Ramy Huang / อำพันเชอรี่

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : หลอนในโรง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 52

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ค. 2562 19:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หลอนในโรง
แบบอักษร

ตอน หลอนในโรง

      ผมชอบการดูหนังในโรงภาพยนตร์ โดยเฉพาะคืนวันศุกร์ที่วันรุ่งขึ้นไม่ต้องตื่นแต่เช้า และมันช่วยคลายความเครียดที่สะสมมานานตลอดสัปดาห์ ทั้งความเครียดจากเนื้องาน จากตัวหัวหน้ารวมทั้งเพื่อนร่วมงาน ทว่าภรรยาผมไม่เข้าใจ

ณัฐริกาเป็นเจ้าของกิจการร้านกาแฟเล็กๆ ไม่ชอบออกไปไหนเกินความจำเป็น เธอจึงอารมณ์เสียทุกครั้งที่ผมมีกิจกรรมส่วนตัวในคืนวันศุกร์หลังเลิกงาน โดยไม่ฟังคำอธิบายใดๆ และนั่นเป็นสาเหตุที่พวกเรามีปากเสียงกันบ่อยครั้ง ช่วงหลังมักเลยเถิดถึงขั้นลงไม้ลงมือ

ใครจะคิดว่าเพียงแค่ดูหนังจะก่อเรื่องได้ขนาดนั้น เอาเถอะ ภรรยาผมเสียชีวิตไปแล้วเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา

คืนนี้ผมยังคงทำกิจกรรมโปรดเช่นเดิม ในสถานที่เดิมแค่ชื่อเรื่องเปลี่ยน

ช่วงเวลาประมาณสี่ทุ่มผู้คนบางตา ผมมองหน้าจอขนาดยักษ์ ไฟหรี่ลง โฆษณาถูกจับยัดใส่ชนิดไม่เกรงใจเหมือนเก่า เสียงหนุ่มสาวจู๋จี๋กันลอดจากด้านหลังให้ได้ยิน ผมสลัดทิ้งไม่สนใจเพราะหนังบู๊สนั่นเริ่มฉาย

เวลายี่สิบนาทีผ่านไป ภาพพระเอกหนวดเฟิ้ม หัวรกรุงรังเลือนไปเหมือนถูกพัดลมโรงงานเป่า เสียงปืนรัวเป็นตับหยุดหายเอาดื้อๆ ผมขมวดคิ้วหงุดหงิด

หน้าจอดับ ความเงียบเข้าปกคลุม ผมรู้สึกประหลาดใจยิ่งกว่าเก่า เพราะเวลาเกิดปัญหาขัดข้องมักได้ยินเสียงโวยวายบ้าง หรืออย่างน้อยก็ต้องมีเสียงใครสักคนบ่น แต่นี่ไม่ ราวกับทั้งโรงมีผมคนเดียว

จู่ๆ ผมก็รู้สึกหนาวขึ้นมา เป็นความหนาวยะเยือกที่ค่อยๆ คืบคลานจากปลายเท้า ถ้ามีแสงสักหน่อย ผมคงได้เห็นไอที่ลอยออกจากปากหรือจมูกเวลาหายใจ

ทันใดนั้นผมได้ยินเสียงสะอื้นของหญิงสาวจากลำโพงที่ติดตั้งอยู่รอบห้อง ก่อนภาพบนหน้าจอจะปรากฏ ผู้หญิงผมยาวในชุดนอนลายหมีสีชมพูก้มหน้า หันหลังให้กับกล้อง

“ เฮ้ย” ผมร้องลั่นด้วยความตกใจ สะดุ้งสุดตัว เปลือกตาถ่างออกกว้าง ใจเต้นระรัว เหมือนคนวิ่งมาราธอนมาสามสิบกิโลเมตร

ผมหวังขยับตัวเพื่อจะลุกหนี ทว่าพยายามแค่ไหนก็ไม่เป็นผล ขณะหญิงสาวในจอหมุนกลับมาเผชิญหน้ากับผม แค่หัว!

“ ไอ้เข้ม ไอ้เลว แกฆ่าฉัน” เสียงแหลมตวาดลั่น

“ คุณเป็นคนบีบบังคับผมเองนะนัท” ผมเปล่งถ้อยคำลอดผ่านลำคอแห้งผาก

“ ถ้าแกชอบดูหนังมาก ก็ตายอยู่ที่นี่แหละ”

ณัฐริกาเคลื่อนตัวออกจากหน้าจอเข้าประชิด ผมได้แต่หลับตา ภาพตอนผมใช้หมอนอุดจมูกเธอบนเตียงจนขาดอากาศตายและนำศพไปฝังไว้ในสวนหลังบ้านเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมาผุดขึ้นในหัว

_______________จบค่ะ 

ชี้แจง : หลังจากนี้เรื่องสั้นจะมาห่างแล้วนะคะ จะเริ่มขั้นตอนการผลิตนิยายเรื่องใหม่แล้ว

The outbreak test เชื้อซอมบี้มรณะ หมวดบู๊ แอ็คชั่นค่ะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น