marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 17

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2562 09:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17
แบบอักษร

 

 

 

 

 

“หือ...ลิต้าเธอเข้ามาห้องนี้ทำไม” เอ๊ะ!! นี่ฉันอยู่ไหนเนี่ยฉันหันกลับไปมองตามเสียงก็เห็นแอลนั่งอยู่บนโต๊ะทำงาน...ฉันจำได้ทันทีว่าฉันเคยมาห้องนี้ครั้งหนึ่งมันเป็นห้องทำงานของคุณแม็กเองนี่ฉันโกรธเขาจนเดินมาไหนก็ไม่รู้งั้นเหรอให้ตายสิ!!!

“อ้อ!! พอดีว่าฉันว่าจะมาดูงานนะสงสัยเดินเข้าห้องผิด” เฉไฉไปก่อนละกันแต่ถึงพูดไปแบบนั้นแอลจะดูไม่คอยเชื่อเท่าไหร่นะหมอนั่นหรี่ตามองฉันอย่างจับผิด

“แต่ห้องทำงานไปคนละทางกับห้องนี้นะ” หมอนี่ก็เก่งเรื่องจับผิดจริงๆ!!!!

“อ่ะ!! งั้นเหรอสงสัยฉันเบลอไปหน่อยนะจำทางผิด” พูดง่ายๆคือหึงจนหน้ามืด!!!!!! ไม่ให้โกรธได้ไงตอนที่โดนยัยเจนเกาะแขนนะแหม่!!! ทำหน้าตาระรื่นจะตายบอกฉันว่าเรื่องนานแล้วแต่สีหน้านะไม่ใช่เลยอยากจะกลับไปต่อกับพวกนั้นละสิไม่ว่าเฮอะ!!!!

“เป็นอะไรหรือเปล่าสีหน้าดูไม่คอยดีเลย” แอลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานเดินมาหาฉันที่ยืนอยู่ประตู “เข้ามานั่งก่อนสิเดี๋ยวฉันชงกาแฟร้อนๆให้” ไม่พูดเปล่าแต่แอลเดินไปทำจริงๆฉันจึงเดินไปนั่งที่โซฟารอเวลาที่ไม่รู้ว่าตอนไหนที่เขาจะเจอฉันก็จะให้หนีไปไหนได้ที่นี่มันบ้านเขา!!!!

ไม่นานแอลก็เดินมาหาฉันพร้อมกับกาแฟในมือเชาวางลงข้างหน้าพร้อมกับนั่งลงข้างๆฉัน...เฮ้อ!!!

“ถอนหายใจหลายครั้งละนะมีอะไรหรือเปล่าลิต้า” นี่ก็อยากรู้เหลือเกินว่าฉันเป็นอะไรให้ตายสิ

“เปล่า...ไม่มีอะไรหรอกว่าแต่นายมาทำอะไรที่นี่”

“อ้อ!!! ไม่มีอะไรหรอกแค่มารอไอ้แม็กพอดีมาละไม่เจอเลยมารอที่นี่เธอมีปัญหาอะไรกับมันเหรอ...” คำถามของแอลดังขึ้นพร้อมตัวของเขาค่อยๆขยับเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆจนใบหน้าของเราห่างกันไม่มากยิ่งหมอนั่นเขาใกล้ฉันเรื่อยๆมันยิ่งทำให้สับสนเพราะฉันเห็นเขาเป็นคุณแม็กตลอด!!!!

“อย่ามองฉันด้วยความสับสนแบบนั้นลิต้า...” แต่จู่ๆเหมือนเขาจะรู้เขาจึงดันตัวเองออกพร้อมกับพูดขึ้นอย่างไม่มีอะไร...

“คือ...คือ..ว่าฉันขอโทษนะ” ตอนนี้มันวุ่นวายในหัวไปหมดทุกอย่างมันมีแค่เรื่องของคุณแม็กให้ตายสิขนาดติดว่าจะไปทำงานฉันยังทำไม่ได้เลย!!!! ไม่มีสมาธิ!!!

“เธอโกรธอะไรมัน” แอลเปลี่ยนเรื่องพูดอย่างไม่ใส่ใจเรื่องเมื่อกี้

“ก็ไม่ได้โกรธอะไรฉันจะไปมีสิทธิ์โกรธอะไรเขาได้ละแอล” คำพูดของฉันทำให้แอลหันมามองหน้าอย่างสงสัย

“ฉันอยากรู้จริงๆว่าอะไรที่ทำให้เธอคิดแบบนี้” อะไรที่ทำให้คิดแบบนี้งั้นเหรอคงเป็นสัญญาที่เขาเคยทำให้เซ็นละมั้งที่ทำให้ฉันเป็นบ้าอยู่คนเดียวหึงเขาฝ่ายเดียวแบบนี้ถึงจะรู้ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์แต่มันก็ห้ามไม่ได้นิ!!!!

“ไม่รู้สิ...”

“เธอมองไม่ออกงั้นเหรอว่าเธอนะมีสิทธิ์มากมายแค่ไหนอีกหน่อยคือมันจะจับเธอแต่งงานละรู้ตัวหรือเปล่า” มีสิทธิ์มากมายบ้าบอคอแตกอะไรละคนอย่างเขานะเหรอจะมาสนใจอะไรฉันที่ทุกวันนี้ยังอยู่กับฉันเพราะแค่เป็นคู่นอนเท่านั้นแหละ!!!

“เฮอะ!! ไม่ตลกนะแอลอย่าเอาเรื่องแบบนี้มาพูดให้ขำเลย” พอฉันพูดแบบนี้แอลกลับมองฉันอย่างสงสัย

“ลิต้าเธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่มันไม่ให้ฉันแตะต้อง...เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่มันพามาบ้านหลังนี้...เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่มันยอมเสียเงินหลายพันล้านแถมมีปัญหากับมาเฟียระดับต้นๆในหลายๆประเทศและเธอก็เป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้มันกลับมานอนบ้านทุกคืนไม่ว่าจะเหนื่อยหรือดึกแค่ไหนนี่เธอยังไม่รู้ตัว..หรือรู้ว่าตัวเองมีสิทธิ์อะไรหรือไงเธอนะสำคัญกับมันมากรู้บ้างไหมถึงหมอนั่นจะปากหนักไปบ้างก็เถอะแต่ไม่ดูสิ่งที่มันทำหรือไง” ฉันนั่งฟังที่แอลพูดอย่างพูดอะไรไม่ออกคือพอติดย้อนกลับไปทุกอย่างมันก็จริงอย่างที่แอลพูด...

“บางทีนายคิดผิดก็ได้แอลพี่นายไม่เคยพูดมาสักครั้งว่าคิดไงกับฉัน และ ฉันก็ไม่ได้อยากคิดเข้าข้างตัวเองเกินไปหรอกนะ”

“ให้ตายสิลิต้าถามจริง...นี่คนอื่นมองจากนอกโลกยังรู้เลยว่ามันนะชอบเธอแถมชอบมากด้วยตั้งแต่เธอเข้ามาในชีวิตของพวกเราสองคนนะฉันชวนมันไปไหนมันก็ไม่อยากไปถึงไปมันก็รีบกลับมาหาเธอนี่ยังไม่รู้ตัวเองเหรอ....”

“ก็เขาทำแบบนั้นไงฉันถึงไม่เข้าใจถึงเขาจะทำเหมือนชอบแต่เขาก็ไม่เคยพูดสักครั้งแถมตอนที่มีสาวๆของเขาล้อมหน้าล้อมหลังนะเขายังไม่ยอมเดินมาหาฉันเลยไม่สนใจฉันด้วยจะให้ฉันเชื่อได้ไงว่าเขาชอบฉัน...” แอลทำหน้าคิดหนักทันทีที่ฟังฉันพูดจบ

“งั้นเอางี้ม่ะ...เดี๋ยวฉันจะพาเธอออกไปจากบ้านหลังนี้เพื่อพิสูจน์ว่ามันชอบเธอจริงๆมันจะต้องตามเธอกลับมาที่นี่อีกครั้งแน่นอน และ ฉันมั่นใจว่ามันจะต้องดิ้นตายแน่ๆถ้ารู้ว่าเธอหายไปถึงตอนนั้นเธอจะทำไงกับมันก็ได้แน่นอนเพราะมันต้องยอมเธอสุดๆแน่ๆ...ว่าไงจะเอาหรือเปล่า” คำพูดของแอลทำให้ฉันคิดหนักในใจก็ลังเลว่าจะทำดีไหมเพราะถ้าทำแล้วเขาไม่สนใจคนที่เจ็บก็คือฉันเองแต่ถ้าทำแล้วเขาเป็นอย่างที่แอลพูดมันก็จะดีสุดๆไปเลยนะสิ...

“ตอบมาสิลิต้า...เรามีเวลาไม่มากนะเพราะฉันเดาได้ว่าอีกไม่นานมันต้องมาทีนี้แน่ๆ” เอาไงดียัยลิสเอาไงดี!!!!

“ลิต้า...เร็วกว่านี้ตอบมา” ไอ้นี่ก็บีบจริงๆให้ตายสิคนยิ่งสับสนโอ๊ย!!!!

“เออ!!! ก็ได้พาฉันหนีไปหน่อย!!!” คำตกลงของฉันทำให้แอลยิ้มออกมาทันทีเจ้าเล่ห์ชะมัดฉันรู้นะว่าเขาอยากแกล้งพี่ชายนะ!!!!

 

 

 

อีกด้านหนึ่ง

 

 

 

“ป้าเจนเปิดประตูให้ผมเร็วๆหน่อยสิ” ผมไปเรียกป้าเจนมาเปิดประตูให้ผมอย่างอารมณ์เสียให้ตายเถอะวุ่นวายชะมัด!!!!

“แป๊บสิค่ะคุณแม็กป้าหากุญแจอยู่ค่ะ” ป้าเจนหันมาต่อว่าผมนิดหน่อยเวลาที่ผมเอาแต่ใจก็ป้าเจนนี่แหละคอยดุผมตลอด

“ครับๆ....เร็วๆหน่อยละกัน” ผมยืนรอประมาณห้านาทีประตูห้องก็เปิดออกผมจึงรีบเข้าไปทันทีโดยไม่สนใจว่าใครจะมองไง =_=

“ลิต้า!! ลิต้า!! อยู่ไหนนะ” แต่คิดว่าเข้ามาแล้วจะเจอเธอกลับไม่ใช่อย่างที่คิดเพราะไม่เห็น...หรือเธออาบน้ำอยู่ผมเดินไปที่ห้องน้ำก็ไม่เห็น...ห้องแต่งตัวหรือเปล่านะผมรีบเดินไปดูแต่กลับเห็นบางคนแทนที่จะเห็นลิต้า....

“แจอี?? เธอเข้ามาที่ห้องฉันทำไม!!!” ผมเห็นแจอีที่กำลังทำอะไรสักอย่างในห้องแต่งตัวของผม!! ผมรีบเดินไปกระซากแขนเธอเดินออกมาจากห้องแต่งตัวทันทีแต่เธอกลับกอดแขนผมไว้

“คุณแม็กค่ะ...ฉันก็แค่คิดถึงคุณก็คุณไม่ไปหาฉันเลย” ผมสะบัดเธอออกจากแขนผมทันทีที่ออกมาจากห้องแต่งตัว

“เธอเข้ามาห้องฉันทำไมแจอี!!! ลิต้าอยู่ไหน” เธอต้องรู้แน่ๆว้าลิต้าอยู่ไหน

“ฉันไม่รู้ค่ะตอนที่เข้ามาก็ไม่เห็นใครจนคุณแม็กมาเคาะประตูฉันกลัวเลยไปหรบให้ห้องแต่งตัวแต่ฉันไม่เห็นผู้หญิงคนนั้นจริงๆนะคะ” ผมมองหน้าเธออย่างสงสัยถ้าลิต้าไม่อยู่นี่ก็คงอยู่ห้องทำงานมั้งผมหันหลังจะเดินหนีออกมาทันทีแต่แจอีดันกอดผมไว้

“คุณแม็กค่ะ...” ผมยืนนิ่งไม่แตะต้องตัวเธอแต่ใช้คำพูดบอกแทน

“ปล่อยฉันแจอีอย่าให้ฉันต้องพูดช้ำ”

“ไม่ค่ะ!! ฉันไม่ปล่อยฉันรักคุณนะคะคุณแม็กฉันรักคุณนะ!!!” เธอพูดบ้าอะไรของเธอว่ะเนี่ยคนยิ่งรีบ!!!

“ฉันบอกให้ปล่อย!!! อย่ามายุ่งกับฉันเข้าใจมั้ยฉันเตือนเธอแล้วว่าอย่ามาทำตัวน่ารำคาญและเราก็ไม่มีอะไรผูกมัดกันอย่ามาวุ่นวายให้มากหนักผู้หญิงของฉันมีแค่ลิต้าคนเดียวจำไว้!!!” ผมชักจะรำคาญเรื่องแบบนี้แล้วสิให้ตายเถอะลิต้าก็มาโกรธผมเรื่องนี้อีกวุ่นวายจริงๆต้องทำให้ชัดเจนกว่านี้ละมั้ง!!!

“แต่ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้สนใจคุณแม็กสักนิดนะคะฉันเห็นเธออยู่กับคุณแอลบ่อยๆแถมทั้งสองคนยังกระหนุงกระหนิงกันตลอด!!!” กระหนุงกระหนิง???

“อย่ามาโกหก!!” ผมสะบัดแจอีออกจากตัวผมอย่างแรงจนเธอล้มไปนั่งลงบนพื้น “อย่ามาปั่นหัวฉันแจอีไม่งั้นฉันจะไม่ไว้หน้าเธอต่อให้เธอจะเป็นน้องของแจอันก็ตามจำไว้นะอย่าเข้าใกล้ฉันอีก!! แล้วก็ลุกขึ้นมาออกไปจากห้องฉันด้วยเพราะห้องนี้เป็นห้องของฉันกับลิต้าอย่าเข้ามาอีกถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน!!!” ผมยืนมองเธออย่างเฉยชาจนเธอค่อยๆดันตัวเองขึ้นพร้อมกับร้องไห้แล้วเดินออกไปจากห้องผมเห็นแววตาที่เธอมองผมอย่างเกลียดชังผมเข้าใจว่าเธอเกลียดผมแต่มันก็ดีกว่ามาวุ่นวายกับผมแบบนี้ละนะ

หลังจากนั้นผมก็เดินออกมาจากห้องรีบเดินไปที่ห้องทำงานของเธอที่ผมเตรียมไว้ให้แต่ทุกอย่างมันว่างเปล่าไม่มีร่างอรชรของลิต้าเธอไปไหนนะ...

“แจอัน!!! แจอัน!!!!!” ผมตะโกนเรียกแจอันทันทีที่เดินมาถึงห้องโถงของบ้านผ่านไปไม่ถึงแจอันก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาผมพร้อมกับมองผมอย่างงงๆ

“นายไม่ได้ออกไปข้างนอกอีกเหรอครับ??” เอ๊ะ?? ออกไปข้างนอก??? ผมจะไปไหนได้อีกว่ะลิต้ายิ่งหายไปแบบนี้

“ฉันอยู่ในบ้านตามหาลิต้าแกเห็นเธอหรือเปล่า!!” พอผมพูดแบบนี้สีหน้าของแจอันก็ถอดสีทันที

“ซวยแล้ว...” หือ..มันพูดอะไรว่ะ

“อะไรฉันถามว่าแกเห็นลิต้าหรือเปล่า!!!” แจอันอึกอักไม่ยอมตอบผมจนผมรำคาญคนยิ่งโมโหอยู่ด้วย!!!

“รีบพูดมาไม่งั้นฉันจะสั่งคนตัดลิ้นแก!!”

“คือว่า...ผมเห็นคุณลิต้าออกไปกับคุณแอลครับ!!!! ผมคิดว่าเป็นนายเลยไม่ได้สนใจเพราะผมไม่รู้ว่าคุณแอลเข้ามา!!!” ผมหูฝาดหรือเปล่านะผมได้ยินผิดหรือเปล่าว่าลิต้าออกไปกับไอ้แอล...ผมได้ยินผิดใช่ไหม!!!!

“แกพูดใหม่สิว่าอะไรนะฉันหูฝาดหรือเปล่า”

“คุณลิต้าออกไปข้างนอกกับคุณแอลครับ!!!” แจอันพูดอีกครั้งรอบนี้สติผมหลุดทันที

“แม่ง!!!! ใครปล่อยให้เมียกูออกไปห้ะ!!!!!! พวกมึงอยากตายกันทุกคนใช่ไหมถึงไม่มีปัญญาดูว่านั้นมันไอ้แอล!!!!!”

 

 

 

 

 

 

 

สติหลุดไปแล้วพี่จนยอมรับว่าลิต้าเป็นเมียแล้วเนี่ยฮ่าๆจะไงต่อละจะตามยังไงดีอิอิอิ

 

ความคิดเห็น