อัญมณี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 13ปีที่แล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 142

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2562 23:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
13ปีที่แล้ว
แบบอักษร

Jungkook

.

.

.

03:12

ผมไม่เคยมั่นใจเลยซักวันว่าเขาจะอยู่กับผมต่อไปอีกนานแค่ไหน

เมื่อไหร่ที่เขาจะโดนพาตัวกลับไป

ผมเดาไม่ถูก

ผมรู้ว่ามันไม่ดีนะแต่ว่า

จะให้ผมทำยังไงล่ะ

ผมนั่งมองคนตัวเล็กกว่าที่กำลังนอนหลับปุ๋ยไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น

ปากชมพูระเรื่อของเขา

ดวงตากลมโต

จมูกเป็นสัน

คนอะไรจะสมบูรณ์แบบได้ขนาดนี้

ผมใช้มือลูบไล้ไปบนเส้นผมอ่อนนุ่มสีบลอนด์สวยของเขาและเลื้อยลงมาเรื่อยๆที่แก้มนุ่มนิ่มเนียนใสนั่น

ผมเสียเขาไปไม่ได้จริงๆ

แล้วก็อีกอย่างเหมือนทุกคนจะสงสัยว่าที่ผมบอกว่าชอบแทฮยองมานานมากแล้วเรื่องราวเป็นยังไง

เอาแบบนี้แล้วกัน

เข้ามาใกล้ๆสิ

ผมจะเล่าให้ฟัง

.

.

.

13ปีที่แล้ว

ตอนนั้นผมยังอยู่ป.3

ผมเข้าสังคมไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่เพราะผมพึ่งจะย้ายเข้ามาเลยไม่ค่อยคุ้นชินกับสถานที่

และเพื่อนไม่ค่อยกล้าจะเข้าหาผมเพราะผมเป็นคนเงียบๆ

ผมจำได้ว่าวันนั้นเป็นวันอังคารเวลาประมาณบ่ายโมงกว่าๆมั้ง

ตอนนั้นผมโดนรุ่นพี่ป.6แกล้งเอาpspที่คุณพ่อของผมซื้อให้ไปเล่น

แต่แล้ว

.

“นี่คุณพี่!เอาของคนนี้คืนมาเลยนะ!!!”

เสียงเล็กน่าทะนุถนอมแต่แข็งกร้าวมากจากความโกรธเกรี้ยว

มือและแขนคู่เล็กสองข้างยืนเท้าสะเอวอย่างไม่เกรงกลัวรุ่นพี่ตัวใหญ่ที่มากันราวๆ4คนหรือมากกว่านั้นตรงหน้า

ดวงตากลมโตของเขาแข็งกร้าวคิ้วชี้ขึ้นเพื่อแสดงให้คนตรงหน้าเห็นว่าเขาโกรธจริงๆ

“ยุ่งอะไรไอ้เตี้ย”

พี่ป.6ตัวใหญ่ท่าทางดูน่ากลัวคนนึงตะคอกขึ้นมาเสียงดัง

ผมที่ตัวเล็กกว่าตอนนั้นได้แต่นั่งดูเฉยๆอยู่ในเหตุการณ์

ผมตัวเล็กมากจริงๆครับตอนนั้น ส่วนแทฮยองเขาเป็นเด็กค่อนข้างอวบๆอ้วนๆตัวใหญ่กว่าผมอีกแหละที่จริงเขาน่ารักมากเลย

“ก็ขโมยของคนอื่นทำไมไอ้นักเลง!”

คิมแทฮยองน้อยตะคอกกลับอย่างไม่เกรงกลัว

“อยากเจอดีใช่มั้ยแบบนี้”

พี่ป.6อีกคนนึงเดินดุ่มๆเข้ามาหาแทฮยองอย่างรวดเร็ว

เจ้าแทน้อยถอยกลับออกมานิดหน่อยจริงผมก็รู้แหละว่าเขาก็แอบกลัวๆ

ถ้าย้อนกลับไปได้ผมจะไม่นั่งร้องไห้อยู่เฉยๆแน่

“ก็...ก็มาสิ คะ..ใครกลัวกันล่ะ!!!”

เจ้าแทฮยองน้อยกำหมัดเล็กๆของเขาแน่นเตรียมพร้อมสำหรับการปะทะ

พี่ป.6คนนั้นก็เช่นกัน

ในขณะที่เจ้ารุ่นพี่ตัวใหญ่ง้างมือจะต่อยแทฮยองน้อยของผมนั้น

“ครูคร้าบ!!!ช่วยด้วยเค้าจะตีหนูครับครู!!!!”

เสียงเล็กตะโกนลั่นอาคารทำให้มีครูทั้งประจำวิชาต่างๆที่เข้าสอนทั้งครูฝ่ายต่างๆวิ่งออกมาดูกันอย่างชุลมุน

“เด็กชายแทฮยองเธอเป็นอะไรรึเปล่า”

คุณครูท่าทางดูใจดีท่านหนึ่งที่ผมไม่เคยเรียนกับแกวิ่งเข้ามาโอบไหล่เจ้าแทน้อยจากด้านหลัง

“เค้าจะต่อยหนูครับครู”

น้ำใสๆของแทฮยองไหลออกมาเรียกร้องความสงสารจากครูหลายๆคนที่วิ่งเข้ามาดู

“แล้วเธอจะไปต่อยเค้าทำไม!”

เสียงครูซักคนที่ผมก็จำไม่ได้แล้วว่าใครตะเบ็งเสียงดุใส่เจ้าเด็กป.6คนนั้น

“เค้า..เค้าขโมยเครื่องเล่นเกมของคนนี้ฮะครู”

แทฮยองตัวน้อยในอ้อมแขนของครูชี้ไปที่รุ่นพี่ป.6ที่ถือpspของผมอยู่

หลักฐานมัดตัวขนาดนี้ดิ้นไม่หลุดแน่

แสบนักเจ้าแทฮยอง

จากนั้นเท่าที่ผมจำได้ครูก็เอาpspของผมมาให้แทฮยองและพาพวกพี่ป.6อันธพาลนั่นไปไหนก็ไม่รู้

“อ่ะ นี่ของแก”

รอยยิ้มสดใสของเขาปรากฎขึ้นบนใบหน้าหวานน่ารัก

ผมรับpspมาแบบงงๆทั้งที่น้ำตาก็ยังไม่หยุดไหลดี

“คราวหลังต้องสู้ๆมันเลยนะเข้าใจมั้ย!”

แทฮยองน้อยกับสายตาเป็นประกายของเขา

มีสเน่ห์ตั้งแต่เด็กๆเลยนะ

“เราไปก่อนนะ บ้ายบาย”

รอยยิ้มสดใสและมือน้อยๆของเขาโบกอำลาเมื่อคืนของเสร็จ

“อ้อ! เราชื่อคิมแทฮยองนะอยู่ห้องสามทับสอง”

คิมแทฮยองหรอ

น่ารักจังเลย

เด็กน้อยกล้าหาญคนนี้

และหลังจากนั้นคิมแทฮยองก็มาเล่นกับผมที่ห้องบ่อยขึ้นเพราะห้องเราอยู่ข้างๆกัน

และไม่ว่าจะมีใครมารังแกผมก็ช่าง

เขาจะเป็นคนออกโรงปกป้องผมตลอด

ไม่ว่าคนที่มารังแกผมคนนั้นอาจจะตัวใหญ่เป็นนักเลงโตหรือน่ากลัวขนาดไหน

ผมก็ยังมีแทฮยองคอยปกป้องผมเสมอ

เรามีช่วงเวลาที่ดีมากๆด้วยกัน

ผมมีความสุขที่สุดเลยล่ะ

แต่แล้ววันหนึ่ง

พ่อของผมก็สั่งให้ผมย้ายโรงเรียนกะทันหัน

เราต้องย้ายไปอยู่กับคุณตาในตัวเมืองใหญ่เพราะคุณตาสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรงนักท่านต้องการคนดูแล

วันที่แย่ที่สุดในชีวิต

“แทไม่อยากให้กุกไป..ฮึก..”

น้ำตาอุ่นๆไหลอาบแก้มแดงดูน่าสงสารขอบตาของแทฮยองแดงก่ำ

“กุก..ฮึก..กุกก็ไม่อยากไป”

เราทั้งสองคนกอดกันร้องไห้อยู่ที่หน้าห้องปกครองระหว่างที่ผมกำลังรอคุณพ่อทำเรื่องย้าย

ผมไม่อยากไปจากเขาเลย

ยิ่งเขาร้องไห้แบบนี้ผมยิ่งไม่อยากไป

แต่อย่างว่าผมมันแค่เด็กป.3

ไปขัดใจอะไรคุณพ่อมากก็ไม่ได้

“แท...แทอยากไปกับกุกด้วย..”

คนตัวเล็กพยายามกลั้นน้ำตาเมื่อเห็นผมร้องไห้ออกมาบ้าง

“กุกก็อยาก..ฮึก..ให้แทไป..กับ..ฮึก..กุก”

เสียงสะอื้นที่เหมือนจะห้ามไม่อยู่แล้วของผมดังขึ้นชัดเจนว่าผมกำลังร้องไห้

ผมเก็บอารมณ์ไม่เก่งเหมือนแทฮยองหรอก

แทฮยองตัวน้อยกอดผมแน่นเมื่อเขาเห็นคุณพ่อเดินออกมาพร้อมเอกสารย้ายโรงเรียน

“ไม่ให้ไปไม่ได้หรอฮะ!”

เจ้าตัวเล็กตะเบ็งเสียงดุดันที่สุดใส่คุณพ่อ

แต่ท่านกลับยิ้มหวานให้

“เดี๋ยวโตขึ้นคุณลุงจะพาจองกุกกลับมาดีมั้ย”

คุณพ่อลูบทั้งหัวผมและหัวของแทฮยองอย่างเอ็นดู

“ต้อง..ต้องกลับมานะ..เข้าใจมั้ย”

แทฮยองตาแดงชูนิ้วก้อยเล็กๆน่ารักของเขาขึ้นมาเพื่อจะทำสัญญากับผม

ผมยื่นนิ้วก้อยของผมไปเกี่ยวกับของแทฮยองเพื่อตกลงการทำสัญญานั้น

“กุกจะ..ฮึก..กลับมาหาแทนะ...”

กอดสุดท้ายของผม

กลิ่นตัวหอมๆของแทฮยองกับผิวหนังนุ่มนิ่ม

ก่อนที่ผมจะขึ้นรถไปกับคุณพ่อ

ผมมองไปที่กระจกหลังเพื่อหาเจ้าแทฮยอง

คนตัวเล็กวิ่งตามรถยนต์ที่ค่อยๆแล่นออกจากหน้าอาคารช้าๆและเร่งความเร็วขึ้นเรื่อยๆจนเขาวิ่งตามไม่ทัน

น้ำตาที่ยังคงไหลอาบแก้มทั้งสองของเขายังคงเห็นได้ชัด

สัญญาว่าจะกลับไปนะ

.

.

ก็นี่ไง

กลับมาแล้ว

ก็อยู่ด้วยกันนานๆก่อนนะ

อยู่ให้หายคิดถึงก่อนนะแทฮยอง

ผมทิ้งตัวลงนอนข้างๆคนตัวเล็ก มุดหน้าลงที่หลังใบหูขาวเนียนของเขา

เพราะแบบนี้เลยไม่อยากให้ไปไหนไกลเลย

จะไม่ได้ให้ไปไหนไกลๆอีกแล้ว

จะไม่ยอมให้ไปไหนแล้วด้วย

ผมประทับริมฝีปากของผมลงที่แก้มนิ่ม

ก่อนที่ผมจะหลับไปแบบไม่รู้ตัว

ข้างๆเจ้าแทฮยองน้อยของผม

มันมีความสุขจริงๆครับเวลาได้อยู่กับแทฮยอง

ราตรีสวัสดิ์ครับรี้ดทุกคน

.

.

.

✂️✂️✂️✂️✂️✂️✂️✂️✂️✂️✂️✂️

เบื่อกันรึยังน้อ?

สปอยตอนหน้า !

จองกุกจะโดนพี่นัมเรียกสอบสวนแล้วนะคะอิอิ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น