คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

วินาทีแห่งชีวิต

ชื่อตอน : วินาทีแห่งชีวิต

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 438

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2562 02:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
วินาทีแห่งชีวิต
แบบอักษร

ภูดิศตวัดสายตามามองหล่อนเล็กน้อย เห็นหล่อนอ้าปากค้างแต่ไม่ได้ห้ามหรือแสดงปฏิกิริยาอะไร ก็หยิบมารับสาย

“สวัสดีครับน้ำหวาน” 

ทั้งสองคุยอะไรกันไม่รู้ ภูดิศไม่ยอมพูดอะไรเลย แค่ขานรับตามฝั่งนั้นเท่านั้น ไม่ให้หล่อนเดาอะไรได้เลย แล้วกดวางสายไป ดรุณียืนกอดแฟ้มทอดสายตามองหน้าสามี

เขาเลิกคิ้วขึ้นสูงคล้ายจะถามว่าทำไมยังไม่ไป ดรุณีหลบสายตา กลับไปสบตาและหลบสายตาอย่างนี้อยู่สองสามครั้ง ก็ตัดสินใจเดินออกไปข้างนอกทันที ไม่กล้าถามอะไรเขาเลยสักคำ

หญิงสาวทิ้งบั้นท้ายลงนั่งบนเก้าอี้ ใบหน้ามีความเครียดซะจนคุณสุวิทย์อดหันมาถามไม่ได้ “คุณดาไม่สบายหรือเปล่าครับ”

“เปล่าหรอกค่ะ ดาสบายดี” ฉีกยิ้มกว้างไม่ให้ใครสงสัย “อ้อ! คุณหมอกฝากแฟ้มมาให้คุณสุวิทย์ค่ะ งบดุลของไตรมาศนี้”

“ขอบคุณครับ ตั้งแต่มีคุณดามาช่วยงาน ผมสบายขึ้นเยอะเลย” ชายวัยกลางคนสวมแว่นตาท่าทางใจดี บอกด้วยรอยยิ้ม

ดรุณียิ้มเขิน พนมมือไหว้ผู้ใหญ่ที่ไว้วางใจในตัวหล่อน ดึงสติกลับมาทำงานแม้ในใจจะกระวนกระวายกลัวภูดิศจะนัดเจอแฟนเก่า ถ้าเขาสองคนคืนดีกัน คุณแก้วก็คงไม่ยกหนี้ให้ ทำยังไงดีล่ะดรุณี คิดสิ

เสียงโทรศัพท์ส่วนตัวคุณสุวิทย์ดังขึ้นกริ่งเดียว ดรุณีได้ยินเสียงคุยกับปลายสายเบาๆ ทว่าวินาทีถัดมาชายวัยกลางคนก็ผลุนผลันวางสายรีบลุกจากเก้าอี้ ผลักประตูห้องบริหารเข้าไปหาเจ้านาย ดรุณีมองตามด้วยความสงสัย ไม่กี่นาทีถัดมาเขากลับมาเก็บของที่โต๊ะพลางบอกเล่า

“ผมขอคุณหมอกลางานครึ่งวันนะครับ คุณวรรณถูกรถชนที่หน้าโรงพยาบาล ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าเธอบาดเจ็บมากแค่ไหน”

“ค่ะ คุณสุวิทย์ไม่ต้องห่วงงานทางนี้นะคะ ดาจะช่วยทำค่ะ ขอให้ภรรยาของคุณปลอดภัยนะคะ” ดรุณีอยู่ในอาการช็อก อยากตามเขาไปที่โรงพยาบาลด้วยแต่ก็ติดงาม จึงเร่งช่วยคุณสุวิทย์เก็บของ และเดินไปส่งที่ลิฟต์ สีหน้าชายวัยกลางคนเครียดมาก มือสั่น ลนลาน น้ำตาเอ่อคลอ

ประตูลิฟต์ปิดและเคลื่อนลงล่างไม่นาน ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกมา ภูดิศเรียกหล่อนเข้าไปหา สั่งงานโครมๆ สีหน้าเครียดขรึม “ช่วยเก็บงานคุณสุวิทย์ที ฉันเคลียร์งานแป๊บเดียวแล้วเราไปโรงพยาบาลด้วยกัน”

“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ” มองเขาด้วยแววตาลึกซึ้งโดยที่เขาเองก็เข้าใจ เอื้อมมือมาแตะไหล่บางเสี้ยววินาทีเท่านั้นก็รีบกลับเข้าห้องไปเคลียร์งาน หากจะไปคนเดียวก็รู้ว่าดรุณีต้องกระวนกระวายไม่เป็นอันทำการทำงาน เนื่องจากหล่อนเองก็รู้จักกับคุณสุวิทย์และภรรยาเป็นการส่วนตัว

ฟังจากน้ำเสียงที่เลขาใช้เล่าทำให้ทราบได้ว่าคุณวรรณถูกรถชนอาการสาหัสจริงๆ ภูดิศจำเป็นต้องแคนเซิลงานตรวจโครงการก่อสร้างที่อยุธยา เลื่อนออกไปเป็นวันพรุ่งนี้ช่วงบ่ายแทน เขาเคลียร์เอกสารโครงการมากมาย แล้วไหนจะต้องช่วยเพื่อนดูแบบร่างโครงการท่าเรือน้ำลึกทางฝั่งประเทศเพื่อนบ้านอีก เพื่อจะได้นำไปเสนอเจ้าของโครงการและย้ายทีมกันไปควบคุมการก่อสร้าง เดือนนี้พวกมันอยู่บริษัทพร้อมหน้า แต่นับตั้งแต่ปลายเดือนนี้เป็นต้นไปต้องได้ไปประจำไซต์งาน

ทั้งสองคนเดินเร็วเข้าลิฟต์ลงจากชั้นบริหารมายังลานจอดรถ มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลเอกชน ตรงดิ่งไปยังห้องไอซียูเพื่อไปหาคุณสุวิทย์ โดยไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ภูดิศกับดรุณีรีบวิ่งกระหืดกระหอบเต็มแรงเข้ามา ต่างต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นชายวัยกลางคนกำลังนั่งร้องไห้เหม่อมองประตู ข้างกายมีเพื่อนร่วมงานของคุณวรรณมีสีหน้าวิตกกังวลไม่ต่างกัน

“คุณหมอก…” ดวงหน้านวลผินไปทางภูดิศ ในใจหล่อนตอนนี้มันโหวงๆ ชอบกล กลัวจะได้ยินข่าวร้ายที่ทำให้ความรู้สึกพังทลาย

“ฉันรู้ว่าเธอรู้สึกยังไง ฉันเอง… ก็ไม่ต่าง” 

ชายหนุ่มสบตาภรรยาด้วยแววตาที่อ่อนแรง ในตอนนี้เขาไม่เหลือเค้าโครงความดุร้ายต่อหล่อนอีก มืออุ่นขึ้น เมื่อภูดิศก้มลงมองก็พบว่าดรุณีกำลังมองตาและกุมมือเขาไว้แน่น

“หยุดลวนลามฉันได้แล้ว เข้าไปกันเถอะ” แซวอย่างไม่จริงจังเท่าไหร่ จากที่ภรรยากำลังจะร้องไห้ก็กลับหลุดเสียงประท้วงออกมา มองค้อนหนึ่งที เขาเลิกสนใจดรุณีเร่งฝีเท้ายาวเข้าไปในโถงทางเดินเล็กๆ หน้าห้องไอซียู “คุณหมอออกมาหรือยังครับ คุณวรรณเป็นยังไงบ้าง”

“คุณหมอก คุณดา…” จะถามว่ามาได้ยังไงทว่าเขากลับพูดไม่ออก ตื้นตันใจและเสียใจ ยังคงมีน้ำตาเอ่อคลอส่ายหน้าปฏิเสธ “ยังเลยครับ”

“คุณสุวิทย์คะ มันเกิดขึ้นได้ยังไง แล้วคู่กรณีล่ะคะ อยู่ที่ไหน”

คุณสุวิทย์ก็ยังไม่ค่อยทราบเรื่องเท่าไหร่ ส่ายหน้าไปมาตอบคำถามดรุณีไม่ได้ พยาบาลเพื่อนร่วมงานจึงเล่าแทน ทำให้ทราบว่าภรรยาคุณสุวิทย์ถูกชนแล้วหนีที่หน้าโรงพยาบาลนี้เอง อาการถือว่าสาหัสสิ้นสติไปตั้งแต่ตอนนั้น ได้ยินอย่างนั้นใจคนฟังยิ่งแหลกสลาย ร้องไห้จนภูดิศต้องเข้ามาปลอบ

“ฮือ… ทำไมต้องเกิดเรื่องพวกนี้กับคุณวรรณด้วย” ชายวัยกลางคนแม้จะผ่านโลกมาเยอะ ทว่าก็ไม่ได้เตรียมใจรับความสูญเสีย เมื่อเช้าคุณวรรณยังส่งยิ้มมาให้และไปส่งลูกเข้าเรียนด้วยกันอยู่เลย ทำไม! ทำไม!

ภูดิศกอด ลูบหลังเลขา

“ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ อย่าเพิ่งด่วนสรุปอะไร ผมว่าเรารอหมอออกมาก่อน ภรรยาคุณเป็นคนดี เธอจะต้องปลอดภัย”

นอกจากภูดิศปลอบแล้วก็ยังมีมือเล็กๆ ที่เอื้อมมาแตะท่อนแขนตนเอง มองตามทิศทางขึ้นไปก็เห็นหญิงสาวรุ่นลูกกำลังส่งกำลังใจมาให้

“ขอบคุณครับคุณดา คุณหมอก” คุณสุวิทย์ฝืนใจส่งยิ้มบางๆ มาให้ ขณะนั้นเองนายแพทย์เจ้าของเคสเปิดประตูห้องออกมาพร้อมพยาบาล เพื่อแจ้งข่าวไม่รู้จะเรียกว่าข่าวดีหรือข่าวร้าย คุณวรรณวิภาถูกชนหนักเอาการแต่ยังมีการตอบสนองเล็กน้อย คุณหมอขอดูอาการต่ออาจจะเป็นการเกร็งหรือชักกระตุก ตอนนี้คนเจ็บยังไม่ได้สติ แต่เพียงเท่านั้นคนรอก็พอจะมีความหวัง คุณสุวิทย์ยกมือไหว้คุณหมอตั้งหลายครั้งน้ำตายังคงไหลพราก

“ขอบคุณมากครับ ขอบคุณ ฝากดูแลภรรยาผมด้วยนะครับ”

“ทางเราดูแลสุดฝีมือแน่นอนครับ คุณพยาบาลวรรณเหมือนเพื่อนคนหนึ่งของเรา”

“ผมจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทุกอย่างให้เอง อาหมอ ผมฝากดูแลคุณวรรณด้วยนะครับ”

“หมอกไม่ต้องห่วง อาจะช่วยวรรณให้เต็มความสามารถ” คุณหมอวัยกลางคนเอื้อมมือมาแตะไหล่ลูกของพี่ชายที่ตนเองเคารพรัก สีหน้าท่านมีความกังวลไม่ได้ผ่อนคลายเหมือนอย่างที่กำลังสื่อให้ญาติผู้ป่วยเป็น ท่านตบไหล่ภูดิศอีกครั้ง ก่อนจะเรียกพยาบาลเพื่อไปทำงานของท่านต่อ

อาหมอเดินออกไปแล้ว ในนี้เงียบกริบไม่มีใครพูดอะไรหรือแสดงความดีใจออกมา เพราะรู้ว่าคุณวรรณอาการยังไม่พ้นวิกฤต ในเวลานี้ภูดิศสงสารและเห็นใจคุณสุวิทย์มาก “คนเราต้องมีความหวังนะครับ อย่าท้อ ถ้าคุณหมดกำลังใจแล้วคุณวรรณจะเอาแรงที่ไหนมาต่อสู้กับความเจ็บปวด”

นั่นสินะ ตนมัวแต่ร้องไห้ พลอยทำให้คนอื่นเศร้าตามไปด้วย

“ขอบคุณครับคุณหมอก ผม… ขอบคุณมากๆ” ยิ้มทั้งน้ำตา ถอดแว่นออกเช็ดน้ำตาจนเกลี้ยง ฝืนใจส่งรอยยิ้มมาให้ทั้งคุณหมอกอีกครั้ง และหันไปส่งยิ้มให้คุณดาที่ยืนน้ำตาซึมอยู่ข้างหลัง ร้องไห้หนักกว่าตนอีก

ภูดิศมองตามสายตาลูกน้องก็เข้าใจ เขาเองก็มองดรุณีอยู่นานแล้วหล่อนร้องไห้ได้น่าสงสารมาก แต่นี่ไม่ใช่เวลาเสียใจหรอกเพราะเขาต้องออกตามล่าคนร้าย มันกล้าชนแล้วหนีโดยไร้ความรับผิดชอบได้ยังไง!

“คุณสุวิทย์อยู่ดูอาการคุณวรรณที่นี่นะครับ ผมจะไปจัดการตามหาคนร้ายให้เอง แล้วจะส่งข่าวมาให้เป็นระยะ ดา เธอไปกับฉัน”

“ได้ค่ะ” เต็มใจเป็นอย่างยิ่ง มือเล็กยกขึ้นเช็ดน้ำตาเร็วๆ

.

.

.

.

.

ตามตัวคนร้ายให้ได้นะคะคุณหมอก สู้ๆ น้องดา ช่วยพี่หมอกด้วยนะ 

ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนะคะ ^^

...............................................

เผื่อมีนักอ่านจองนิยายทำมือกับไรท์มาอ่านเรื่องนี้ ขอแจ้งก่อนว่า กำหนดจัดส่งพ่ายรักภรรยามือสอง+บำเรอรักทัณฑ์อสูร ประมาณวันที่ 25 เดือนนี้นะคะ ก่อนหน้านี้ที่โพสต์บ่อยเป็นการเปิดจองค่ะ เพิ่งจะเข้าโรงพิมพ์วันที่ 13-14 วันสองวันก่อนนี้เอง

ดังนั้นอดใจรอก่อนน้าา โรงพิมพ์ใช้เวลาหลายวันอยู่ค่ะ ถ้าได้จัดส่งก่อนกำหนดจะแวะมาแจ้ง ติดตามข่าวหรือสอบถามได้ตลอดเวลาที่เฟซบุ๊กของไรท์ คณานางค์ นะคะ ^//^

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น