้าไปลึกๆด้วย รู้สึกดีจัง เขาเพิ่มนิ้วเขามาอีกนิ้วแล้ว และยังขยับเร็วขึ้นด้วย ทั้งที่ผมพึ่งเสร็จไปแล้วแท้ๆแต่ตอนนี้น้องชายของผมมันตั้งตระหง่านต่อหน้าลีโอ ผมยังไม่ลืมหน้าที่ของผมหรอกนะ มือผมยังคงขยับรูดแก่นกายของลีโอให้ แต่ดูเหมือนจะไม่เสร็จเร็วๆนี้แน่

“ชั้นจะเข้าไปแล้ว อย่าเกร็ง” ลีโอบอกผมขณะที่เขาถอดนิ้วออกมาแล้วจับขาผมให้แยกออกจากกัน เขาจับท่อนแข็งๆนั่นแล้วดันเข้ามาในตัวผม มันเจ็บชะมัด ทำไมทุกครั้งมันถึงเจ็บแบบนี้กัน

“หยุด! อย่าเข้ามา” ผมใช้มือดันหน้าท้องของลีโอไว้ ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนร่างกายผมจะขาดออกจากกันแล้วถ้าเขายังฝืนเอาเข้ามาทั้งๆแบบนี้ ลีโอยอมหยุดแล้ว เขาก้มลงมาจูบหน้าผากผม เขาคงอยากจะปลอบผมสินะ เดี๋ยว! ปลอบอะไรล่ะ พึ่งบอกให้หยุดไม่ใช่รึไง ทำไมยังดันเข้ามาอีก

“ไอ้บ้าลีโอ มันเจ็บนะ บอกว่าหยุดไ... อื๊อ!” นอกจากจะไม่หยุดแล้วยังกระแทกเข้าไปแรงสุดๆด้วย ฟังกันบ้างสิ ผมไม่อยากให้มันฉีกขาดทุกครั้งที่เราทำกันนะ เขาขยับสะโพกดันท่อนนั้นเข้าออกไม่สนใจคำพูดผมด้วยซ้ำ คิดว่าจะอ่อนโยนกับผมสะอีก สุดท้ายก็เหมือนทุกที ผมก็ทำได้แค่คล้อยตามสินะ

           ลีโอโหมแรงใส่ผมโดยไม่สนใจคำด่า ขอร้อง อ้อนวอนของผมเลย เขาเอาแต่กระแทกเขาในตัวผมซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า ผมไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตอนนี้ผ่านไปนานเท่าไหร่ ไม่รู้ด้วยว่าตัวเองเสร็จสมไปกี่ครั้งแต่ว่าตอนนี้ ร่างกายของผมเต็มไปด้วยน้ำกามของผมเองและของลีโอเปรอะเปื้อนเต็มไปหมด ตอนนี้ผมเหนื่อยล้าเต็มที ผมไม่มีแรงที่จะลุกขึ้นยืนด้วยซ้ำ มันคงจะดีถ้าลีโอเลือกจะทำอะไรสักอย่าง ไม่ใช่พอเสร็จกิจก็หายหัวไปแบบนี้ ผมเอนตัวผิงกับกำแพงรอคนตัวโตมาพาผมออกไปจากที่นี่ ผมรู้สึกถึงน้ำกามของลีโอที่ตอนนี้กำลังไหลออกจากตัวผม เยอะจนถึงกับล้นออกมาเลยเหรอเนี่ย

“เอาแล้วก็ทิ้ง นิสัยแย่ชะมัด” ผมจับเสาสัญญาณที่ติดอยู่กับเครื่องถอดรหัสค้ำให้ตัวเองสามารถยืนได้ ผมพยายามทรงตัว แต่มันยากเหลือเกิน ขาของผมมันสั่นและอ่อนแรง ผมทรุดลงไปกองกับพื้นสะแล้ว ให้ตายสิ ลีโอ ถ้านายยังไม่มาตอนนี้ ผมจะนอนตรงนี้แล้วนะ

“ไอ้บ้า..” ผมเอนตัวลงนอน ตอนนี้ผมไม่สนอะไรแล้ว ผมจะนอน ราตรีสวัสดิ์ครับ

ตอนพิเศษ

“วิล” นั่นเสียงที่รักของผมนี่น่า วันนี้ก็น่ารักเหมือนเดิม ผมมองเทรซี่ที่ตื่นสายอีกแล้ว ผมยังยุ่งอยู่เลย

“ตื่นสายอีกแล้วนะ เธอเนี่ย” ผมยิ้มหยีผมเธอให้ยุ่งกว่าเดิม ฮ่าๆ ได้เห็นสีหน้าไม่พอใจของที่รักเนี่ยสนุกสุดๆเลย

“นายไม่ปลุกชั้นนี่ ก็บอกให้ปลุกกันไงเล่า” ที่รักตีผมอีกแล้ว ฮ่าๆ นี่ที่รักคุณน่ะแรงน้อยมากๆเลยนะ ผมไม่รู้สึกอะไรเลย

“งั้นไปทานข้าวกัน หิวแล้ววว” ผมตะโกนเสียงดังแล้วอุ้มที่รักในท่าเจ้าสาวพาเธอลงยังห้องโถงที่ตอนนี้ทุกคนมากันพร้อมหน้า

“เสียงไล่มาก่อนตัวจะมาอีกนะครับ คุณวิล” อิไลชอบแซวที่ผมเสียงดัง ก็ช่วยไม่ได้นี่นา นักกีฬาน่ะ ต้องแข็งแรงเป็นธรรมดา

“ปกติน่า พี่อิไล ถ้าเสียงไม่มาก่อนตัว วันนั้นคุณวิลต้องป่วยแน่ๆ” ฟีโอน่าเธอซ้ำผมสะพูดไม่ออกเลยแหะ ผมวางที่รักลง เธอหันหน้าหนีผมงอนๆ ฮ่าๆ ปกติผมก็ทำแบบนี้ทุกวันนั่นแหละ เธอก็งอนผมทุกวัน แต่ผมเก่งนะ ง้อแปปเดียวก็หายงอนแล้ว

“กินข้าวกันเซ่ เดี๋ยวก็ไม่ทันเกมแรกหรอก” ผมบอกอิไลกับฟีโอน่า แต่คงได้ยินทุกคนนั่นแหละ ดูสิ ขนาดเอ็มม่ายังหัวเราะใส่เลย

“นี่เทรซี่” ผมตะโกนเรียกเธอขณะที่เธอกำลังทานมื้อเช้าอยู่

“อะไรล่ะ?” เธอตอบผมห้วนๆเลยแหะ สงสัยจะยังงอนอยู่

“รักนะ ที่รัก” ผมกระซิบข้างหูผมแล้วพยายามพูดเสียงเบาๆไม่ให้คนอื่นๆได้ยิน ผมยิ้มให้เธอด้วยตอนนี้ผมกำลังรอดูปฏิกิริยาของเธอ

“ร..รู้แล้วน่า! ไอ้บ้า!” เธอหน้าแดงสุดๆเลย อย่างกับเอาสีแดงไปแต้มแหนะ แถมยังตีผมด้วย ฮ่าๆ วันนี้ผมก็มีความสุขอีกแล้ว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น