White hawk

สวัสดีค่ะ ไรท์ไม่เเนะนำตัวอะไรมาก ขออภัยถ้าทำสิ่งใดพลาดไป ติดตามหน่อยเด้อออ

ตอนที่5 อดีตที่เเสนเจ็บปวด2

ชื่อตอน : ตอนที่5 อดีตที่เเสนเจ็บปวด2

คำค้น : ชายาตัวร้าย นิยายวาย White hawk

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2563 18:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่5 อดีตที่เเสนเจ็บปวด2
แบบอักษร

หลังจากที่ผมออกมาเเล้ว ผมก็เดินเที่ยวตลาดด้วยความรู้สึกว่างเปล่าเเละโดดเดี่ยว เเต่ต้องหยุดเดินเมื่อได้ยินเสียงทักเอ่ยขึ้น 

"หนุ่มน้อยผู้โชคดีนี้คือใครกัน?"ชายชราขอทานเงยหน้ามองผมที่กำลังจะเดินมาตรงหน้าพอดี 

"คุณปู่พูดอะไรกันขอรับ คนอย่างข้าน่ะเหรอผู้โชคดี มีเเต่โชคร้ายมากกว่ากระมัง"ผมยอตัวให้เห็นหน้ากับชายชราขอทาน 

"ชะตาของเจ้าถือว่าช่างอาภัพนักเเต่คนที่ตายไปไม่ได้เป็นเพราะเจ้าหรอกหนุ่มน้อยเอย" 

"รู้ได้ยังไง!?"ผมถามด้วยความตกใจ มันเจ็บปวดทุกครั้งที่ฝันเเล้วเห็นภาพนั้นตลอด ชายชราไม่ตอบ 

"หึๆ~มีบางสิ่งบางอย่างมันคือปีศาจที่ชอบความสนุกเเละมีนิสัยซุกซนที่ถูกคำสาปจากผู้เป็นพระบิดาของตนเองมีชีวิตที่เป็นอมตะเเละให้มนุษย์ได้พบกับความซุกซนของปีศาจตนนั้น มันไม่สนใจว่ามนุษย์ที่ตนเองได้ทำสัญญาไว้นั้นจะตายร้ายดียังไงมันขอเเค่วิญญาญเเละความสนุกที่ทำให้ชีวิตมนุษย์ต้องเจ็บปวดเท่านั้น"ชายชราขอทานพูดร่ายยาว 

"เเล้วมันเกี่ยวยังไง?"ผมนี้งงเลยอยู่ดีๆก็ทักเขาเเล้วยังพูดเรื่องเพ้อเจ้อพวกปีศาจอีกต่างหาก 

"เจ้าไม่อยากรู้หรือว่าใครบ้างที่ทำสัญญากับมันเพื่อให้สิ่งที่ปราถนากับเขาเป็นสิ่งสุดท้ายเเล้วเจ้าจะรู้เอง มันจะตามหาใครบางคนเพื่อกินวิญญาญที่เเสนเป็นอาหารอันรสเลิศของมันเเน่นอน มันกำลังจะมาที่นี้เเล้ว จงระวังตัวเองให้ดีหนุ่มน้อยผู้โชคดี"ชายชราขอทานพูดเสร็จก็ล้มลงนอนไปทันที ผมสะดุ้งทันทีเมื่อชายชราล้มลงเเต่พอดูลมหายใจที่เข้าออกทางจมูก ยังหายใจอยู่ผมเดินออกไป เเล้วเดินไปซื้อซาลาเปามาห้าลูกเเล้วเดินไปที่ชายชราคนนั้นเเต่กับไม่เห็นใครอยู่เเล้ว 

"เหี้ย!!!"ผมร้องลั่น คนที่เดินไปมาหันมามองผมด้วยสายตาตกใจก่อนจะหันกับไป 'เย็ดเเม่งผีหลอกกูเหรอว่ะเนี้ย'ผมรีบลืมเรื่องทุกอย่างที่เห็นไปทันทีเเต่คนมันลืมกันไม่ได้อ่ะ ฮือ~กูกลัวT^T 

ทางฝั่งจวนตระกลูหยาง 

หลังจากที่ทุกคนภายในจวนมานั่งกันพร้อมหน้าเเล้วเเต่กับมีเพียงบุคคลหนึ่งที่ไม่มา นั้นก็คือหยางซื่อหลาน เเละยังสร้างความเเปลกใจให้เป็นอย่างมากถ้าท่านเเม่ทัพมาทีไรหยางซื่อหลานต้องมาทุกครั้งไปเเต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิม หยางซื่อหลานไม่มาทานข้าวด้วย 

"เจ้าเห็นลูกซื่อหลานของข้าบ้างไหม?"ฮูหยินเอ่ยถามคนรับใช้ 

"บ่าวเห็นนี้ในห้องครัวขอรับ"พ่อครัวประจำจวนเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นเเล้วยื่นกระดาษให้ ฮูหยินไม่ได้ว่าอะไรเเต่สายตาของนางกับไปเห็นคำว่า'เพราะข้าคนเดียว'นางไม่เข้าใจว่าหมายความว่าอะไรกัน!?เเต่นางไม่ได้สงสัยเเต่อย่างใด 

"หื้ม?"คนในโต๊ะมองอาหารอย่างเเปลกใจ ยกเว้นท่านเเม่ทัพที่ยังนั่งหน้านิ่งิยู่เหมือนเดิมที่ไม่เเสดงอาการใดๆออกมา หน้าตาอาหารที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อนเเถมยังส่งกินหอมน่ากินอีกด้วย 

"ใครเป็นคนทำ?"เสี่ยวเหว่ยเอ่ยถามขึ้น ตามองไปที่พ่อครัวประจำจวน 

"คุณชายซื่อหลานเป็นคนทำขอรับ" 

เคร้ง! 

เฉินห้าวหนานที่กำลังตักชิมอยู่นั้นถึงกับทำตะเกียบตกพื้น ทุกคนภายในห้องหันมามองเป็นตาเดียวกัน 

"ประทานโทษพอดีข้ามือลื่นไปหน่อย"เฉินห้าวหนานหันไปขอตะเกียบใหม่ 

"ไม่ยักจะรู้ว่าท่านเเม่ทัพจะซุ่มซ่ามอย่างนี้"เสี่ยวเหว่ยพูดขึ้น 

"หึ!คนเราย่อมผิดพลาดกันได้อยู่เเล้ว"เฉินห้าวหนานสำเหลียงหางตามอง ก่อนทั้งสี่จะลงมือทานข้าวต่อเเต่ต้องชะงักหยุดกินไปอีก 

ปัง! 

"โอ๊ยยยย!!!วันนี้ข้าจะได้กินข้าวไหมเนี้ยเห้ย!"นายท่านกับฮูหยินตะโกนออกว่าพร้อมกัน 

"เเย่เเล้ว!เเย่เเล้ว!เเย่เเล้วเจ้าค่ะ!!!"ข้าวิ่งตะโกนเข้ามาภายในที่ทุกคนกำลังทานอาหารอยู่ 

"อะไรของเจ้าตะโกนเสียงดังไปได้!เรามีเเขกอยู่นะ"ฮูหยินเอ่ยตำหนิข้า ข้าเบิกตากว้างเมื่อเห็นคนที่ไม่ควรจะมาอยู่มานั่งรวมโต๊ะด้วย นั้นก็คือ...ท่านเเม่ทัพ เเต่ตอนนี้มันไม่ใส่เรื่องสำคัญสำหรับข้า 

"เเฮ่กๆ...คะ...คือว่า...เเฮ่กๆ"ข้าหอบหายใจเเรงๆ 

"เอ๊ะ!เจ้านี้อะไร มีอะไรค่อยๆพูดสิข้ารอฟังได้ตลอดล่ะ"ฮูหยินนั่งกินอย่างใจเย็น โดยไม่รู้เลยว่าลูกชายสุดที่รักของนางหนีออกจวนไปเเล้ว!!! 

"คือว่า...อึก...ฮือๆๆๆๆ"ข้าพูดไม่ออกเเล้วก็ร้องไห้ออกมาไม่อายใคร ทุกคนงงที่อยู่ดีๆรีบวิ่งมาเเล้วก็ร้องไห้อย่างไม่รู้สาเหตุ 

"เจ้าจะร้องไห้เพื่ออะไร?"เฉินห้าวหนานถามเสียงเรียบไม่เเสดงถึงอารมณ์ใดๆ 

"อึก...ฮือๆๆ...ซูดดด~...คะ...คุณชายไม่ได้อยู่ที่ห้องเจ้าค่ะ!....อึก...ฮือๆๆๆ...ซูดด~ข้าหาทั่วจวนเเล้วก็ไม่พบเจ้าค่ะ!....ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆ"ข้าพูดเสร็จก็ปล่อยโฮทันที  

"เจ้าว่าอะไรนะ!?"ทั้งสามคนพูดพร้อมกันอย่างใจร้อนเเต่กับมีคนที่นั่งนิ่งไม่สนอะไรทั้งนั้น 

'หึ!น้องชายที่รักของข้าอุตส่าห์รักเจ้าเเทบเป็นเเทบตาย พอน้องข้าเป็นไรไปไม่เคยมาหาสักครั้งพอตัวเองป่วยน้องข้าก็อุตส่าห์ไปเยี่ยม ไอ้คนไร้หัวใจไม่พอยังไม่รู้จักบุญคุณอีก!'เสี่ยวเหว่ยเเอบด่าเฉินห้าวหนานในใจ 

"ซื่อหลานลูกเเม่ โอ้~"ฮูหยินเป็นลมเเต่โชคดีที่นายท่านรับไว้ท่าน 

"ท่านเเม่ทัพประทานโทษด้วยที่ทำให้เกิดเรื่องเเบบนี้ ข้ากับเสี่ยวเหว่ยจะออกไปตามหาซื่อหลานส่วนท่านเเม่ทัพไม่ทราบว่าจะกลับเลยรึไม่?"นายท่านเอ่ยถามเฉินห้าวหนาน ส่วนตอนนี้ข้าก็นั่งร้องไห้ เเต่ตากับส่งสายตาอาฆาตเเค้นไปให้พวกคนใช้กลุ่มเด็กใหม่ที่นินทาต่อว่าเเละทำให้คุณชายร้องไห้เเถมยังหนีไปอีกเด็กใหม่ที่เห็นสายตานั้นก็รีบหลบกันพัลวัน 

"เดี๋ยวข้าดูเเลฮูหยินให้ท่านเเทนก่อนก็ได้สักพักเดี๋ยวฮูหยินก็ตื่นเเล้วล่ะ พวกท่านรีบไปเถอะ เดี๋ยวว่าที่ชายาของข้าจะเป็นอะไรไปซะก่อน"เฉินห้าวหนานพูดออกมาโดยไม่รู้ตัวทำเอาคนที่อยู่ในห้องอึ้งไปตามๆกัน เป็นไปไม่ได้พวกข้าหูฝาดไปใช่หรือไม่ไม่มีทางที่ท่านเเม่ทัพจะยอมเเต่งอยู่เเล้วทำไมถึงยอมเเต่งได้ล่ะ นี้เกือบเป็นความคิดของทุกคนที่อยู่ในห้องนั้น 

"หวังว่าเจ้าคงจะดูเเละว่าที่ชายาของข้าได้นะเสี่ยวเหว่ย"เสี่ยวเหว่ยขบกรามเเน่นไม่ตอบอะไรก่อนจะเดินจากไปพร้อมนายท่าน 

"เจ้า"ข้าสะดุ้งเเล้วมองไปที่ท่านเเม่ทัพ 

"ข้ารึเจ้าค่ะ?"ท่านเเม่ทัพพยักหน้าเล็กน้อย 

"เหตุการณ์"ข้างงอะไรนะท่านว่าอะไร อะไรคือเหตุการณ์ข้าทำสีหน้างุนงง 

"....."ท่านเเม่ทัพเพียงมองข้าเป็นการกดดัน ทำให้ข้าเรียบเรียงได้บ้าง 

"อ้อ!ได้เจ้าค่ะ เเต่..." 

"เเต่อะไร?"ข้าหันไปมองกลุ่มเด็กใหม่ที่เป็นต้นเหตุ 

"ต้องให้พวกนางเล่าด้วยเจ้าค่ะ เพราะต้นเหตุมาจากพวกนาง 

"อืม"หลังจากนั้นข้าก็เล่าหมดเปลือกโดยมีกลุ่มเด็กใหม่กับคนรับใช้เป็นพยานที่เห็นเหตุการณ์ด้วย 

"ไปซะ"เฉินห้าวหนานโบกมือเป็นเชิงไล่ให้ออกไปก่อนที่จะจมกับความคิดของตนเอง 

'เจ้าต้องเจออะไรเเบบนี้บ่อยสินะเเต่ไม่ยักจะรู้ว่าเจ้าจะร้องไห้เป็นด้วย หึ!พอเขาคิดกับตัวเองในใจทำให้เขาคิดถึงใบหน้าสวยที่น้ำตาอยู่ถ้าเขาทำให้ร้องไห้อยู่ใต้ร่างเขาจะเป็นยังไงนะ' 

กึก! 

เขาหยุดความคิดนั้นลงทันที 

"เจ้าคิดบ้าอะไรของเจ้ากันเฉินห้าวหนาน ไร้สาระจริงๆ คนที่ข้ารักต้องเป็นเฟยหลงไม่ใช่เจ้าสิ"ว่าเเล้วเขาก็นึกถึงซื่อหลานที่คอยติดตามเขาต้อยๆไม่สนคำนินทาใดๆจากคนอื่น  

'เจ้านี้มันหน้าด้านจริงๆ'ร่างสูงหันไปต่อว่าร่างบางที่เดินตามเขาไม่หยุด 

'ท่านควรชินได้เเล้ว ไม่ว่าท่านจะไปไหนข้าจะเป็นคนที่ตามท่านไปตลอดเอง ถ้าท่านคิดว่าท่านอยู่คนเดียวท่านก็ยังเหลือข้านะ^^"ร่างบางยิ้มสดใสให้ร่างสูงเเต่ร่างสูงไม่รู้สึกอะไรกับพวกนั้นเลย 

ทางฝั่งของหยางซื่อหลาน 

"เฮ้อ~เบื่อจริงๆเลย"ผมบ่นพึมพำเดินมาเรื่อยๆ 

"กลับบ้านดีกว่า"ขณะที่ผมกำลังจะเดินกลับบ้านนั้นกับเห็นคนมุงดูอะไรสักอย่าง ภาพที่ผมเห็นคือภาพชายวัยกลางคนอ้วนทุ้มกำลังตีหมาอยู่เเต่กับไม่มีใครไปช่วยมัน ผมเดินเขาไปในนั้นเเต่กับมีมือใครบางคนดึงเเขนผมไปก่อน 

"เจ้า!"ผมเงยหน้ามองคนที่จับเเขนผมอยู่เเตาก็เจอกับ... 

"ทะ...ท่านพี่!!!"ผมร้องออกมา หน้สผมซีดทันที 

"ไม่ทราบว่าท่านมาทำอะไรที่นี้รือ?"ผมถามหน้าซื่อๆ เสวี่ยเหว่ยมองผมนิ่งๆ 

"ออกมาทำไม!?"เสี่ยวเหว่ยตะโกนใส่หน้าผม ผมเงียบ 

เพี้ยะ! 

ผมสบัดมืออกเมื่อมืออีกข้างที่ว่างของเสี่ยวเหว่นกำลังจะมาลูบหัวผมเเต่ผมไวกว่าลยปัดออกทันที เสี่ยวเหว่ยได้เเต่ยืนอึ้งนิ่งๆ 

"อ้ะ!ขอโทษด้วยท่านพี่"ผมตั้งสติได้ก็รีบเอ่ยขอโทษทันที 

"ท่านพี่จะข้าได้ยังไงเมื่อข้าใส่หน้ากากอยู่เเท้ๆ-3-"ผมยู่ปากใส่ 

"หึๆก็หน้ากากที่เจ้าใส่อยู่มันคือของขวัญที่ข้าให้เจ้านี้น่า"เสี่ยวเหว่ยยืนมือว่าขยี้หัวผม 

"หยุดขยี้หัวข้าได้เเล้ว"เสี่ยวเหว่ยยิ้มบางๆก่อนที่ผมจะเอ่ยขออะไรบางอย่างจากเสี่ยวเหว่ย 

"ท่านพี่" 

"หื้ม?" 

"ท่านช่วยเอาหมาตัวนั้นที่โดนตีอยู่ให้ข้าได้หรือไม่ ข้าอยากเลี้ยงมัน"ผมส่งสายตาอ้อนวอนให้ท่านพี่ 

"ได้อยู่เเล้วเพื่อน้องรักของข้า ข้าทำได้ทุกอย่าง"เสี่ยวเหว่ยขยี้ผมของผมอีกครั้งก่อนที่จะเดินเข้าไปห้าม ผ่านไปสักพักพี่ก็อุ้มลูกหมาตัวหนึ่งที่โดนตีอาบเลือดมาให้ผม ผมมองมันอย่างตกใจเมื่อมีภาพๆหนึ่งไหลเข้ามาในหัวของเขาอย่างรวดเร็ว 

"อ้าว!พวกเข้าอยู่นี้เอง ข้าหาตั้งนานกลับบ้านเราได้เเล้ว"ท่านพ่อเดินมาหาผมกับท่านพี่ที่ยืนอยู่ 

"ขอรับท่านพ่อ"เสี่ยวเหว่ยเป็นคนตอบรับ 

"เสี่ยวเหว่ยนั้นเจ้าไปเอาหมาที่ไหนมามันไม่ตายไปเเล้วรือ?"ท่านพ่อเอ่ยถามเสี่ยวเหว่ย 

"ยังขอรับเเค่บาดเจ็บนิดหน่อย" 

"ซื่อหลานกลับบ้านเถอะ ซื่อหลาน!ซื่อหลาน!!!"ท่านพ่อเชย่าตัวผมให้รู้สึกตัวเเต่ตอนนี้หัวผมอื้อไปหมด 

"นัว..."ผมเอ่ยชื่อเรียกนั้นเบาๆ ภาพทุกอย่างที่ไม่อยากเห็นอีกกับไหลเข้ามาเรื่อยๆ เขาน้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว 

"ซื่อหลาน!ซื่อหลาน!"เสี่ยวเหว่ยตะโกนเรียกชื่อน้องชายตนเองที่ร้องไห้ออกมาโดยไม่รู้สาเหตุ น้องชายของเขาไม่ร้องไห้ง่ายขนาดนี้ 

"อ้ากกกกกกกกกก!!!!!!!!"ผมร้องตะโกนออกมาก่อนที่ภาพจะดับวูบ เเละผมก็รู้สึกอุ่นผมซุกหาที่อุ่นนั้นก่อนจะหลับไปอีกครั้ง 

 

 

Hi~เป็นยังไงบ้างค่ะสนุกไหม ถ้าสนุกละก็ช่วยเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะเจ้าค่ะ  

อยากรู้จักเล้วสิว่าใครกันนะที่ให้ความอบอุ่นเเก่ซื่อหลานของเรา อยากรู้ก็ติดตามกันด้วยนะเจ้าค่ะ เจอกันวันศุกร์คร้าาา~ 

ราตรีสวัสดิ์🌃 

TrueMoney Wallet : 0617375567 (ให้หรือไม่ให้แล้วแต่เลยจ้าไม่ต้องมากก็ได้ถ้าใครจะให้แค่5บาท1บาทไรท์ก็ดีใจมากแล้ว) 

ความคิดเห็น