@Alicorn

รับฟังคำติของรีดเดอร์ทุกคนนะคะ 1 เม้น = 1 ล้านกำลังใจ💓💓 @Alicorn🦄

ชื่อตอน : บทที่ 47. เคมี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2562 21:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 47. เคมี
แบบอักษร

Bad of love : รักแลกเลว

Episode 47 เคมี

. . .

เข้าสู่วันที่สามในโรงพยาบาลสีขาว

หล่อนแทบจะไม่ได้ไปที่ไหนเลย นอนหมกตัวอยู่ในห้องและร้องไห้คนเดียวเงียบๆ

มีครอบครัวรวมถึงกุญแจฟาแวะเวียนมาหาทุกวัน พร้อมกับขนมผลไม้ที่เอามาให้หล่อนกิน

สาวเจ้ามักฝืน.. ทำเหมือนกับว่ามีความสุข ยิ้มแย้มตลอดเวลา แต่ภายในบีบรัดกันแน่นจนเจ็บปวดช้ำ

อย่างวันนี้ วันที่หล่อนต้องทำเคมีบำบัด(คีโม)เป็นวันแรก

ทุกคนในครอบครัวเข้ามาให้กำลังใจกันไม่ห่างหาย

ขึ้นชื่อว่าเคมี.. ยอมมีผลเสียอยู่แล้ว

อันที่จริงไม่ต้องอยู่โรงพยาบาลตลอดเวลาก็ได้ แต่ร่างกายของหล่อนอ่อนแอและพร้อมที่จะเข้าห้องฉุกเฉินได้ทุกเมื่อ เพราะงั้นเลยต้องอยู่ที่นี้ตลอด ใกล้มือหมอกว่า

ทั้งที่ให้ยาลดไข้ตลอดเวลา มันก็ไม่ได้ช่วยให้ดีขึ้นเลยสักนิด

"ทำเคมีบำบัดก่อนนะครับ" หมอวัยกลางคนบอก ทุกคนได้แต่พยักหน้าตอบรับเท่านั้น ก่อนร่างของกุญแจซอลจะถูกเข็นออกจากห้องพักฟื้นของตัวเอง

เคมีบำบัดครั้งแรก..

หรือคีโมครั้งแรก...

ทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยดี เวลาผ่านไปไม่กี่วันกุญแจซอลก็มีอาการที่ดีขึ้น หล่อนเดิน วิ่ง กอดลูกชายได้แน่น

ทว่า...

"ซอล.." ร่างที่สูงกว่ากำลังหวีผมให้หล่อนต้องขะงัก ผลกระทบจากการทำคีโมทำให้ผมหล่อนร่วงออกมาเป็นเกาะเป็นกำ

คิงค่อยๆหวีด้วยหัวใจที่เบาหวิว ยิ่งหวีบ่อย ผมก็ยิ่งหลุดออกมาบ่อยและเยอะมากเท่านั้น

"............." หล่อนเงียบ แล้วเลื่อนฝ่ามือมาลูบผมตัวเองเบาๆ ก่อนจะมีเส้นผมจำนวนหนึ่งติดมากับมือหล่อน

"ถ้าเราตัดผมสั้นอาจจะไม่ร่วงนะ! ลองไหม!?" คิงเสนอความคิดเห็นในแบบที่เขาคิดได้ ซึ่งสาวเจ้ารู้ดี ว่าต่อให้ตัดบนเหลือเท่าติ่งหูมันก็จะร่วงแบบเดิม

"..............."

"คิงจะให้ช่างมาตัดให้ วันนี้เลย" เขายิ้มให้กำลังใจหล่อน แม้ทุกวันเขาจะหลั่งน้ำตาคนเดียวในห้องน้ำเงียบๆ

แต่พอมาอยู่กับหล่อน คิงก็กลายเป็นคนที่เข้มแข็งเสมอ

แน่นอน คิงรัก รักแค่กุญแจซอลคนเดียวมาตลอด ในคำว่ารัก ก็ยังทำหล่อนเสียใจมาเสมอโดยที่ไมายั้งคิด

"คิง..."

" ! "

สาวเจ้าเอ่ยชื่อคนรักมาเบาๆ ทำคิงหูผึ่งรอฟังคำพูด หลายวันมาเธอไม่ยอมคุยกับเขาสักคำ กระทั่งวันนี้ ที่พึ่งจะเอ่ยปากพูดชื่อเขามาเป็นครั้งแรก

ยอมรับ! กุญแจซอลเองก็อดทนมานาน รู้ตัวว่าอาจตายวันตายพรุ่ง เพราะงั้นหล่อนถึงยอมพูดกับคิงออกมาซะจนได้

"ตัดให้ซอลสิ"

"ได้สิ! ถ้าซอลอยากให้คิงตัดให้!" คิงตอบพร้อมยิ้มกว้างที่ระบายออกมา ในขณะที่กุญแจซอลยังเฉื่อย รอยยิ้มยังไม่ปรากฏให้เห็นสักเท่าไร

ตกเย็นวันนั้นคิงกลายเป็นช่างตัดผมจำเป็นในเวลาไม่นาน

ร่างเล็กนั่งลงบนเก้าอี้นอกห้อง แถวระเบียงส่วนตัว คิงทำหน้าที่ตัดผมครั้งแรก แต่เขามุ่งมั่นตั้งใจมากเป็นไหนๆ

ผมสีดำสนิทยาวถึงกลางแผ่นหลังถูกกรรไกรเล่มคมตัดออกทีละนิด ทีละนิด จนมันสั้นเลยบ่าขึ้นมานิดหน่อย เหมือนสมัยที่หล่อนยังเรียนมัธยมอยู่

"เสร็จแล้ว" เขาปัดบ่าหล่อนเบาๆ

"ตัดเท่ากันหรือเปล่า?"

"โถ่ซอล คิงตัดนะ.. ไม่เท่าหรอก ฮ่ะๆ"

เขายิ้มหัวเราะร่าชวนคนตัวเล็กให้ยิ้มตาม กุญแจซอลเองก็พยายามยิ้ม ลุกขึ้นยืนหวังจะเดินเข้าสวมกอดคิงทั้งน้ำตา

มันไม่เป็นดั่งใจคิด.. เมื่อจู่ๆอาการหน้ามืดครอบงำหล่อนจนยืนแทบไม่อยู่

"ซอล!!" กุญแจซอลล้มคอพับไปก่อน ดีที่คิงรับหล่อนไว้ในอ้อมกอดไดเสียก่อน

เหมือนวันนั้นจะเป็นวันที่กุญแจซอลทรุดลงมากกว่าเก่า

ร่างกายหล่อนอ่อนแอมากทั้งหมอทั้งพยาบาลเอ่ยปากบอกทุกครั้ง

เรื่องหล่อนเสียลูกไป มันเป็นเหตุทำให้ร่างกายหล่อนไม่ค่อยโต้ตอบกับยาชนิดต่างๆ

ความสูญเสียที่หล่อนไม่อยากให้มี

มันคือความเจ็บปวดที่ฝังลึกในความทรงจำของหล่อย

คิงหยุดทุกอย่างเพื่อมาดูแลกุญแจซอลคนเดียว เขาไม่คิดกลัวว่าอะไรจะเกิดขึ้นในอนาคต ขอแค่ยามที่มีขีวิตอยู่ ขอได้ดูแลกุญแจซอลก่อน

"ฮึก.. ขอโทษนะซอลที่ทำให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้" เขากุมมือสาวเจ้าไว้แน่นพร้อมกับร้องไห้ออกมาฟูมฟาย

ไม่อายหมอเจ้าของไข้ที่กำลังฉีดยาให้กุญแจซอลอยู่สักนิด

"ญาติคนไข้เผื่อใจไว้บ้างนะครับ"

"ไอ้เหี้ยหมอ! มึงพูดไรของมึง!!" คิงตวาดเสียงดังลั่นห้องใส่หมอวัยกลางคน เมื่อคำพูดคำจาที่เขากลั่นออกมามันไม่ถูกหูคิง

"ขอโทษครับ ร่างกายของเธออ่อนแอมากกว่าเคสอื่น จิตใจเธอเองก็ไม่ได้ดีเลยสักนิด แถมเธอตอนนี้ยังติดเชื้อง่ายอีก กลางดึก... หมออยากให้คุณดูแลเธออย่างใกล้ชิด"

"หมอหมายถึงอะไร!?"

"หมอขอตัวครับ" คำถามที่หมอเลี่ยงที่จะตอบ เพราะตกดึกมาจริงๆ อาจไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรืออาจมีขึ้นมาจริงๆก็ได้

คิงได้แต่เงียบ

เมื่อหมอไม่ตอบเขาก็ไม่ซักไซร้ และรอเวลาที่กุญแจซอลจะตื่นขึ้นมาเท่านั้น

และแน่นอน หล่อนไม่ได้ตาย.. แค่วูบไปเฉยๆ ตกดึกมาจริงๆหล่อนถึงปรือตาตื่นขึ้นมาหวังจะคุยกับคิง

"นอนพักสิซอล ตื่นมาทำไม?" เขาเอ็ดหล่อน

"คิง.. ซอลไม่ไหวแล้ว"

"หมายถึงอะไร เป็นอะไร ตรงไหน?" คิงซักถาม คำว่าไม่ไหวของหล่อนทำคนฟังอย่างคิงใจคอไม่ดี

"ซอลรู้สึกตัวเองร้อนไปหมด"

และใช่!

หล่อนมีไข้ขึ้นสูงลิบจนแทบจะพูดไม่ออก ในโรงพยาบาลมีหมอเยอะแยะค่อยให้ความช่วยเหลืออยู่ เพราะงั้นคิงเลยสบายใจไปได้มากกว่าครึ่งเมื่อเวลาซอลเป็นอะไรมีคนให้ความช่วยเหลืออยู่เสมอ

เพิ่มยาลดไข้ให้หล่อนอีกระดับหนึ่ง

รุ่งเช้า

เรียกว่าเช้ามืดเลยก็คงจะถูก หมอคนเดิมเข้ามารับกุญแจซอลถึงในห้องพักฟื้น เพราะวันนี้ หล่อนจะต้องทำคีโมเพิ่มอีกครั้งหนึ่งให้ร่างกายหล่อนดีขึ้น

ครั้งที่แล้วทำผมหล่อนร่วงจนเกือบหมดหัว และครั้งนี้อาจจะไม่เหลือผมแม้แต่เส้นเดียวเลยก็ว่าได้

"ซอล.. สู้ๆนะ คิงจะรออยู่ที่นี้จะไม่ไปไหน จะอยู่กับซอลนะ... คิงรักซอลนะ" เขากระซิบกระซาบกับหล่อนสองคน

คิงพูดเพื่อให้กำลังใจ ส่วนสาวเจ้าได้แต่ยิ้มอ่อนออกมาเป็นการตอบกลับเท่านั้น

"ขอบคุณนะ.."

. . .

#จบตอน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น