เจ้าแม่ดราม่า

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 19

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2562 13:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19
แบบอักษร

 

 

 

 

 

“แจอันแกบอกฉันมาสิว่าแกสามารถหาที่อยู่ของเมียฉันได้แล้ว” ผมพูดขึ้นในขณะที่กำลังนั่งตรวจงานอยู่แม้ไม่อยากทำแต่ก็ต้องทำผ่านมาสามวันแล้วแต่ไม่มีวี่แววของลิต้าเลย....

“คือผมพยายามเต็มที่แล้วครับเดี๋ยวผมจะส่งคนออกตามหาคุณลิต้าเพิ่มครับนาย” ผมเงยหน้าขึ้นมองมือขวาของผมด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง...

“ลูกน้องของฉันมีมากกว่าพันคนแต่ทำไมแค่ผู้หญิงคนเดียวพวกแกถึงไม่มีปัญญาหาเธอ!!!!!”

“คือว่า.....”

“ออกไปให้พ้นหน้าฉันอย่าเข้ามาจนกว่าจะพบลิต้า!!!”

“ครับ” สิ้นสุดคำพูดของผมแจอันก็เดินออกไปจากห้องทำงานของผมตั้งแต่ลิต้าหายไปผมก็ไม่กลับไปเหยียบที่บ้านอีกครั้งเพราะมันจะทำให้ผมยิ่งคิดถึงเธอ....

“อยู่ไหนลิต้า.....กลับมาสักทีเถอะฉันคิดถึงเธอ” ความรู้สึกตอนนี้มันช่างทรมานเหลือเกินผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอผมติดต่อไอ้แอลก็ไม่ได้ผมรู้จะทำไงผมกลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีกับเธออีก....หัวใจของผมตอนนี้มันเต็มไปด้วยเรื่องของเธอแค่คนเดียวจริงๆ...

Rrrrrr Rrrrrr

แต่แล้วจู่ๆเสียงโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้นทำให้ผมต้องหยิบขึ้นมาดูเผื่อจะเป็นลูกน้องผมที่พบเบาะแสของลิต้า...ทันทีที่หยิบขึ้นมาดูความฝันก็สลายไม่ใช่เบอร์ลูกน้องแต่เป็นเบอร์โทรของพ่อผม...

“สวัสดีครับ...”

‘ได้ยินมาว่าแกไม่ยอมกลับบ้านแกเป็นอะไรของแกแม็ก’ คำถามของพ่อทำให้ผมพูดอะไรไม่ออกทุกอย่างมันจุกไปหมด...

“เมียผมหาย” นี่เป็นครั้งแรกที่ผมพูดแบบนี้กับพ่อตอนที่เยรินตายผมยังไม่อาวรณ์ขนาดนี้เลย!!! แต่สิ่งหนึ่งที่ผมไม่บอกพ่อคือเธอหายไปกับไอ้น้องเวรของผม!!!!

‘อะไรนะ??? แกไปมีเมียตอนไหนไอ้แม็กใคร??? ผู้หญิงคนไหนที่ทำให้แกเป็นได้ถึงขนาดเพ้อว่าเมียหาย???’

“พ่อกรู้จักเธอ...ทุกคนรู้จักเธอ”

‘หนูลิต้านั้นเหรอ...???’

“ครับ” ทันทีที่ผมตอบแบบนี้ผมได้ยินเสียงถอนหายใจออกมาจากปลายสาย...

‘แม็กลูกไปทำอะไรเขาถึงหายไป’ คำถามของพ่อทำให้ผมคิดเหมือนกันว่าเธอหายไปเพราะอะไรผมยังไม่เข้าใจเลย!!!!

“ผมไม่ได้ทำอะไรนะครับพ่อ...ตั้งแต่มีเธอผมก็ไม่ได้วุ่นวากับใครผมไม่ได้ไปหาใครนอกจากเธอแถมผมยังพาเธอไปอยู่บ้านของผมที่ผมบอกพ่อว่าผมสร้างไว้ให้เมียผมด้วย”

‘นี่แกพาเขามาอยู่บ้านด้วยงั้นเหรอ??? แกขอเขาแต่งงานหรือยัง???’

“แต่งงาน??? ผมจะไปพูดได้ไงขนาดบอกรักเธอผมยังไม่บอกเลยผมกลัวว่าถ้ามีข่าวว่าผมแต่งงานละก็มีหวังชีวิตเธอแขนอยู่บนเส้นด้ายยิ่งกว่านี้แน่”

‘นี่แก!!! แกยังไม่บอกเขาด้วยงั้นเหรอว่ารู้สึกยังไง??? แกเป็นบ้าอะไรแม็กผู้หญิงทุกคนต้องการความชัดเจนแกจะให้เขาอยู่กับแกโดนแกเอาไปวันๆหรือไงสมองแกคิดอะไรอยู่ถ้าแกเบื่อแกก็จะเขี่ยเขาทิ้งงั้นเหรอ???”

“ผมไม่มีทางทิ้งเธอแน่นอน!!!”

‘ไปจัดการความรู้สึกตัวเองให้ดีชะแล้วตามเธอกลับมาถ้าแกไม่ชัดเจนไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากอยู่กับแกหรอกแล้วอีกอย่างนะเอาแม่หนูลิต้าเป็นลูกสะใภ้ฉันให้ได้คนเก่งๆอย่างเธอพ่อชอบ’ คำพูดของพ่อทำให้ผมคิดถึงเรื่องที่ผ่านมา....

“ครับผมจะพยายาม”

‘อย่างใช้คำว่าพยายาม...แกต้องทำให้ได้ต่างหากละรักเขาจะเป็นจะตายยังไม่ยอมบอกเขา’

“รู้แล้วครับ...แค่นี้นะพ่อ” พูดจบผมก็กดวางสายทันทีใครบอกว่าผมไม่บอกเธอว่าผมรักเธอผมบอกเธอทุกคืนที่นอนกอดเธอ...ผมแสดงออกขนาดนี้เธอไม่รู้ได้ไงบ้าหรือเปล่า!!! ถ้าไม่รักผมจะพยายามทำให้เธอท้องทำไม!!!! เพราะผมรักและต้องการให้เธอเป็นของผมแค่คนเดียวไงอยากให้เธอเป็นคนอุ้มท้องลูกของผม!!!!!

“ยัยบ้าใครบอดว่าฉันไม่ชัดเจน...ฉันบอกรักเธอทุกคืนจริงๆนะ”

 

 

 

ทางด้านลิต้า

 

 

“โอ๊ยไม่ไหวแล้วนะพาฉันกลับไปเถอะแอล!!!” ฉันโวยวายขึ้นอีกครั้งหลังจากที่ได้นั่งดูคุณแม็กผ่านกล้องวงจรปิดที่แฮกเข้าไปสภาพเขาตอนนี้มันเละเทะมาก!!!!!!

“เธอก็อย่าไปดูดิอดทนหน่อยกลับไปวันแต่งของยัยเรทีเดียวเลย” จะไม่ให้ดูได้ไงก็คนมันคิดถึงเขา!!!! นี่พอเขาทำงานเสร็จนะเขาก็ไปเมาหัวราดน้ำตลอดไม่ยอมกินข้าวเลยผอมลงแน่ๆดูจากตรงนี้ละโคตรเป็นห่วง!!!!

“นายก็ดูดิเขาน่าจะคิดได้แล้วนะ”

“ไม่...อดทนไว้อีกสี่วันลิต้าเธอต้องใจแข็งบ้างยัยบ้า!!” แล้วแอลฟ่าก็ลุกขึ้นเดินหนีไปอีกทางทิ้งฉันนั่งดูคุณแม็กในสภาพที่ไม่อยากจะบรรยายจริงๆแต่มันก็น่าสมน้ำหน้านะใครบอกปากแข็ง...

“ตามนั้นละกัน” ถึงจะต้องการยังไงก็ทำไม่ได้อยู่แล้วแค่ได้นั่งมองผ่านหน้าจอละนะ

แต่ละวันที่เฝ้ามองเขามันผ่านไปอย่างทรมานจริงๆเขาแทบจะไม่ไปทำงานเลยนอกจากนั่งกินเหล้าเมาเละเทะทุกวันจริงๆอยากจะทะลุผ่านไปหน้าจอตบเขาเรียกสติจริงๆวุ้ย!!! แต่ที่มาที่นี่ไม่ได้แค่มานั่งดูเขานะแต่แอลก็สอนฉันหลายๆเรื่องไม่ว่าจะวิธีการป้องกันตัวเบื้องต้นด้วยเพราะอย่างที่รู้กันว่าเพราะอะไรแต่ละวันฉันต้องฝึกหนักแถมยังต้องพยายามไม่แสดงสีหน้าท่าทางให้คนอื่นอ่านได้ง่ายๆอีกด้วย และ วันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายที่เราต้องกลับโซลกกัน...

“เธอจำสิ่งที่ฉันบอกได้ใช่ไหมลิต้า...” แอลพูดขึ้นในขณะที่กำลังขับรถ

“รู้แล้ว....กลับไปครั้งนี้ฉันต้องเป็นคนที่ทำให้เขาอ่านไม่ออกสินะ”

“ใช่การที่จะทำให้พี่ชายฉันอยู่ในกำมือของเธออย่าเอาความอ่อนแอเข้าแรกแต่เธอต้องเข็มแข็ง และ ทำให้เขารู้สึกว่าเธอไม่เหมือนคนอื่น”

“อื้อ...ฉันเข้าใจ” เข้าใจดีเลยละเพราะไอ้บ้านี่พูดกล่อมหูทุกวันแถมติวเข้มจนฉันแทบจะบ้าตายช่วงแรกๆตัวฉันช้ำหมดเลยนะแต่หลังๆมาพอได้อยู่หมอนี่ยังบอกอีกว่ากลับมาที่โซลก็ยังจะสอนให้อยู่เพราะฉันจำเป็นต้องใช้

“ดี...พักเถอะเดี๋ยวถึงแล้วจะปลุกเพราะสิ่งที่ต้องเจอตอนถึงที่นู้นก็หนักเอาการ...”

“เฮ้อ....นั่นสินะ” ฉันถอนหายใจออกมาพร้อมกับความเหนื่อยล้าก่อนจะค่อยๆปิดตาลงช้าๆพร้อมกับภาพสุดท้ายที่เห็นเขาเมาแอ๋....วันนี้ง่นแต่งน้องสาวแท้ๆแต่เขายังเละเทะอยู่เลยเฮ้อ!!!!!

 

 

12:20 PM

 

 

 

“ลิต้า...ตื่นได้แล้วถึงแล้ว”

“ฮ้าวววว...ถึงแล้วเหรอ” ฉันลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงียเพราะเสียงเรียกจากแอลฟ่า

“อื้อ...ลงไปได้ละเดี๋ยวฉันจะออกไปเลยไม่อยากอยู่ตอนนี้เดี๋ยวได้กินลูกปืนหมอนั่น” แอลฟ่าพูดขึ้นพร้อมกับทำท่าแบบอยากให้ฉันลงไปสักทีให้ตายสิ!!

“รู้แล้ว...งั้นไว้เจอกันตอนเย็นละกัน”

“เค...ฝากบอกมันด้วยว่าฉันไม่ได้ทำอะไรเธอ” หมอนี่กลัวพี่ชายขนาดนี้ยังกล้าแกล้งเขาเนอะ

“จ้าาา” พูดจบฉันก็เปิดประตูลงจากรถทันทีที่ฉันลงจากรถแอลฟ่าก็เคลื่อนรถออกไปด้วยความเร็วทิ้งฉันยืนโง่ๆหน้ากาสิโนคนเดียวไอ้บ้า!!! กลัวอะไรขนาดนั้นฉันจำใจเดินเข้าไปข้างในอย่างกังวล...ใจหนึ่งก็กลัวเขาโกรธแต่ใจหนึ่งก็ต้องการเอาชนะเขา!!!

‘ยัยลิสแข็งใจไว้เขาต้องยอมแกจำไว้!!!’

ฉันเดินไปถึงแค่ทางเข้าในส่วนของโรงแรมเท่านั้นลูกน้องของเขาที่เห็นฉันก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาบางคนก็น้ำตาแทบไหลฉันสงสารพวกนี้จริงๆนะไม่นานแจอันก็วิ่งมาทางฉันอย่างดีใจ

“คุณลิต้าาาาาา!!!!! ในที่สุดคุณก็มาสักทีทำไมคุณถึงทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้แบบนี้พวกเราเกือบตายไปแล้วทุกคนจริงๆนะ” ฉันมองหน้าเขาที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อย่างสงสารฮ่าๆ

“อย่าพึ่งพูดอะไรเลยค่ะฉันว่าฉันไปหาคุณแม็กก่อนดีกว่า”

“ไปเถอะครับตอนนี้สภาพนายไม่ต่างจากจรจัดเท่าไหร่แถมเมื่อกี้คุณเรดาร์มาโวยวายบอกให้ไปงานแต่งนายก็ไม่สนใจอะไรเลย” ฉันส่ายหัวให้กับความดื้อของเขาจริงๆเลย

“บอกเรดาร์ส่งชุดของฉันมาที่นี่ด้วยนะแจอันแล้วก็จัดการเรื่องชุดของคุณแม็กด้วยเดี๋ยวที่เหลือฉันจะจัดการเขาเอง” แจอันมองฉันอย่างยิ้มๆทราออกคำสั่งกับเขา

“กลับมาครั้งนี้คุณลิต้าดูเปลี่ยนไปจริงๆนะครับฝากจัดการนายด้วยครับ” ฉันไม่ตอบอะไรแต่เดินตามเชาขึ้นไปบนห้องพักของคนปากแข็งทันทีที่ลิฟต์เปิดออกฉันก็เห็นสภาพเละเทะของห้องที่ปกติเห็นผ่านแค่กล้องแต่วันนี้มาเห็นกับตาไม่อยากจะเชื่อเลยเขาอยู่ได้ไงเนี่ย!!!!!!

“ผมไปก่อนนะครับฝาที่เหลือด้วย” แจอันชิ่งหนีลงไปทันทีฉันถอนหายใจยกใหญ่ก่อนตัดสินใจเดินเข้าไปข้างในห้องจนมาถึงห้องนั่งเล่นที่เห็นเขานั่งกินเหล้าพร้อมกับพึมพำอะไรสักอย่างอยู่....

“คุณแม็กนี่มันอะไรกันคุณอยู่รูหนูหรือไงถึงได้สกปรกแบบนี้” น้ำเสียงราบเรียบของฉันทำให้เขาค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองฉันแววตาของเขาสองข้างเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา...

“ลิ...ต้าาาา...ลิต้าาาาาา น้านเธออจริงๆชายมายยย” อื้อหือพูดแทบไม่เป็นภาษาลเขาพยายามลุกขึ้นเดินโซซัดโซเซมาหาฉันจนฉันต้องเดินไปประคองตัวเขาด้วยแต่กลิ่นเหล้านี่แรงชะมัด!!!

“ทีร้ากกก...” เขาโผล่เข้ากอดฉันอย่างรัดแน่น

“หยุดพูดก่อนเนี่ยตัวคุณเหม็นจริงๆไปอาบน้ำเลยอย่าพูดอะไรนะถ้าคุณไม่ฟังฉันละก็ฉันจะหนีไปอีกแน่!!!” พอได้ยินคำว่าหนีเขาก็ขมวดคิ้วแถมยังกอดฉันแน่นกว่าเดิมจากการสังเกตตอนนี้รู้สึกเหมือนเขาแกล้งเมามากๆไงไม่รู้แฮะ!

“ม่ายยยยหนี...”

“ถ้าไม่อยากให้หนีไปอาบน้ำเดี๋ยวฉันพาไป” คนตัวโตไม่ตอบแต่พยักหน้าหงึกๆฉันจึงประคองเชาพาเดินไปที่ห้องน้ำอย่างยากลำบากก็เขาเล่นกอดฉันเดินอย่างกับตุ๊กแกแล้วฉันก็ต้องอาบน้ำให้เขาอีกด้วย!!! กว่าจะเสร็จคือวุ่นวายมาก!!! เหมือนเขาจะได้สติมานิดหน่อยแล้วนะแต่ยังแกล้งเมาฉันดูออกนะแต่แค่แกล้งทำเป็นไม่รู้เพราะสงสารเขานิดหน่อยที่ต้องอยู่สภาพนี้จนถึงขั้นตอนการโกนหนวด...

“คุณแม็กอยู่นิ่งๆเดี๋ยวมีดบาด” เขาไม่ตอบอะไรแต่ทำแค่ยิ้มแล้วกอดฉันไว้

“ทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองเละเทะแบบนี้นะคุณไม่ใช่เด็กแล้วนะที่จะมาทำอะไรแบบนี้อีก” จากสีหน้าของเขาตอนนี้เขาคงมีสติขึ้นมามากแล้วแน่ๆ

“เธอก็ไม่ใช่เด็ก...ทำไมถึงหนีไปละ” นั้นไงฉันบอกแล้วว่าเขานะได้สติมาแล้ว

“ทำไมถึงไปกลับไอ้แอลละ” น้ำเสียงของเขาจริงจังขึ้นมาอีก

“หยุดพูดก่อน....ฉันโกนหนวดให้คุณอยู่” เขาเงียบอย่างที่ฉันบอกฉันจึงรีบโกนหนวดให้เขาอย่างใจเย็นจนทุกอย่างเสร็จสิ้นตัวฉันก็เปียกไปด้วยเลย!!!

“พักผ่อนก่อนค่ะเดี๋ยวฉันจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพราะคุณทำให้ฉันเปียกไปหมดเลย” ในขณะที่ฉันกำลังจะเดินหันหลังออกไปเขาก็ดึงแขนฉันไว้

“ไม่หนีไปอีกใช่ไหม” น้ำเสียงของเขามันดูเว้าวอนมาก

“ไม่แน่ใจเท่าไหร่ค่ะ” แต่ใครมันจะยอมรับง่ายๆขอเป็นต่อก่อนเถอะ!!

“อย่าหนีไปอีกเลยนะ...ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ” ดูจากสภาพก็รู้อยู่แล้วแต่ฉันไม่ตอบอะไรเขาก็เดินมาสวมกอดทางด้านหลังของฉัน

“อย่าไปไหนอีกเลยนะ...”

“แล้วคุณจะให้ฉันอยู่ในสถานะอะไรค่ะ??? อีหนูของคุณเหมือนที่ผ่านมางั้นเหรอ” เอาละยัยลิสแกต้องมีสตินะแกกำลังต่อลองกับเขาอยู่อย่าโอนเอนเด็ดขาด!!!

“ที่ผ่านมาเธอยังไม่รู้เหรอที่ฉันทำนะ”

“รู้อะไรค่ะ??? การกระทำมันของคุณมันทำให้ฉันสับสนมากกว่านะ”

“ลิต้า...เธอมีค่ามากกว่าใครเธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ทำให้ฉันยอมเสียทุกอย่างเพื่อเธอได้นะฉันไม่เคยเป็นแบบนี้กับใครเลยจริงๆ”

“แบบไหนละ?? คุณไม่พูดฉันจะรู้ได้ไงฉันไม่ได้มีพลังจิตที่อ่านใจคุณได้นะคุณไม่พูดฉันก็ไม่รู้” พอฉันพูดจบเขาก็หันหน้าฉันไปหาเขาเราสบตากันเนิ่นนานจนเขาถอนหายใจออกมาเบาๆ

“โอเค...ฉันยอมแล้วยอมทุกอย่างยอมให้เธอคนเดียว...ฉันรักเธอนะลิสฉันรักเธอ....อย่าหนีฉันไปไหนอีกเลยนะ” เอาละฉันชนะ!!! แผนสำเร็จ!!!

“ยอมทุกอย่างงั้นเหรอค่ะ” เขาไม่ตอบแต่พยักหน้าแทนคำตอบฉันจึงพูดขึ้นต่อ “งั้นตอนนี้พักผ่อนเถอะค่ะเย็นวันนี้งานแต่งยัยเรนะคุณต้องไปด้วย”

“แต่เธอตอบมาก่อนสิว่าเธอคิดไงกับฉัน”

“รีบพักผ่อนได้แล้วเดี๋ยวฉันจะออกไปสั่งคนมาทำความสะอาดด้านนอก” ฉันเลี่ยงที่จะตอบเขาแต่ในใจอยากจะตะโกนใส่หน้าเขาจะตายละว่าฉันรักเขาแค่ไหน

“แต่...”

“ไม่มีแต่ค่ะ...ไหนว่ายอมทุกอย่างไงแค่นี้ก็ไม่ฟังกันละ” พอฉันพูดแบบนี้เขาก็หงอยลงทันที

“ครับ” ร่างโตๆถอนตัวออกจากฉันเดินคอตกไปที่เตียงแล้วนอนลงอย่างงอนๆเป็นอีกมุมที่แทบจะไม่เห็นจากเขาน่ารักชะมัด

“ถ้าไม่รักจะกลับมาทำไมคนโง่เอ๊ย!!”

 

 

 

โอเคอิพี่ยอมรับละว่ารักแล้วไงต่อละขอเดาว่าอิพี่ต้องมาแผนอะไรแน่ๆฮึๆ!!!ใครจะทันเกมส์ใครรอดูต่อไปจ้าาาาาา

ความคิดเห็น