ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 11 : สันดานโจร

ชื่อตอน : บทที่ 11 : สันดานโจร

คำค้น : ดีแล่น , กะเพรา , ไอ้ยักษ์เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 827

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2562 19:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 11 : สันดานโจร
แบบอักษร

กะเพรา Talk  

หลายวันต่อมา

     "อ้าวกะเพรา ตื่นเช้าจัง แล้วนี้หายดีแล้วหรอ" เสียงพี่วรรณ 1 ในแม่บ้านถามฉันทันทีที่เห็นฉันเดินเข้ามาในครัว

     "ดีขึ้นมากๆ แล้วค่ะ ขอบคุณนะคะพี่วรรณที่เป็นห่วง" ฉันยกมือไหว้ขอบคุณพี่วรรณ

      "ดีแล้วแหละจ่ะ งั้นมากินข้าวเถอะ" พี่วรรณตักข้าวต้มส่งให้ฉัน ฉันนั่งลงทานอย่างเงียบๆ

      

      วันนี้เป็นวันเสาร์ซึ่งฉันกะว่าจะไปหายายที่ศูนย์ดูแลพิเศษ ฉันคิดถึงยายมากๆ เลย หลายวันมานี้ฉันอาการดีขึ้นและรอยต่างๆ บนร่างกายก็เริ่มจางลง บางทีก็หายแล้ว บางทีก็ยังมีแค่รอยจางๆ อยู่ ดีเหมือนกันที่รอยพวกนี้หายทันที่ฉันจะไปหายายถ้าฉันต้องไปในสภาพแบบนั้น ยายคงถามถึงเรื่องที่เกิดขึ้นแล้วฉันก็ต้องโกหกยายและยายต้องเป็นห่วงฉันมากแน่ๆ

     "สวัสดีจ่ะกะเพรา ดูสดใสขึ้นนะจ่ะ" ฉันที่ยืนล้างจานข้าวที่กินไปอยู่นั้นหันไปตามเสียงหวานของคุณบัว วันนี้เธอใส่เป็นเดรสสายเดียวสีชมพูสวยหวานสุดๆ

      "ก็หนูได้รับการดูแลจากพี่ๆ ทุกคนอย่างดีเลยนิค่ะ" ฉันส่งยิ้มให้คุณบัว เอ่ะ! สร้อยที่คุณบัวใส่สวยจัง! เป็นเพชรจี้รูปดาวถูกล้อมด้วยพระจันทร์เสี้ยวสีเงิน

      "มองอะไรหรอจ่ะกะเพรา" คุณบัวที่เอาจานผลไม้มาวางในซึ้งล้างจานเอ่ยถามฉัน

       "สร้อยคอคุณบัวสวยจังเลยนะคะ ต้องแพงมากแน่ๆ เลย" คุณบัวส่งยิ้มให้ฉันพรางใช้มือจับที่สร้อยคอเธอเบาๆ

     "คุณดาเรนให้ฉันตอนวันเกิดหลายปีแล้วแหละ รู้สึกว่าจะทำขึ้นมาใหม่เลย สำคัญกับฉันมาๆ เลยแหละสร้อยเส้นนี้" คุณบัวพูดไปก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไป เธอคงมีความทรงจำที่ดีกับสร้อยเส้นนี้จริงๆ

      "มันสวยและเหมาะกับคุณบัวมากๆ เลยค่ะ" ฉันส่งยิ้มให้คุณบัว เธอก็ยิ้มเขินๆ ส่งมาให้ งื้อออ น่ารักไม่สิสวยเลย

     "ปากหวานเหมือนกันนะกะเพราเนี่ย เอ่ะ! ว่าแต่วันนี้วันเสาร์นิ ฉันจำได้ว่ากะเพราต้องไปหาคุณยายไม่ใช่หรอ ไปไหวมั้ยให้คนขับรถไปส่งหรือเปล่า" งื้อออ ทำไมใจดีขนาดนี้ค่ะคุณบัว นอกจากจะจำได้ว่าฉันต้องไปหายายทุกเสาร์ - อาทิตย์แล้ว ยังใจดีจะให้คนขับรถไปส่งฉันอีกอ่า

     "ไม่เป็นไรค่ะคุณบัว หนูไปเองได้ค่ะเกรงใจคุณบัว แค่คุณบัวทำของอร่อยๆ ไปฝากยายของหนูก็ดีใจมากแล้วค่ะ" ฉันบอกคุณบัว เธอได้แต่ยิ้มหวานส่งให้ฉัน

      "ไม่เป็นไรหรอกจ่ะ อ่ะนี้ของอร่อยๆ ไปฝากยายกะเพรานะจ่ะ" คุณบัวส่งกล่องอาหารที่ถูกห่อด้วยผ้าและผูกไว้อย่างประณีตให้ฉัน

      "ขอบคุณค่ะคุณบัว" ฉันยกมือไหว้เธอก่อนจะรับกล่องอาหารมาถือไว้

      "แต่ยังไงวันนี้รบกวนกะเพรากลับบ้านเร็วหน่อยนะจ่ะ พอดีคุณมลไปเฝ้าหลานที่โรงพยาบาลกลับพรุ่งนี้นะจ่ะ ฉันกลัวในบ้านจะวุ่นๆ ยังไงฉันรบกวนกะเพราด้วยนะจ่ะ" คุณบัวจับมือฉันอย่างขอร้อง

      "ได้ค่ะคุณบัว งั้นกะเพราของตัวไปเก็บของเตรียมตัวไปหายายก่อนนะคะ" ฉันบอกคุณบัวก่อนที่จะกลับห้องตัวเองไปเก็บของ ถามว่าฉันมีอะไรให้เก็บมั้ยก็ไม่มีอ่า 555555 ฉันจะมีอะไรละ ฉันหยิบเงินติดตัวมาแค่ 100 บาท เพราะฉันคงไม่ใช้อะไรมากเพราะรถก็นั่งรถเมล์ฟรีอยู่ดี

     พอฉันกลับไปที่ห้องครัวเพื่อหยิบกล่องอาหารที่คุณบัวทำให้พลันสายตาก็ดันไปสะดุดกับสิ่งวาววับบางอย่าง ฉันเดินเข้าไปใกล้ๆ นั้นมันสร้อยคอคุณบัวนิ ทำไมมาหล่นอยู่ตรงนี้เนี่ย ฉันหยิบมันขึ้นมาดูเอ่ะ! นั้นมันรอยขาดหรือเปล่าสร้อยอาจจะโดนเกี่ยวขาดก็ได้ งื้มๆๆ ถ้าเอาไปขายมันคงได้ราคาอยู่ แต่......คุณบัวเธอดีกับฉันมากๆ เลยนะ ฉันจะทำแบบนั้นได้ยังไง ฉันว่าฉันเอาไปคืนเธอดีกว่า กะเพราแกอย่าให้สันดาษโจรครอบงำได้เด็ดขาด!

     "กะเพราจะไปเยี่ยมคุณยายหรอ ติดรถสมคิดไปกับป้ามั้ย ป้ากำลังจะไปข้างนอกพอดี" ฉันเจอกับป้ามลที่กำลังจะออกไปเฝ้าหลานที่โรงพยาบาลพอดี

      "ได้ค่า หนูรบกวนป้ามลด้วยนะคะ เอ่อ... ป้ามลค่ะ! นี้สร้อยคอคุณบัวค่ะ หนูเก็บได้สงสัยถูกเกี่ยวจนขาดนะคะ ไม่แน่ใจว่าคุณบัวเธอรู้หรือเปล่า" ฉันส่งสร้อยคอของคุณบัวให้ป้ามล ป้ามลรับไปถือไว้

      "ตายแล้ว! ขอบใจมากกะเพรา เดี๋ยวป้าแวะเอาไปส่งร้านซ้อมให้เธอเลยดีกว่า เดี๋ยวป้าบอกเธอเอง ไปกันเถอะกะเพรา" ฉันเดินตามป้ามลเพื่อติดรถออกไปหน้าปากซอยคฤหาสน์

     ฉันนั่งรถเมล์ฟรีมาหายายที่ศูนย์ดูแลพิเศษมันค่อยข้างไกลจากบ้านคุณดีแล่นพอสมควรใช้เวลาเป็นชั่วโมงเลยเพราะรถค่อนข้างติด พอมาถึงศูนย์ดูแลฉันก็มุ่งตรงไปหายายทันที

     "กะเพรา เอ็งมาหายาย" ยายฉันที่นั่งคุยกับเพื่อนๆ รุ่นเดียวกันที่ตรงสวนฉีกยิ้มเหียวๆ ส่งให้ฉัน

    "หนูคิดถึงยายที่สุดเลย" ฉันรีบวิ่งเข้าไปกอดยายทันที

     "ยายก็คิดถึงเอ็ง ฮึกๆ" อยู่ๆ ยายฉันก็ร้องไห้ออกมา มันเลยยิ่งทำให้ฉันที่กั้นน้ำตาไว้ปล่อยโฮออกมาตามยาย

     "ฮึกๆ หนูคิดถึงยายมากเลย ฮือๆ ยายสบายดีใช่มั้ยจ่ะ" ฉันกอดยายแน่นและเริ่มถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของยาย

      "สบายดีเอ็งละกะเพราสบายดีนะ เอ็งดูผมลงหรือเปล่า เจ้านายใช้งานเอ็งหนักไปหรอ" ยายละตัวฉันออกจากอ้อมกอดก่อนจะจับตัวฉันหมุนไปหมุนมา

     "ไม่เลยจ่ะยาย เจ้านายหนูใจดีมากๆ เลยแหละ ว่าแต่หนูนะ ตัวยายนี้อ้วนขึ้นนะจ่ะ" ฉันรีบเปลี่ยนเรื่องทันที ก่อนจะจับตัวยายหมุนไปหมุนมาแบบที่ยายทำกับฉัน ฉันไม่อยากคิดถึงเรื่องงานของฉันเลย มันทำให้ใบหน้าเฉยชาของคนใจดำอย่างไอ้ยักษ์ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ตั้งแต่ฉันป่วยนอกจากคืนนั้น คืนที่เขาเข้ามาพ่นคำพูดร้ายๆ ใส่ เขาก็ไม่เคยโผล่หัวมาให้เห็นอีกเลย ไม่มีแต่จะฝากคำถามถึงอาการของฉันด้วยซ่ำแม้สักนิดก็ไม่มี..... ไม่เอาแล้ว แค่คิดถึงก็จะพรางให้ฉันร้องไห้ ทำไมฉันต้องแคร์ด้วยว่าเขาจะเป็นห่วงหรือไม่เป็นห่วงก็ในเมื่อฉันมันไม่ได้สำคัญอะไรกับเขาอยู่แล้ว เพราะฉันก็เป็นแค่ทาสของเขาแล้วเขาก็เป็นแค่เจ้านายที่ไม่เคยสนใจฉันเลย.....

       หลังจากนั้นฉันก็อยู่คุยเล่นกับยาย ดูแลยาย พายายทำนู้นทำนี้ ที่นี้ดีมากเลยมีกิจกรรมให้ผู้สูงอายุได้ทำหลายอย่าง เช่น ปลูกต้นไม้ ทำอาหาร ทำขนม ยายฉันมีเพื่อนสนิทด้วยนะเห็นแบบนี้ก็ เพื่อนยายชื่อยายทิพย์น่ารักมากๆ เลย ใจดีด้วยแหละแถมยายทิพย์ยังชมฉันสวยด้วย เขินเป็นบ้า ฉันอยู่คุยกับยายจนเพลินถึงช่วงเย็นๆ ที่ฉันกำลังจะกลับบอกตามตรงว่าฉันไม่อยากกลับเลย ฉันอยากนอนค้างกับยายที่นี้แต่ก็นอนไม่ได้ สุดท้ายฉันก็ต้องจำใจกลับอยู่ดีเพราะหมดเวลาเยี่ยมยายแล้วด้วย

     "ยายพรุ่งนี้หนูมาหายายใหม่นะจ่ะ" ฉันสวมกอดยายแน่นๆ ก่อนกลับ

     "ถ้าลำบากก็ค่อยมาอาทิตย์หน้าก็ได้กะเพราเอ้ย เอ็งจะได้ทำงานยายเกรงใจเจ้านายเอ็ง" ยายฉันลูบผมฉันเบาๆ

      "ไม่ลำบากเลยจ่ะยาย เจ้านายหนูเข้าใจ ยายอยู่นี้ดูแลตัวเองดีๆ นะจ่ะ พรุ่งนี้หนูมาหาใหม่จ่ะ" ฉันบอกยายก่อนจะละกอดแล้วเปลี่ยนเป็นหอมแก้มยายแทน

      "ยายรักเอ็งนะกะเพรา" ยายบอกฉัน

      "หนูก็รักยายจ่ะ" ฉันกอดยายอีกครั้งก่อนจะลากลับบ้าน

      ระหว่างทางกลับบ้านฉันรู้สึกหน่วงๆ ยังไงไม่รู้ ถ้ายายรู้ความจริงยายจะยังรักฉันแบบนี้อยู่หรือเปล่า ยายจะโกรธจะเกลียดฉันมั้ยนะที่ฉันเอาตัวเข้าแลกกับเงินนี้ หนูขอโทษนะยายแต่หนูอยากให้ยายอยู่กับหนูไปนานๆ.....

       ฉันกลับมาถึงที่คฤหาสน์ของไอ้ยักษ์ช่วงค่ำๆ ประมานเกือบๆ 3 ทุ่มได้ ด้วยการจราจรที่หนาแน่นรวมถึงฉันที่อยู่กับยายจนเพลินทำให้ฉันกลับบ้านช้ากว่าที่รับปากคุณบัวไว้ ฉันรู้สึกผิดมากๆ และฉันจะโทรหาคุณบัวก็ไม่รู้จะโทรยังไง เบอร์บ้านก็ไม่มี เบอร์มือถือคุณบัวหรือคนในบ้านก็ไม่มีและที่สำคัญฉันไม่มีโทรศัพท์ด้วย พอฉันเข้ามาถึงภายในรั้วบ้าน เสียงดังเอ่ะอะโวยวายก็ดังออกมาจากตัวบ้านเลย ฉันรีบวิ่งเข้าไปในบ้านทันที....

       "อีนังตัวดีมึงมานี่เลย! มึงหายไปไหนมา!" พอฉันก้าวเท้าเข้ามาในบ้านเท่านั้นแหละ ไอ้ยักษ์ก็ตรงปรี่เข้ามากระชากแขนฉันทันทีพร้อมกับตะหวาดฉันเสียงดุดัน

       "ฉะ...ฉันไปหายายมาค่ะ" ฉันตอบพรางทำหน้าเบ้และแกะมือเขาออกด้วยความเจ็บ!

      "ตอแหล! มึงเอาสร้อยบัวไปขายที่ไหน! ห่ะ! อีโจร!" คุณดีแล่นกระดุ้งแขนฉันอีกครั้ง ตัวฉันก็กระชากไปตามแรงเขา

       "ใจเย็นๆ ก่อนค่ะคุณดีแล่น บัวว่ากะเพราไม่ได้เอาไปหรอกค่ะ บัวคงทำหล่นในบ้านนี้แหละเดี๋ยวบัวลองหาดูอีกทีนะคะ" คุณบัวรีบเดินเขามาจับแขนคุณดีแล่นเพื่อให้เขาสงบลง

      "เธอไม่ต้องมาโลกสวยกับมัน! กูบอกมึงแล้วใช่มั้ยว่าอย่ามาทำสันดาษโจรในบ้านกูนะห่ะ!" ไอ้ยักษ์จับฉันเหวี่ยงลงกับพื้น นี่มันเรื่องอะไรฉันงงไปหมดแล้ว

ตุบ!

      "กะเพรา" พี่ปูวิ่งเข้ามาประครองฉัน ฉันได้แต่สงสายตาไม่เข้าใจไปให้คุณดีแล่นด้วยน้ำตาที่คลอเบ้า

      "ปล่อยมัน! อีนี่มันเป็นคนของกู! กูจะจัดการงัดปากมันออกมาเองว่ามันขโมยสร้อยคอบัวไปขายที่ไหน!" คุณดีแล่นชี้หน้าด่าฉันหาว่าฉันไปขโมยสร้อยคอคุณบัว ฉันรีบหันไปมองที่คอคุณบัวทันที สร้อยคอนั้นที่หมายถึงจะใช่เส้นที่ฉันฝากป้ามลไปคืนเธอหรือเปล่านะ

     "มึงรับมาตามตรงว่ามึงเอาสร้อยของบัวไปขายที่ไหนห่ะ! อีขี้ขโมย!!" คุณดีแล่นเข้ามากระชากคอเสื้อฉันและบีบแก้มฉันเพื่อให้ฉันบอกความจริงกับเขา

      "ฮึกๆ ฮือๆ" ด้วยความเจ็บและความกลัวทำให้ฉันร้องไห้ออกมาทันที

      "อย่าร้อง! มึงตอบกู! อีกะเพรา!" เขาบีบแก้มฉันแรงขึ้นกว่าเดิม

      "ฮึกๆ สะ...สร้อยเส้นนั้น ฉะ....ฉัน เอา......." ฉันที่พยายามกั้นก้อนสะอึกและสูดน้ำมูกเพื่ออธิบายความจริงกับเขาแต่เขายังฟังสิ่งที่ฉันพูดไม่จบ แค่ฉันบอกว่าฉันเอา.... เขาก็จับฉันโยนลงพื้นทันที่ก่อนที่จะ.....

ฟุบ! ตุบ! เพี๊ยะ!!!

       ฝ่ามือหนาฟาดลงมาที่ใบหน้าของฉันจนมันหันตามแรงตบ! รสชาติของคาวเลือดแทรกซึมเข้ามาในความรู้สึก ฉันก้มหน้าลงและร้องไห้อยู่ตรงนั้นโดยไม่ขยับ ฉันไม่รู้จะบอกเขายังไงดีว่าฉันไม่ได้เอาไปเพราะเขาไม่ฟังฉันเลย.....

       "ฮึกๆ ฮือๆๆ" ฉันร้องไห้สะอึกสะอืน

       "กูบอกมึงแล้วไงว่าถ้ามาอยู่บ้านกูให้เลิกสันดานโจร!!! มึงมันเลี้ยงไม่เชือง!! ถ้าอยู่บ้านแบบคนดีๆ ไม่ได้ก็ไม่ต้องอยู่!! มึงมานี่!" เขากระชากแขนฉันอย่างแรง ฉันที่ไม่ทันตั้งตัวล้มลงไปกับพื้นทันที แต่เขาก็ยังลากฉันไปต่อผิวกายฉันถูกกับพื้นและไถ่ไปตามทางที่เขาลากไป เสียงร้องห้ามของคนอื่นๆ ดังระงม! แต่คุณดีแล่นกลับไม่สนใจมันและยังคงลากฉันออกจากบ้านไปต่อ......

       "ฉันไม่ได้เอาไป ฮึกๆ ฮือๆๆๆ ฉันไม่ได้เอาไปจริงๆ ฮือๆๆ" ฉันร้องไห้พรางตะโกนบอกเขา

       คุณดีแล่นลากฉันจนมาถึงสนามหลังบ้านก่อนที่เขาจะยัดฉันใส่กรงหมาที่ว่างเปล่านั้น และปิดประตูล็อกกรงหมาขังฉันเอาไว้

       "เปิดประตู! ฮึกๆ ฉันไม่ได้เอาไป! ฮือๆ ฟังฉันก่อนได้โปรด....." ฉันเอามือทุบกรงหมาแล้วตะโกนขอร้องอ้อนวอนบอกเขาออกไป

       "สำหรับสันดานโจรแบบมึง! เหมาะแล้วแหละที่จะอยู่ในนี้!! ออกไปก็เที่ยวไปขโมยของคนอื่นหมด!!" พูดจบเขาก็เดินจากไปทิ้งฉันให้อยู่เดียวดายในกรงหมานี้

      "ฮือๆ ฉันไม่ได้เอาไปจริงๆ ฮึกๆ" ฉันนั่งลงเกาะลูกกรงและมองเขาเดินจากไปโดยที่ฉันทำอะไรไม่ได้เลย.......

🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

ความคิดเห็น