T.1987/666/Dvil

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep.20:ตัวประกอบกับนิตยสารและคำเตือน

ชื่อตอน : Ep.20:ตัวประกอบกับนิตยสารและคำเตือน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 548

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ค. 2562 18:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.20:ตัวประกอบกับนิตยสารและคำเตือน
แบบอักษร

Ep.20:ตัวประกอบกับนิตยสารและคำเตือน

 

 

"ไอเจ้าอาริมะ ชั้นไม่น่าหลงกลมันเลย แต่ดีนะที่เอามาเล่มเดียว"คิลคิดอย่างนั้นแต่ที่จริงแล้วภายในอ้อมแขนของเขามีนิตยสารอีกประมาณไม่ต่ำกว่า10เล่มติดตัวมาอย่างไม่รู้ตัว....

 

 

"หืม?? ไม่มีใครอยู่เลยแหะ..."คิลผู้ไม่รู้ตัวกำลังเดินไปทั่วศาลเจ้าแต่ก็ไม่พบใคร...

 

 

"ไม่อยู่จริงๆด้วยสิ...เอ๋??"คิลหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างก็ได้บรรยากาศที่ตึงเครียดขึ้นมาบางทีมันอาจจะเป็นเพราะบรรยากาศข้างนอกนี่ก็ได้ที่ทำให้ทุกคนไม่ได้อยู่ภายในศาลเจ้า...

 

"แปลกๆ...เกิดเรื่องใหญ่แล้วสิ"คิลผู้มีใบหน้าที่เรียบนิ่งกลับทำหน้าตึงเครียดออกมานิดๆและพูดว่า...

 

 

 

"ซวยแล้ว!!วันนี้มีนิตยสารออกใหม่! ฟ้ามืดฝนจะตกแบบนี้ชั้นจะออกไปยังไง!!!"

 

 

คิลผู้ลืมเรื่องบางอย่างไปแล้วโดนครอบงำกำลังนั่งเครียดกับเรื่องไร้สาระของเขาทั้งที่ไม่รู้เลยว่ากำลังมีคนอื่นได้ยินอยู่นอกจากเขาและเหมือนจะโกรธจัดซะด้วย...

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

*3วันต่อมา*

 

หลังจาก3วันผ่านมาทุกอย่างก็ปกติแต่พอมาถึงอีกวัน...ฟ้ากลับมืดลมพัดแรงเหมือนพายุจะเข้ากลับแต่เหล่าองเมียวจิไม่ได้คิดแบบนั้น...

 

 

"จะเกิดอะไรขึ้นกันนะ~ อาริมะ"คิลที่กำลังนั่งดูบรรยากาศภายนอกถามขึ้น

 

"ก็คุระนาชิน่ะไม่ต้องห่วงหรอกคิล..."อาริมะไม่ได้ทำหน้ายิ้มขึ้นมาแต่กลับทำใบหน้าเรียบนิ่งไม่เหมือนแต่ก่อนจึงทำให้คิลจับสังเกตุได้

 

 

"งั้นหรอ....บาซาระสินะ~ แล้วสั่งโจมตียังล่ะ..."คิลหันไปถามอาริมะด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

 

 

"ยังหรอกแค่ให้พวกนั้นจับตาดูไว้ก่อน..."อาริมะมองกลับด้วยสายตาเหมือนกำลังห้ามคิล

 

 

"งั้นหรอ...แต่ชั้นว่าอีกเดี๋ยวมันจะส่งผลถึงคนธรรมดาและอาจจะไปถึงทั่วโลกเลยก็ได้นะ~ เพราะงั้น...ชั้นไปล่ะ"คิลลุกขึ้นกำลังเดินออกไปจากห้องและใส่หน้ากากพร้อมกับเสื้อองเมียวจิของเขา

 

 

"ดะ...เดี๋ยวสิ คิล นะ- เฮ้อ~ หยุดไม่ได้จริงๆเจ้านี่..."อาริมะถอนหายใจและมิงคิลที่เดินออกไป...

 

 

 

 

*โตเกียว*

 

หลังจากคิลออกมาได้ซักพักก็มาถึงโตเกียวและพบบรรยากาศเหมือนหมอกสีแดงไปทั่วเมืองและเห็นผู้คนนอนเกลื่อนอยู่ทั่วเมืองแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรเพราะรู้อยู่แล้วว่าพวกคนของหอเซย์กะต้องทำอะไรซักอย่างจึงเดินหน้าหาต้นตอ...

 

 

"ยังไม่เจอแหะ...ถึงระหว่างทางจะฆ่าพวกเคงาเระไปก็เถอะแต่...ไม่เจอบาซาระเเหะ"คิลใช้สายตามองไปรอบๆและกำจัดพวกเคงาเระตัวใหญ่ที่ออกมาเดินเพ่นพ่านไปจำนวนมาก...

 

 

"นั้นมัน...เจอแล้ว~~"คิลที่เห็นแสงบางอย่างก็เดินเข้าหามันอย่างยิ้มแย้มแต่พอมาถึงก็มีเลือดสาดของชายคนหนึ่งสาดหน้าเขามาพอลืมตาขึ้นก็พบผู้หญิงที่ผิวสีแทนกับเคงาเระอีกสามตัวที่ยืนอยู่ข้างหลังกำลังมองดูศพของชายที่พึ่งตายด้วยการโดนของมีคมอะไรบางอย่างฟันจนครึ่งหนึ่งของหัวเขากับอีกครึ่งของร่างกายหายไป...

 

 

"เธอ...ฆ่าเขาหรอ...แล้วจะฆ่าทำไมล่ะ"คิลถามอย่างสงสัยและทำหน้าเรียบนิ่งมองไปที่ผู้หญิงตรงหน้า

 

 

"ก็เขาเป็นคนยั่วยุชั้นเองอีกอย่าง ทิ้งคนรักแล้วให้เคงาเระกินเพื่อช่วยชีวิตตัวเองมนุษย์คงเป็นแบบนี้ทุกคนสินะ~"เธอยิ้มให้คิลแล้วเดินมาหาเขาอย่างช้าๆ

 

"งั้นหรอ~ งั้นชั้นก็ไม่มีเรื่องจะคุยกับเธอล่ะ แล้วก็มนุษย์น่ะไม่ได้เป็นแบบนั้นกันทุกคนนะ บาย~"คิลหันหลังกำลังจะเดินจากไปแต่ก็ถูกขัดขวางโดยบางอย่างที่คม...คมมากบาดหน้าคิลไปอย่างรวดเร็ว

 

"หืม~ ไม่โดนหรอ...นี่นายน่ะอยู่นิ่งๆสิ~"ผู้หญิงคนเดิมที่ดูแล้วคงเป็นบาซาระโจมตีคิลโดยเหมือนว่ากำลังตั้งใจให้ไม่โดนแต่คิลนั้นเหมือนจะไม่เล่นด้วย

 

 

"........"คิลไม่ได้หันไปมองและเดินหน้าต่อไป

 

 

 

"เห๋~ อยู่เล่นกันก่อนสิ"หลังจากบาซาระผู้หญิงคนนั้นพูดจบก็มีเคงาเระที่เป็นลูกน้องของ3ตัวของเธอมาขวางทางเขาไว้

 

 

ฟวิ๊ง!(เสียงของมีคมตวัดโดนอะไรบางอย่าง)

 

 

 

"นี่ชั้นรีบอยู่นะ...."คิลหลบการโจมตีนั้นอย่างง่ายดายและหันหลังเดินต่อไป

 

 

 

"งั้นก็ฆ่าซ-"เธอยังพูดไม่จบก็เกิดความกลัวขึ้นมาเพราะอะไร??? เพราะชายที่เธอคิดว่าเธอสามารถจัดการเขาได้เป็นคนที่ส่งแรงกดดันนั้นมาทางพวกเธอ..

 

 

 

"นี่เป็นคำเตือนครั้งสุดท้าย..."คิลปล่อยแรงกดดันออกมานิดหน่อยก็สามารถเกือบทำให้เคงาเระที่อยู่ข้างๆเธอสามตัวแตกสลายไปได้ตลอดเวลาแม้แต่เธอก็ไม่สามารถสู้กับเขาได้..ไม่สิไม่อาจแตะตัวได้แต่นิดเดียวในสายตาเธอเขาคือคนที่ทำลายล้างเหล่าเคงาเระทั้งหมดได้ภายในพริบตาเดียว...

 

 

 

"เอาล่ะ...เข้าใจก็ดีแล้ว"คิลหันหลังเดินกลับไปเหมือนเดิมเหมือนกำลังมุ่งหน้าไปที่ไหนซักแห่ง..

 

 

"นะ...นิตยสารที่พกมา...ขาดหมดเลย~"

 

 

 

เขาลืมอะไรบางอย่างไปรึเปล่า...ว่ามีคนสามารถรู้การกระทำของเขาได้ตลอดเวลา

 

 

 

"โอ๊ย!! ทำไมอยู่ดีๆก็เจ็บนะเหมือนกำลังมีจิตสังหารพุ่งตรงมาที่ชั้นตลอดเวลาเลย~"คิลที่อยู่ดีๆก็เจ็บปวดขึ้นทั่วอวัยวะทุกส่วนของเขาเหมือน...ในนั้นเลย....

 

 

**************************

*สเตตัส*

ชื่อ:คิล

อายุ:18ปี

หน้าตา:ระดับเทพบุตร

ความฉลาด:1000

ความอดทน:10

พลังกายภาพ: 900000

พลังเวทย์: 3000

ความทนทานร่างกาย:606500

ความเร็ว:190000

โชค: -3989995

สกิล

นักดาบระดับเทพดาบไร้เทียมทาน,ตรวจจับ,หลบหลีกระดับสูงสุด,ปีศาจกลืนกิน,ปีศาจฟื้นฟู,ร่างแปลงปีศาจ,แรงกดดันจ้าวแห่งมาร,ทักษะ องเมียวจิ ระดับ ไร้เทียมทาน,มิติว่างเปล่า

*ช่องเก็บของ*

ดาบคาตานะ,หน้ากากมาร,ดาบอาถรรพ์มุรามาสะ,เสียงคำรามเจ้าแห่งปีศาจ,ยันต์ x96,แหวนเพลิงนรก,.....ปีศาจ

 

 

*******************************************

 

นานเกินไปแล้วววว~~~ยกโทษให้ผมด้วยที่มันน้อยเกินไป~~

 

 

ขอบคุณที่เสียเวลามาอ่านเรื่องของผมครับ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น