Black Letter

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 29 ปรินทร x พิม

คำค้น : ทำนายทายทัก...ให้รักกับมาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.6k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2558 22:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
29 ปรินทร x พิม
แบบอักษร

  เอ่อ น้องพิมครับ ยังไงก็ยกโทษให้คุณปรินทรเถอะนะ

  พี่ตุลย์ที่นั่งเล่นเป็นเพื่อนผมที่เก้าอี้ชายหาดเอ่ยขึ้น แต่ผมก็ทำทีเป็นว่าไม่ได้ยิน ยกแก้วน้ำส้มขึ้นจิบมองดูวิวทิวทัศน์อย่างสบายอารมณ์ ความจริงวันนี้พี่ตุลย์ก็เอาแต่พูดเรื่องนี้มาทั้งวันแล้วนี่แหละ แต่ผมเลือกที่จะไม่ฟังมากกว่า

  เมื่อวานผมกับพี่ปรินทรก็ยังนอนห้องเดียวกันเนี่ยแหละ แค่เอาหมอนข้างมากั้นกลางระหว่างเราไว้ แล้วผมก็ขู่เขาเอาไว้ด้วยว่าจะไม่ยอมคุยกันสามอาทิตย์ถ้าเขาคิดจะมาจับจูบลูบคลำผม เจ้าตัวก็เลยได้แต่นอนนิ่งๆ ส่งสายตาอ้อนวอนผมทั้งคืน แต่ผมก็หลับอย่างสบายใจเพราะเชื่อว่าเขาคงไม่กล้าขัดผมหรอก ไม่งั้นผมได้โกรธเขาจริงๆ แน่

  จะไม่ยกโทษให้เขาจริงๆ เหรอ

  “พี่ปรินทรต้องโดนดัดนิสัยซะบ้าง เพราะว่าเขาเป็นมาเฟียไง เวลาอยากจะได้อะไรก็ต้องได้เดี๋ยวนั้นใช่มั้ยล่ะครับ ถ้าขืนพิมยอมอ่อนข้อให้เขา ครั้งหน้าเขาก็ต้องทำกับพิมแบบนี้อีกน่ะสิครับ

  มันก็จริงอย่างที่น้องพิมว่านะ แต่พี่รู้สึกว่าคุณปรินทรดูเฉาๆ ลงไปเยอะเลยอ่ะ แบบยังไงดี ดูสยองขึ้นกว่าแต่ก่อน =_=;”

  ผมก็ว่างั้นแหละ ถ้ามองเลยผมไปทางด้านหลังอาจจะเห็นพลังงานสิงสถิตแอบมองผมเป็นระยะๆ อยู่หลังต้นไม้ก็ได้ แต่ใครสนกันล่ะ

  “ปล่อยเขาไปเถอะครับ ถ้ารอให้ครบวันไม่ได้ก็ไม่ต้องรอ

  ผมว่าก่อนจะลุกออกจากเก้าอี้เดินลัดเลาะไปตามริมหาดโดยมีพี่ตุลย์เดินขนาบข้าง กับบอดี้การ์ดอีกห้าคนที่แต่งชุดธรรมดาๆ กระจายตัวเดินห่างๆ พวกเรา ทำเหมือนเป็นพวกนักท่องเที่ยวเพื่อไม่ให้รบกวนพวกเราและนักท่องเที่ยวคนอื่นๆ มากนัก

  พิมมม~ รอนิชด้วยยย~”

  เสียงหวานๆ ดังมาจากข้างหลังทำให้ผมต้องหันกลับไปมองก็พบนิชที่กึ่งวิ่งกึ่งเดินมาหา มีพี่ตังเมเดินเคียงข้างกันมา แต่ไม่เห็นมีบอดี้การ์ดคนอื่นๆ เลยแฮะ สงสัยจะปลอมตัวเป็นนักท่องเที่ยวกันล่ะมั้ง

  อ้าว วันนี้คุณปาณไม่ได้มาด้วยเหรอ ผมถามเมื่อนิชเดินมาถึง

  “แหะๆ ไปอยู่เป็นเพื่อนคุณปรินทรน่ะ แล้วนี่กำลังไปไหนกันอ่ะ

  “ไม่ได้ไปไหนหรอก แค่เดินเล่นน่ะ

  “งั้นนิชไปด้วยคนนะ

  “ได้สิ

  พวกเราเดินลัดเลาะริมหาดไปเรื่อยๆ มองนู่นคุยนี่ไปเรื่อยเปื่อย ลมเย็นๆ โชยมากับกลิ่นน้ำทะเลทำให้รู้สึกสดชื่น แดดอาจจะแรงไปสักหน่อยเพราะนี่ก็บ่ายแล้ว พอมองไปรอบๆ ก็เห็นผู้คนพากันเล่นน้ำบ้าง บ้างก็นั่งจิบน้ำดื่มใต้ต้นมะพร้าว หรือแม้แต่เด็กๆ กำลังก่อกองทราย เห็นแล้วผมเลยเดินเข้าไปทัก

  กำลังทำอะไรอยู่ครับ

  ผมนั่งยองๆ โดยมีนิชนั่งอยู่ข้างๆ ยิ้มหวานให้กับเด็กๆ ซึ่งผมนับได้สามคน สงสัยว่าพ่อแม่เขาคงจะมาเที่ยวกันเป็นกลุ่มล่ะมั้ง

  เนเนะกำลังสร้างปราสาททราย~”

  เด็กผู้ชายน่ารักกำลังอธิบายสิ่งที่พวกเขากำลังเล่นกันอยู่ แก้มจ้ำม้ำเชียว หน้าตาดีตั้งแต่เด็กเลยนะเนี่ย ผิวขาวเหมือนลูกผู้ดี ตากลมโต คิ้วได้รูป ปากกระจับสีชมพูเล็กๆ จมูกน้อยๆ มองยังไงๆ โตขึ้นมาคงหน้าตาสะสวยไม่เบา

  สาวน้อยน่ารักจังนะนิชเอ่ยชม

  “ไม่ใช่นะ เนเนะเป็นผู้ชายยย~”

  อ้าว! ไหงชื่อเป็นผู้หญิงล่ะ =_=

  “ใช่แล้วๆ เนเนะเป็นเด็กผู้ชาย

  เด็กสาวคนหนึ่งว่าแล้วใช้ถังพลาสติกใบเล็กตักทรายขึ้นมาก่อนจะเทลงไปในกองทรายของเด็กอีกคน

  ยัยป้อแป้ อย่ามาทำปราสาททรายฉันพังสิ!”

  “ชิ ก็ของอันนาอยากสวยกว่าของป้อแป้ทำไมอ่า

  เด็กหนอเด็ก แต่เห็นแล้วก็น่ารักดีนะ ทะเลาะกันได้น่ารักจริงๆ แต่ว่าแกล้งเอาทรายไปถมใส่ของคนอื่นนี่ก็แสบใช่ย่อยนะ

  แล้วพ่อแม่ของพวกเราอยู่ไหนล่ะพี่ตังเมเป็นฝ่ายถามบ้าง

  “พ่อแม่อันนากับพ่อแม่ของป้อแป้อยู่นู่นนน~”

  เด็กสาวป้อแป้ชี้นิ้วไปทางเก้าอี้ชายหาดหลายตัวที่มีชายหญิงสองคู่กำลังมองมาที่พวกเรา พวกเขาหันมายิ้มให้แล้วหันกลับไปคุยกันต่อ เอ...แต่ว่าพ่อแม่ของเนเนะล่ะ เห็นป้อแป้บอกแค่ครอบครัวของพวกเขาเองนี่

  “แล้วเนเนะล่ะครับผมถาม

  เนเนะไม่รู้ พ่อกับแม่บอกเนเนะว่าให้รออยู่ที่นี่ เดี๋ยวพวกเขาจะกลับไปเอาของที่กรุงเทพแล้วจะกลับมารับเนเนะ อ๊ะ เนเนะยืมห่วงยางหน่อยสิอันนา

  “ได้สิ

  ผมถึงกับนิ่งไปหันไปมองหน้าสบตากับทั้งสามคน เราสี่คนแยกออกมาคุยกันไม่ห่างจากเด็กๆ เท่าไหร่ ผมว่าเรื่องที่เนเนะพูดมันเริ่มแปลกๆ แล้วล่ะ จะมีพ่อแม่คนไหนเขาทิ้งลูกตัวเองไว้ที่นี่แล้วขับรถกลับไปเอาของที่กรุงเทพบ้าง

  พี่ตุลย์ พิมว่าเด็กคนนี้ต้องถูกทิ้งแน่ๆ

  “พี่ก็คิดเหมือนกับพิม ถ้าปล่อยเด็กคนนี้ไว้อาจจะถูกคนอื่นจับตัวไปขายได้ หน้าก็น่ารักอยู่ด้วย

  “ทำไมพวกเขาจะต้องทำกับเนเนะแบบนั้นด้วยล่ะฮะนิชถามขึ้นอย่างสงสัย แต่แววตากลับดูกังวลมากไม่ต่างจากผม

  ก็มีพ่อแม่บางคนที่เลี้ยงลูกไม่ไหวก็เลยเอามาปล่อยไว้ หรือบางทีเนเนะอาจจะเกิดจากพ่อแม่วัยรุ่นก็ได้ ทางญาติอาจจะขอให้เลี้ยงไว้ แต่พอทนไม่ไหวก็เอามาทิ้ง

  พี่ตังเมอธิบายเหตุผลหลายอย่าง ซึ่งผมคิดว่ามันคงไม่พ้นคำสันนิษฐานตามที่พี่ตังเมบอกหรอก ให้ตายสิ ถ้ายังไม่พร้อมจะมีก็อย่าทำให้เขาเกิดมาสิ! ถ้าเขาเกิดมาแล้วต้องเลี้ยงเขาให้ถึงที่สุดไม่ใช่เหรอ!! ไม่ใช่มาทิ้งเขาเอาไว้กลางทางแบบนี้!!!

  “เนเนะ! ใครก็ได้ช่วยเนเนะด้วย!!!”

  เสียงตกใจของเด็กๆ ทำให้ผมต้องรีบหันกลับไปมองทางพวกเขา ก็พบแค่อันนากับป้อแป้ยืนร้องไห้ชี้มือชี้ไม้ไปทางทะเล ผมมองตามไปก็เห็นห่วงยางสีเหลืองลอยอยู่กับร่างของเนเนะที่ตะเกียกตะกายเกาะห่วงยาง

  บ้าเอ๊ย! ไอ้พวกผู้ใหญ่มัวยืนดูอะไรกันอยู่วะ!!

  เร็วเท่าความคิดสองขาผมรีบวิ่งลงไปในทะเลก่อนจะกระโจนลงไปในน้ำ ดีที่วันนี้ผมใส่ผ้าเนื้อบางเบาทำให้คล่องตัวในการว่ายน้ำ ถึงผมจะว่ายน้ำไม่เก่งแต่ผมก็ไม่มีทางยอมให้เด็กตัวเล็กๆ จมน้ำแน่ ถ้าพ่อแม่ของเด็กคนนี้ทิ้งเขาเอาไว้กับทะเลล่ะก็ ผมจะเป็นคนดึงเขาขึ้นมาเอง!!!

  “แค่กๆ

  “เนเนะ!”

  ทันทีที่ไปถึงผมก็รีบคว้าร่างของเนเนะเข้ามากอดเอาไว้ ยกตัวเขาสูงขึ้นนิดหน่อยเพื่อไม่ให้สำลักน้ำด้วยมือข้างเดียว อีกข้างก็แหวกว่ายพยายามกลับเข้าฝั่งถึงแม้ว่ามันจะช้าหน่อยก็เถอะ เผลอแป๊บเดียวเกือบลอยออกไปกลางทะเลแล้วมั้ยล่ะ

  แต่การว่ายกลับเข้าฝั่งเป็นเรื่องยากของผมนิดหน่อย แต่ก็พยายามจนสำเร็จ ผมเห็นร่างพี่ปรินทรวิ่งลงน้ำมาแต่ไกลช่วยประคองผมขึ้นจากน้ำที่ชุ่มตามเสื้อผ้า

  พิม! เป็นอะไรมั้ย!!”

  “พิมไม่เป็นไรครับ แต่เด็กคนนี้

  พอขึ้นมาบนหาดทรายแล้วผมก็อุ้มเนเนะแทนการกอด ดูเหมือนว่าเขาจะสำลักน้ำนิดหน่อยแต่ไม่ได้หมดสติไป พอเขาเห็นผมปุ๊บก็กอดคอผมร้องไห้เหมือนเด็กๆ ที่กำลังตื่นกลัวกับสิ่งที่เพิ่งเจอมากับตัวเอง

  ฮือๆๆ ฮึก ฮือ

  “โอ๋ๆ ไม่เอาไม่ร้องนะคนดี

  ผมลูบหัวลูบหลังเขาอย่างปลอมประโลม ขยับตัวไปมาเหมือนแม่ที่เคยใช้วิธีนี้โอ๋ผมตอนเด็กๆ ผมรู้สึกสงสารเด็กคนนี้ที่ถูกพ่อแม่ใจร้ายปล่อยทิ้งเอาไว้ท่ามกลางทะเลจนอยากร้องไห้ แต่ผมก็ไม่อยากทำให้เด็กคนนี้เห็นจึงกลั้นเอาไว้

  พี่ปรินทรครับ

  ผมหันไปมองเขาที่มองผมด้วยสายตาเป็นห่วง มือผมยังคงลูบหลังเนเนะเบาๆ ไม่มีหยุด เสียงสะอื้นยังคงดังอยู่ข้างหูผม นั่นจึงทำให้ผมตัดสินใจบางอย่าง

  “ว่าไงพิม

  “เด็กคนนี้ถูกพ่อแม่ทิ้งเอาไว้ที่นี่ ตอนที่พิมถามเนเนะเล่าให้พิมฟังว่าถูกสั่งให้รออยู่ที่นี่ แล้วพ่อแม่บอกว่าจะกลับไปเอาของที่กรุงเทพ แค่พิมฟังก็รู้แล้วว่าพวกเขาทิ้งเด็กคนนี้ไว้กับทะเล พิมอยากขอ...

  “ทำตามที่ต้องการเถอะพิม ฉันไม่ห้ามหรอก

  เขายิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน น้ำตาผมไหลออกมาแต่ก็รีบใช้อีกมือเช็ดออกแล้วโผกอดพี่ปรินทรทั้งที่ยังมีเนเนะอยู่ เขากอดผมตอบเบาๆ ก่อนจะพาผมออกเดินกลับที่พัก

  ตกลงว่าพิมจะเลี้ยงเขาเอาไว้เหรอ

  นิชเดินเข้ามาถามแล้วลูบหัวเนเนะเบาๆ สองสามครั้ง

  อืม

  “นิชเองก็จะช่วยดูแลเขาด้วยนะ

  “ขอบใจนะนิช

  “ฮึก ฮือๆ

  ผมกอดเนเนะแน่นๆ แล้วลูบหัวของเขาอย่างถนุถนอม ผมอยากรู้นักว่าพ่อแม่คนไหนกล้าทิ้งเนเนะได้ลงคอ ทั้งๆ ที่เขาก็ออกจะน่ารักบอบบางแบบนี้

  ไม่เอาไม่ร้องนะ เดี๋ยวเรากลับที่พักกัน พี่จะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้

  “ฮึก ฮึก

  เสียงสะอื้นเล็กๆ ของเด็กทำเอาผมใจแป้ว ผมรู้สึกถูกชะตากับเด็กคนนี้ยังไงไม่ถูก แค่เห็นหน้าครั้งแรกผมก็ถูกใจเขาแล้ว ทั้งหน้าตาน่ารัก ดูน่าถนุถนอม ถ้าพ่อแม่เขาไม่ต้องการจริงๆ ผมก็ยินดีจะเป็นแม่ให้เขาเอง

  พี่ปรินทรครับ พิมหายโกรธแล้วนะ

  “จริงเหรอเขาดูท่าทางดีใจเมื่อผมเอ่ยออกไป

  แต่คราวหลังห้ามทำแบบนั้นอีกนะครับ

  “สัญญาด้วยเกียติของมาเฟีย

  “แล้วก็...พิมมีอีกเรื่องหนึ่งที่อยากจะให้พี่ปรินทรช่วย

  ผมพูดไปก่อนจะเอนหัวไปพิงไหล่เขาเล็กน้อยเมื่อเราใกล้ถึงที่พัก คุณปาณที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวรีบเดินเข้ามาหานิชแล้วมองมาทางผมที่อุ้มเด็กคนหนึ่งติดมือมา แต่สายตาของผมตอนนี้มันคงน่ากลัวสุดๆ ไปเลยล่ะ ขนาดคุณปาณยังรีบหลบสายตาที่ผมมองไปเลย

  อะไรล่ะ

  “ช่วยสืบหาพ่อแม่ของเด็กคนนี้ทีนะครับ พิมจะทำเรื่องรับเลี้ยงเขา แล้วก็...อาจจะสั่งสอนอะไรนิดๆ หน่อยๆ สำหรับการที่จะเป็นพ่อคนแม่คนที่ดีให้รู้จักสามัญสำนึกในการรักลูกของตัวเอง หวังว่าพี่ปรินทรจะช่วยพิมได้นะครับ

  “ดะ...ได้ แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าพิมดูน่ากลัวขึ้นนะ =_=”

  “คิดไปเองล่ะมั้งพี่ปรินทร พิมยังปกติอยู่นะ

  พอถึงที่พักผมก็เดินจ้ำอ้าวเข้าไปอย่างไม่รอใครทันที พอเข้ามาในที่พักแล้วผมเดินไปยังห้องน้ำส่องกระจกดูหน้าตัวเอง

 

  อืม...น่ากลัวจริงๆ ด้วย แต่ใครสนกันล่ะ เพราะตอนนี้ผมกำลังโกรธสุดขีดเลยล่ะ!

 

***************************

ดีเลยลูก รับเลี้ยงน้องเนเนะเลย

ม๊านี่สงสารเหลือเกิน ใครมันช่างกล้าทิ้งเด็กได้ลงคอ

มันน่าฆ่าทิ้งนัก! -_-^^

****************************

ตั้งแต่พรุ่งนี้ก็กลับมาอัพวันละสองตอนแล้วเนอะ 

แต่ขอเปลี่ยนแปลงเวลานิดหนึ่ง

ซึ่งไรท์อาจจะมาอัพให้ตอนเย็นๆ

เนื่องจากช่วงนี้ไรท์อาจนอนตื่นสายเพราะอ่านหนังสือ

( การ์ตูน )

555+ แต่ก็รับลองว่าจะมาอัพให้เท่าเดิมนะจ๊ะ

ด้วยรักบ๊องๆ จากไรท์ >3<

*****************************

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}