phoebe

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHARPTER 2 : MAGICAL [END] 90%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 12

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2562 11:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHARPTER 2 : MAGICAL [END] 90%
แบบอักษร

LAW

"เน้ๆ ทาราโอะฉันเดินเองได้น่า ไม่เห็นต้องอุ้มเลย" คนตัวเล็กบ่นอุบอิบเมื่อโดนอีกฝ่ายอุ้มพาดบ่าเป็นเวลานาน

"เดี๋ยวหลง"

"นายจะบ้าหรอ!!" 

"เลิกทำหน้าดื้อๆแบบนั้นสักที แล้วเงียบซะ เราใกล้จะถึงรังพวกมันแล้ว"

ณ ปราสาทของเวลเด้

"ฟังนะหมวกฟาง เราจะหลีกเลี่ยงการต่อสู้เพราะเราไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีพลังมากขนาดไหนแล้วอีกอย่างนายไม่มีพลังจะไปต่อสู้ด้วยอยู่เฉยๆ อย่าสร้างปัญหา เข้าใจมั้ย"

"อื้ม!" ลูฟี่พยักหน้าเหมือนจะเข้าใจด้วยสีหน้าจริงจัง

"เอาล่ะ ไป!" 

ลูฟี่และลอว์ค่อยๆย่องเข้าสู่ทางเข้าลึกลับของปราสาทอย่างเงียบๆ มันต้องไปได้สวยแน่ ไม่มีนักวิทยาศาสตร์คนไหนทีใช้พิษแต่ไม่มีเซรุ่มต้านพิษหรอก แผนก็คือไปขโมยเซรุ่มนั่นออกมา จบ

ในขณะที่ลอว์คิดแผนอันลวกๆอย่างชาญฉลาดอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้น

'มีผู้บุกรุก มีผู้บุกรุก ขอเตือนอีกครั้ง มีผู้บุกรุก มีผู้บุกรุก'

เมื่อลอว์หันมามองเจ้าเด็กตัวแสบก็พบว่า ลูฟี่กำลังเล่นกับปุ่มกดสีแดงอย่างเมามันส์...

"นี่แกทำอะไร!!!! พวกมันรู้ตัวหมดแล้วเห็นมั้ย!"

"เอ๋?"

"เจ้าบ้าเอ้ยยย วิ่ง!!" 

สิ้นสุดคำสบถ ลอว์รีบอุ้มลูฟี่ขึ้นบ่าแล้ววิ่งอย่างไม่คิดชีวิต ไม่กี่วินาทีต่อมากองทหารก็ไล่ตามหลังมาติดๆ 

"พวกแกกก หยุดนะ!!!"

"ใครจะหยุดให้บ้าเล่า แบร่!"

"หยุดเลยนะลูฟี่!!" 

รูมมมมม!

ฟุบ

ลอว์ใช้พลังทั้งหมดที่มีเคลื่อนย้ายตัวเองและลูฟี่ตัวแสบออกมาให้ไกลที่สุดเท่าที่จะไกลได้ เพราะถ้าเขาต้องสู้โดยการอุ้มเจ้าตัวเล็กนี่ไว้ด้วย ลูฟี่อาจจะบาดเจ็บได้เขาจึงเลือกที่จะหลีกเลี่ยง

เพียงแต่ว่า ที่นี้มันที่ไหนกันนะ?

ลักษณะคล้ายเขาวงกต พุ่มหญ้าสีเขียวรายล้อมสูงเสียดฟ้า อากาศที่อบอวลไปด้วยอันตรายและกลิ่นของสัตว์ร้าย ลอว์ไม่มีทางเลือกนอกจากจะตรงไปเรื่อยๆเท่านั้น

"ไงเจ้าคนแส่ ในที่สุดก็เข้ามายันปราการด่านสุดท้ายจนได้สินะ"

"เวลเด้ แกอยู่ที่ไหน" ลอว์เหลือบมองรอบทิศทางแต่ก็ไม่พบอะไร มีเพียงเสียงที่ลอยมากับอากาศเท่านั้น

"ยินดีต้อนรับสู่ MAGICAL MAZE ปราการด่านสุดท้ายก่อนจะมาถึงฉัน หึหึ จะบอกอะไรดีๆให้นะ คนสุดท้ายที่เข้ามา ตายด้วยแก๊สพิษของฉันไปหลายรายแล้ว ไอพวกที่หวังจะได้ของหวงห้าม จงตายไปพร้อมกับความทรมานเสียเถิด ฮ่า"

"ของหวงห้ามงั้นรึ หรือแกหมายถึง ใบจันทร์ราชา"

"สมุนไพรวิเศษณ์ที่รักษาได้ทุกโรค เป็นของวิเศษณ์ที่แม้แต่คนตายก็ทำให้ฟื้นได้ ฉันเองแหละที่เป็นดูแลสถานที่แห่งนี้ เป็นผู้เฝ้าของสิ่งนี้มาตลอดหลายร้อยปี วันนี้แหละ ฉันจะแหกกฎ ฉันจะนำตัวมังกี้ ดี ลูฟี่ ไปขายและเริ่มต้นชีวิตใหม่สักที!!

"แกไม่มีทางจะได้ตัวลูฟี่ไปหรอก"

"เหอะ ถึงแกไม่ยกให้ ยังไงหมอนั่นก็จะตายอยู่แล้ว พิษของฉันจะออกฤทธิ์ ภายใน 12ชั่วโมง จนถึงตอนนี้ มันเหลือเวลาอีกเท่าไหร่ล่ะ คุณรุกกี้แห่งยุคสมัยเลวร้าย ทราฟาก้า ดี วอลเตอร์ ลอว์"

ลอว์ขบกรามแน่น จากตอนนั้นเหลือเวลาอีกเพียง6ชั่วโมงเศษ ทันสิ ยังไงก็ต้องทัน

"ถึงแกจะตายในเขาวงกตนี่ทั้งคู่ ฉันก็ไม่เดือดร้อน ยังไงซะ จับเป็นหรือจับตาย ฉันก็ได้เงินอยู่ดี 

จงมีชีวิตรอดและมาให้ถึงฉันให้ได้ละ ฮ่าฮ่าฮ่า"

หนอยแหนะแก!! ลอว์กำหมัดแน่นด้วยโทสะ

"ไม่เป็นไรนะทาราโอะ ฉันจะพานายไปอัดไอ้หมอนั่นเอง" ลูฟี่แก้มป่องด้วยความโมโห ในสถานการณ์แบบนี้ยังจะน่ารักได้อีกนะ..

ลอว์สะบัดความคิดไร้สาระออกจากหัว ตอนนี้ต้องรีบหาทางออกให้ได้

เมื่อเดินตรงไปเรื่อยๆ ทั้งคู่พบกับทางแยกสามทาง ลอว์ยืนตัดสินใจอยู่ครู่ใหญ่

"ไปทางนั้นกันเถอะ" ลูฟี่ชี้ไปที่อุโมงค์ที่สาม

"ทำไมฉันต้องเชื่อแกด้วย" 

"ฉันได้กลิ่น... อาหาร" ไม่ทันที่ลอว์จะห้าม ลูฟี่กระโดดลงจากหลัง และวิ่งตรงไปยังอุโมงค์นั้นทันที

ปัดโถ่โว้ย!!!

เมื่อตรงมาเรื่อยๆจนถึง แสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ ลอว์ถึงกับเข่าสั่นกับภาพตรงหน้า

ภาพของชายผู้อ่อนโยน ชายผู้ซึ่งอยู่ในความทรงจำของเขาเสมอ ชายที่มีรอยยิ้มบ้าๆที่แสนอบอุ่น

"คุณโครา..." ลอว์ทรุดเข่าลงกับพื้น ทันใดนั้นอุโมงค์กลับหายไป วิวทิวทัศน์ กลายเป็นเมืองที่เขารู้จักดี เมืองที่มีชายคนนี้ ...

คุณโครายิ้ม ไม่มีเสียงตอบกลับใดๆ รอยยิ้มนั้น รอยยิ้มที่แสนอ่อนโยน 

ขาทั้งสองข้างก้าวไปข้างหน้าตรงไปหาคนที่เขาโหยหามาตลอด มือทั้งสองไขว่คว้าอ้อมกอดที่แสนคิดถึง

"ทาราโอะ!! ทาราโอะ!! นายทำอะไรน่ะ ไม่ได้นะ หยุดนะะะะ" ลูฟี่วิ่งเข้ามากอดขาลอว์ไว้ แต่ไม่เป็นผล ลอว์ไม่ได้ยิน ไม่รับรู้ถึงการมีอยู่ของลูฟี่อีกต่อไป 

"ไม่นะ..." ลูฟี่ที่ถูกลอว์สะบัดกระเด็นออกมา พยายามคลานตาม

"คุณโครา ได้โปรด อย่าจากผมไปอีกเลย ผมจะใช้สมุนไพรวิเศษณ์นั่นปรุงยาที่ทำให้คุณฟื้นคืนกลับมาให้ได้ " 

ลอว์พร่ำเพ้อ น้ำตาหยดใสไหลอาบแก้มด้วยความคิดถึง ห่วงหา โหยหา ต้องการ ทุกสิ่งทุกอย่างปะปนกันจนเจ้าตัวลืมไปเลย ว่าเขามาที่นี้เพื่อใคร มาทำไม และมาทำอะไร

"ทาราโอะ ได้สติสักที!" ลูฟี่รวบรวมพลังทั้งหมดที่มี เรียกลอว์เป็นคั้งสุดท้าย ก่อนที่ลอว์จะก้าวตกลงในบ่อพิษร้อนฉ่า

"กลับมาหาฉันนะ ทาราโอะ!!!!!!!!!!!" ฮาคิราชันย์ที่ถูกปล่อยออกไปจากลูฟี่ ทำให้ลอว์ได้สติ ก่อนจะกระโดดถอยหลังสองก้าว

"แฮ่กๆ นี้มันเกิดอะไรขึ้น" ลอว์หอบหายใจ

"นาย...นายย ฮืออออออออ ฉันคิดว่านายจะฆ่าตัวตายแล้วเจ้าบ้า" ลูฟี่โผกระโดดกอดทาราโอะเต็มรักจนอีกคนล้มลงกับพื้น

"อยู่ดีๆอุโมงค์ก็หายไป แล้วนายก็เดินไปหาบ่อนั่นฉันเรียกเท่าไหร่นายก็ไม่ได้ยิน ฉันคิดว่าฉันจะเสียนายไปแล้ว" ลูฟี่ฟูมฟายไม่หยุด ร้องไห้ขี้มูกไหลใส่หน้าอีกคน

"ฉันไม่เป็นไรแล้วนะ" ลอว์ลูบหัวลูฟี่อย่างอ่อนโยนก่อนจะลุกขึ้นนั่ง ก้มมองคนตัวเล็กบนตัก

"ฉันจะไม่ตาย" ริมฝีปากบางจูบลงเบาๆที่หน้าผากเล็กแทนคำสัญญา

"ไปกันต่อเถอะ ฉันรู้ความลับของเขาวงกตนี้แล้วหล่ะ"

"อือ อะไรเหรอ" ลูฟี่ปาดนน้ำตาทิ้งและซูดขี้มูก

"ฟังให้ดีนะลูฟี่ ภาพลวงตาคือสิ่งที่จิตใจของเราสร้างขึ้น มันเป็นกลไกลป้องกันตัวอย่างหนึ่งของหัวใจคนเรา เราชนะมันได้ นายต้องเดินข้ามผ่านภาพลวงตานั้น ภาพลวงตาที่ไม่มีจริง ตามฉันมา"

ทั้งคู่จับมือกันและเดินตรงไปยังบ่อพิษข้างหน้า ก่อนจะก้าวข้าม ทั้งสองหันมามองหน้ากันด้วยความเชื่อใจ และก้าวเท้าลงบ่อพิษ...

.

.

.

.

.

"ลืมตาได้แล้ว"

เมื่อลืมตาขึ้นลูฟี่กระพริบตาปริบๆกับภาพตรงหน้า

"เห ถึงแล้วหรอ!?" และเมื่อมองกลับไปข้างหลังก็พบว่านั่นคือที่ที่ลอว์ใช้พลังวาร์ปมา

"นี่มันอะไรกันเนี้ย"

"มันก็แค่ภาพลวงตางี่เง่าน่ะ รีบไปเถอะ เราเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว" ลอว์อธิบาย

ข้างในปราสาท

"รีบไปเร็วเข้า!! พวกมันมาแล้ว" เวลเด้สั่งลูกน้องด้วนความลนลาน "ไม่คิดเลยว่าเขาวงกตจะถ่วงเวลาได้แค่นี้ ดูถูกพวกรุกกี้ไม่ได้จริงๆ รีบเผ่นเถอะ!"

"จะรีบไปไหนละเจ้าเบเบ้!!!" ลูฟี่ตะโกนดังลั่น

"เวลเด้โว้ย ใครจะอยู่ให้โง่" เวลเด้และลูกน้องวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต

'โกมุโกมุโน หมัดปืนกล ยางยืดด'

เวลเด้และพวกลูกน้องเตรียมหลบหมอบลงกับพื้น ขืนโดนเข้าไป ตายแหง

แต่....

"นายยังใช้พลังไม่ได้นะลูฟี่..... ลืมหรอ.." 

"ปัดโธ่เอ้ย!" ลูฟี่กระทืบเท้าด้วยความขัดใจ

"เดี๋ยวฉันจัดการเอง"

รูมมมมม

ฟุบ!

เพียงชั่วพริบตา เวลเด้และพรรคพวกก็กองกันอยู่ข้างหน้าของลูฟี่

แชมเบิล!

ในมือของลอว์กำหัวใจที่เต้นตุบๆของเวลเด้อยู่

"อะ...เอาคืนมานะไอ้รุกกี้งี่เง่าเอ้ย"

"หือออ แกว่ายังไงนะ?" มือเรียวบีบกำหัวใจอีกฝ่ายจนดิ้นทุรนทุราย

"ขอเล่นบ้างสิ" ลูฟี่ฉวยหัวใจของเวลเด้กำไว้ในมือ "แกบังอาจเอาของกินมาล้อเล่นกับฉัน ชดใช้ด้วยชีวิตซะ!!!" 

"อ๊ากกกกกก ยะ ยอมแล้วววว ขอคืนที เอือกกกก" เวลเด้ดิ้นทุรนทุรายกับพื้น

"งั้นก็บอกมาซะยาแก้พิษอยู่ไหน"

"ไม่มี"

"แกว่าไงนะ" ลูฟี่บีบหัวใจอีกครั้ง

"อ๊ากกกกกก เจ็บนะโว้ย ก็บอกว่าไม่มีไง ฉันทำเป็นแต่พิษ ทำยาถอนไม่เป็นหรอก!"

"แกจะบ้าหรอ" ลอว์เหงื่อตก เหลือเวลาอีกแค่2ชัั่วโมงจะทำยังไงดี

"ฉันจะบอกวิธีให้ก็ได้ แต่แกต้องคืนหัวใจฉันมาก่อน"

"แกไม่มีสิทธิ์มาต่อรอง"

"งั้นแกก็จงรอคอยความตายของหมวกฟางซะเถอะ"

ลอว์มองหน้าลูฟี่สลับกับเวลเด้ ทำอย่างไรได้ ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

"บอกมาก่อนแล้วจะคืน"

"ใบจันทร์ราชา รักษาได้ทุกสิ่งบนโลกใบนี้" เวลเด้เอ่ยขึ้น

"มันอยู่ที่ไหน"

"ฉันไม่รู้"

"แกหมายความว่าไง แกเป็นคนดูแลทำหน้าที่ปกป้องมัน ทำไมถึงจะไม่รู้ " ลอว์ชี้ปลายดาบคมไปที่หัวใจของเวลเด้

"อ๊ากกกกก ฉะ..ฉันเพียงแค่เฝ้า แต่ไม่เคยรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน มันเป็นรูปร่างอย่างไร หรือแม้แต่มันมีจริงหรือไม่! ฉันเพียงทำตามหน้าที่ของตระกูล ปล่อยฉันไปเถอะนะ"

"แล้วฉันจะหามันเจอได้ไง..." จนถึงตอนนี้ ลอว์เริ่มลนลาน จะทำอย่างไรจึงจะรักษาลูฟี่ไว้ จะทำอย่างไรดี..

"ฉันเคยได้ยินว่า ใบนั่นมันมีชีวิต มีจิตสำนึก ถ้ามันต้องการใครมันจะออกมาหาเอง ไม่ใช่ใครต้องการมัน"

แย่แน่ๆ ไม่ทันการแน่ๆ จะทำอย่างไรดี

"ลูฟี่อยู่นี้นะ อย่าไปไหน อย่าทำอะไร รอฉันกลับมา ส่วนพวกแก ดูแลลูฟี่จนกว่าฉันจะกลับมา" ลอว์ฉวยหยิบหัวใจของเวลเด้เป็นตัวประกันก่อนจะวิ่งออกไป ตามหาสิ่งที่เรียกว่า ปาฎิหาริย์

LUFFY

ผ่านไปเกื่อบ2ชั่วโมง

"ฉันกำลังจะตายหรอ" ร่างเล็กหอบหายใจ เนื้อตัวร้อนเป็นไฟ ความเจ็บปวดแล่นพล่านเข้ามายันหัวใจดวงเล็ก

"ทาราโอะ.. นายอยู่ไหน" ลูฟี่คร่ำครวญก่อนจะหลับตาลง

LAW

อยู่ที่ไหนกันนะ.. ความเหนื่อยล้าเริ่มเล่นงาน ตาก็เริ่มพล่ามัวจากการใช้พลังติดๆกันหลายหนในวันเดียวแต่จะยอมแพ้ไม่ได้ ลูฟี่กำลังรอเขาอยู่

นี่ก็ใกล้จะครบ2ชั่วโมงแล้ว ทำอย่างไรดี

ในที่่สุดลอว์ทรุดเข่าลง ทุบกำปั้นลงพื้นด้วยความเจ็บปวดหัวใจ ทำไมเขาถึงรักษาใครไม่ได้เลย

-ยอมแพ้แล้วหรอลอว์- 

เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้น และตะลึงงันกับภาพตรงหน้า

"คุณ.. คุณคงเป็นภาพลวงตาสินะ"

-ถ้ายอมแพ้ตอนนี้ นายจะเสียคนที่นายรักไปอีกคนนะ-

"คุณโครา... ผมจะทำอย่างไรดี" น้ำตาหยดใสไหลอาบแก้ม

-ถ้าเกิดนายได้ของที่นายต้องการ นายจะรักษาหมอนั่นแทนที่จะเป็นฉันงั้นหรอ"

"......" นี่เป็นคำถามที่ลอว์ถามตัวเองมานาน ตั้งแต่แรกเริ่มการเดินทางมาที่เกาะแห่งนี้ เขาตั้งใจว่าจะนำใบจันทร์ราชาฟื้นคืนชีพให้ชายที่เขารักและเทิดทูนที่สุดในชีวิต แต่แล้วเมื่อรู้ว่าลูฟี่ต้องตาย หัวใจที่คิดว่ามันตายไปพร้อมกับคุณโคราซอนกลับบีบรัดจนตัวเขาเจ็บปวดไปหมด

-นี้คือครั้งสุดท้ายที่ใบจันทร์ราชาจะเติบโต เกาะแห่งนี้จักล่มสลาย และนี่คือทางเลือกของนาย ลอว์-

"คุณโครา.... ผมขอโทษ" ในที่สุดลอว์ก็กลืนความเจ็บปวดในอดีตลงคอ และกล่าวออกมาด้วยความตั้งมั่น

ว่า

.

.

.

.

"ผมจะรักษาลูฟี่"

-สอบผ่านแล้วล่ะ-

ภาพสุดท้ายที่เขาจำได้คือ คุณโคราซอนยิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนจะค่อยๆสลายหายไป ทิ้งคำพูดสุดท้ายไว้แค่

 -จงเติบโต ลอว์-

................

รูมมมมม!

ฟุบ!

เพียงพริบตา ลอว์ก็มาถึงปราสาท

"ทะ ทาราโอะ นายกลับมาแล้ว.." เสียงเบาจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบแฝงไปด้วยความดีใจ

"เห็นหน้านายก่อนตาย ฉันก็มีความสุขแล้ว ชิชิ"

"นายต้องไม่ตาย" จุมพิตเบาๆบนริมฝีปากเล็กสื่อถึงสัญญาโดยปราศจากคำอวดโอ้ใดๆ

รออีกเพียงนิดเดียวนะหมวกฟาง

"เวลเด้ มาช่วยฉันปรุงยา เดี๋ยวนี้!!!"

----------- ยังมีต่อ -------------

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น