ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 12 : ถ้าเลือกได้

ชื่อตอน : บทที่ 12 : ถ้าเลือกได้

คำค้น : ดีแล่น , กะเพรา , ยักษ์เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 878

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2562 19:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 12 : ถ้าเลือกได้
แบบอักษร

ดีแล่น Talk  

     "ฮือๆ ฉันไม่ได้เอาไปจริงๆ ฮึกๆ" เสียงร้องไห้สะอึกสะอืนของยัยลูกหมานั้นไม่ได้ทำให้ผมสงสารเลยสักนิด สมควรแล้วสำหรับสันดานโจรแบบยัยนั้น!!

     เมื่อตอนค่ำผมกลับมาจากไปข้างนอกผมเห็นทุกคนในบ้านวุ่นวายไปหมด ทั้งไอ้ดาเรน ทั้งบัว เหมือนกำลังหาอะไรบางอย่าง.....

      "หนูเจอมั้ย หาดีหรือยัง!" ไอ้ดาเรนถามบัวเมียของมัน

       "ไม่เจอค่ะดาเรน บัวไม่ได้ถอดวางไว้ตรงไหนเลยนะคะ คิดว่าอาจจะหล่นแล้วไม่รู้ตัวก็ได้" บัวตอบดาเรนกลับ

      "เดี๋ยวฉันขึ้นไปดูบนห้องลูกก่อน หนูลองดูในครัวอีกรอบแล้วกัน" ไอ้ดาเรนแยกตัวขึ้นไปหาที่ชั้นบนของบ้าน ส่วนบัวกำลังจะแยกไปทางห้องครัว

       "เดี๋ยวบัว!" ผมเรียกเธอและเธอก็หันมามองหน้าผม

       "มีอะไรหรือเปล่าค่ะคุณดีแล่น" เธอถามผมกลับอย่างให้เกียรติดังวันแรกที่เจอกัน ถึงตอนนี้เธอจะเลื่อนขั้นเป็นนายหญิงของคฤหาสน์หลังนี้ก็ตาม

       "หาอะไรกันอยู่หรอ" ผมถามเธอ

       "สร้อยคอของบัวค่ะ ที่คุณดาเรนซื้อให้วันเกิดหายไป เมื่อเช้าบัวยังคุยเรื่องสร้อยกับกะเพราอยู่เลย ไม่รู้หายไปตอนไหน งั้นบัวขอตัวไปหาสร้อยก่อนนะคะ" และเธอก็เดินจากผมยังห้องครัว เมื่อพูดถึงกะเพราและสร้อยคอของบัวที่หายไป สิ่งที่ผมคิดสิ่งแรกเลยคืออีโจรนั้นต้องเป็นคนเอาไปแน่นนอน! หึ! ได้เห็นดีกันแน่กะเพรา!

        ผมให้คนไปตามกะเพรามาหาผมแต่เธอไม่อยู่บ้านหายไปตั้งแต่เช้าซึ่งยัยนันไม่เคยแจ้งผมไว้เลยด้วยซ้ำว่าเธอหายไปไหนและจนป่านนี้ยังไม่กลับ!! มันยิ่งทำให้ผมแน่ใจว่ายัยนั้นต้องเป็นคนเอาสร้อยไปแน่นอน ขนาดโทรศัพท์ผมเธอยังกล้าขโมยแล้วนับประสาอะไรกับสร้อยคอนั้น! คนมันสันดานโจรแก้ยังไงก็ไม่หายสักที!! ผมอุส่าใจดีปล่อยให้เธอได้พักเพราะป่วยจากที่โดนผมเอาจนเข้าโรงพยาบาล แต่เห็นทีต่อไปผมจะใจดีกับคนอย่างนี้ไม่ได้แล้ว!!!!

       "ทำเกินไปปะวะ!" ไอ้ดาเรนถามผมทันทีที่ผมก้าวเข้ามาจากสวนหลังบ้าน

      "ไม่เกินไปหรอกผู้หญิงสันดานโจรเลี้ยงไม่เชื่องแบบยัยนั้นนะ!! สมควรโดนแค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ!!" ผมบอกอย่างโมโห ขายหน้าชะมัด คนอื่นเข้าอยู่กันมาไม่เคยมีของหาย พอผมพายัยนั้นเขามาในบ้านกลับมีของหาย เหอะๆ ผมคิดผิดจริงๆ ที่เอาโจรเขาบ้าน!

      "แต่เราไม่มีหลักฐานว่ายัยขยะนั้นเอาไป บางทีมันอาจจะตกในบ้านสักทีจริงๆ" ไอ้ดาเรนพยายามแก้ตัวให้ยัยสันดานโจรนั้น! ผมหันไปมองมันอย่างไม่เข้าใจ! มันจะปกป้องยัยนั้นทำไมวะ!!

       "เรื่องของกู! อีโจรนั้นเป็นคนของกู! กูจะทำอะไรกับมันก็ได้! มึงไม่ต้องเสือกหรอกเอาเวลาไปปลอบใจเมียมึงเถอะสร้อยนั้นสำคัญไม่ใช่หรือไง!!!" ผมหันไปตะหวาดใส่ไอ้ดาเรน มันมองผมพรางถอนหายใจและยักไหล่ แค่นี้ผมก็อายคนอื่นจะแย่แล้วเอาคนไร้หัวนอนปลายเท้าเข้าบ้านยังไม่พอยังเสือกเป็นโจรมาขโมยของอีก แถมเท่าที่ผมเห็น บัวก็ดีกับยัยนั้นอย่างกับอะไรดี แล้วดูสิ่งตอบแทนที่ยัยนั้นทำกับเธอสิ!! ผมอยากบีบคอยัยนั้นให้ตายจริงๆ

      ผมยืนมองยัยลูกหมาอยู่ที่ระเบียงบนห้องนอนของผม ยัยลูกหมานอนขดตัวอยู่ภายในกรงหมาเล็กๆ นั้น สมน้ำหน้า! คอยดูผมจะขังยัยนั้นไว้จนกว่าจะบอกผมมาว่าเอาสร้อยของบัวไปขายที่ไหน! มันเป็นหน้าที่ที่ผมต้องรับผิดชอบเอาคืนมาให้บัว เพราะเท่าที่ผมรู้สร้อยเส้นนั้นมันสำคัญกับสองคนนั้นมาก หึ้ย! เจ็บใจวะ!! ผมอยากจับยัยนั้นขึ้นมาลงโทษให้หายโมโห!! ผมอุส่าคิดว่ายัยบ้านั้นจะกลับตัวกลับใจจะไม่ทำตัวเป็นโจรในบ้านหลังนี้แต่สุดท้ายผมก็ไว้ใจคนผิด!

-------------------------------------------------------------------------

กะเพรา Talk

รุ่งเช้า

      ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับแสงแดดยามเช้าที่สาดส่อง สิ่งแรกที่สายตาฉันเห็นก็คือกรงเหล็กสี่เหลี่ยม ตอนนี้ชีวิตของฉันก็ไม่ต่างอะไรกับหมาตัวหนึ่งเลย หรือมันเป็นเวรกรรมที่ฉันเที่ยวไปขโมยของคนอื่นหรือเปล่าถึงส่งผลให้ฉันต้องมาเจออะไรเลวร้ายแบบนี้ ไหนจะต้องคอยรองรับอารมณ์ร้ายๆ ของไอ้ยักษ์เถื่อน เจอกับเรื่องบนเตียงที่ป่าเถื่อน และตอนนี้ฉันยังถูกมาจับขังอยู่ในกรงหมาด้วยเรื่องที่ฉันไม่ได้ทำอีก งื้อออออ ใครก็ได้ช่วยกะเพราด้วย

ต็อกแต็กๆ

      ฉันได้ยินเสียงคนเดินมาทางกรงหมาที่ฉันอยู่ แว็ปแรกฉันดีมจมากคิดว่าจะมีคนมาช่วยฉันออกไป ฉันจึงหันค่อยๆ หันไปมอง แต่ความหวังทลายลงเมื่อพบเป็นไอ้ยักษ์เถื่อนคนที่จับฉันยัดลงมาในกรงหมานี้ เขาคงไม่ได้มาไขกุญแจพาฉันออกไปหรอกฉันเชื่อแบบนั้น และก็จริงอย่างที่ฉันคิด!

ตึง!!!

     "นอนสบายมั้ยห่ะ!! อีหัวขโมย!!" ไอ้คนเถื่อนมันยกเท้าถีบกรงหมาจนกรงสั่นและเสียงดังไปทั่วทั้งกรง ฉันนี้ถึงกับหูดับไปเลยอ่า งื้ออออ ไอ้ใจทรามมม ไอ้ใจปริต แง่ๆๆ โกรธอะ!

     "ลองมานอนดูมั้ยละ!" ถึงจะกลัวเขาแค่ไหนแต่ด้วยความโกรธที่ฉันมีจึงทำให้ฉันปากกล้าพูดจาท้าทายเขาออกไป

     "ปากดี! ดีให้ตลอดแล้วกัน! ถ้ามึงไม่บอกกูมาว่ามึงเอาสร้อยบัวไปขายที่ร้านไหนกูก็จะจับมึงขับไว้ในนี้ตลอดไป!" เขาก้มลงนั่งย่องๆ ถามฉันเสียงดุดันและตะหวาดจนฉันฉี่แทบราดเลยอ่า

      "ก็ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ได้เอาไป นายไม่เชื่อฉันบ้างละ!" ฉันยังยืนยันคำเดิมว่าฉันไม่ได้เอาไป ก็ฉันไม่ได้เอาไปจริงๆ อ่ะ

      "ตอแหล! อีหัวขโมยอย่างมึงก็คิดแต่จะขโมยของคนอื่นนั้นแหละ! อีเนรคุณ! บัวอุส่าดีกับมึง! เหอะ! สมเพศมึงจริงๆ ทำตัวสิ้นคิด!!" ฉันมองจ้องดวงตาแข็งก้าวของเขา และพยายามกั้นน้ำตาของตัวเองไม่ให้ไหลออกไป ฉันจะไม่ร้องไห้ต่อหน้าเขา! ฉันบอกกับตัวเองแบบนั้น! เพราะนอกจากไม่ช่วยอะไรแล้วยังดูน่าสมเพศมากขึ้นกว่าเดิมอีก

      "ถึงฉันจะเคยเป็นขโมย! แต่ฉันก็ไม่เคยคิดที่จะเป็นขโมยตลอดชีวิต! สร้อยเส้นนั้นฉันเก็บมันได้และฉันก็คืนป้ามลไปแล้ว! นี่คือความจริง!!" ฉันรวบรวมความกล้าที่มีและตะคอกกลับเขาไป ฉันไม่ได้อยากเป็นโจรถ้าฉันเลือกได้ฉันจะอยากมีชีวิตจนๆ แบบนี้หรือไงวะ!!

      "มึงนี้มันเลวจริงๆ มึงจะโทษว่าป้ามลเอาไปงั้นหรอ! อีโกหกตอแหล! สมควรแล้วที่มึงจะต้องอยู่ในกรงหมา! ทำผิดแล้วไม่รู้จักยอมรับผิด!" พูดจบเขาก็ลุกขึ้นยกเท้าถีบที่กรงหมาอีกสองสามทีอย่างระบายอารมณ์ ฉันได้แต่มองตามแผ่นหลังใหญ่ๆ ของเขาไป ถ้าฉันออกไปได้ค่อยดูนะฉันจะวางยาถ่ายไอ้ยักษ์นี้ให้อึ! ไหลจู้ดๆๆ ตายไปเลย ไอ้ใจปริตเอ้ย!

      "ป้ามลจ๋า! ป้ารีบกลับมาบอกทุกคนได้มั้ยค่ะว่ากะเพราไม่ได้เอาสร้อยคุณบัวไป" ฉันได้แต่เกาะลูกกรงและพูดกับตัวเอง ถ้าป้ามลกลับมาฉันก็คงไม่ต้องตกเป็นจำเลยแม่บ้านอย่างนี้ แง่ๆๆๆๆ

🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

ความคิดเห็น