โอลี่

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่1 (7ปีที่ไม่เป็นจริง)

ชื่อตอน : บทที่1 (7ปีที่ไม่เป็นจริง)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 23

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2562 17:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่1 (7ปีที่ไม่เป็นจริง)
แบบอักษร

"ฮืออ ฮือๆๆๆ อีกนานแค่ไหนอ๋องถึงจะเลิกทำให้อัญเสียใจ"

"เงียบ นิ่ง"

"ไหนบอกว่าครบ7ปี จะแต่งงานกัน"

"แล้วกูบอกรึยังว่าจะไม่แต่ง ห๊ะ!" ทำหน้ารำคาญ

"แล้วที่เป็นอยู่จะให้คิดยังไง สามอาทิตย์มานี้เคยให้กูติดต่อได้มั่ย โทรหามั้ย เคยถามมั้ย เคยติดต่อกันบ้าง ยังมีอะไรอีกมั้ยที่ยังต้องปิดบัง มีไรก็พูดดิ มึงไม่พูดกูจะรู้มั้ย เบื่อ รำคาญ กูงี้เง้า มึงบอกดิ บอกดิ กูจะได้รู้ จะได้ปรับตัวเอง ฮืออ ฮืออ อึก "

" เฮ้ออ นิ่ง เงียบ " ยืนหันหลังให้

"อึก อึก คุยกันดีๆมั้ย มีอะไรอยากจะบอกอีกมั้ย อยู่ดีๆนัดมาเจอ แล้วมาบอกให้กูออกไปจากชีวิต ทั้งๆที่กูไม่ได้ทำอะไรผิดหรือมีอะไรที่กูทำผิดแล้วมึงไม่พอใจ กูเปลี่ยนได้ขอแค่บอกกูเปลี่ยนให้มึงได้"

" มันไม่ใช่แบบนั่น กูยังบอกมึงตอนนี้ไม่ได้อัญ"

"ทำไม !! มึงมีคนใหม่ใช้มั้ย"เขย่าแขน " ใช่ มั้ย"

" ไม่ใช่ !! กูบอกตอนนี้ไม่ได้ "

" ทำไม ถ้าไม่ใช่ทำไมจะบอกไม่ได้ "

" กูมีเหตุผลของกูเหอะ !"

"เหตุผลเหี้ยไรมึง !!"

"คำพูดคำจาน่ะอัญ กูบอกกี่ครั้งกี่หนเรื่องคำพูดของมึง คุยตอนนี้ก็ไม่รู้เรื่องหรอก รอมึงใจเย็นกว่านี้ค่อยคุยกัน"

"จะให้เย็นอะไร อยู่ดีๆมึงเดินมาบอกว่าขอให้กูออกไปจากชีวิตของมึง ..น้ำตาไหล ไหนว่ารักนักรักหนา รักภาษาห่าอะไรกัน รักแล้วมาทำให้เสียใจทำไม ฮือออๆๆ" นั่งปิดหน้าร้องไห้

"เงียบบ....กะ กูอยากมีอนาคตที่ดีกว่านี้"

"มะ มึงว่าอะไรน่ะ" เงยหน้ามองผู้ชายที่เธอรักนักรักหนา

" อะ อืมกูได้ทุนไปเรียนที่เมืองนอก" ตอบ.. หันหน้าหนี

" แค่นี้ไม่พอใช่มั้ย?? ฮ่าๆๆ..ปาดน้ำตา จริงสิน่ะ อนาคตที่มึงว่ามันต้องดีกว่านี้สิน่ะ อนาคตที่มึงว่าคงไม่ต้องการมีกูในชีวิต"

"เงียบบ..มึงรอกูได้มั้ยกูของเวลา4ปี"

"แล้วไม่มีใครเคยบอกมึงหร่อว่าเวลาไม่เคยคอยใคร"

"...กูมีเหตุผลที่ต้องไป"

"ถ้ากูมีเหตุผลที่ไม่ให้มึงไปล่ะ มึงจะอยู่กับเขามั้ย?? "

"อะ อะไร??"

" กู ท้อง!! ฮืออ กูท้อง กูมีเขาอ๋อง เงยหน้ามอง มึงไม่ไปได้มั้ย ฮืออ ฮืออ "

".... กู กูไม่เชื่อ มึงอย่าบ้าอัญกูพามึงไปฉีดยาคุมตามนัดตลอด.."

" ส่ายหน้าา กูไม่รู้ "

"โกหกสิน่ะ นั่งยองๆลงมองหน้า กูขึ้นเครื่องสามทุ่ม กู กูไปนะ" หน้านิ่ง

" บางทีกูคิดมาตลอดว่ามึงรักกูจริงๆอย่างที่ปากพูดมั้ย พอมาวันนี้คำตอบที่คิดมาตลอดก็ทำให้กูได้รู้ ว่ามึงคงรักใครไม่เป็น มึง มัน รัก แต่ ตัว เอง ฮืออ อึก อึก"

"4ปี" เขายังพูอไม่ทันได้จบประโยค

" ไม่ !!.. มันจะไม่มี4ปี รึเวลาอะไรสำหรับมึง ที่กูจะบอกมึง กูขอ.."เธอก็ยังพูดไม่จบประโยค เขาก็คว้าเธอเข้าไปกอดแน่นๆ

" กูไม่ต้องการคำอวยพรใดๆจากมึง" เธอพลักเขาออก จนฝ่ายพละออกห่างแล้วเธอก็ลุกขึ้นยืน

"ไม่ กูจะพูด ฮือออ กูขอคืนอนาคตที่ดีกว่าตอนที่เป็นอยู่ตอนนี้ให้มึง กูคืนให้มึงอ๋อง ฮือ อึก และกูขออะไรมึงอีกสักอย่างได้มั้ยและขอให้มึงทำตามที่ต้องการให้กูด้วย เราอย่าได้ จะ เจอกันอีก" หันหลัง

"กู กะกู ทำมะ...

"มึงทำได้ กูยังจะทำในสิ่งที่มึงขอได้เลย""

" อะ อืม ไปนะ " แผ่นหลังที่ค่อยๆเดินห่างออกไปและก็หายไป

"ฮืออออ ฮือออ ไม่มีอยู่ข้างๆอีกแล้วสิน่ะ " มือเล็กค่อยๆยกขึ้นมาลูกหน้าท้องที่แบบราบตอนนี้ที่ไม่รู้ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายแต่เธอก็พร้อมที่จะอุ้มชูดูแลเขาให้ดีจะเป็นทั้งแม่และพ่อให้ดีที่เท่าที่ผู้หญิงตัวเล็กคนนึงจะทำได้

"แค่เรา ขอเวลาฉันหน่อย...ปาดน้ำตา..ฉันกำลังเข้มแข็ง"

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น