หมาหน้าเหวี่ยง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เหนือกาลเวลา บทที่ 13 : ท่ามกลางสงคราม

ชื่อตอน : เหนือกาลเวลา บทที่ 13 : ท่ามกลางสงคราม

คำค้น : เหนือกาลเวลา The Timeless Love BNyoung MarkBam JackJea

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 26

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2562 22:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เหนือกาลเวลา บทที่ 13 : ท่ามกลางสงคราม
แบบอักษร

เหนือกาลเวลา บทที่ 13 : ท่ามกลางสงคราม

วันเวลาข้ามผ่านพ้นไปหลายร้อยปีแล้ว แต่หัวใจของพัคจินก็ยังคงเฝ้ารอคอยรักจากองครักษ์อิมอยู่ตลอดเวลา จนความตายมาพรากเราทั้งสองคนจากกันแต่พระเจ้ากลับให้คำสาปกับพัคจินเพื่อรอคอยการกลับมาของหัวใจแห่งรักแท้ขององครักษ์อิมให้ชาติต่อไป

เรื่องราวในครั้งนี้มันเคยเกิดขึ้นมาแล้วและจบลงพร้อมสงครามและเรื่องราวครั้งใหม่นี้ก็กำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้งพร้อมกับสงคราม

“ท่านอิม” พัคจินยืนมองดูใบหน้าของชายหนุ่มที่มาสลบอยู่หน้าบ้านเขาอย่างเป็นปริศนา

“ผมว่าอย่าเพิ่งเรียกว่าท่านอิมเลยดีกว่านะครับ” ยูจินบอกกับคุณลุงของเขา “เขาอาจจะมีคำถามมากมายก็ได้ว่าทำไมเรารู้จักเขา”

“แต่ว่า...”

“เขาเหมือนครับ” ยูจินพยักหน้า “เหมือนมาก เหมือนกับรูปวาดที่ท่านทวดของผมวาดเอาไว้มากๆ”

“...”

“แต่ตอนนี้เรารอได้อย่างเดียวคือรอให้เขาตื่นขึ้นมาเท่านั้น” ยูจินบอก

พัคจินพยักหน้าแล้วนั่งลงบนโซฟาตัวกว้าง เขาเพ่งมองใบหน้าหล่อคมที่เหมือนกับท่านอิมราวกับแกะสลักลงไป แล้วเหตุใดเวลาถึงพาให้เรามาเจอกันช้าขนาดนี้ คำสาปจากความรักจะถูกคลายลงในครั้งนี้หรือไม่

เขากำลังวิ่งไป วิ่งไปในที่ที่ไม่คุ้นเคยเลย ไม่คุ้นตา กลิ่นอะไรบางอย่างคาวๆติดเต็มตัวเขาไปหมด ชุดเสื้อผ้าที่ใส่ก็หนักอึ้งจนไม่สามารถที่จะวิ่งต่อไปไหว แต่เขากลับวิ่งได้ วิ่งไหวเหมือนกับว่าชุดนี้คือส่วนหนึ่งของร่างกายเขา

เขากำลังหาใครบางคน

หาใครบางคนท่ามกลางสงคราม คนมากมายในชุดโบราญกำลังรบราฆ่าฟันกันอยู่ นักธนูยิงใส่คนที่วิ่งไปมาไม่ยั้งมือ ดาบหลายเล่มประกันจนเกิดประกายไฟ กองไฟเผาไหม้ตำหนักต่างๆมากมายจนเกือบเป็นทะเลเพลิง

เขาคนนั้นชื่ออะไรนะ

“ท่านองครักษ์อิม!” เขาหันไปตามเสียงเรียกนั้น เขาเห็นใบหน้านั้นไม่ชัดเพราะควันมากมายที่มาปิดตาเขาเอาไว้

แต่ความรู้สึกของเขาบอกกับตัวเองว่านี่คือคนที่เขาตามหาอยู่ในตอนนี้ เขาจะต้องปกป้องและคุ้มครองคนคนนี้ให้ได้แม้ว่าเขาจะต้องแลกด้วยชีวิตก็ยอม เขาวิ่งเข้าไปหาร่างนั้นทันทีก่อนที่ทุกอย่างจะสาย

“ตื่นได้แล้ว...” เสียงหนึ่งดังก้องกังวาลไปทั่วหัวของเขาก่อนที่เกิดแสงสว่างสีขาวจ้าไปทั่วแล้วเขาก็ตื่นขึ้นมาจากความฝัน

ดวงตาค่อยๆปรับเข้ากับแสงด้านนอก เขามองไปรอบๆเจอแต่เครื่องเรือนที่สวยงามและประดับตกแต่งด้วยข้าวของเครื่องใช้แบบเก่าทั้งหมด เขายังไม่ตื่นจากความฝันหรอกหรอหรือว่าเพราะที่นี่เลยทำให้เขาฝันแบบนั้น

“ตื่นแล้วหรอ” เขาตกใจกับเสียงนั้นเลยทำให้เขาหันไปมองทันที

ใบหน้าหวานของเจ้าของบ้านกำลังมองมาที่เขา แววตากลมโตนั้นบ่งบอกความเป็นห่วงจัดเจนและเหมือนจะมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ภายในนั้นด้วย ดวงตาสีน้ำตาหลุบต่ำลงแล้วมองไปทางอื่น ผิวพรรณขาวละเอียดราวกับน้ำนม ริมฝีปากบางแดงดุจกุหลาบ จมูกโค้งสวยรับกับแก้มใส

เป็นผู้ชายที่สวยมากจริงๆ

“คือว่าที่นี่...”

“คฤหาสน์สีขาว” อีกเสียงหนึ่งดังขึ้น ชายคนนี้ร่างสูงผมยาวเดินเอาน้ำมาวางไว้ให้เขาตรงหน้า “คนแถวนี้เขาเรียกกันแบบนั้น”

“ยูจิน”

“เอ่อ...ขอโทษครับคุณลุง” ชายร่างสูงโดนคนที่หน้าหวานกว่าดุและดูเหมือนว่าคนที่โดนดุจะเด็กกว่าเขาเสียอีก “นายมีชื่อหรือเปล่า”

“มีสิ”

“ฉันชื่อ คิม ยูจิน” ชายร่างสูงแนะนำตัวกับเขา “แล้วนายละ”

“คิมบอม” เขาตอบ “อิม คิมบอม”

เขาหันไปมองทั้งสองคน ดวงตาของทั้งสองคนเปลี่ยนไปราวกับเจอเรื่องประหลาด ชื่อของเขามันประหลาดมากขนาดนั้นเลยหรือยังไงกันนะ

“ทำไมหรอ” เขาถามขึ้น “ชื่อของผมมันไม่เหมือนคนอื่นหรือยังไง”

“เปล่า...เปล่าหรอก” ชายคนที่หน้าหวานกว่าตอบ “ฉันชื่อ พัคจินนะ”

“พัคจินหรอ” เขาเหมือนกับเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนแต่จากที่ไหนนั้นเขาเองก็จำไม่ได้แล้ว “เป็นชื่อที่แปลกดีนะครับ”

“อื้ม”

“แปลกกว่าผมอีก” เขาหันมองชายร่างสูงแล้วยิ้มให้

“ที่นี่เป็นบ้านของคุณลุงพัคจินเขา” ยูจินบอก “นายไม่มีบ้านหรอ”

“ใช่ครับ” เขาลุกขึ้นนั่งดีๆแล้วมองทั้งสองคน “พ่อกับแม่ของผมตายในสงครามเลยเดินเร่ร่อนไปวันๆ”

“ถ้าอย่างนั้นนายมาอยู่ที่บ้านนี้สิ”

“ยูจิน!!”

“มาเป็นคนสวนให้บ้านฉันหน่อย” ยูจินเรียบเรียงเสร็จสรรพ “งานบ้านบางครั้งฉันทำคนเดียวก็ไม่ไหวเพราะต้องไปเรียน”

“แล้วตอนนี้เกิดสงคราม”

“บางวันก็ต้องไปสอบ” ยูจินถอนหายใจแล้วนั่งลงข้างๆเขา “อาจารย์เขาไม่ปล่อยให้นักศึกษาผ่านไปได้ง่ายๆเลยจริงมั้ย”

“ผมไม่รู้ครับ” คิมบอมตอบ “ผมไม่ได้เรียน”

“ไม่เป็นไร” ยูจินยิ้มให้เขา “งานของนายไม่ต้องใช้ความรู้อะไรเลย”

“ว่าแต่เจ้าของบ้านอนุญาติผมแล้วหรอครับ” เขาชำเลืองมองใบหน้าหวานที่มองเราทั้งสองคนอย่างสงสัย

“คุณลุงครับ”

คุณลุงของยูจินถอนหายใจออกเบาๆและช้าๆราวกับว่าอายุของเขากับใบหน้านั้นไม่ใช่เรื่องเดียวกันเลย

“ตกลง”

พัคจินเดินเข้ามาในห้องนอนของตัวเอง เขาออกแรงปิดประตูสีขาวเบาๆแล้วหลับตา สิ่งที่อยู่ในห้องนอนของเขานั้นทำให้เขาต้องหวนย้อนกลับคืนไปเมื่อหลายพันปีก่อนหน้านี้ ตอนนั้นที่เขายังมีองครักษ์อิมอยู่

ดวงตาใสงดงามมองไปที่เตียงขนาดใหญ่ ตรงผนังห้องที่ปิดสนิทด้วยอิฐอย่างดีนั้นมีดาบเล่มหนึ่งแขวนเอาไว้ข้างๆกันมีกล่องใส่รูปภาพที่เขาไม่อยากจะเปิดมันออกมาอยู่ด้วย ไม่ใช่ว่าเขาเกลียด ไม่ใช่ว่าเขาไม่ชอบ ไม่ใช่ว่าเขาลืมเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นไปหมดสิ้นแล้วหากแต่ทุกครั้งที่มองสิ่งของเหล่านี้นั้นกลับทำให้เขาน้ำตาไหลออกมาอย่างบอกไม่ถูก

“ท่านกลับมาหาข้าแล้วจริงๆหรอ” เขามองสร้อยข้อมือที่ท่านองครักษ์มอบให้เขาไว้เมื่อวันเทศกาลของเมือง

คิมบอมมองไปรอบๆสวนขนาดใหญ่ งานแค่นี้เขาเคยทำมาก่อนแล้ว แต่ที่หน้าแปลกใจสำหรับเขานั้นก็คือ สวนนี้ไม่มีร่องรอยของการโดนทำร้ายเลยแม้แต่น้อย อาจจะมีความจริงอยู่บ้างที่ตัวคฤหาสน์นั้นอยู่ไกลจากเมืองเลยอาจจะไม่ค่อยได้รับความเสียหายจากสงครามแต่นี้มันดูปกติดีทุกอย่าง

ปกติจนหน้าขนลุก

คิมบอมมองขึ้นไปบนท้องฟ้าของตัวคฤหาสน์ บนท้องฟ้าเหมือนกับว่ามีอะไรบางอย่างมาปกป้องคุ้มครองบ้านเอาไว้อย่างนั้นแหละ

“คิมบอม” เขาหันไปตามเสียง ใจของเขาคิดว่าอาจจะเป็นเจ้าของบ้านที่เดินมาแต่กลับเป็นหลานชายของเขาเอง

“ครับ”

“นายอายุมากกว่าฉันไม่ต้องพูดเพราะหรอก”

“ไม่ได้หรอกครับคุณเป็นเจ้านายผมนะ” คิมบอมบอก “แม่ผมสอนไว้”

“ตามใจนายก็แล้วกัน” ยูจินถอนหายใจแล้วเดินมาหาเขา “ทำสวนตรงนี้นะแล้วก็เข้าไปพักที่เรือนหลังบ้าน”

“เอ๊ะ”

“ฉันเตรียมเอาไว้ให้แล้ว”

“ผมอยู่ที่นี่หรอครับ”

“ใช่” ยูจินพยักหน้า “เป็นคำสั่งของคุณลุงน่ะ”

“คุณลุง” เขานึกถึงเจ้าของบ้านที่ชื่อพัคจิน “คุณพัคจิน”

“ใช่”

“เขาดูไม่เหมาะกับคำว่าลุงเลยนะครับ” คิมบอมหัวเราะเบาๆ

ยูจินยิ้มไปกับคิมบอมด้วย เขาไม่รู้ว่าจะบอกกับคิมบอมยังไง เพราะเรื่องนี้ต้องให้คุณลุงเป็นคนบอกเองหรือไม่ก็คุณลุงอีกคนที่ชอบมาหาคุณลุงพัคจินเวลามีงานอะไรบางอย่างในบ้าน

“ถ้ามีอะไรสงสัยนายถามฉันได้เลยนะ” ยูจินบอกแล้วเดินจากไป

คิมบอมตั้งหน้าทำสวนต่อไปจนเสร็จ เขาเดินมาล้างมือที่ก๊อกน้ำข้างๆสวน มองดอกไม้สีขาวที่เขาเป็นคนจัดทำมันจนสวยงาม เขาภูมิใจในตัวเองนิดหน่อย วิชานี้เขาได้มาจากพ่อตั้งแต่เด็กแล้วทุกครั้งที่พ่อทำสวนเขาก็จะไปช่วยด้วยเสมอ

เขามองขึ้นไปบนชั้นสูงสุดของคฤหาสน์ ตรงนั้นมีหน้าต่างบานหนึ่งเปิดอยู่ใบหน้าหวานของพัคจินมองออกมา สายตาจับจ้องไปที่สวนหน้าบ้าน รอยยิ้มค่อยๆคลี่ปรากฏขึ้นมา ทุกอย่างดูสดใสไปหมดเมื่อรอยยิ้มนั้นปรากฏขึ้น

ตึกตึก

เขายกมือขึ้นกุมหน้าอกของตัวเองทันทีที่มันสั่น เขาละสายตาจากผิวขาวที่กระทบกับแดดไม่ได้เลย เขาไม่สามารถละสายตาจากรอยยิ้มพิมพ์ใจของพัคจินได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว แต่ดูเหมือนการกระทำของเขาจะถูกจับได้เมื่อเจ้าของคฤหาสน์หน้าหวานมองลงมาที่เขา

ฟู้

น้ำจากก๊อกน้ำฉีดเข้าใส่ใบหน้าและตัวของเขาทั้งตัว เขาหลับตาแล้วรีบหาอะไรมาปิดมันก่อนที่น้ำจะทำเขาตาบอดเสียก่อน

“ย๊า” เขาสบถด่าตัวเองเบาๆ

เมื่อมือของเขาควานหาก๊อกปิดได้สนิทเขาก็มองขึ้นไปเห็นพัคจินหัวเราะเบาๆก่อนจะเดินหายกลับไป เขามองดูตัวเองที่เหมือนลูกหมาตกน้ำ เขาเดินกลับเข้าไปในเรือนหลังเล็กตามอย่างที่ยูจินบอก เขามองเห็นทางออกที่กำแพงด้านหลัง มันเป็นประตูเหล็กที่สลักลวดลายสวยงามราวกับเสกขึ้น แต่มันก็ถูกปกคลุมเอาไว้ด้วยเถาวัลย์มากมายพร้อมกับกุญแจที่ใหม่อย่างบอกไม่ถูก

“แปลกจัง”

เขาคิดออกมาแต่ก็เดินกลับไป ไม่สนใจประตูนั้นอีกเลย เขาเข้ามาในห้องนอนที่ตอนนี้มันอาจจะกลายเป็นบ้านของเขาไปแล้ว เขาอาบน้ำแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงขนาดเล็กแล้วยกมือขึ้นก่ายหน้าผากก่อนจะยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

“คุณลุงหรอ” เขาหัวเราะ “นางฟ้าชัดๆ”

ตกกลางคืน ร่างหนึ่งกำลังเดินลงมาจากชั้นสองมุ่งหน้าสู่กำแพงหลังคฤหาสน์ เขายืนจ้องประตูบานหนึ่งแล้วเปิดมันออก เพียงแค่สร้อยข้อมือของเขาสัมผัสกับกุญแจ จากประตูบ้านเก่าที่ปกคลุมด้วยเถาวัลย์ก็กลายเป็นประตูที่ทำจากเงินสวยงาม เขาออกแรงผลักมันเบาๆแล้วเดินเข้ามาในสวนลับของเขา

ท่ามกลางสงครมแบบนี้จะมีใครรู้มั้ยว่ามีสวนดอกคัตเตอร์อยู่ สวนที่ถูกซ่อนเอาไว้ด้วยคำสาปของตัวเขาเอง เขาเดินผ่านซุ้มประตูที่ตกแต่งสวยงามและนั่งลงที่ม้านั่ง มองไปยังถนนที่ถอดยาวออกไปสู่ทุ่งดอกคัตเตอร์

ดวงดาราเต็มท้องฟ้ากำลังส่องประกายราวกับหิ่งห้อยนับร้อยล้านตัวที่ติดอยู่บนแผ่นกระดานดำ

“บอกข้าทีเถิด” เขาพูดกับเหล่าดวงดารา “ครั้งนี้...เขาจะอยู่กับข้าตลอดไปหรือไม่”

===== คุย กับ ไรท์ =====

ทั้งสองกลับมาเจอกันแล้ว แล้วความรักจะเดินทางต่อไปไหนรูปแบบไหนนะ ต้องติดตามกันนะครับ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น