ชะโดตัวโต
facebook-icon

เชิญพบกับภาคต่อของ 'พี่คิณ - ณิริณ' 'พี่ภาคย์ - ไออุ่น' ในเรื่อง 'HATE ME: บงการรัก' เรื่องราวของภัทธิรา ลูกสาวคนเดียวของพี่คิณ - ณิริณ และเป็นน้องสาวฝาแฝดของพี่ภาคย์กับการที่จะต้องจำใจแต่งงานกับ 'คิริน' เพื่อแลกกับชีวิตของภิชญ์น้องชายของเธอ ***โหวต เม้น ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ***

HATE ME 6: [คิริน ❤ ภัทธิรา] ของขวัญวันเกิด 100%

ชื่อตอน : HATE ME 6: [คิริน ❤ ภัทธิรา] ของขวัญวันเกิด 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ค. 2562 20:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
HATE ME 6: [คิริน ❤ ภัทธิรา] ของขวัญวันเกิด 100%
แบบอักษร

 

 

HATE ME 6: ของขวัญวันเกิด

 

หลายวันผ่านไป....คิรินยังคงวุ่นวายอยู่กับเรื่องธุรกิจคาสิโนและเรื่องของวีณาจนตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงของเขา แทบที่จะไม่มีเวลาพักผ่อนเสียด้วยซ้ำ ในตอนนี้เขากับภาคย์ก็ได้เจอกันและทักทายกันแล้ว ทุกอย่างมันเป็นไปตามความตั้งใจที่เขากำหนดเอาไว้ตั้งแต่แรก...พอมาถึงตอนนี้ (ตอนพี่คีย์เจอพี่ภาคย์ครั้งแรกย้อนไปอ่าน HATE LOVE ตอนที่ 22 ได้เลยค่ะ)

 

คุณมันคนโง่ !

 

คำพูดของภัทธิรายังคงวนเวียนอยู่ในหัวจนเขาเริ่มดึงสติตัวเองอีกครั้ง พอได้ย้อนกลับมาทบทวนอะไรหลายๆอย่างก็รู้ความหมายของคำว่า 'โง่' ที่เธอสื่อออกมานั้นคืออะไร เขายอมรับว่าใช้แต่อารมณ์และตัดสินจากสิ่งที่เห็นตรงหน้าเพียงเท่านั้น...ไม่ได้ไตร่ตรองสักนิดว่าจะมีสิ่งที่ซ่อนไว้มากกว่าที่เห็นอยู่หรือเปล่า หลังจากที่ได้ย้อนกลับมาดูคลิปอัปยศนั่นหลายๆรอบก็เริ่มจับสังเกตได้ว่าทุกอย่างเหมือนจะจงใจ

 

จงใจให้ทุกคนคิดว่าภิชญ์นี่แหละเป็นตัวต้นคิด...

 

ก็อกๆ

 

สิ้นเสียงเคาะธามก็ค่อยๆเปิดประตูเข้ามาแล้วเดินมาหยุดที่ตรงหน้าเจ้านายของตัวเอง "คุณคีย์ให้คนไปตามผมมา มีอะไรให้รับใช้ครับ"

 

คิรินมองหน้าผู้ติดตามคนสนิทแล้วถอนหายใจ "เรื่องวีณา...."

 

"จะให้ผมจัดการไอ้ภิชญ์มันเลยไหมครับ ทุกอย่างเตรียมพร้อมหมดแล้ว" ธามตั้งใจรอรับคำสั่ง เขาเองก็ไม่ต้องการที่จะเห็นภิชญ์ใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไป ถ้าเพื่อวีณาแล้วเขาพร้อมที่จะลงมือโดยที่ไม่สนเรื่องกรรมใดๆทั้งนั้น

 

"ไม่ใช่ ยังไม่ต้องลงมืออะไรกับมันทั้งนั้น!"

 

"ทำไมล่ะครับ!! มันทำให้คุณวีต้องฆ่าตัวตายนะครับ !!"

 

คิรินก้มหน้าลงเล็กน้อย "อันนั้นฉันรู้! แต่มันคงจะไม่ใช่ทั้งหมด"

 

"..."

 

"ฉันอยากให้แกตามสืบใหม่อีกครั้ง ก่อนจะเกิดเรื่องระยำพวกนั้นยังวีคบหากับใคร เพื่อนกลุ่มไหน มีกี่คน และที่สำคัญ..." คิรินส่งรูปภาพที่เขาแคปเจอร์จากคลิปวีดีโอส่งให้กับธาม "นาฬิกาแบรนด์ VZlex เรือนสีดำข้างในทำด้วยทองคำขาวล้อมเพชร รุ่นนี้ฉันหาข้อมูลแล้วว่ามีแค่เจ็ดเรือนในโลก และในไทยนำเข้ามาได้แค่เรือนเดียวแต่ฉันพยายามหาข้อมูลแล้วว่าใครเป็นเจ้าของแต่ข้อมูลก็ไม่แน่นอน เริ่มสืบจากเพื่อนที่วีคบในมหาวิทยาลัย...หามันให้เจอ!"

 

ธามมองรูปในมืออย่างพิจารณา "ครับ ผมต้องหาพวกมันให้เจอ"

 

ในจังหวะนั้นเอง อานัสที่เพิ่งกลับจากการทำธุระให้กับคิรินได้เดินเข้ามารายงานผล ชายหนุ่มส่งใบเสร็จค่าสินค้าและค่าใช้จ่ายให้แก่เจ้านาย "ผมจัดการสั่งสินค้าตามที่คุณคีย์ต้องการเรียบร้อยครับ ทางร้านแจ้งให้ไปรับพรุ่งนี้ตอนเย็น"

 

คิรินยิ้มพอใจกับคำรายงานที่ได้รับ "ดี แล้วเรื่องที่บ้านรัตนโยธินล่ะว่ายังไง?"

 

"บ้านนั้นกำลังเตรียมตัวไปพักผ่อนกันครับ อีกสองวันจะเป็นวันเกิดของคุณภัทรธิรากับพี่ชายฝาแฝดของเธอ ได้ยินว่าจะเดินทางไปประจวบ" อานัสเหลือบมองธามที่ยังคงยืนนิ่งกับรูปภาพที่อยู่ในมือนั่น "คุณคีย์จะให้ผมจองที่พักแถวนั้นเอาไว้เลยไหมครับ?"

 

"ไม่ต้อง ฉันต้องจัดการเรื่องตำรวจที่จะมาตรวจในคาสิโนให้เสร็จก่อน แต่ก่อนที่บ้านนั้นจะเดินทาง...ฉันคงต้องไปทักทายแม่ยายของฉันสักหน่อย" คิรินยืดตัวขึ้นเล็กน้อย "แกมีอะไรจะถามฉันอีกไหมธาม!"

 

บอดี้การ์ดหนุ่มมองกลับด้วยแววตาสับสน "คุณคีย์เรียกว่าแม่ยาย หมายความว่ายังไงครับ?"

 

"ตอนแรกฉันก็กะว่าจะแค่เล่นๆ แต่คิดไปคิดมา...ไอ้ภิชญ์ตายทุกอย่างมันจบง่ายเกินไป แต่งงานกับพี่สาวมันและอยู่ให้มันทรมานไปเรื่อยแบบนี้สะใจกว่า" คิรินกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น เขาเก็บความรู้สึกเก่งมากเสียจนคนอื่นไม่สามารถอ่านความคิดภายในใจของเขาได้ "ฉันจะแต่งงานกับภัทธิรา เตรียมตัวกันไว้ด้วยล่ะ"

 

ทำไมทุกอย่างถึงเป็นแบบนี้ไปได้นะ อันที่จริงธามรอจังหวะเหมาะๆเพื่อที่จะได้กำจัดทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของวีณา แม้กระทั่งภัทธิราก็คือหนึ่งในเป้าหมายของเขา...เพราะเธอคือพี่สาวของภิชญ์และเป็นคนที่ทำให้เจ้านายของเขาเกิดความลังเล แต่เมื่อเป็นแบบนี้แล้วก็ไม่กล้าที่จะขัดคำสั่งรวมถึงยอมทำตามแต่โดยดี

 

ในจังหวะนั้นเอง...

 

ปึง !!

 

"คุณคีย์สั่งไว้ ห้ามใครเข้าไปโดยไม่ได้รับอนุญาต"

 

"นี่ฉันเป็นลูกค้าวีไอพีของคาสิโนที่นี่นะ ถอยไปไอ้ขี้ข้า !!"

 

คิรินได้ยินเสียงเอะอะจากข้างนอกก็เริ่มรู้สึกหงุดหงิด "อานัส แกออกไปดูสิว่ามีอะไร?"

 

"ครับ" อานัสรับคำสั่งก็รีบเดินไปที่ประตู ทันทีที่เปิดออกร่างของผู้หญิงสองคนที่เดินสวนเข้ามาอย่างรวดเร็วโดยที่ใครก็ห้ามเอาไว้ไม่ทัน

 

คนเฝ้าหน้าห้องตัวสั่นด้วยความกลัวจึงรีบก้มหน้าในทันที "ผมพยายามห้ามพวกเธอแล้วครับคุณคีย์ แต่..."

 

"ช่างเหอะ!" คิรินมองผู้หญิงสองคนข้างหน้าด้วยแววตานิ่งเฉย "นอกจากธามกับอานัส ที่เหลือออกไปก่อน"

 

เมื่อทุกอย่างกลับมาอยู่ในความสงบ ผู้หญิงสองคนก็รีบพากันมานั่งด้านหน้าของเขาในทันที "เอ่อ คุณคิรินคะ...ฉันชื่อสิรินจำได้ไหมคะ? แล้วนี่ชะเอมลูกสาวฉันค่ะ" หญิงวัยกลางคนแนะนำตัวเองและลูกสาวแก่เขา "พอดีฉันมีสินค้าจะมาเสนอขายค่ะ คิดว่าคุณคิรินน่าจะชอบ"

 

รูปภาพของภัทธิราและอินทุกรถูกส่งมอบให้ คิรินแปลกใจอยู่ไม่น้อยแต่ก็นิ่งเอาไว้เพื่อดูท่าทีของคนตรงหน้า "จะขายผู้หญิงสองคนนี้ให้ฉันหรอ?"

 

"อย่าเรียกว่าขายสิคะ เรียกว่าเสนอให้ดีกว่า" อัญชนายิ้มร้าย "ขอแค่ยกเว้นหนี้ของแม่ฉันแล้วก็ขอเพิ่มอีกสักนิดหน่อย คุณคิรินคงจะไม่เดือนร้อนนะคะ"

 

ฟึบ !!

 

คิรินเก็บภาพของภัทธิราเอาแล้วแต่คืนภาพอินทุกรแก่สองคนตรงหน้า "ฉันจะยกหนี้ก็ได้และเพิ่มอีกห้าล้านสำหรับผู้หญิงคนนี้ แค่คนเดียว" สองแม่ลูกตาโตด้วยความตลึงกับยอดเงินที่กำลังจะได้ และง่ายกว่าที่คิด "ฉันจะจ่ายเงินก็ต่อเมื่อได้เห็นสินค้าที่สภาพสมบูรณ์ นัดวัน เวลาและสถานที่มาให้พร้อม อ้อ! ถึงเธอจะดีลการขายกับคนอื่นด้วย แต่ฉันไม่ชอบทำอะไรทีหลังคนอื่น ฉะนั้นฉันต้องเป็นคนแรกที่เห็นสินค้า...อีกคนถ้าฉันถูกใจวันนั้นฉันอาจจะจ่ายเพิ่มให้มากกว่าคนอื่นก็ได้"

 

"ค่ะๆ ฉันจะไม่บุ่มบ่าม จะให้คุณพิจารณาก่อนคนแรกเลยค่ะ" สิรินดีใจจนเก็บอาการเอาไว้ไม่อยู่ "สองคนนัน้ฉันกับลูกจะรักษาสภาพเอาไว้ให้ดีที่สุด แต่ตอนนี้ขอมัดจำสักล้านนึงก่อนได้ไหมคะ?"

 

"หึ! ก็ได้" เขาเข็นเช็คส่งให้สองแม่ลูกนั่นในทันที "อย่าลืมตามที่ตกลง ถ้าผิดแผกๆผจากนี้ ฉันไม่เอาเธอสองคนไว้อย่างแน่นอน" ไม่คิดเลยว่าจะต้องมาเสียค่าสินสอดในเวลาแบบนี้ แต่อย่างน้อยๆนี่ก็เป็นโอกาสดีที่เขาจะได้เปิดตัวกับครอบครัวของภัทธิรา...แค่คิดก็สนุกแล้ว อยากรู้จริงๆว่าเธอจะทำอย่างไรต่อ...จะดื้อกับเขาไปได้อีกสักกี่น้ำกันเชียว

 

หลังจากที่ทำการเจรจาต่อรองกับสองแม่ลูกที่ดูจะเป็นพิษและภัยต่อสังคมมากนั้น ห้องทำงานของคิรินก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ธามและอานัสต่างมองหน้ากันด้วยความสงสัย ก็เพราะสิรินนักเสี่ยงโชคขาประจำของคาสิโนแห่งนี้นั้นหน้าตาช่างละม้ายคล้ายกับวินิตราเป็นอย่างมาก แต่ทำไมคิรินถึงไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแต่อย่างใด

 

"แบบนี้จะดีหรอครับคุณคีย์ ผู้หญิงคนนั้นเหมือนคุณนิตมากเลยนะครับ แล้วยัง...." อานัสยังไม่ทันได้พูดจบคิรินก็แทรกขึ้นมาทันที

 

"แค่รูปร่างหน้าตาของผู้หญิงคนนั้นไม่ทำให้ฉันสับสนหรอก แกก็รู้ว่าอานิตอยู่กับครอบครัวฉันมาตั้งกี่ปี ฉันคุ้นเคยกับอานิตพอๆกับพ่อแม่นั่นแหละ" คิรินยกเท้าขึ้นพาดโต๊ะทำงานพร้อมหยิบบุหรี่มาจุดไฟสูบหนึ่งมวล "ผู้หญิงคนนั้นพยายามสวมรอยและเป็นคนที่พยายามฆ่าอานิตยัดใส่กระสอบ ถ้าเพื่อตอบแทนที่อานิตดูแลฉันเป็นอย่างดี อะไรที่จะทำให้ผู้หญิงคนนั้นได้รับกรรมฉันจะทำและมันต้องทรมานมากกว่าที่อานิตต้องเจอเป็นร้อยๆเท่า เฮ่อ...อานิตจะได้มีความสุขกับครอบครัวและคนที่รักจริงๆสักที"

 

"คุณคีย์มีแผนแล้วใช่ไหมครับ?" ธามเอ่ยถามเชิงรู้ทันความคิดของเจ้านาย

 

คิรินพ่นควันสุดท้ายของบุหรี่มวนนี้แล้วยิ้มเย็นออกมา "แกสองคนเตรียมตัวเอาไว้ก็แล้วกัน นอกจากฉันจะลากสองแม่ลูกนี่เข้าคุกแล้ว ฉันจะใช้โอกาสนี้เปิดตัวเป็นพี่เขยไอ้ภิชญ์มันซะเลย"

 

########

 

สำนักงานตำรวจแห่งชาติ...

 

ภิชญ์เดินทางมาหานนท์ธวัชหลังจากที่ได้รู้ข่าวว่าเขากลับมาจากการฝึกแล้ว ช่างภาพหนุ่มเล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟังโดยละเอียดพลันทำให้นนท์ธวัชโกรธจนแทบจะบุกไปหาคิรินในทันที

 

ปึง !!

 

"มึงว่าอะไรนะไอ้ภิชญ์ !! ไอ้เวรนั่นมันข่มขืนภัทรหรอ?"

 

ภิชญ์มีสีหน้าเครียดและจำใจต้องพยักหน้าตอบ "ใช่พี่ ผมไม่ระวังเอง ช่วยอะไรพี่ภัทรไม่ได้เลย"

 

"มึงไม่ใช่ไม่ระวังแต่มึงประมาท !!" ผู้กองหนุ่มนั่งลงกุมขมับและพยายามควบคุมอารมณ์ "กูพยายามจะหาหลักฐานมาช่วยมึง แต่โดนเรียกไปฝึกซะก่อนนี่สิ! ตอนนี้มืดแปดด้านไปหมด แล้วภัทรเป็นยังไงบ้าง"

 

เสียงถอนหายใจของภิชญ์ทอดถอนออกมาด้วยความลำบากใจ "พี่ภัทรค่อนข้างเก็บตัวแล้วก็ไม่ค่อยกลับบ้าน ส่วนใหญ่พี่ภัทรจะอยู่ที่บริษัท พี่นนท์...เป็นไปได้ไหมว่าเราจะชันสูตรศพวีณาเอาผลตรวจออกมายืนยันเลย"

 

นนท์ธวัชขมวดคิ้วยุ่งหลังจากที่ได้ยินความคิดที่น่าขำออกมา "วีณาเผาไปแล้ว!! มึงเองก็ไปงานเผาเขาอยู่นี่ จะให้กูเสกร่างออกมาชันสูตรหรอ?"

 

"นั่นสิ ผมคิดแบบนั้นไปได้ยังไงเนี่ย!" ช่างภาพหนุ่มก้มหน้าลงเล็กน้อย "แต่ผมเชื่อว่าวีณาไม่น่าจะจากไปแบบไม่ทิ้งอะไรเอาไว้หรอกนะ เท่าที่ผมรู้จักมา...วีณาเป็นคนฉลาดมากและไม่น่าจะพลาดอะไรให้ใครง่ายๆ" แต่พอนึกถึงเธอภิชญ์ก็รู้สึกเศร้าใจขึ้นมาในทันที ถ้าจะพูดจริงๆ เขาเองก็มีส่วนที่ทำให้ทุกอย่างต้องเป็นแบบนี้ ถ้าในคืนนั้นเขาไม่ดื่มจนไม่ได้สติก็คงจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเขาและวีณา...และอาจจะรู้สึกผิดน้อยกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็ได้

 

เพราะเขาเองเข้าหาวีณาก็เพื่อหาประโยชน์ หลอกหาข้อมูลคาสิโนของคิรินมาให้ทางตำรวจ... ไม่แปลกที่คิรินจะแค้นถึงต่อให้เขาไม่ได้ทำร้ายวีณาก็ตามที

 

"พี่ภิชญ์ถ่ายรูปเก่งมากๆเลย วีอยากได้รูปโปรไฟล์สวยๆแบบนี้มาตั้งนานแล้วค่ะ" ภิชญ์นึกย้อนไปถึงเมื่อตอนที่สนิทสนมกับวีณา เธอเป็นเด็กสาวที่ร่าเริง ยิ้มเก่ง และทำให้โลกสดใส "สอนวีถ่ายรูปบ้างได้ไหมคะ?"

 

"ได้สิ แต่ตอนนี้วีต้องมาเป็นนางแบบให้พี่ถ่ายโปรโมทร้านของเพื่อนพี่ก่อนนะ พอพี่โพสต์รูปวีลงเพจนะมีหลายคนเลยทักมาว่าอยากให้วีเป็นนางแบบถ่ายโปรโมทร้าน สินค้า แล้วก็เยอะแยะไปหมด อีกหน่อยเดี๋ยวก็ได้เป็นเน็ตไอดอลแล้วล่ะ" ในตอนนั้นภิชญ์เอามือยีผมของวีณาจนยุ่งเหยิง เสียงหัวเราะใสๆของเธอดังออกมาช่างดูมีความสุขเสียจริงๆ เขาส้รางความสนิทสนมกับเธอจนกระทั้งเธอยอมเล่าทุกอย่างที่รู้เกี่ยวกับงานของพี่ชายให้แก่เขา

 

จนกระทั่งคืนนั้น...

 

เขาตื่นขึ้นมาในห้องของโรงแรมม่านรูดตามลำพังโดยที่ตัวของเขาไม่มีเสื้อผ้าสวมใส่เลยสักชิ้น ไม่นานก็ได้รับรูปภาพที่คล้ายกับว่าหลับนอนกับวีณาจากบุคคลปริศนา เขาพยายามติดต่อเธอทุกช่องทางแต่ไม่สำเร็จ จนกระทั่ง...มารู้ข่าวว่าเธอตัดสินใจฆ่าตัวตายไปเสียแล้ว

 

"ไอ้ภิชญ์ !! ไอ้ภิชญ์ !!" นนท์ธวัชส่งเสียงเรียกสติคนตรงหน้า "เหม่ออะไรวะ? กูเรียกตั้งนานแล้ว"

 

"โทษทีพี่ ผมกำลังคิดถึงเรื่องวีณา" ภิชญ์ยืดตัวขึ้นมาเล็กน้อย "อีกเดี๋ยวก็วันเกิดพี่ภาคย์กับพี่ภัทรแล้ว ผมยังเชียร์พี่อยู่นะถ้าพี่ไม่รังเกียจเรื่องที่พี่ภัทรถูกมัน... เฮ่อ ส่วนเรื่องหลักฐานผมจะต้องหามายืนยันความบริสุทธิ์ให้ได้ พี่ภัทรจะได้หลุดพ้นจากไอ้คิรินสักที"

 

ผู้กองหนุ่มแตะไหล่ช่างภาพหนุ่มเบาๆ "ยังไงกูจะต้องช่วยทั้งมึงแล้วก็ภัทรให้ได้ แต่ตอนนี้ต้องระวังไม่ให้อยู่คนเดียว"

 

#########

 

บ้านรัตนโยธิน...

 

สองวันก่อนวันเกิดของภาคย์และภัทธิรา...

 

วาณิริณเดินทางกลับมาจากตลาดพร้อมกับคนรับใช้ที่ไปช่วยเธอถือของไปยังรถตู้ ครอบครัวใหญ่เตรียมตัวเดินทางไปพักผ่อนที่บ้านพักตากอากาศริมทะเล จ.ประจวบคีรีขันธ์ กันในวันนี้โดยที่ได้แนะกับภากรและวาณิชารวมถึงลูกๆของพวกเขาด้วย นานแล้วที่ไม่ได้ใช้เวลาอยู่รวมตัวกันแบบนี้ และมีอินทุกรเป็นแขกพิเศษร่วมไปกับทริปนี้ด้วย แค่คิดวาณิริณก็มีความสุขมากๆแล้ว ในจังหวะนั้นเอง..หญิงวัยกลางคนสังเกตได้ว่ามีคนกำลังยืนมองอยู่มาจากหน้าประตูบ้านที่เปิดค้างเอาไว้อยู่ ตอนนี้ทุกคนกำลังวุ่นวายกับการจัดแจงข้าวของขึ้นรถ เธอจึงตัดสินใจเดิรไปหน้าประตูใหญ่ด้วยตนเอง

 

"มาหาใครหรือคะ?" ทันทีที่มาถึงวาณิริณก็เอ่ยถามด้วยความสุภาพในทันที

 

คิรินยกมือไหว้ด้วยกับรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะเย็นชาเสียแบบนั้น "ภัทร...ออกเดินทางแล้วหรือยังครับ?"

 

"อ๋อ ยังหรอกค่ะน่าจะกำลังเตรียมตัว มีธุระกับภัทรใช่ไหม? เชิญเข้ามาก่อนสิคะ"

 

คิรินส่ายหน้าปฏิเสธ "ไม่ใช่ธุระสำคัญอะไรหรอกครับ ผมแค่จะฝากของไปให้" เขาหยิบกล่องกำมะหยี่อันเล็กส่งให้หญิงวัยกลางคนตรงหน้า "ฝากแฮปปี้เบิร์ธเดย์ภัทรล่วงหน้าด้วยนะครับ บอกว่ามาจากคิริน"

 

วาณิรินแม้จะประหลาดใจแต่ก็รับของสิ่งนั้นมาใส่มือ "ได้ค่ะ ต้องขอบคุณแทนลูกสาวฉันด้วยนะคะ"

 

คิรินไม่พูดอะไรต่อ เขายกมือไหว้ลาคนตรงหน้าแล้วหันหลังเดินกลับไปยังรถยนต์คันหรูที่จอดไว้ไม่ไกลจากหน้าบ้านหลังนี้ วาณิริณชะเง้อมองจนรถคันนั้นแล่นหายลับไปกับตา ในหัวกลับคิดว่าคงเป็นเหมือนผู้ชายคนอื่นๆที่เข้ามาตามจีบภัทธิรา แต่ทำไมถึงรู้จักทางมาบ้านหลังนี้ล่ะ...เพราะภัทธิราจะไม่นัดหมายเจอกับใครนอกจากที่บริษัทเท่านั้น

 

"สงสัยคนนี้จะพิเศษกว่าคนอื่นๆ" เธอยิ้มให้กับความคิดของตัวเอง

 

"อะไรพิเศษหรอ?" วาณิริณสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปหาเจ้าของเสียง ภาคิณส่งยิ้มหวานเข้ามาโอบไหล่เธอเอาไว้ "ใครมาหรอ พี่เห็นคุยอยู่นานเชียว"

 

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เขามาฝากของขวัญให้ลูกสาวเรา" วาณิริณยังคงยิ้มอย่างมีความสุข "เตรียมของกันเรียบร้อยแล้วหรอคะ?"

 

"เรียบร้อยแล้วล่ะ พร้อมออกเดินทางแล้ว เราไปกันดีกว่านะเดี๋ยวจะถึงที่บ้านพักช้าลงไปอีก" สองสามีภรรยาเดินควงกันไปขึ้นรถตู้ของครอบครัววที่พร้อมจะออกเดินทางเต็มที่แล้ว

 

เพราะตอนนี้คลื่นลมกำลังสงบเพื่อที่จะรอรับพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะโหมกระหน่ำใส่ครอบครัวนี้...พวกเขาไม่ได้เตรียมใจอะไรเอาไว้หรอก เพราะทุกอย่างนั้นโชคชะตาได้ลิขิตมาให้เป็นแบบนั้น

 

____________________________________ 100% _______________________________

 

มาแล้วจ้าา พี่คีย์คนเดิม เพิ่มเติมคือน่าจะฉลาดมาอีกนิดนึงง

ไรท์ว่างก็มาเลยนะ ขอคุณรีดเดอร์ที่ยังรอไรท์อยู่น๊าาา

มาๆอ่านกันได้แล้ว ติชมไรท์ด้วยนะว่าขาดตรงไหนบ้าง น๊าาา

เจอกันตอนต่อไปจ้าาา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}