นางฟ้าโสมม
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ห่าง....100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2562 18:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ห่าง....100%
แบบอักษร

 

 

18.30 น.

:ไร่เมฆา

หลังจากที่วุฒิไปรับดินมาแล้วนายหัวเมฆาก็ออกมาต้อนรับชายหนุ่มด้วยตนเอง

“เป็นไงบ้างเรา เมื่อคืนเหนื่อยมั๊ย” นายหัวเดินมารับชายหนุ่มที่หน้าบ้านเอ่ยถามไถ่อย่างเป็นกันเอง

“ไม่เหนื่อยครับ” ชายหนุ่มตอบ สองหนุ่มต่างวัยเดินคุยกันเข้าไปในบ้าน คนโตกว่าก็ถามเรื่องโน้นเรื่องนี้สารพัด

“ตามสบายนะดิน เดินดูอะไรก่อนก็ได้ ทุ่มนึงถึงตั้งโต๊ะน่ะ”

นายหัวบอกชายหนุ่ม ด้วยเกรงว่าเขาจะอึดอัด จากนั้นจึงเดินเลี่ยงออกไปสะสางงานที่ห้องทำงานของตนเอง ปล่อยให้ชายหนุ่มได้ผ่อนคลายตามสบาย

“พี่ปิ่นว่ามันน่ารักมั๊ยจ๊ะ ดูสิ ขนสีแดงทั้งตัวเลย”

“โธ่ คุณแพรคะ ม้าแคระส่วนใหญ่มันก็สีแดง สีน้ำตาลทั้งนั้นล่ะค่ะ”

“แต่น้องแพรว่าเจ้าไทเกอร์ของน้องแพรน่ารักที่ซู้ดดดด”

เสียงเล็กใสนั้นพูดเหมือนอยู่ไม่ไกล้ไม่ไกลจากที่นี่นัก เขาเดินตามเสียงที่ได้ยินแว่วๆมาจากด้านหลังของบ้าน เขาจับใจความได้ว่าเธอพูดถึงไทเกอร์อะไรนี่แหละ พอเดินมาถึงส่วนหลังบ้านเขาก็เห็นเธออยู่กับพี่เลี้ยงแล้วก็มีม้าแคระสองตัวแม่ลูกน่าจะพึ่งคลอดใหม่ๆ เด็กน้อยดูจะตื่นเต้นไม่เบาที่ได้เห็นลูกม้าแคระสีแดงทั้งตัว เพราะปากเล็กๆของเธอส่งเสียงเจื้อยแจ้วไม่หยุด ดวงตาก็เป็นประกายซะขนาดนั้น เธอคงไม่คิดจะเลี้ยงม้าให้เป็นลูกหมาชิวาว่าหรอกนะ

“แกมาทำอะไรที่นี่!”

เสียงคุ้นเคยที่เขาเฝ้าถวิลหามาตลอดดังมาจากข้างหลัง ทำไมเธอไม่เคยพูดจาดีๆกับเขาบ้างนะ เจอกันทีไรเธอก็เอาแต่คอยหาเรื่องเขาทุกครั้ง แม่ของเธอก็เช่นกัน คุณนายมุณินก็ตั้งแง่รังเกียจเขาเสียจริง ถ้าไม่ใช่ว่านายหัวเมฆาให้คนไปเชิญเขามาทานอาหารเย็นที่นี่เขาก็ไม่อยากมาให้เธอและแม่ของเธอดูถูกหรอก ชายหนุ่มคิดในใจ ขณะที่เสียงตวาดแว้ดของอิงฟ้าจบลงบรรยากาศสดใสก็อึมครึมลงทันที หญิงสาวยกมือกอดอกมองสำรวจชายหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ชั้นถามว่าแกมาทำอะไรที่นี่ ทำไมไม่ตอบ” หญิงสาวถามเขาอีกครั้ง

“อาเมฆเชิญพี่มา” เขาตอบเธอตามตรง

“ใครเป็นน้องแกยะ ชั้นบอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่เคยมีพี่ อย่ามาสะเออะ”

หญิงสาวหาเรื่องเต็มที่ ด้วยยังแค้นใจไม่หายที่เมื่อคืนชายหนุ่มและพ่อของเธอทำให้เธอต้องอับอาย ชายหนุ่มนิ่งเงียบอย่างไม่ต้องการอธิบายอะไร เธออยากพูดอะไรก็พูดไป สำหรับอิงฟ้านั้นยิ่งเห็นดินไม่ตอบโต้ก็ยิ่งโมโห

“แกกลับไปเลยนะ มาทางไหนก็กลับไปทางนั้น ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่แกจะอยากมาก็มาได้ จำใส่กะโหลกแกไว้เลย”

“อ่อ อีกอย่าง...หัดเจียมตัวซะบ้าง ต่อไปนี้”

หญิงสาวเอ่ยคำพูดร้ายกาจยังไม่ทันจบดี เสียงเล็กใสก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะซะก่อน

“หยุดนะพี่ฟ้า พอได้แล้ว”

เด็กน้อยเดินเข้ามายืนขั้นกลางระหว่างอิงฟ้ากับดิน ในสายตาเธอตอนนี้อิงฟ้าทำตัวไม่น่ารักเอาเสียเลย พ่อเมฆของเธอเคยบอกว่าเราต้องให้เกียรติคนทุกคน ไม่ว่าคนคนนั้นจะเป็นใครหรืออยู่ในฐานะใดก็ตาม แต่ตอนนี้เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง สำหรับเธอ ดินคือพี่ชายที่แสนดีเสมอ ถึงเขาจะชอบทำหน้าดุใส่เธอตลอดเวลาก็เถอะแต่เขาก็ใจดีกับเธอทุกครั้ง เวลาเธอแอบไปขโมยชมพู่ที่ไร่ของเขา เขายังให้คนงานเก็บลูกสวยๆไว้ให้เธอได้กินอย่างตามใจ หรือเวลาเธออยากเล่นน้ำที่บ่อน้ำตกท้ายไร่เขา เขาก็คอยให้คนจับตาดูเธอตลอดเพราะกลัวเธอจะจมน้ำ

“พี่ปิ่น พายัยแพรเข้าไปในบ้านเดี๋ยวนี้”

อิงฟ้าออกคำสั่งกับพี่เลี้ยงของน้องสาว ปิ่นยืนลังเล ไม่กล้าเดินเข้าไปพาคนตัวเล็กออกมา

“พี่ปิ่น!!” อิงฟ้าขึ้นเสียงดังขึ้นอีกครั้ง ปิ่นพลันสะดุ้งรีบเดินเข้าไปดึงมือคุณหนูของเธอออกมา

“ไปค่ะคุณแพร เราเข้าไปในบ้านกันนะคะ”

แพรพลอยไม่ยอมขยับ เธอดึงดันที่จะยืนอยู่ตรงนั้นปกป้องพี่ดินของเธอ

“ยัยแพร! พี่บอกให้เข้าไปในบ้านไง”

อิงฟ้าทนไม่ไหว เดินมากระชากแขนเล็กบอบบางนั้นอย่างแรงจนร่างเล็กเซถลาล้มลงกับพื้น

“ว้ายยย!!!”

ปิ่นร้องเสียงหลงตกอกตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว รีบถลาตามไปประคองเจ้านายของตนขึ้นมา

“ถ้าเข้าไปในบ้านตั้งแต่ทีแรกก็ไม่ต้องมาเจ็บตัวหรอก”

อิงฟ้ายังคงไม่สำนึก เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ในสายตาของดินตลอด ให้ตายเถอะ นั่นน้องสาวแท้ๆของเธอนะ เธอทำแบบนี้ได้ยังไงกัน ดินเดินเข้ามากระชากแขนอิงฟ้าตะคอกใส่เธอด้วยความโมโห

“ขอโทษน้องเดี๋ยวนี้นะฟ้า ทำเกินไปหรือเปล่า”

ชายหนุ่มมองหญิงสาวด้วยแววตาเอาเรื่อง อีกทั้งเพิ่มแรงบีบแรงขึ้นจนเธอรู้สึกเจ็บร้าวตรงกระดูกข้อมือ เธอพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุมนั้นแต่ว่าไม่เป็นผลเลยสักนิด

“นี่แกปล่อยชั้นเดี๋ยวนี้นะ เอามือสกปรกของแกออกไป”

อิงฟ้าแสดงท่าทีรังเกียจอย่างชัดเจน สะบัดแขนเต้นเร่าๆพูดจาหยาบคายไม่หยุด

“พี่ดิน น้องแพรไม่เป็นไร”

เสียงใสดุจระฆังแก้วของเด็กน้อยเรียกสติเขาคืนมา เขารีบปล่อยมืออิงฟ้าแล้วก้มลงดูเจ้าตัวเล็กเพื่อดูว่าเธอไม่เป็นไรจริงๆ อย่างที่บอกหรือเปล่า จังหวะนั้นเองที่ไม่ทันระวังตัว อิงฟ้าคว้าแจกันใบเขื่องที่วางอยู่แถวนั้นขึ้นมา ยกขึ้นสุดแขนแล้วทุ่มลงที่ศรีษะของเขาทันที

เพล้ง!!!

เลือดสดๆไหลลงมาตามขมับซ้ายของชายหนุ่ม เห็นแล้วน่าหวาดเสียว แพรพลอยเบิกตาเล็กเรียวของเธอออกกว้างอย่างตกใจ “พี่ดิน”เธอร้องเรียกชื่อดินอยู่ในใจแต่ก็ไร้เสียงใดเล็ดลอดออกมา

“เกิดอะไรขึ้น”

เสียงทรงอำนาจดังขึ้นด้านหลังอิงฟ้า หลังจากที่เขาได้ยินเสียงเหมือนกระเบื้องแตกก็รีบวิ่งออกมาดู สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าทำให้เขาโมโหจนเส้นเลือดข้างขมับเต้นตุบๆ นี่อิงฟ้าก่อเรื่องอะไรอีก อิงฟ้าเห็นท่าไม่ดีจึงรีบวิ่งเข้าไปหาบิดาพร้อมทั้งยื่นข้อมือขาวเล็กเรียวให้ดูรอยแดงช้ำที่เกิดขึ้นจากการบีบรุนแรงของดิน

“ฟ้าถูกทำร้ายค่ะคุณพ่อ นายดินทำร้ายฟ้า คุณพ่อดูสิคะ” หญิงสาวแสร้งบีบน้ำตาเพื่อความสมจริง

“ไม่จริง พี่ฟ้าโกหก พี่ฟ้าต่างหากล่ะที่เอาแจกันมาฟาดหัวพี่ดิน” เด็กหญิงทนไม่ไหวต่อการเสแสร้งของพี่สาวเธอ

“พ่อเมฆ พ่อเมฆพาพี่ดินไปโรงพยาบาลได้มั๊ยจ๊ะ พี่ดินหัวแตกเลือดไหลแล้ว” เด็กหญิงพูดด้วยเสียงสั่นเครือแทบจะร้องไห้

นายหัวเมฆาปวดหัวสุดๆ เห็นทีคงจะต้องจัดการกับอิงฟ้าขั้นเด็ดขาดเสียแล้ว ก่อเรื่องให้เขาไม่เว้นแต่ละวัน แต่ยังไงตอนนี้ก็ต้องพาดินไปหาหมอก่อน

“ลุงศักดิ์”

“ลุงศักดิ์!!”

พ่อเลี้ยงตะโกนเรียกพ่อบ้านเสียงดัง ลุงศักดิ์พ่อบ้านวัย 60 รีบวิ่งกุลีกุจอเข้ามาพร้อมรับคำสั่งของเจ้านาย

“ผมไม่เป็นไรครับ แผลแค่นี้กลับไปทำที่บ้านก็ได้ครับคุณอา”

ชายหนุ่มปฏิเสธที่จะไปโรงพยาบาลตามที่เด็กหญิงขอร้องบิดาเธอ เขาไม่เป็นไรแผลแค่นี้ไม่ได้สร้างความเจ็บปวดอะไรมากมายนัก แต่แผลที่ใจนี่สิ เขามองอิงฟ้าด้วยสายตาที่สงบนิ่งอ่านไม่ออก คาดเดายากเหลือเกิน ไม่รู้ว่าตอนนี้ในใจดินนั้นอิงฟ้าเป็นแบบไหนกันแน่...

เขาละสายตาจากอิงฟ้ามาที่เจ้าตัวเล็กตรงหน้าตอนนี้เธอน้ำตาร่วงแหมะลงพื้นไปเรียบร้อยแล้ว เมฆาเดินเข้ามาประคองบุตรสาวคนเล็กพร้อมถามดินอย่างเป็นห่วง

“ไปหาหมอหน่อยเถอะ เลือดออกขนาดนี้”

นายหัวเมฆายืนยันที่จะพาดินไปโรงพยาบาลให้ได้ แต่ชายหนุ่มก็ยังคงยืนยันคำเดิมว่าตนเองไม่เป็นไรจริงๆ นายหัวจึงไม่ฝืนใจเขาอีก หันไปบอกปิ่นที่ยืนอยู่ข้างๆแทน

“ปิ่น ไปเตรียมอุปกรณ์ทำแผลมาให้ชั้นหน่อย”

“ค่ะนาย” ปิ่นรับคำสั่งแล้วรีบวิ่งเข้าไปในบ้าน นายหัวจูงมือแพรพลอยและบอกให้ดินตามเขามา สายตาคมดุตวัดมองอิงฟ้าอย่างเอาเรื่อง เขาจะไม่ปล่อยเรื่องนี้ให้จบแค่นี้แน่ วันนี้ดินมาเป็นแขกของเขาแต่เธอดันมาก่อเรื่องซะได้

เมื่อเข้ามาในบ้านแล้วนายหัวก็ปฐมพยาบาลเบื้องต้น จัดการทำแผลให้ดินทันที หลังจากตรวจดูบาดแผลแล้วก็พบรอยแตกแห่งเดียวเท่านั้น

“บอกเลยนะว่าอามือหนัก”

เรื่องนี้เขาเองก็พอจะจัดการได้ เพราะการบาดเจ็บเล็กๆน้อยๆที่เกิดขึ้นในไร่ ถ้าไม่สาหัสจริงๆคนงานก็จะจัดการปฐมพยาบาลเบื้องต้นกันเอง วันนี้ก็เช่นกัน

หลังจากทำแผลเสร็จดินก็ขอตัวกลับบ้านเลย นายหัวอยากจะขอให้เขาอยู่ทานข้าวต่อแต่ก็กลัวชายหนุ่มจะอึดอัดจึงไม่รั้งเขาไว้อีก

“อาขอโทษแทนน้องด้วยนะดินสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น”

นายหัวเมฆาเอ่ยคำขอโทษชายหนุ่มจากใจ ลึกๆแล้วเขาเสียใจเหลือเกินที่อบรมบุตรของตนไม่ดี เขามองหน้าชายหนุ่มเพื่อสื่อความหมายแบบลูกผู้ชาย ดินนิ่งไปชั่วขณะ เขาไม่คิดว่าว่าคนระดับนายหัวเมฆาจะเอ่ยปากขอโทษเด็กหนุ่มแบบเขา ทั้งสองคนต่างมองหน้าสื่อสารกันผ่านทางสายตาเงียบๆ

 

หลังจากดินกลับไปแล้ว...

นายหัวเมฆาก็จัดการกับอิงฟ้าต่อทันที เธอยังร้องไห้กระซิกๆซบอกมารดาของเธอไม่หยุด ปากก็ฟ้องว่าเจ็บอย่างนั้นอย่างนี้ หึ...เธอไปได้นิสัยนี้มาจากไหนกันนะ

“มีอะไรจะอธิบายหรือเปล่ายัยฟ้า” นายหัวถามบุตรสาวเสียงเรียบ

“คุณเมฆ ลูกเจ็บจะแย่อยู่แล้ว คุณยังต้องการอะไรอีก” มุณินออกตัวปกป้องอิงฟ้าทันทีเช่นกัน

“คุณอยู่เฉยๆเถอะ ผมอยากฟังความจริงจากปากยัยฟ้า”

เขาพยายามใจเย็นที่สุดแล้ว แม้รู้ว่าความจริงคืออะไร เขาก็ยังอยากให้อิงฟ้ามีความรับผิดชอบกล้ายอมรับความผิดที่ตนเองเป็นคนทำ

“ฟ้าไม่ได้ทำอะไรผิดนะคะคุณพ่อ ฮึก.. คุณพ่อลำเอียง เห็นๆอยู่ว่านายดินทำร้ายฟ้า...ฮึก”

หญิงสาวพูดสะอึกสะอื้น ไม่ยอมรับผิด แถมยังหาว่าเขาลำเอียงอีก ดี ดีเหลือเกิน ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้วเขาก็จะไม่รักษาน้ำใจพวกเธอสองแม่ลูกเช่นกัน

“เดือนหน้าผมจะให้ยัยฟ้าไปอังกฤษทันทีที่ทุกอย่างเรียบร้อย เตรียมตัวให้พร้อมด้วย”

เขาหันไปบอกมุณินโดยที่ไม่มองหน้าอิงฟ้าเลยสักนิด

“ไม่ ไม่นะคะ”. ทั้งสองคนตกใจ มุณินรีบคุกเข่าลงกอดขานายหัวเมฆาพลางอ้อนวอน

“อย่านะคะคุณ อย่าให้ยัยฟ้าไปเลยนะคะณินขอ”

ฮรือออ เธอพูดไปร้องไห้ไปอย่างน่าสงสาร ส่วนอิงฟ้านั้นยังอึ้งอยู่ หนะ...หนึ่งเดือน เกินไปแล้ว คุณพ่อทำเกินไปแล้ว

“ฮรือออ คุณเมฆ...สงสารณินเถอะ ณินจะอยู่ยังไงถ้าไม่มีลูก”

มุณินร้องไห้ราวจะขาดใจตายตรงนั้น แต่นายหัวกลับมองเธออย่างเฉยชา

“ฮรืออออ คุณเมฆ คุณเมฆขาาาา”

มุณินยังคงอ้อนวอนสามี...เอาสิ มาถึงขั้นนี้แล้ว นายหัวต้องใจอ่อนบ้างล่ะ ผู้ชายนะต่อให้แข็งแกร่งแค่ไหนก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับน้ำตาของผู้หญิง เธอมั่นใจในความคิดตัวเองเหลือเกิน หารู้ไม่ว่านายหัวเมฆาไม่ได้สนใจเธอเลยซักนิด เขาสะบัดขาออกจากการเกาะกุมของเธอ เดินไปหาบุตรสาวคนเล็กเพื่อที่จะพาเธอออกไปจากตรงนี้ เขาไม่ต้องการให้เด็กเล็กๆอย่างเธอมารับรู้เรื่องที่เข้าใจยากของผู้ใหญ่ มุณินถึงกับอึ้งเลยทีเดียวเมื่อรู้ว่าเขาไม่ได้สนใจเธอเลย....เห็นทีคงต้องใช้ไม้ตายแล้วสินะ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ

“ก็ได้ค่ะ ถ้าคุณต้องการแบบนั้น” พูดออกไปแล้ว นายหัวเมฆาหันกลับมามองเธออีกครั้งอย่างต้องการการยืนยันว่าเธอพูดจริง

“คุณแม่” อิงฟ้าตกใจที่แม่ของเธอยินยอมอย่างง่ายดาย แต่เมื่อได้ยินประโยคต่อมาเธอถึงได้เข้าใจ

“ถ้าคุณต้องการให้ยัยฟ้าไปอยู่ที่อังกฤษ ก็ต้องให้ยัยแพรไปด้วย ถ้าคุณไม่ยอม...ชั้นกับยัยฟ้าก็ไม่ขออยู่ที่นี่อีกต่อไป”

ทันทีที่คำพูดเธอจบลง ยังไม่ทันตั้งตัว ก็รู้สึกถึงแรงกระชากอย่างแรงจากคนตัวใหญ่กว่า เธอแทบลอยขึ้นจากพื้นเลยทีเดียว เมื่อตั้งสติได้แล้วเธอก็จ้องตานายหัวอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน เอาซี้...เป็นไงเป็นกัน

“นี่คุณขู่ผม”

“ณินเปล่า”

....เงียบ....

ทั้งสองคนจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร นายหัวโมโหนัก เธอกล้าดียังไงมาตั้งเงื่อนไขกับเขา จะให้แพรพลอยไปอังกฤษกับอิงฟ้าตอนนี้...ฝันไปเถอะ

นานเท่าไรไม่รู้ที่ผู้ใหญ่สองคนเล่นสงครามประสาทกันไปมา

“พ่อเมฆ” แพรพลอยเดินเข้ามากอดขาผู้เป็นบิดา

นายหัวหลับตาลงสงบสติอารมย์ตัวเอง

“พ่อเมฆจ๋า” เธอเรียกบิดาเธออีกครั้ง

เขาปล่อยแขนมุณินลงช้าๆ จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

“แพรอยากไปอยู่อังกฤษกับอารินจ่ะ”

เธอฝืนเอ่ยคำที่ตรงข้ามกับความรู้สึกของเธอออกไป สิ้นสุดคำพูดเธอ นายหัวเมฆาแทบยืนไม่ไหว อย่านะแพร อย่าทำกับพ่อแบบนี้...เขารู้ดี เขารู้จักลูกคนนี้ดี เขาค่อยๆคุกเข่าลง ยกมือขึ้นจับใหล่เล็กของเธอให้เผชิญหน้ากับเขาตรงๆ

“แพร...ละ ลูก”

เขาเรียกชื่อเธอด้วยเสียงที่เขาเองก็ไม่มั่นใจว่าใช่เสียงเขาจริงหรือเปล่า เขามองใบหน้าเล็กๆที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ ใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักของเธอส่งยิ้มให้เขาอย่างต้องการให้กำลังใจ

“ในเมื่อยัยแพรต้องการจะไปเอง ไม่มีใครบังคับแก คุณจะว่ายังไงคุณเมฆ”

มุณินเดินหน้าเต็มที่เช่นกัน ยังไงวันนี้เธอก็จะเอาชนะนายหัวให้ได้ จะให้ยัยฟ้าไปอยู่เมืองนอกคนเดียวเธอไม่ยอมแน่ ยังไงก็ต้องเอายัยแพรไปอีกคน ถ้าชั้นไม่มีความสุขก็อย่าหวังเลยว่าคุณจะได้อยู่อย่างสงบ...

“น้องแพรคิดถึงอาริน น้องแพรอยากไปอยู่กับอารินจ่ะพ่อ พ่อให้น้องแพรไปนะ”

เธอเอ่ยขออนุญาติบิดาอีกครั้งหลังจากที่เห็นเขานิ่งอยู่นาน ตอนนี้แม้มุณินจะพูดอะไรนายหัวก็ไม่สนใจ เขาไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น ในใจเขาตอนนี้เหมือนมีใครเอามีดมากรีดตรงกลางใจ ลูกน้อยของเขาเธอพึ่งจะอายุครบแปดปีได้ไม่เท่าไร นี่เขาต้องยอมให้ลูกห่างจากอกพ่อไปไกลขนาดนั้นเชียวหรือ แล้วหัวใจพ่อเล่า

นายหัวดึงลูกน้อยเข้ามากอดแนบอก น้ำตาลูกผู้ชายไหลลงช้าๆ เขากระชับแขนกอดเธอแน่นขึ้นราวกลับกลัวว่าเธอจะหายไปไหน เป็นนานกว่าเขาจะคลายวงแขนออก มือหนาแกร่งยกขึ้นลูบแก้มใสของเธอเบาๆ เธอสัมผัสได้ถึงความรักใคร่ทะนุถนอมของมือคู่นี้ พ่อเมฆจ๋า อย่าเสียใจไปเลยนะ น้องแพรไม่อยากให้พ่อเมฆทุกข์ใจไปมากกว่านี้อีกแล้ว พ่ออย่าเศร้าใจเลย...

“ดึกแล้ว พ่อพาน้องแพรไปนอนดีกว่านะ”

ในที่สุดเขาก็นึกออกว่าควรทำยังไงต่อ ใช่ นี่ก็ดึกแล้ว ได้เวลานอนของเธอแล้ว นายหัวอุ้มร่างเล็กขึ้น เขาไม่ยากพูดหรือคิดอะไรทั้งนั้น เขาพาเธอเดินหนีไปเฉยๆทิ้งให้มุณินและอิงฟ้ามีสภาพเหมือนคนที่ต้องการอ๊อกซิเจน

......

ประตูห้องนอนแพรพลอยปิดลง

นายหัววางร่างเล็กลงบนเตียงของเธอ ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างน้อยไว้แล้วพาตัวเองก้าวขึ้นไปนอนลงข้างๆเขาดึงเธอเข้ามากอดแนบอกอีกครั้งมือหนาใหญ่ลูบผมนุ่มสลวยเบาๆ เขายังทำใจยอมรับไม่ได้จริงๆ ต่อให้เธอเอ่ยปากออกมาเองว่าอยากไปก็เถอะ แต่จะให้มุณินกับอิงฟ้าไปอยู่ที่อื่นเขาก็ทำไม่ได้เช่นกัน ทำไมสองคนนั้นถึงไม่เข้าใจเขาบ้างนะ ทำไมถึงยังทำให้เขาหนักใจอยู่เรื่อย นายหัวถอนหายใจออกมาหนักๆ อย่างคิดไม่ตก

“พ่อเมฆไม่ต้องห่วงแพรนะจ๊ะ แพรอยู่กับอารินได้”

เด็กน้อยบอกบิดาของเธอ เธอรู้ว่าเขากังวล นายหัวขมวดคิ้วก้มมองใบหน้าเล็กที่เกยอยู่บนอกเขา

“แล้วพ่อล่ะ?” เขาถามเธออยากให้เธอสนใจ

“พ่อเมฆก็ไปหาน้องแพรบ่อยๆ สิจ๊ะ” เด็กหญิงตอบพาซื่อ

“น้องแพร...หนูจะไม่ไปก็ได้นะลูก อยู่กับพ่อที่นี่ นี่คือบ้านของเรา” เขาบอกเธอเผื่อเธอจะเปลี่ยนใจ เด็กหญิงส่งยิ้มให้เขาอย่างอบอุ่น

“ยังไงน้องแพรก็ต้องกลับมาอยู่แล้วจ่ะ พ่อเมฆรอน้องแพรอยู่ที่นี่นะ น้องแพรจะตั้งใจเรียนจะได้รีบกลับมาหาพ่อ”

เด็กน้อยพยายามพูดเพื่อให้บิดาสบายใจอีกครั้ง เมฆาถอนหายใจหนักหน่วง เขาคงรั้งเธอไว้ไม่ได้จริงๆ เขารู้ว่าเป็นเธอคนดื้อรั้นแต่ก็ไม่คิดว่าจะหนักแน่นถึงเพียงนี้ เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น จูบศรีษะเล็กน่ารักนั้นอย่างรักใคร่

“สัญญากับพ่อนะ ว่าน้องแพรจะกลับมา กลับมาคนเดียวด้วย ห้ามพาไอ้ฝรั่งหัวทองที่นั่นมาด้วยเด็ดขาด”

พูดออกไปแล้วก็อยากชกหัวตัวเอง เขาห้ามเด็กแปดขวบเรื่องฝรั่งหัวทอง เธอจะไปรู้อะไรกัน นี่เขาออกลายเป็นพ่อตาขาโหดตั้งแต่ตอนนี้เลยหรือ แต่ถึงยังไงเขาก็ต้องกำชับเรื่องนี้กับรินลภัทรอีกที นายหัวคิดในใจ

ขณะนั้นเขาก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ จับเธอลุกขึ้นนั่ง เขาถอดสร้อยล็อกเก็ตที่ใส่ประจำไม่เคยถอด ใส่ให้กับเธอ เด็กหญิงมองการกระทำของบิดาอย่างไม่เข้าใจ สร้อยเส้นนี้เธอเห็นบิดาใส่ไม่เคยถอดเลยซักครั้ง แต่วันนี้เขากลับยกให้เธอ

“เก็บไว้ให้ดีนะ ห้ามถอดเด็ดขาด เข้าใจใช่มั๊ย” แพรพลอยพยักหน้า

พูดจบเขาก็จูบลงที่หน้าผากมนเธออีกครั้ง...ตอนนี้คนที่เขารักทั้งสองคนได้อยู่ด้วยกันแล้ว...คนรักของเขา...ลูกรักของเขา

“พ่อรักลูก...ให้ลูกรู้เอาไว้ ไม่ว่าที่ไหนพ่ออยู่กับลูกเสมอ”

เขาจิ้มเบาๆตรงตำแหน่งหัวใจของเธอ แพรพลอยน้ำตารื้นขึ้นมา ขอบตาร้อนผ่าว ร่างน้อยโผกอดบิดาซบหน้าร้องไห้กับอกแกร่ง

นับจากนี้อีกไม่นานเธอกับบิดาจำต้องห่างกันไกล ไกลเหลือเกิน...แต่ที่ตรงนี้ หัวใจดวงนี้ มีความรักของพ่อโอบกอดเธอเอาไว้ แม้เธอจะอยู่ไกลแต่สิ่งที่ติดตามเธอไปคือ...หัวใจของพ่อ

 

/////////

 

อะไรยังไง?

นี่ลูกพ่อ นั่นลูกแม่

ตกลงใครเป็นลูกใคร?

สงสารน้องแพร

.....

ขอกำลังใจให้นักเขียนมือใหม่กันด้วยนะค๊าาา❤️❤️❤️

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น