cynthia

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Librafé 26 [ เรียนต่อ ]

ชื่อตอน : Librafé 26 [ เรียนต่อ ]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 107

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2562 04:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Librafé 26 [ เรียนต่อ ]
แบบอักษร

Librafé 26

“พี่แชงคะ... ลิซมีอะไรจะบอกค่ะ”

นี่คือคำพูดของเด็กน้อยที่น่ารักของฉัน หลังจากผ่านวันนั้น วันที่ฉันเข้าไปพบแม่ของเธอ

และถูกยื้อการแต่งงานด้วยการให้น้องไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ ฉันไม่มีสิทธิอะไรที่จะไปขัดขวางการเติบโตที่ดีของคนที่ฉันรักได้

ฉันยอมให้เธอไปแบบไม่ค้านอะไร เราไม่ได้พูดเรื่องนี้กันอีกจนกระทั่ง น้องเข้ามาหาฉันที่ร้านแล้วเกริ่นนำคำพูดด้วยประโยคที่ฉันรู้ดีว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น

“ค่ะ”

นี่คือคำตอบรับคำเดียวที่ฉันส่งไป ก่อนจะนั่งนิ่งราวกับหมดแรงทำอะไรไปในทันที

“พี่แชงโกรธลิซหรอคะ ลิซยอมรับนะว่าลิซก็อยากไป ลิซอยากไปเปิดโลกให้กับตัวเอง แต่ลิซก็ยังอยากอยู่กับพี่แชงนะคะ ลิซยังรักพี่แชงเหมือนเดิม”

“พี่เข้าใจ... และพี่จะไม่ห้ามอะไรเราเลยถ้ามันจะทำให้เราโตขึ้น”

“พี่แชงจะรอลิซมั้ย”

“รอสิ่คะ พี่จะรอจนวันที่ลิซกลับมาหาพี่ หรือว่าลิซจะไปมีคนใหม่พี่ก็ไม่ว่านะ พี่ตามใจลิซเลย”

“พี่แชงอย่าพูดแบบนี้สิ่ พี่ดูถูกความรักของลิซนะ”

“ไม่ค่ะ พี่พูดจริงๆนะ ถ้าการที่ลิซไปที่ดีๆ ได้เจอคนที่ดีกว่า พี่จะไม่รั้งลิซไว้เลย เพราะการที่พี่เห็นลิซมีความสุข พี่ก็มีความสุขแล้ว”

“พี่แชง... ลิซรักพี่ ลิซสัญญาว่าลิซจะตั้งใจเรียนแล้วกลับมาหาพี่ให้เร็วที่สุด”

“ค่ะ พี่จะเชื่อลิซ”

“ลิซรักพี่แชงนะคะ”

“พี่ก็รักหนูค่ะ”

และแล้ววันที่เราสองคนต้องห่างกันก็มาถึง พ่อแม่ของลิซมาส่งที่สนามบิน แล้วร้องไห้กันยกใหญ่เพราะตั้งแต่เกิดมานี่เป็นครั้งแรกเลยที่พวกเขาแยกกัน

ส่วนฉันก็ได้แต่ร่วมวง ยืนมองเธอด้วยใจที่โหยหา ไม่รู้สิ่ ฉันกลัวนะ กลัวว่าวันนึงลิซจะเปลี่ยนไป

ฉันกลัววันเวลา และระยะทางที่ห่างกันของเรา มันนานมากเลยนะ ที่ลิซไปอยู่ที่นั่น ถึงตอนนั้นน้องอาจจะลืมฉันไปแล้วก็ได้

“พี่แชง...”

ฉันแอบปลีกตัวออกมายืนอยู่ตรงมุมเล็กๆมองดูผู้คนเดินไปมา บางคนมีสีหน้ายิ้มแย้มราวกับจะได้กลับบ้าน ได้เจอผู้เป็นที่รัก บางคนก็ดูหงอยๆ เหมือนกับผู้เป็นที่รักพึ่งแยกไป

สงสัยฉันจะออกมานานไปจนลิซต้องเดินมาหา

“คะ”

“ทำไมมายืนตรงนี้คนเดียวล่ะคะ”

“ออกมาสูดอากาศนิดหน่อยค่ะ พี่ว่าจะเข้าแล้วล่ะ พอดีลิซมา”

“พี่แชงคะ... เชื่อใจลิซนะ”

“ค่ะ... พี่จะรอนะ”

“ลิซจะมีแค่พี่คนเดียว ขอแค่พี่รอ แล้วอีกไม่นานเราจะได้อยู่ด้วยกัน”

“ค่ะ คนเก่งก็ตั้งใจเรียนนะคะ ห้ามดื้อ รู้มั้ย”

“รักพี่แชงมากๆเลยค่ะ”

“เหมือนกันค่ะ”

แล้วก็ถึงเวลาที่เราต้องจากกัน น้องขึ้นเครื่องไปแล้ว ฉันลาพ่อแม่ของลิซ แล้วแยกตัวออกมานั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ฉันยังคงอยู่ในสนามบิน ฉันยังคงนั่งคิดถึงเจ้าเด็กตัวแสบที่เข้ามาปั่นป่วนในชีวิตฉัน

อา... ฉันคิดถึงเธอจัง

อีกตั้งนานนะ กว่าจะได้พบกันอีก

.

.

.

แต่ไม่นานเกินรอ เพราะใจฉันมันอยู่ไม่สุขแล้ว ตั้งแต่ที่ลิซไปเรียนต่อ เวลาก็ล่วงเลยมาถึงหนึ่งเดือนแล้ว

เรายังคงคุยกันบ้างเป็นครั้งคราวด้วยเวลาที่ห่างกัน เธอนอนฉันตื่น เธอตื่นฉันหลับ อะไรประมาณนั้น แต่ทุกครั้งที่ได้คุยกัน เรายังสัมผัสได้ถึงความรักและความคิดถึงอยู่เต็มหัวใจ

และวันนี้ฉันเอง ที่ทนกับความทรมานนี้ไม่ไหว จนต้องจองตั๋วเพื่อบินไปหาเจ้าเด็กน้อยนั่นให้รู้เรื่องรู้ราว

ฉันฝากงานที่โรงแรมกับเจน ส่วนที่ร้านก็ให้ผู้ช่วยคอยจัดการแทน ส่วนฉันก็มุ่งหน้าสู่อเมริกา ฉันจะไปหาลิซ ด้วยตัวฉันเอง

การไปอเมริกาของฉัน ค่อนข้างง่ายเพราะฉันขอวี่ซ่าและได้ไปบ่อย ไปเที่ยวบ้าง ไปทำธุระบ้าง ไปเทคครอสเรียนสั้นๆบ้าง ไม่เคยมีปัญหาอะไร ไปกลับตรงเวลาเสมอ ประวัติไม่ด่างพร้อย

ตอนนี้ฉันยืนอยู่แผ่นดินที่ครอบคลุมไปด้วยอากาศที่หนาวเหน็บแล้ว แต่ไม่มีใครรู้ นอกจากเจนและคนในร้าน

แม้แต่ลิซ ก็ไม่รู้ ใช่... ฉันตั้งใจจะมาเซอร์ไพรส์แฟนตัวเอง ถ้ายัยเด็กนั่นแอบมีกิ๊ก ก็ถึงคราวตายได้เลย

เอาล่ะ ฉันดูที่อยู่ในมือของตัวเอง ที่น้องเคยบอกไว้ มันไม่ไกลจากที่นี่นัก เดินไปก็ได้ เพราะอากาศเหมาะแก่การขยับตัวมาก มิเช่นนั้นจะแข็งตายแน่ๆ

หรือจะขึ้นบัสก็ได้ แต่เดินเล่นกินลมชมวิวก็น่าสนุกดี ฉันเลยเลือกที่จะเดินมากกว่า

จนในที่สุดฉันก็มาถึงหน้าที่พัก ที่น้องอยู่ มันเป็นเหมือนบ้านพัก ที่เขาปล่อยให้เช่าสำหรับนักเดินทาง แต่น้องจองและจ่ายล่วงหน้าไปเป็นปีๆเลย เพราะที่นี่น่าอยู่ แล้วก็ปลอดภัย สิ่งอำนวยความสะดวกก็ครบครัน

หวังว่าเธอจะอยู่นะ ยัยตัวแสบ

ฉันโทรเข้าเบอร์ของน้องทันที เจ้าตัวเคยให้ไว้ ทั้งที่อยู่ เบอร์โทร แม้แต่รหัสตู้เซฟที่นี่ เธอยังบอกฉันเลย คงจะกลัวตัวเองลืมแล้วเปิดไม่ได้ล่ะมั้ง

“Hello”

“Hi baby”

“...”

“...”

“พี่แชง?”

“ใช่ค่ะ คิดว่าใครล่ะคะ”

“พี่แชง!!!”

“โอ้ย เบาๆ หูจะแตก”

“พี่แชงโทรมาจากไหนคะ”

“จากหน้าบ้านของเราไงคะ”

“หน้าบ้านลิซหรอ... พี่แชงมาหาลิซหรอคะ!!”

“ใช่ค่ะ อยู่มั้ยคะ”

“กรี้ดดดดด พี่แชงง ฮรือออ ลิซคิดถึงพี่แชงมากเลย ฮึก...”

“โอ๋ๆ เด็กน้อย งอแงจังเลย ตกลงอยู่ไหนเนี่ย พี่ยืนรอนานแล้ว”

“ทำไมพี่แชงมาไม่บอกกันก่อนล่ะคะ”

“บอกก็ไม่ตื่นเต้นสิ่คะ”

“งั้นก็โชคดีเลยค่ะ พี่แชงต้องรอก่อน ลิซยังไม่เลิกคลาส”

“แง่ะ พี่ต้องรอลิซกลับมาอีกหรอคะเนี่ย”

“ใช่ค่า อีกแปปนึง เดินไปหาอะไรกินก่อนมั้ย ของเยอะรึเปล่า โยนเข้าไปในรั้วบ้านลิซก็ได้”

“ทุเรศแล้ว เห็นกระเป๋าพี่เป็นใบละห้าร้อยรึไงยัยตัวแสบ”

“ฮ่าๆ รอก่อนน้าที่รัก คิดถึงจังเลย”

“งั้นเดี๋ยวพี่ไปหาของกินก่อน รีบกลับมาด้วยล่ะ”

“ค้าบผม แค่นี้ก่อนนะคะ”

“ค่า”

ฉันว่าแผนการนี้ไม่โอเคกับฉันสักเท่าไหร่ มาในตอนที่เจ้าตัวไม่อยู่บ้าน ต้องแบกกระเป๋าลากใบโตตะลอนๆไปหาอาหารกิน หนักก็หนัก รุงรังอีก โอ้ย ฉันจะบ้าตาย

“พี่แชงจ๋าาาาา”

หลังจากไปกินอาหารแล้วกลับมายืนรอเจ้าเด็กแสบอยู่หน้าบ้าน ยืนจนต้องนั่งรออยู่ตรงหน้าบรรได ไหนว่าแปปเดียว นี่มันกี่ชั่วโมงแล้วเนี่ย

แล้วสุดท้าย เสียงเรียกหวานๆยานคางก็ดังมาตามทางเดินจนได้ ก่อนที่เธอจะกระโดดกอดฉันเสียแน่นเลย

“คิดถึงจังเลย”

“คิดถึงพี่แชงเหมือนกัน ฮื่อ จะมาอยู่กี่วันคะ เข้าบ้านก่อนค่ะๆ เดี๋ยวลิซถือให้”

“อืม... ว่าจะอยู่สักปีสองปี พอจะไหวมั้ยคะ”

“อย่าอำลิซแบบนี้สิ่คะ คนมันดีใจเก้อนะ”

“พี่พูดจริงๆค่ะ”

“หืมม พี่แชง”

“พี่มาเรียนต่อเหมือนกันค่ะ ว่าจะเอาไปใช้บริหารงานที่โรงแรมด้วย”

“แงงงง ที่รักจ๋าาาา”

“อารายอีตัวแสบ”

“ไหนๆก็มาแล้ว เรามาบริหารร่างกายกันหน่อยดีมั้ยคะ เราคอลกันเพื่อทำเองมานานแล้วน้า อยากให้อีกคนทำให้บ้าง”

“พี่มาเพื่อการนี้เลยล่ะค่ะ คิก”

“ร้ายขนาดนี้ ลิซจะจัดให้หนักเลย”

“ไม่กลัวค่ะ แน่จริงก็มาเลย”

“คืนนี้ไม่ได้นอนแน่ค่ะแชยอง”

“เจ็ทแล็กพอดีค่ะ ไม่นอนก็ได้ อิอิ”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น