Minchol

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 81 เข้าใจว่ายังไง

ชื่อตอน : บทที่ 81 เข้าใจว่ายังไง

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง,เผิงหลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 119

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2562 19:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 81 เข้าใจว่ายังไง
แบบอักษร

รถเก๋งสีดำจอดรออยู่ในลานจอดรถกว่าครึ่งชั่วโมง ก่อนจะค่อยๆเคลื่อนตัวเมื่อเห็นรถภาคสนามของ CCTV เคลื่อนเข้ามา

  "คันนี้แหละครับ" เฉินหยาง คนขับรถบอก หลังจากดูหมายเลขกำกับที่อยู่ใต้ตัวอักษร CCTV ตัวใหญ่ คุณนายไป๋แค่อืมรับเบาๆ เฉินหยางค่อยๆเคลื่อนรถออกจากที่จอด นัยน์ตาคอยมองรถของ CCTV ที่เคลื่อนถอยเข้าจอดในโรงจอดมีหลังคา เมื่อเห็นไป๋อวี่ก้าวลงจากรถมา เขาก็เคลื่อนรถออกไปจอดเทียบทางเท้าหน้าสำนักงานรับส่งยานพาหนะ ไป๋อวี่มอบกุญแจให้กับพนักงานแต่ไม่ได้เซ็นต์ชื่อส่งรถเหมือนอย่างที่คนขับรถทุกคนจะต้องทำ เขาเดินตรงออกมาขึ้นรถที่จอดรอ

  คุณนายไป๋เห็นคิ้วที่ขมวดของไป๋อวี่ก็รู้ว่าการไปพบจูอี้หลงคราวนี้ เรื่องราวคงไม่ดีนัก เธอแตะแขนบุตรชายเบาๆ

  "ได้คุยกับจูเหล่าซือไหมจ๊ะ" เธอถาม ไป๋อวี่พยักหน้ารับแล้วก็เปลี่ยนเป็นสั่นหัว อ้าปากคล้ายจะพูดอะไรแต่ก็ชะงักไว้ นัยน์ตาเหลือบมองคนขับรถ

  เฉินหยางเป็นคนขับรถเก่าแก่ พอเขามองเห็นสายตาของไป๋อวี่ในกระจกมองหลังก็รีบเอ่ยทัก

  "สวัสดีครับคุณชาย ผมเตรียมกาแฟร้อนๆไว้ให้ในกระติก คุณชายดื่มได้เลยนะครับ" ไป๋อวี่มีสีหน้ากระจ่างขึ้นเมื่อได้ยินเสียงทักจากคนขับรถ

  "อาเฉิน ... ตามมาขับรถให้แม่ถึงนี่เชียว" เฉินหยางหัวเราะเบาๆเป็นคำตอบ อาจพูดได้ว่าไป๋อวี่สนิทสนมกับเฉินหยางมากเสียยิ่งกว่ากับไป๋เทียนจ้าวเสียอีก เพราะเฉินหยางคอยขับรถรับส่งไป๋อวี่กับพี่สาวนับตั้งแต่ไป๋อวี่จำความได้

  "ตกลงได้คุยกับพี่เขาไหม" คุณนายไป๋ร้อนใจเพราะเห็นสีหน้าลูกชายไม่ค่อยดี

  "ผมขอโทษแล้ว อธิบายแล้ว..." ไป๋อวี่อึกอัก

  "ผมบอกว่าผมรักเขา ผมคิดถึงเขา.." ไป๋อวี่เริ่มหน้าแดง นัยน์ตาชำเลืองไปทางเฉินหยางอย่างเขินๆ

  "แล้ว?" คุณนายไป๋ไม่สนใจอาการเก้อเขินของลูกชาย เธอร้อนใจอยากรู้คำตอบ

  "หลงเกอบอกว่าเข้าใจแล้ว"

  "ก็ดีแล้วนี่จ๊ะ มาทำหน้านิ่วคิ้วขมวดทำไม" มาดามไป๋ยิ้มออกแล้ว

  "ผมยังอยากคุยกับเขาอีกหลายเรื่อง"

  "ไม่น่าจะมีเวลาน้อยขนาดนั้นนะ เวลาสัมภาษณ์เวลาเตรียมการต่างๆของทีมงานที่ลูกขับรถไปส่ง มันไม่น่าจะต่ำกว่าชั่วโมงนะลูก เท่ากับว่าลูกมีเวลาคุยอย่างน้อยที่สุดก็ครึ่งชั่วโมงเชียวนะ อาอวี่หาจูเหล่าซือไม่เจอเหรอจ๊ะ ช่วงนั้นก็ไม่น่าจะมีการถ่ายทำอะไรนี่นา" คุณนายไป๋มองหน้าลูกชาย เห็นเขาอึกอักหน้าแดงก่ำไปถึงหู

  "อาอวี่!" คุณนายไป๋เรียกลูกชายเสียงดังแล้วฟาดเขาที่ต้นแขนอย่างแรง

  "ลูกเอาเวลาไปทำอะไร ไม่ได้คุยกับพี่เขาดีๆเรอะ" คุณนายไป๋เริ่มหงุดหงิด รู้สึกว่าลูกชายไม่ได้ดั่งใจจริงๆ

  "ผม ผมคิดถึงหลงเกอ ผมอยากกอดเขา ผมอยากรักเขา ผม ผม..." ไป๋อวี่โดนคุณนายไป๋กระชากไหล่ให้หมุนมาแล้วตบที่หน้า นัยน์ตาคุณนายไป๋วาวโรจน์ไปด้วยความโกรธ

  "รู้มั้ยว่าผู้ชายแบบไหนที่แม่เกลียดที่สุด.." คุณนายไป๋กระชากเสียงถามแต่ไม่รอคำตอบจากไป๋อวี่

  "ก็ไอ้พวกที่ปากชอบอ้างความรัก แต่ในหัวมีแต่ความอยากความใคร่" เธอรู้ว่าไป๋อวี่เองก็ไม่สบายใจ แต่ประสบการณ์ในอดีตที่เธอต้องต่อสู้กับความต้องการที่มีมากมายจนเกินทนของสามี จนเกือบจะทำให้ชีวิตคู่ต้องอับปางลง ทำให้เธอระงับอารมณ์ไว้ไม่อยู่

  "สรุปแล้ว ที่ทุรนทุรายจนทนแทบไม่ได้ จนลุกขึ้นมาขบถพ่อนี่เป็นเพราะความอยากหรือยังไง" คุณนายไป๋โกรธ

  "เฮอะ ลูกไป๋เทียนจ้าว ยังไงก็เป็นลูกไป๋เทียนจ้าวสินะ" เสียงพูดขึ้นจมูกของมารดาทำให้ไป๋อวี่รู้ว่าเธอไม่พอใจจริงๆแล้ว เขาผวาเข้าโอบเอว ซบหน้าลงตรงหว่างอกเธอ แล้วร้องไห้เสียงดัง

  "ไม่ใช่ ไม่ใช่ ผมรักหลงเกอจริงๆ ผมรักเขาจริงๆ แม่เชื่อผมนะ"

  "แม่จะเชื่อหรือไม่เชื่อมันไม่สำคัญอะไรหรอก ... หลงเกอของลูกเขาเชื่อไหมละ" ไป๋อวี่ผงะไปกับคำถามของมารดา

  "หลงเกอบอกว่าเข้าใจแล้ว..." เขายันตัวถอยออกมา แล้วมองมารดาตรงๆ

  "เข้าใจอะไร เข้าใจว่ายังไง หลงเกอบอกมั้ย" คุณนายไป๋ย้อนถาม จ้องตอบไป๋อวี่

  "ก็ต้องเข้าใจว่าผมรัก ว่าผมรักเขามากแค่ไหนไง" ไป๋อวี่ตะโกน

  "มากจนถึงกับต้องลงทุนปลอมตัวเป็นคนขับรถของ CCTV ลักลอบเข้าไปหลับนอนกับเขาถึงในกองถ่ายเรอะ" คุณนายไป๋ถาม อดนึกสมเพชลูกชายคนเดียวของตนเองไม่ได้

  ไป๋อวี่นึกถึงสายตาดูแคลนของหลินชิงหู ใบหน้าง้อง้ำของจูไฉ่หง แล้วเขาก็หันไปยึดจับเบาะนั่งของคนขับรถ

  "อาเฉิน ผมจะไปกองฯเต้ามู่ ไปกองฯเต้ามู่"

  "แล้วงานของลูกล่ะ" คุณนายไป๋ถาม

  "คิดว่าคนอย่างจูเหล่าซือจะปลื้มคนที่ทิ้งงานเพื่อไปบอกรักเขาหรือยังไง"

  "แล้วแม่จะให้ผมทำยังไง แม่จะให้ผมทำยังไง" ไป๋อวี่ตะโกนคับรถ

  "ผมไม่ได้มีเวลาเป็นสิบปีเหมือนเผิงเกอนี่ เขานำหน้าผมไปเป็นสิบปี ผมจะมามัวช้าอยู่ได้ไง"

  "แต่อะไรที่อาอวี่ทำวันนี้ ก็ไม่ได้ทำให้อาอวี่ก้าวล้ำหน้าคนที่นำหน้าอาอวี่อยู่สิบปีได้หรอกนะ" มารดาติง

  มันไม่ง่ายกว่าเธอจะหาโอกาสให้ไป๋อวี่ได้พบกับจูอี้หลงได้ พ้นจากครั้งนี้ไปแล้ว ก็คงจะต้องรอจนหลังปีใหม่กว่าที่ตารางงานของไป๋อวี่กับจูอี้หลงจะว่างพอที่จะหาโอกาสพบกันอีกได้

  "แม่ว่า อาอวี่อาจจะต้องเริ่มต้นนับหนึ่งใหม่ด้วยซ้ำ ถ้าลูกยังมีโอกาสอยู่นะ..." เธอสรุป หันหน้าออกไปมองนอกรถเป็นการตัดบทลูกชาย ไป๋อวี่ทิ้งตัวเอนลงพิงพนัก

  ไป๋อวี่ถอนใจเฮือกๆตลอดทาง ไม่กล้าเล่าให้แม่ฟังว่าอะไรทำให้เขาร้อนรนนัก อะไรทำให้เขา อยากจะกลืนกินหลงเกอเข้าไว้ในอกทั้งตัวแล้วไม่ปล่อยออกมาอีก ถ้าเขาเล่าเรื่องที่เขาได้พูดคุยกับเผิงกวนอิงให้แม่ฟัง แม่อาจจะยิ่งตำหนิเขาและยิ่งไม่สบายใจ เพราะแม่กำชับเป็นนักเป็นหนาว่าอย่าแตะเรื่องของเผิงกวนอิง..

  คนขับรถพาสองแม่ลูกสกุลไป๋มาถึงสนามบินเล็ก ต่อจากนั้นเครื่องบินเช่าขนาดเครื่องยนต์เดียวก็พาทั้งสามคนมาถึงเซี่ยงไฮ้ในเวลาไม่ถึงชั่วโมง คุณนายไป๋ยังไม่ยอมกลับปักกิ่ง เธอกลัวใจไป๋อวี่ เธอกลัวว่าเขาจะตัดสินใจทำอะไรบุ่มบ่ามอย่างการบุกไปหาจูอี้หลงที่กองถ่าย เธอไม่กังขาในความรักของเขา แต่เธออ่อนใจกับการที่เขาเอาความคิดของตนเองเป็นใหญ่ คนอย่างไป๋อวี่ คนอย่างไป๋เทียนจ้าวที่ชอบแสดงความรักของตนผ่านทางการกระทำ การสัมผัสกอดรัด การเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ คนที่สุขุมคัมภีรภาพอย่างจูอี้หลงไม่มีวันที่จะเห็นอย่างเดียวกันแน่ๆ

  เจ้าลูกโง่ ... ไม่อย่างนั้นเผิงกวนอิงจะรีรออะไรอยู่จนถึงป่านนี้

........

  เมื่อเธอเข้าห้องพักที่โรงแรมในตัวเมือง เธอก็โทรศัพท์หาไป๋เทียนจ้าวทันที

  "อาอวี่ไม่ได้เรื่อง" เธอเริ่มต้นบทสนทนาแบบห้วนๆ

  "มีเรื่องอะไรอีกล่ะ"

  "แทนที่จะคุยกันให้รู้เรื่อง กลับ กลับ .... " คุณนายไป๋เริ่มโกรธอีก

  "กลับอะไร...?

  "กลับไปนอนกับจูเหล่าซือซะ" เธอกระชากเสียงใส่โทรศัพท์ ไป๋เทียนจ้าวหัวเราะก๊าก

  "ก็ดีแล้วไง นั่งคุยจะไปรู้เรื่องเท่านอนคุยได้ยังไง"

  "ไป๋เทียนจ้าว!" คุณนายไป๋ตวาด

  "วิธีนั้นจะใช้กับจูเหล่าซือได้ยังไง" เธอเสียงดังกว่าเดิม

  "อ้าว ก็พอใจทั้งสองฝ่าย มีอะไรไม่ดี" ไป๋เทียนจ้าวกลับอารมณ์ดี น้ำเสียงกลั้วหัวเราะ

  "....." คุณนายไป๋พูดไม่ออกแล้ว

  "ถ้าเขาไม่ชอบใจ เขาก็ปฏิเสธได้ ล่ำบึกอย่างนั้น ตบบ้องหูอาอวี่ทีเดียว อาอวี่ก็คงจะทรุดลุกไม่ขึ้นแล้ว" ไป๋เทียนจ้าวพูดเนิบๆ

  "คุณไม่เข้าใจ..."

  "มีอะไรไม่เข้าใจอีก"

  "ที่อาอวี่ต้องการไม่ใช่แค่ตัว อาอวี่ต้องการหัวใจของเขาด้วย อาอวี่ทำอย่างนี้ คงได้แค่ตัวเขา ไม่มีวันได้ใจเขาหรอก"

  "เอาน่า เอาตัวมาเป็นของเราก่อน เดี๋ยวหัวใจก็ตามมาเองแหล่ะ..." ไป๋เทียนจ้าวปลอบกลั้วหัวเราะ แล้วเปลี่ยนมาพูดอย่างจริงจัง

  "แล้วอีกอย่าง คนอย่างจูอี้หลงน่ะ ถ้าใจเขาไม่มา ก็คงจะแตะต้องตัวเขาไม่ได้หรอกนะแม่อาอวี่"

  "คุณไม่เข้าใจ คุณไม่เข้าใจ" คุณนายไป๋คร่ำครวญ เธอนึกรู้อยู่ลึกๆว่ายังไงลูกชายเธอก็จะไม่มีวันเข้าไปแทนที่เผิงกวนอิงได้อีกต่อไปแล้ว ...

  ถ้าใจเขาไม่มา ก็คงจะแตะต้องตัวเขาไม่ได้อย่างนั้นเหรอ ไป๋เทียนจ้าว คุณปรามาสความนึกคิด ความรู้สึกของคนที่รักคุณมาตลอด คุณคิดว่าโลกหมุนรอบตัวคุณกับลูกหรือยังไง

  .... ใช่... อาอวี่ ถ้าลูกคิดเหมือนพ่อ ลูกก็จะได้แต่ดาวบริวารที่คอยโคจรหมุนอยู่รอบตัวลูก มันมีแต่จะค่อยๆหมุนห่างออกไป มันไม่มีวันหมุนเข้าใกล้ลูกมากไปกว่านี้อีกแล้ว เพราะมันกลัวตัวมันเองจะลุกไหม้ กลายเป็นจุณ...

........

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น