ณ ธารา

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 57 ใหญ่ขึ้นขนาดนี้...ใหญ่ทั้งตัวด้วย 21+

ชื่อตอน : ตอนที่ 57 ใหญ่ขึ้นขนาดนี้...ใหญ่ทั้งตัวด้วย 21+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2562 10:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 57 ใหญ่ขึ้นขนาดนี้...ใหญ่ทั้งตัวด้วย 21+
แบบอักษร

วันต่อมาในยามบ่าย ซุนหลี่ตื่นขึ้นมาเยี่ยหลินนั่งอยู่หลังม่านเช่นเดิมพร้อมด้วยนางกำนัลห้าคน

 

“เยี่ยหลิน” ซุนหลี่เรียกเบาๆ ซุนหลี่เดินเข้ามาทันที

 

“เพคะหวงโฮ่ว” เยี่ยหลินเดินมาบังคมนางแล้วนั่งลงกับพื้นข้างเตียง

 

“หงเอ๋อร์เล่า” ซุนหลี่ถามเบาๆ เอาพานที่มีผ้าอยู่ให้ซุนหลี่เช็ดหน้า นางจึงหยิบมาเช็ดหน้า

 

“ใต้อ๋อง...เข้าประชุมเช้าเสร็จทรงอยู่กับองค์ชายในห้องประสูติกาลเพคะ...แล้วให้หม่อมฉันต้มซุปโสมคนให้พระนางทรงเสวย” ซุนหลี่รับถ้วยน้ำที่มีน้ำโสมอยู่ยกดื่ม

 

“ตื่นแล้วหรือ” หลงหลานมู่อุ้มเด็กน้อยอยู่ในอ้อมกอดเดินมาหาซุนหลี่ แล้วนั่งลงข้างนาง

 

“หงเอ่อร์” ซุนหลี่พูดเบาๆ ด้วยรอยยิ้ม ลูบหน้าเด็กน้อยเบาๆ อวี้หงยิ้มหัวเราะ

 

“หงเอ๋อร์...เจ้าหัวเราะตั่งแต่เช้า..อารมณ์ดีเมื่อได้เห็นเสด็จแม่หรือลูก” หลงหลานมู่ยิ้มให้กับซุนหลี่

 

“หลง...ให้ข้าอุ้มเขา” ซุนหลี่ยิ้มให้หลงหลานมู่เล็กน้อย

 

“เจ้าหายโกรธข้าแล้วใช่หรือไม่” เขายิ้มกว้าง

 

“ไม่...ข้าหาคนประคองข้าไปอาบน้ำเฉยๆ” ซุนหลี่พูดเบาๆ แล้วมองหน้าเด็กน้อยในอ้มกอด

 

“ได้ข้าจะพาเจ้าไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้...ผิงเหม่ยพาเขาไปเถิด” หลงหลานมู่ยิ้มอย่างมีความสุข แม่นมผิงรับเด็กน้อยในอ้อมกอดเขาไป หลงหลานมู่ประคองนางลุกขึ้นยืน

 

“ไม่ต้องข้าเดินเอง” นางพูดเบาๆ เขาจึงปล่อยมือ นางยืนขึ้นจากเตียงเดินไปได้สองก้าวเซเล็กน้อย เขาเข้ามาประคอง

 

“มาข้าประคองเจ้าเอง” เขาประคองนางเดินไปยังสระน้ำ นางกำนัลห้าคนโปรยกลีบกุหลาบลงในสระ หยุดโปรยบังคมเขาและนางเดินออกไป หลงหลานมู่พานางเดินไปนั่งที่เก้าอี้ยาวกลัวนางยืนถอดชุดไม่ไหว เขาบรรจงปลดเชือกนางออกจนเหลือเพียงร่างเปลือยเปล่า เขาจึงถอดชุดตนเองออก นางเห็นบาดแผลที่กลางอกเป็นรอยเล็กๆ ของเขาเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งแผล นางจึงลุกขึ้นยืน ลูบเบาๆ

 

“แผลนี้” 

 

“ข้าได้มาที่ศึกเมืองติ่งอัน...ข้ามัวแต่คิดอะไรเพลินไปหน่อย” เขายิ้มให้นาง ซุนหลี่ลูบเบาๆ อีกครั้งแผลนั้นก็จางหายไป มือของเขาประคองหลังนางไว้ กลัวที่จะล้ม

 

“ตอนนั้นท่านคิดเรื่องของข้าใช่หรือไม่” นางพูดเบาๆ รู้สึกผิด

 

“มันผ่านมาแล้วอย่าไปนึกถึงมันอีกเลย”

 

หลงหลานมู่ช้อนก้นและหลังของนาง มาอยู่ในอ้อมกอดเดินลงไปในสระน้ำ เดินไปผ่านม่านน้ำแล้ววางนางลง ขณะที่นางหันหลัง เขาย่อเขาในนางนั่งเล็กน้อยจะได้ไม่เอนตัว มือข้างหนึ่งลูบไล้ทรวงอกเบาๆ นางใช้มือของตนจับมือของเขาทั้งสองข้าง ซบลงอกของเขาและหลับตาลง และลืมตาอีกครั้งเมื่อน้ำนมได้ไหลออกมามากขึ้น มือของเขาปล่อยจากอกของนางลูบไล้ไปตามตัวของนาง แล้วกลับมาที่อกอวบอิ่ม

 

“น้ำนมไหลออกมา” ซุนหลี่อุทานเบาๆ

 

“ไหนข้าดูซิ” เขามองลงมาที่มือกำลังลูบคลึงบนอกของนางแล้วปล่อยออก เห็นน้ำนมจากเต้าไหลออกมา

 

“จริงด้วย” เขาจึงประคองนางมานั่งริมสระ จับนางนั่งลง มือของเขาลูบไล้อีกครั้ง น้ำนมไหลเช่นเดิม ยิ่งคลึงยิ่งไหล เขาใช้ริมฝีปากดูดเบาๆ ได้รสของนมแล้วปล่อยออกยิ้มบางๆ

 

“มันรู้สึกหวานๆ ไม่น่าเล่าหงเอ๋อร์จึงดูดไม่หยุด” เขาก้มหน้าจะดื่มจากทรงอกอีกครั้ง นางจึงผลักหัวเขาออก

 

“พอแล้วเพคะ...เดี๋ยวหงเอ๋อร์ไม่มีนมให้กิน” นางพูดด้วยความเขินอาย เขาจึงยิ้มกว้าง

 

“นมเจ้ากินเท่าไหร่ก็ไม่หมดหรอกนะ...ใหญ่ขึ้นขนาดนี้...ใหญ่ทั้งตัวด้วย” เขาพูดแล้วยิ้มไปด้วย นางทำหน้าบึ่งตึง

 

“เจ้าว่าข้าอ้วนหรือ” 

 

“ไม่ข้าชอบแบบนี้มากที่สุด ข้าอยากให้เจ้าอวบอ้วนแบบนี้ เต็มไม้เต็มมือดี” เขายิ้มให้นาง 

 

“...ใต้อ๋อง...” ซุนหลี่ยิ้มให้เขา หลงหลานมู่ยิ้มให้นางอย่างสุขใจ ตลอดเวลากว่าครึ่งปี ก่อนออกรบหรือหลังออกรบไม่ปรากฏรายยิ้มให้เขาเห็น...แต่วันนี้สุขใจยิ่งนักได้เห็นรอยยิ้มของนาง

 

.

 

“หงเอ๋อร์ของแม่” ซุนหลี่นางมองเด็กทารกในอ้อมกอดด้วยความรัก ขณะที่ให้หลงอวี้หงกำลังดื่มนมจากเต้าของตนเอง

 

“ตื่นแล้วหรือ” หลงหลานมู่ยิ้มให้นางด้วยความรัก

 

“เพคะ” ซุนหลี่ยิ้มให้เขา

 

“ใครกันมาหาเจ้าหงเอ่อร์” หลงหลานมู่ใช้ฝามือยืนออกไปให้เกลี่ยใบหน้าเด็กน้อยที่กำลังดื่มนมอยู่ เขาจึงหยุดมองหน้าหลงหลานมู่ผู้เป็นพระบิดา แล้วกำนิ้วเขาไว้

 

“พ่อรักเจ้าหงเออร์” หลงหลานมู่ยิ้มและหัวเราะเบาๆ

 

“อยากอุ้มไหมเพคะ” ซุนหลี่ถามเบาๆ

 

“มาหาพ่อมาหงเอ่อร์” หลงหลานมู่จัดแจงอุ้มหลงอวี้หงไว้ในอ้อมอก 

 

“เหนื่อยไหม” หลงหลานมู่ถามซุนหลี่ที่ใส่ชุดสีขาวสะอาดไร้เครื่องประดับ ไร้เครื่องประทินผิว...นางไม่ได้ใช้เครื่องประทินผิวตั่งแต่รู้ว่าตนเองท้อง

 

“ไม่เลย...ข้าชอบที่จะดูแลเขา...” ซุนหลี่ลูบหัวหลงอวี้หงเบาๆ

 

“ใช่...ดูซิหลับแล้ว” หลงหลานมู่มองหลงอวี้หงแล้วยิ้มกว้าง

 

“แม่นมผิง” ซุนหลี่เรียกแม่นมผิงเบาๆ นางก็เดินเข้ามาย่อตัวบังคมหลงหลานมู่และซุนหลี่ หลงหลานมู่จึงส่งหลงหงอวี้หงให้แม่นม แล้วนางก็ออกไป

 

“หลงหลานมู่...ข้ามีอะไรจะให้เจ้า” ซุนหลี่เดินไปที่กล่องสีแดงลายหงส์แล้วหยิบมา เดินมาหาหลงหลานมู่และนั่งลงข้างเขา นางเปิดกล่องออกแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวลายดอกกุ้ยฮัวสีส้ม 

 

“ข้าให้เจ้า” ซุนหลี่ส่งให้เขา เขารับไว้ มองดอกไม้บนริมผ้าเป็นดอกเล็กๆ แปดดอกสีส้ม

 

“ที่จริงข้าอยากทำสีแดงนะ...เพราะข้าชอบสีแดงมาก...แต่กุ้ยฮัวนั้นมีเพียงสีส้มและสีขาว ข้าเลยเลือกสีส้มจะได้สดใสหน่อย

 

“สีส้มก็ดี...สีแดงก็ช่าง...เจ้าทำให้ข้า...ข้าก็ชอบทั้งนั้น...ดูสิเจ้าทำได้ละเอียดมาก...และสวยข้าชอบยิ่งนัก...ผ้าผืนนี้ข้าจะนำติดกายของข้าตลอดไป” หลงหลานมู่ยิ้มให้ซุนหลี่แล้วโอบตัวของนางให้อยู่ในอ้อมกอด

 

.....

 

นิยายฟรี...ขอมากกว่า 15 เม้นนะ แล้วจะมาต่อให้นะ

 

1 เม้น 1 กำลังใจ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น