LAVAKA

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 14 เบื้องหลังก่อนจะมาเป็น พี่ภสิน 100%

ชื่อตอน : บทที่ 14 เบื้องหลังก่อนจะมาเป็น พี่ภสิน 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 342

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ค. 2562 15:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 14 เบื้องหลังก่อนจะมาเป็น พี่ภสิน 100%
แบบอักษร

"มาหา คุณปู่"เสียงเด็กตัวเล็ก ผมเส้นตรงดำขลับ ตาโตใส แป้ว ผิวขาว แก้มอวบอ้วน จ้ำม่ำ อายุประมาณ 2 ขวบ พูดกับชายชุดดำที่ยืนเฝ้าประตูหน้าบ้านหลังใหญ่

"คุณท่านครับมีคนมาขอพบครับ"

"บอกไปว่าฉั้นไม่ว่าง"

"แต่ผมคิดว่าน่าจะเป็นหลานชายของคุณท่านนะครับ"

"หืม อะไรนะ! หลาน"

"ชื่ออะไร น่ะเรา!"

"ผมชื่อ ออมสินคับ คุณปู่" มันช่างน่าโมโหนัก นังผู้หญิงคนนั้น มาพรากลูกชายสุดที่รักของเราไปยังไม่พอ พอมีลูกยังจะทิ้งขว้างอีก ลูกกับแม่ก็คงจะสันดานเดียวกัน

"ต่อไปเรียกฉั้น ว่าคุณท่านนะ คราวหลังไม่ต้องเรียกว่าคุณปู่" เราสู้อุตส่าตามกลับมาได้รอบนึงแล้ว ยังจะพากันหนีหายไปจนหาตัวไม่เจออีก นังผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้า หึพอเลี้ยงไม่ไหวก็ทิ้งขว้างถึงกับกล้าส่งมาหาเราเลยรึ

"...."

"ครับ คุณท่าน"ที่เราบอกให้เด็กน้อยนี่เรียกว่าคุณท่าน กะหวังจะให้สำนึก ยังจะมาทำหน้ายิ้ม ไม่สลดอีก

"แล้วมาที่นี่ได้ยังงัย"หึ ถึงจะไม่ชอบใจ แต่ก็เป็นสายเลือดของเรา

"คุณแม่ให้ออมสินมาหาคุณปู่ เอ่อ คุณท่าน ครับ" แค่พูดออกมาก็รู้แล้ว ไม่มีหัวนอนปลายเท้า ปัญญาจะเลี้ยงลูกเองยังไม่ไหว

"ใคร อยู่ตรงนั้นมาพาเด็กนี่ไป ที่พัก แล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้าซะ"เฮ้อ แต่งตัวมอซอ สกปรกไปหมด เห็นแล้วขัดหูขัดตานัก

"ค่ะ คุณท่าน"

"นี่เธอดูซิ น่ารักจังเลย"

"ใช่ ๆคุณหนูออมสิน น่ารักมากอ่ะยังไม่เคยเห็นเด็ก หน้าตาน่ารักขนาดคุณหนูที่ไหนมาก่อนเลย"

"นี่ ที่นอน แล้วก็เสื้อผ้าของคุณหนูนะคะ เดี้ยวดิฉันจะพาไปอาบน้ำ แล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้าให้นะคะ"

"ไม่เป็นรัยคับ เดี้ยวออมสินทำเองได้คับ"

"...."

"เฮ้อ น่าสงสารจังเด็กตัวแค่นี้ ถึงกับอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเองได้"

"หวังว่าคุณท่านคงจะเอ็นดูคุณหนูนะคะ พวกเราเอาใจช่วย คุณหนูนะคะ"

"ออมสินมาหา คุณปู่ตามที่คุณแม่บอกแล้ว หมูตุ๋น" ออมสินน้อยได้แต่พูดบอกตุ๊กตาผ้าเน่าเพื่อนคนเดียวของออมสินที่อยู่ในอ้อมกอดของเด็กชาย ตั้งชื่อว่าหมูตุ๋น

"แต่ดูเหมือน คุณปู่จะไม่ดีใจที่ออมสินมา"

"โอ๋ๆ ไม่เป็นรัยๆ นะ หมูตุ๋น"ออมสินพูดเบาๆขณะอยู่คนเดียวในห้องพร้อม ลูบหัวตุ๊กตาผ้าเน่าของเค้าเบาๆ

"ดีใจที่ได้เจอคุณปู่ แต่ก็รู้สึก เหงานิดๆนะหมูตุ๋น"เด็กน้อยออมสิน พูดขึ้นพร้อมหลับตาลูบหมูตุ๋น

ขณะเด็กชายออมสินหลับไหล "อะไร เด็กนั่นมีของติดตัวมาแค่นี้เองเร๊อะ ตุ๊กตาผ้าเน่า กับเสื้อเก่าๆอีกตัว"

"เอาของพวกนี้ไปทิ้งให้หมด แล้วเปลี่ยนเป็นของใหม่"

"เอ่อ...แต่ว่า"

"ไม่มีแต่"ช่างเก่า และซอมซ่อ มอซอ

เช้าวันใหม่ เมื่อหนูน้อยออมสินตื่นขึ้น"งืมๆ หมูตุ๋น หมูตุ๋นอยู่ไหน"

"หึตื่นแล้วเร๊อะ ฉั้นให้แม่บ้านเอาของพวกนั้นไปทิ้งหมดแล้ว เอานี่ไป ของเล่นกับเสื้อผ้าใหม่"หึ จงเสพสุขกับความฟุ้งเฟ้อนี้ ให้สนุกเถอะ

"...."

"ทำมัย ฮืม มีปัญหาอะไร"

"อะ ปล่าวคับ ขอบคุณคับ คุณท่าน"ออมสิน พูดขึ้นพร้อมยิ้มให้คุณปู่

"ไปทาน อาหารเช้าได้แล้วค่ะ คุณหนู"

"คับ"

ที่โต๊ะอาหาร "แก๊ก ๆ แหมะ"

"อะนั่นอะไร ใช้ช้อนไม่เป็นรึ"

"ขอโทษคับ คุณท่าน"

"..."

"นี่ เธอต่อไปจัด จานช้อนแล้วก็ที่นั่งใหเด็กออมสินนี่กินต่างหากนะ"

"เจ้าค่ะ คุณท่าน"

"..."

"ขอบ ขอบคุณครับ คุณท่าน"

ต่อ

ลูกของผู้หญิงคนนั้น เลี้ยงดูกันมายังงัยนะ ถึงจะมีเลือดเนื้อของเราเป็นลูกที่เกิดจากลูกชายคนโตของเรากับผู้หญิงเพศยาพันคนนั้น แต่ตอนนี้เราก็มีทายาทที่ถูกต้องแล้ว ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้ให้ก้องภพหมดแล้ว ตอนนี้ก้องภพเป็นทายาทที่ถูกต้องของตระกูลของเราเพียงคนเดียว ที่นี่ไม่มีใครต้องการเธออีกแล้วออมสิน

"แล้วพ่อของเจ้า ล่ะตอนนี้ไปไหนแล้ว"

"คุณพ่อตายแล้วคับ"

"ว่ายังงัยนะ" ฮึ่มนังผู้หญิงนั่น ทำให้ลูกชายคนเดียวของฉั้นต้องตายรึ มันจะมากเกินไปแล้วนะ

"แล้วคุณแม่เธอล่ะ"

"คุณแม่ก็ตาย แล้วคับ"

"ตายกันไปหมดแล้วเร๊อะ"

"แล้วเธออยู่กับใคร ก่อนจะมาหาชั้น"

"ผมอยู่กับ คุณหมูหวานคับ"คงเป็นญาติของนังผู้หญิงนั่น จากไปแล้วทิ้งลูกไว้ให้อยู่กับญาติ เลยไม่มีเวลาดูแลเด็กคนนี้ จนต้องให้มาถึงมือตาแก่อย่างเรา เฮ๊อ น่าตลกสิ้นดี

"แกร็กๆ โครม! " "นั่นเสียงอะไรน่ะ!" เกิดเสียงดังขึ้น บริเวณจุดทิ้งขยะ ถังขยะที่ต้องอยู่ล้มลงมา ตอนนั้นเป็นเวลาเย็นไกล้ค่ำของวันนั้น

"อะ คุณหนูออมสินไปทำอะไรอยู่ตรงนั้นครับ"เสียงชายชุดดำที่เดินตรวจบริเวณรอบบ้านดังขึ้น

"เปล่าคับ ออมสินแค่มาเดินเล่น" ฝุด โคร้ม!"เด็กน้อย พูดตอบชายชุดดำ เนื้อตัวเต็มไปด้วยเศษขยะติดตามเสื้อผ้าเต็มไปหมด พูดจบเด็กน้อยก็ล้มลง

"ตายแล้ว! คุณหนู"คุณหนูตัวร้อนจี๋ เลยสงสัยจะตากแดดมานานแล้ว ดูซิหน้าแดงไปหมด

"ว่ายังงัยนะ เด็กออมสินนั่นไม่สบาย ทำมัยจู่ถึงไม่สบาย พวกเธอดูแลกันยังงัย"

"เอ่อ คุณท่านเจ้าคะ นี่ค่ะ คุณหนูเธอออกไปหาตุ๊กตานี่ตั้งแต่ทานอาหารเสร็จ แต่หาไม่เจอ พวกเราเลยไปช่วยกันหา ขอโทษที่พวกเราขัดคำสั่งค่ะ"

"นี่ๆ! พวกเธอก็เป็นอะไรกันไปหมด เด็กนั่นก็อะไร แล้วทำมัยเด็กนั่นไม่ขอบ ทำมัยไม่ปฏิเสธ หรือบอกเราล่ะ มีของใหม่ๆแพงให้เล่น ทำมัยไม่ชอบ"

"ก็คุณหนู เป็นห่วงความรู้สึกของคุณท่านนี่เจ้าคะ"สาวใช้คนหนึ่งพูดขึ้นมา ขณะที่คนรับใช้คนอื่นๆก้มหน้า แต่ก็รู้สึกเห็นด้วย กับคำพูดของเธอ

"นี่เธอ"แม่บ้านคนสนิทเอ็ด สาวใช้ที่พูดขึ้น

"ขอโทษด้วยเจ้าค่ะ ที่เสียมารยาท"

"เฮ้อ เด็กนั่นนะเหรอ เป็นห่วงความรู้สึกของเรา"

ห้องของออมสินน้อยที่นอนซมอยู่

"ตื่นแล้วรึ"

"เอ่อนี่เจ้าค่ะ ตุ๊กตาของคุณหนู"

"ฮือๆ หมูตุ๋น หมูตุ๋น กลับมาหาออมสินแล้ว ฮึกๆ ดีใจจัง"เด็กออมสิน นอนร้องให้กอดตุ๊กตาผ้าเน่าแน่น

"ต้องการอะไรทำมัยไม่บอกชั้น! ไหนบอกซิว่าเธอต้องการอะไร!"

"...."

"เอ่อ...คุณปู่"

"ฮะ! ว่ายังงัยนะ"

"ให้ออมสินเรียกว่า...คุณปู่...ได้..ได้มั้ยคับ"

"เฮ้อ ตามใจเจ้าก็แล้วกัน"

เช้าวันใหม่ เด็กน้อยออมสินนั่งเล่นวาดภาพอยู่กับแม่บ้าน "ตื่นเช้าเหมือนกันนะ แล้วนั่นอะไร วาดรูปอะไรอยู่รึ"

"อ่อ นี่รูปเราอยู่รึ แล้วรูปนี้ล่ะ คอมพิวเตอร์เหรอ"เรามองรูปที่เด็กน้อยวาดเสร็จแล้ว และหยิบขึ้นมาดู

"คุณแม่ครับ"

"ฮะอะไรนะ"

"นี่รูปคุณแม่คับ"

"..."

"คอมพิวเตอร์ นี่คือแม่ของเธอรึ" แล้วๆเด็กนี่โตได้มายังงัย แล้วใครเป็นคนเลี้ยงดู ก่อนที่จะม่หาเรา อะจริงซิแล้วญาติคนนั้นล่ะ

"แล้วคุณหมูหวานล่ะ คุณหมูหวานหน้าตาเป็นยังงัย"

"...."

"คุณ..คุณหมูหวาน เป็น เป็นแมวครับ"เหมือนมีลมเย็นยะเยือก พัดผ่านตรงหน้าของเรา

"แมว ว่ายังงัยนะ แมว!" นี่ๆเธออยู่คนเดียวมาตลอดเลยอย่างนั้นรึ

"ไหนเข้ามาหาปู่ซิ"เด็กน้อยคลานเข้ามาหาขายชราอย่างว่าง่าย

"แล้วคนที่คอยลูบหัวเธอแบบนี้ล่ะมีมั้ย"เราจับเด็กน้อยจึ้นนั่งบนตัก พร้อมลูบที่ศรีษะ อย่างเบามือ

"มีคุณปู่คนเดียวคับที่คอยลูบหัวออมสินแบบนี้" เด็กน้อยออมสินพูดขึ้น พร้อมใช้มือน้อยๆสองข้างจับมือร่างใหญ่ที่ลูบศรีศระของเค้าอยู่ พร้อมหลับตาและยิ้ม

ต่อ

ยามค่ำคืน แสงพระจันทร์ สลัวๆ ความมืด และเงีบบสงบบอกให้รู้ว่าเป็นเวลายามค่ำคืน บ้านหลังใหญ่มีชายชรานั่งอยู่บนระริมระเบียง มองดูน้ำตกในทุกๆวัน แบบนี้เรื่ยมา เป็นภาพที่คุ้นตา ของบรรดาคนรับใช้

"เตาะ แตะๆ พรืด"

"เสียงอะไรน่ะ หรือจะเป็นขโมย"เราเดินเข้าไปไกล้เสียงนั้น เห็นเด็กออมสินลื่นล้มอยู่ที่พื้นหญ้า ในมือถือกระเป๋าเดินทางใบเก่า

"ออมสิน นั่นเธอจะไปไหน"

"ออมสิน จะออกเดินไปอยู่ที่อื่นคับ"ออมสินพูดกับเรา แต่ใบหน้าของเด็กน้อยยังคงมีรอยยิ้ม ใบหน้ายามสะท้อนกับแสงจันทร์ ซ้อนทับกับลูกชายของเรา ชวนให้อดที่จะคิดถึงไม่ได้ ลูกพ่อ

"แล้วจะไปอยู่ที่ไหน"

"โลกกว้างใหญ่ต้องมีที่ให้ออมสินอยู่สักที่คับ"

"แล้วทำมัยต้องไป บ้านที่นี่ใหญ่โต"

"ก็ คุณปู่ดูไม่มีความสุขเวลาออมสินอยู่ด้วยคับ"

"แค้ว ตุ้บ"เสียงกระเป๋าใบเก่าของเด็กชายฉีกขาดคงเพราะมันเก่ามาก ของในกระเป๋า ล่วงกระจายออก มีตุ๊กตาผ้าเน่า กับเสื้อผ้าชุดเก่าของเด็กนั่น แอ๊ะนั่นอะไร มีจานกับช้อนที่เราให้ด้วยรึ

"เธอไม่เอาอะไรติดตัวไปเลยรึ"

"ออมสินเอาของสำคัญมาหมดแล้วคับ จานกับช้อนนี่คุณปู่ให้ออมสินแล้ว ออมสินขอเอาติดตัวไปด้วยนะคับ"เด็กชายพูดขึ้นพ้อมกับก้มเก็บของที่ร่วงหล่นของเค้าอย่าทะนุถนอม

เราอึ้งกับสิ่งที่เกิดขึ้น อึ้งกับภาพที่เห็นตรงหน้า ในตาฝ้าฝางของเราช่างมองไม่เห็นความ รู้สึกความจริงใจของเด็กคนนี้เลยนะ เรามัวแต่มองอะไรอยู่กันนะ เพราะไม่มีอะไร เลยไม่คิดจะต้องการอะไร ไม่แปลกใจเลยว่าทำมัย ลูกชายเราถึงรักผู้หญิงคนนั้นจนถึงขั้นทิ้ง ตระกูลไป ขนาดตอนนี้บรรดาคนสนิท คนรับใช้ข้างกายเราก็ตกเป็นทาสของเด็กนี่ไปแล้ว

"ออมสินมานี่ซิมาหาปู่หน่อย"เด็กน้อยยังคงเดินเข้ามาหาเราอย่างว่าง่ายเหมือนเคย

"...."

"คับปู่"

"ต่อไปหลานไม่ต้องไปใหน หลานอยู่ที่นี่ ปู่จะดูแลหลานเอง ต่อไปหลานมีชื่อใหม่ว่า ภสิน ภสิน สาขากร หลานเป็นทายาทสายตรงของตระกูลสาขากร"

"คับปู่"

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น