ภานินทร์ดา (NANRAEMON)

ยินดีและขอบคุณสำหรับทุกการสนับสนุน :)

จักรพรรดิแดนเถื่อน ๕๓ : เหวินอี้และเนี่ยนเจิน

ชื่อตอน : จักรพรรดิแดนเถื่อน ๕๓ : เหวินอี้และเนี่ยนเจิน

คำค้น : จักรพรรดิแดนเถื่อน , นิยายวาย , นิยาย y , นิยายจีน , ภานินทร์ดา , NANRAEMON

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 776

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ค. 2562 09:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จักรพรรดิแดนเถื่อน ๕๓ : เหวินอี้และเนี่ยนเจิน
แบบอักษร

จักรพรรดิแดนเถื่อน

๕๓

เหวินอี้และเนี่ยนเจิน

หลี่กวนทำหน้านิ่วคิ้วขมวดจนเป็นปมเขม็งพลางหันมองมีดผ่าตัดในมือตนเองและเหลือบมองพี่สะใภ้ของตนเองที่กำลังนอนเจ็บปวดอยู่ตรงหน้า สิ่งที่จะทำลงไปหลังจากนี้เป็นการเดิมพันสูงส่งนัก ในครรภ์ของเหลียงซานอี้มีทั้งพระนัดดาของพระองค์และอาจมีรัชทายาท หรือองค์หญิงน้อยน่ารักในอนาคต อย่างไรเสียพระองค์จะต้องช่วยเหลือให้ทุกคนมีชีวิตรอดอย่างปลอดภัยทั้งหมด

หากเสียใครไปสักคนพระเชษฐาคงจะเสียพระทัยไม่น้อย

   

"อึก... ข้าปวดเหลือเกิน"

เหลียงซานอี้นอนอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าทรมาน ด้านหลังมีหมอหลวงคอยประคองให้เขากึ่งนั่งกึ่งนอน ส่วนด้านข้างมีหมอหลวงขนาบอยู่ทั้งสองฝั่งคอยจีบชีพจร เรื่องที่เขาจะคลอดนั้นเป็นเรื่องใหญ่และไม่อาจมองข้าม ยามนี้จึงมีหมอหลวงและพนักงานปรุงโอสถอยู่เต็มตำหนัก

   

หลี่เจี้ยนพระองค์กำลังคลุ้มคลั่งด้วยเพราะเป็นห่วงพระสนมยอดดวงใจยิ่งนัก นับตั้งแต่ที่ขันทีกล่าวรายงานก็ปาเข้าไปหลายชั่วยามแล้วก็มิเห็นทีท่าว่าพระราชบุตรของพระองค์จะคลอดออกมาเสียที พระบาทหนาจึงย่ำไปมาในตำหนักอย่างร้อนรน

   

หมิงฮองเฮาเองก็มาเฝ้าอยู่ในตำหนักเช่นเดียวกัน พระองค์ก็เป็นห่วงพระสนมของพระสวามีไม่ต่างกัน การคลอดบุตรเป็นทั้งสิ่งที่น่ากลัวและน่ายินดี แม้จะมิได้มีความรู้ทางด้านนี้สักเท่าใดแต่คิดว่าอยู่ที่นี่ก็พอช่วยจัดการอันใดได้บ้าง

   

"ฝ่าบาททรงทำพระทัยให้ดีเข้าไว้ หลี่กวนฝีมือเก่งกาจเป็นที่ปรากฏ อย่างไรเสียจักต้องช่วยซานอี้และพระราชบุตรของพระองค์ได้อย่างแน่นอนเพคะ" หมิงฮองเฮาแตะที่ท่อนพระกรแกร่ง หลี่เจี้ยนเพียงหันมองแวบหนึ่งก็มองเข้าไปในห้องคลอดดังเดิม

   

หลี่กวนบอกพระองค์ตั้งแต่แรกแล้วว่าหากเหลียงซานอี้จะคลอดอย่างไรเสียก็จำต้องใช้วิธีการผ่าเอาทารกน้อยออกมา หาไม่แล้วจะมิอาจรักษาชีวิตของผู้ใดไว้ได้เลย

   

แต่ในแผ่นดินนี้มีใครเอามีดผ่าท้องคนกัน!?

   

พระองค์อดคิดและอดเป็นกังวลไม่ได้ การกระทำของหลี่กวนแม้นว่าจะมีความเสี่ยงสูงแต่ก็ไม่มีหนทางอื่น พระองค์จำต้องรักษาชีวิตของผู้ใดผู้หนึ่งไว้ให้ได้ หรือหากสวรรค์เข้าข้างทั้งเหลียงซานอี้และพระราชบุตรของพระองค์จะต้องปลอดภัยทั้งคู่

   

"เจ็บ...ข้าเจ็บ...ช่วย...ด้วย"

   

เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นมาอีกแล้ว...

   

"ซานอี้..." พระวรกายของพระองค์กระตุกวูบพลันจะถลาเข้าไป แต่พอถูกหมิงเทียนลี่และฮองเฮาคว้าแขนฉลองพระองค์ไว้จึงได้สติ

   .

.

.

.

ภายในห้องคลอดยังคงตึงเครียดด้วยความอึดอัด เหลียงซานอี้ถูกบังคับป้อนโอสถและสมุนไพรไปหลายแขนงก็เริ่มทุเลาความเจ็บลงและเริ่มสติพร่าเลือน แม้ว่าก่อนหน้านั้นจะกินยาเข้าไปด้วยความยากลำบาก ผู้ช่วยหมอหลวงช่วยกันบีบนวดเพื่อความผ่อนคลายให้กับพระสนมคนงามจนข้อมือข้อเท้าที่เอาแต่จิกเกร็งเริ่มคลายออกมา

"ข้าปวดท้อง... ปวดเหลือเกิน..." เหลียงซานอี้แม้จะเจ็บปวดทรมาน แต่ทว่าสติสัมปชัญญะที่มีคราแรกกลับค่อยๆ ลดลงจนในที่สุดก็นอนแต่นิ่งไม่ไหวติง...

   "องค์ชายพระสนมสิ้นสติแล้วพะย่ะค่ะ..." หมอหลวงผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น หลี่กวนสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะพยักหน้า

   

"เช่นนั้นลงมือกันเถิด..."

  

.

.

.

.

 

เสียงในห้องเริ่มเงียบลงพลันทำให้หลี่เจี้ยนผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว

   

"เหตุใดเสียงในห้องจึงเงียบไป!" พระองค์ตรัสถามนางกำนัลที่ยืนขวางพระองค์อยู่ตรงประตู "ผู้ใด...ผู้ใดเป็นอะไร!"

   

พระทัยของพระองค์กระตุกวูบแทบหล่นลงไปอยู่เบื้องล่าง แม้จะได้ยินเหลียงซานอี้ร้องอย่างเจ็บปวดแต่พระองค์ก็มั่นใจว่าอีกฝ่ายยังมิเป็นอันใด ทว่าเสียงของอีกฝ่ายเงียบลงพระองค์แทบไม่อยากคิด...

   

"ทูลฝ่าบาท...องค์ชายหลี่กวนกำลังทำการช่วยพระสนมคลอดพระราชบุตรของพระองค์อยู่เพคะ" นางกำนัลตอบด้วยเสียงนอบน้อมและก้มหน้าต่ำไม่กล้าสมตาจอมจักรพรรดิที่ดูเหมือนจะทรงพิโรธได้ทุกเวลา

   

"...เช่นนั้นก็ดียิ่ง" พระองค์กล่าวเสียงเบาพลางขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ฝ่าพระหัตถ์เย็นยะเยียบอย่างวิตก พระบาทหนาพาพระวรกายสูงใหญ่ของพระองค์นั้นไปนั่งบนเก้าอี้อย่างเฝ้ารอความหวัง

   

ความหวังที่จะให้พระราชบุตรและพระสนมของพระองค์ปล่อยภัย

   

ความหวังที่จะมีครอบครัวที่ครบสมบูรณ์

   

เหลียงซานอี้อย่าให้ข้าต้องรอแล้วผิดหวังเลย

   

ข้าขออ้อนวอนเจ้า...

    .

    .

    .

   

หนึ่งชั่วยามผ่านไป

   

ภายในห้องนั้นยังคงเงียบสนิท...

สองชั่วยามผ่านไปอีกแล้ว...

   

ยังมิมีผู้ใดออกมาแจ้งข่าวกับพระองค์สักคน...

   

ได้กลิ่นโลหิต...โลหิตที่คละคลุ้งอยู่ในห้องนั้นจนส่งกลิ่นออกมาข้างนอก

   

เมื่อไหร่? เมื่อไหร่พระองค์จะได้รับข่าวดีเสียที!

   

ปึ้ง!

   

หากโต๊ะมิได้ทำจากไม้เนื้อดีก็คงละเอียดไปแล้ว

   

"เมื่อไหร่จะมีใครออกมาแจ้งข่าวข้าเสียที!"

   

สองพี่น้องสกุลหมิงเดินมาขนาบข้าง "ทูลฝ่าบาท...ได้โปรดระงับความกริ้วด้วยเพคะ ท่านหมอกำลังให้การรักษาอย่างเต็มกำลัง พระองค์โปรดสงบพระทัยลงก่อนเถิดเพคะ คลอดบุตรนั้นย่อมต้องใช้เวลานะเพคะ"

   

"แล้วต้องใช้เวลาอีกนานเท่าไหร่!" พระองค์ตวัดสายพระเนตรมองคนข้างเคียง "ไหนพวกเจ้าบอกข้ามาสิว่าอีกเมื่อไหร่"

   

ใจของข้าจะขาดอยู่แล้ว!

   

"ไม่นานเกินรอหรอกพะย่ะค่ะ" หมิงเทียนลี่กล่าวสำทับ แต่ดูเหมือนพระองค์จะไม่พอใจอย่างยิ่ง ทรงสะบัดพระกรออกจากการเกาะกุมและก้าวไปยังห้องนอนที่พระสนมของพระองค์กำลังจะให้กำเนิดพระราชบุตร!

   

บัดซบยิ่ง! ลูกและสนมของข้าจะเป็นหรือตายมิรู้แต่พวกนั้นกลับบอกให้ข้ารอ!

จะต้องรออีกนานแค่ไหน?!

   

พระหัตถ์หนากำลังจะผลักประตูห้อง

แต่ทว่า..

   

"อุแว้...อุแว้..."

   

เสียงทารกร้องทำเอาพระองค์ชะงักค้างอยู่ตรงนั้น?

"......"

   

"อุแว้...อุแว้..."

ไม่นานประตูห้องนั้นเปิดออก...

   

หมอหลวงคุกเข่าตรงหน้า...

   

"ยินดีด้วยพะย่ะค่ะ! พระสนมมีพระประสูติกาลองค์หญิงน้อยน่ารักพะย่ะค่ะ ขอฝ่าบาททรง..." หมอหลวงยังมิทันเอ่ยจบก็ถูกเสียงทารกร้องจ้าขึ้นมาอีกผู้หนึ่ง!

   

"อุแว้...อุแว้..."

   

หมอหลวงอีกคนก็วิ่งมาหมอบกราบตรงหน้า

   

"ขอแสดงความยินดี! พระสนมมีพระประสูติกาลองค์ชายน้อยอีกผู้หนึ่งพะย่ะค่ะ! ขอฝ่าบาทและองค์หญิงน้อย องค์ชายน้อยทรงพระเจริญ!"

   

"....."

"ขอฝ่าบาทและองค์หญิงน้อยกับองค์ชายน้อยทรงพระเจริญ!"

   

เสียงแซ่ซ้องดังขึ้นทั่วทั้งตำหนัก

   

พวกนั้นว่าอย่างไรนะ?

   

ข้ามีลูกถึงสองคนอย่างนั้นหรือ?

   

พวกนั้นเข้าใจสิ่งใดผิดหรือไม่?

   

หลี่กวนไม่เคยบอกพระองค์ว่าเหลียงซานอี้มีบุตรในครรภ์ถึงสองคน!

   

พระองค์ยืนแน่นิ่งอยู่ตรงหน้าประตู เสียงแซ่ซ้องยังคงดังตลอด แต่พระองค์หาได้ใส่ใจพวกนั้นไม่ พระราชบุตรของพระองค์คลอดออกมาอย่างปลอดภัยแล้ว แต่พระสนมของพระองค์เล่า?

   

"เหลียงซานอี้...เขาเป็นอย่างไร...มารดาของลูกข้าเล่า"

   

"ตอนนี้พระสนมยังไม่ได้สติ แต่พระสนมก็ปลอดภัยเช่นเดียวกันพะย่ะค่ะ" ครั้งนี้เป็นหลี่กวนที่ตอบพระเชษฐา ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏร่องรอยความเหนื่อยล้า แต่ทว่ากลับประดับรอยยิ้มไม่ต่างจากพระเชษฐา "รอให้ทำความสะอาดพระราชบุตรก่อน แล้วเขาจะพามาให้พระองค์พะย่ะค่ะ"

   

"ดี...ดียิ่ง!" พระองค์แย้มพระโอษฐ์อย่างปลื้มปิติ "ข้าขอขอบใจเจ้ามาก"

พระองค์จับมือพระอนุชาพลางเขย่าเบาๆ และหลังจากนั้นก็ทรงเรียกหาอาลักษณ์พัลวัน

"อาลักษณ์! อาลักษณ์! พวกเจ้า...จงฟัง...จารึกชื่อลูกข้า...พวกเจ้าให้รีบมาจารึกชื่อลูกข้า...องค์ชายน้อยให้ชื่อว่า 'เหวินอี้'... 'หลี่เหวินอี้' ส่วนองค์หญิงน้อยให้ชื่อว่า 'เนี่ยนเจิน' ... 'หลี่เนี่ยนเจิ้น' "

เสียงนั้นดังฟังชัดและก้องกังวาลยิ่ง

   

"พวกเขาทั้งสองจะเป็นความดีงามอันสูงส่งและมีความชอบธรรม ความเชื่อมั่น ความซื่อสัตย์และความจริงใจที่ข้ามีให้เหลียงซานอี้ตลอดไป..."

TALK : มาแล้ว! น้องคลอดแล้วจ้า ^^

ปล.เราแต่งแนวคลอดไม่เก่งง่ะ ขอแบบรวบรัดละกันเนอะ ต้องขออภัยนะ

ปล.นิยายเราไม่จบแบบโหดร้ายหรอก แต่อาจมีดราม่าบ้าง อิอิ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น