beembeem
email-icon facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่7{น้ำตา}

ชื่อตอน : ตอนที่7{น้ำตา}

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 127

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2562 21:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่7{น้ำตา}
แบบอักษร

"โอ้ยยย!! ฉันเจ็บนะ..เบาๆหน่อยได้ไหม" ฉันพูดกับเขาแต่เขากลับไม่ฟังฉันเลย เอาแต่ลากฉันไป ร่างกายฉันอ่อนเพลียมาก เหมือนกำลังจะตาย

"เจ็บหรอ..หึ..เมื่อกี้ยังปากดีอยู่เลย ไม่เก่งให้ได้ตลอดละห๊ะ!" เขาผลักฉันลงบนพื้นในห้องเก็บของอย่างแรง จนแขนฉันฟาดกับขอบแคร่ไม้ไผ่ มันเจ็บมาก เหมือนจะมีเลือดออกด้วย

"นี่..คุณ คุณเป็นซาตานหรือไงห๊ะ..ทำกิริยากับคนอื่นดีๆไม่เป็นหรือไง"ฉันพูดเผชิญหน้ากับเขา

"เป็น..แต่ไม่ใช่กับคนอย่างเธอ..และครอบครัวของเธอ"เขาพูดแล้วนั่งย่อเข่าก้มหน้ามาใกล้ๆฉัน สายตาเขาดูโหดร้ายมาก ฉันกลัวแววตาเขาที่จ้องฉัน แต่ฉันจะทำเป็นว่ากลัวไม่ได้ สู้ๆอึบ!

"ฉันถามคุณหน่อย คุณโกรธคุณเกลียดอะไรครอบครัวของฉัน..พวกฉันไปทำอะไรให้คุณ" ณ ตอนนี้ฉันอยากรู้กับการกระทำเขามาก ตายเป็นตาย!

"เธอไม่ได้ทำ..แต่....พ่อเธอเป็นคนทำ แล้วสิ่งที่พ่อเธอทำมันโหดร้ายกว่าที่เธอคิด ชีวิตนับพันคนต้องเกือบลำบากเพราะพ่อเลวๆของเธอ ..เธอคิดว่าฉันจะเลือกชีวิตนับพัน..หรือชีวิตคนคนเดียว" เขาพูดไปจ้องฉันไป ไม่ใช่แค่นั้นเขาเอามือมาจิกผมของฉัน แรงของเขามันเยอะมากฉันสู้ไม่ไหว ยอมตายแล้วกัน!

"โอ้ยย!คุณ..ฉะ..ฉันเจ็บนะ"และแร้วน้ำตาที่ฉันกั้นมานานมันได้ไหลออกมา เพราะการกระทำของเขา ดวงตาฉันร้อนวูบวาบ ฉันเริ่มมองอะไรไม่ชัด แน่นอน ตอนนี้น้ำตาฉันมันไหลเรียบร้อยแล้ว เขาจ้องหน้าฉันแล้วปล่อยมือจากผมของฉัน แล้วเดินออกไปจากห้อง

"หื้อออ..ฮึบ..หื้อออ.หื้อออ.ฮึบ" ฉันปล่อยน้ำตาอันแสนเจ็บปวดนี้ให้ไหลออกมา ตอนนี้ฉันควบคุมมันไม่ได้แล้ว .

ตุ๊บ!!!!

เขาโยนจานเข้ามาให้ฉันข้าวกับน้ำปลาหรอ ยิ่งฉันเห็นอาหารในจาน ฉันยิ่งปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาโดยไม่สนคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเลย

"กินซะ..แล้วนี่เสื้อผ้าเธอ ใส่ไม่ได้ก็แก้ผ้าอยู่..ฉันไม่ห้ามถ้ากะจะเอาผัวกลับบ้าน ที่นี่คนงานผู้ชายในไร้ส่วนมากเป็นหม้ายทั้งนั้น" เขาพูดกับฉันพลางโยนเสื้อผ้าใส่ตักฉันแล้วเดินออกไปจากห้องทันที!

"ฉันต้องทนอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหน..หื้อออ..ต่อไปฉันจะเจออะไรบ้าง..ฉันเป็นคนนะ..หื้อออ...ฉันเจ็บเป็นนะ..หื้อออ!" ฉันพูดกับตัวเอง โกรธตัวเองที่ไปปลื้มเขาตั้งแต่เจอกันครั้งแรก โกรธเขาที่เขาเอาความแค้นมาลงที่ฉัน ฉันร้องไห้ไปตักข้าวใส่ปากไป จะเลือกกินก็ไม่ได้!!

"พ่อจะเป็นยังไงบ้าง พ่อจะตามหาโบไหม..โบจะไม่ให้เขาทำร้ายพ่อ โบจะรับแทนพ่อเอง พ่อรอโบกลับไปหาพ่อนะ หื้อออ" ฉันนั่งกอดเข่าไปร้องไห้ไป แน่นอนตอนนี้ฉันอ่อนแอมาก ฉันมองไปเห็นเสื้อผ้าที่เขานำมาให้ ตอนฉันยังไม่อาบน้ำเลย ฉันรีบเอาอุปกรณ์อาบน้ำเพื่อที่จะไปอาบน้ำ แต่ห้องน้ำอยู่ไหนนนน!!!

"ป้ามะลิค่ะ ห้องน้ำอยู่ที่ไหนค่ะ..พอดีโบยังไม่อาบน้ำเลยค่ะ"ฉันเดินออกจากห้องถามป้ามะลิที่ทำงานอยู่ในครัว ป้ามะลิเป็นแม่บ้านที่บ้านใหญ่หลังนี้

"คุณกวินทร์บอกว่า ถ้าคุณอยากอาบน้ำ ให้ไปอาบอยู่ห้องน้ำคนงานค่ะ เดินตรงไปเรื่อยๆเลยค่ะ ห้องน้ำอยู่หลังห้องทำงานของคุณกวินทร์ค่ะ" ป้ามะลิตอบฉัน นี่เขาคงเกลียดฉันมากจริงๆ ขนาดห้องน้ำกับห้องนอนยังขนาดนี้! ฉันยิ้มให้กับป้ามะลิ แล้วเดินไปห้องน้ำทันที ฉันยืนอึ้งกับห้องน้ำอยู่สักพัก มันไม่ใช่ห้องน้ำ แต่เป็นที่อาบน้ำรวม ดีนะที่แยกเป็นของ ช.ญ.ไม่งั้น!! พอๆ ไม่ขอคิดต่อ

"อ้าวหนู! จะอาบน้ำหรอจ่ะ! มีผ้าถุงไหมล่ะ ที่นี้เขาใส่ผ้าถุงอาบกันนะ" ป้าที่อาบน้ำอยู่พูดกับฉันพร้อมกับยิ้มให้ฉัน

"อ้อ!ค่ะ ..มีค่ะ.."ดีนะที่เสื้อผ้าที่เขาเอาให้ฉันยังมีผ้าถุงให้ฉันปกปิดอยู่บ้าง ฉันรีบจัดการเปลี่ยนผ้าถุงทันที แล้วมาอาบน้ำเพราะมันดึกมากแล้ว ฉันม้วนผมโก๊ะ เพื่อจะได้สะดวกในการอาบหน่อย!

"อ๊าา! เย็นจัง"ฉันไม่ได้โดนน้ำตั้งแต่เช้าเหนียวตัวไปหมด ตอนนี้เหมือนสวรรค์มาโปรดจริงๆ ฉันอาบไปพูดคุยหยอกล้อกับป้าไป

"ฮ่า ฮา งั้นโบไปก่อนนะค่ะป้า..ไว้เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ"ตอนนี้เกือบจะห้าทุ่มแล้ว ฉันรีบเข้าห้องน้ำเพื่อจะเปลื่อนเสื้อผ้า แต่...

"เห้ยย!! ชุดชั้นในไปไหน ตายแล้วว!โบเอ๊ยยย!! ลืมหยิบมาได้ไงเนี่ย" ตายแน่ ตายแน่แน่ ฉันลืมหยิบชุดชั้นในมา ทำไงดี ทำไงดี ฉันจะเปียกแบบนี้กลับไม่ได้นะ

"ป้าคะ มีชุดชั้นในให้โบยืมไหมค่ะ พอดีโบ..ลืมหยิบมานะค่ะ"ฉันพูดไปทำหน้าอายไป ใครกันจะไม่อายละ เฮ้อออ!!

"ไม่มีหรอกจ้ะ! ป้าถือมาชุดเดียว งั้นหนูเอาผ้าขนหนูป้าไปปกตัวเดินกลับบ้านไหมล่ะ" ป้าพูดไปเดินไปหยิบผ้าขนหนูแห้งมาให้ฉัน ยังดีกว่าเปียกแบบนี้กลับหล่ะ!!

"ขอบคุณค่ะ..เดียวโบซักมาคืนนะค่ะ ฝันดีค่ะ"ฉันยกมือขอบคุณป้า พร้อมส่งยิ้มให้ป้า

"โอ๊ยยยย!ไม่เป็นหรอกหนู เก็บไว้เถอะ เรื่องแค่นี้เอง" ฉันยิ้มให้ป้าทันที

ตอนนี้ฉันคงต้องกลับแล้วละ ฉันรีบเดินกลับบ้านมันก็อยู่ไม่ไกลเท่าไหร่แต่ทำไมมันเป็นหวิวๆยังไงไม่รู้

ขวับบบบบบบบ!!!

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!

ทำไมพระเอกใจร้ายจัง สงสารนางเอก แต่งไปก็จะร้องไห้ตามนางเอก555 ใครชอบโหมดดราม่ามาทางนี้ค่าาา เดียวมาต่อน๊ามีใครรอบ้างค่าาา เดียวมาต่อ เอาแค่นี้ไปก่อน อิอิ!!!!!!!!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น