atom

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชีวิตต้องเดินต่อ

ชื่อตอน : ชีวิตต้องเดินต่อ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 9

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ค. 2562 17:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ชีวิตต้องเดินต่อ
แบบอักษร

องสนุกมากมายเรื่องเศร้าก็มี ตอนที่ช่วงเกือบจะกลางเทอมจะมีการเเข่งขันวิชาการขึ้น เเละเราก็.....เป็นส่วนหนึ่งอีกเเล้ว--

เเล้วอารมณ์ตอนที่รู้ว่าต้องไปเเข่งมันเเบบขนลุกบ้างละ กลัวบ้างละ มันปนกันไปหมดเพราะตลอดที่เรียนมัธยมมาฉันไม่เคยเเข่งอะไรจริงๆจังๆเลยโดยเฉพาะด้านภาษา พอตอนฝึกเราต้องฝึกจำคำศัพท์เกือบๆเหยียบ600คำหลากหลายประโยคซ้อมไปได้ระยะนึง ฉันเครียดหนัก...

"หญิงหมออันนี้อ่านว่าอะไร"

"...."

"อีกเเล้วนะนี้ใกล้เเข่งเเล้ว เธอไม่เข้าใจอะไร"

"ครูคะหนูกลัวหนูทำไม่ได้"

"ก็คิดอย่างนี้มันก็ได้เเค่นั้น มีสมาธิหน่อยสิ"

"ขอโทษค่ะ"

"เอาเป็นว่ากลับบ้านครูรู้สึกหงุดหงิด"

"ค่ะ...."

พอเก็บข้าวเก็บของเสร็จฉันรู้สึกเฟลมากๆทุกคนดูหวังกับรางวัลเเต่เรานี้สิมันไม่ดีพอหัวฉันหนักไปหมดฉันรีบโทรบอกพ่อให้มารับโดยทันที ฉันเลยเดินไปรอกับเพื่อนที่ห้องซ้อมเพื่อน สักพักผ่านไปมีครูที่ซ้อมเพื่อนมาคุยด้วย

"เป็นไงลูกเเข่งอะไร"

"เล่าเรื่องราวด้วยภาษาค่ะ"

"ดีสิ เธอดูเก่งภาษาดีนะ"

"เเหะๆก็อาจใช่คะครูเเต่ว่า..."

"เเต่อะไรลูกอีกสองวันเเข่งหนูทำได้"

"นั้นเเหละค่ะปัญหา หนูเเข่งครั้งเเรกเเล้วก็เฮ้อ หนูกลัวค่ะ"

"ไม่ต้องกลัวลูกมันจะช่วยอนาคตของหนู อะพ่เธอมาเเล้วเดี๋ยวครูตามเพื่อนให้นะ"

ถ้าครูรู้ว่าความรู้สึกตอนนี้มันไม่ได้มีเเค่นั้นครูจะจุกเหมือนหนู อาการหนักหัวเครียดลากยาวจนถึงตอนเย็นที่ฉันได้ไปร่วมงานเลี้ยงของที่ทำงานพ่อ ทุกอย่างสนุกเเต่ฉันฝืนยิ้ม เหนื่อย จุกอก

งานดำเนินไปได้ระยะนึงพ่อของฉันก็จับพิรุธฉันได้ เพราะฉันกินน้อยเงียบนิ่งไม่ตอบโต้เป็นอาการที่ฉันผิดปกติ

"หมอเป็นอะไรลูก"

"ไม่นิพ่อหมอสบายดี"

"เล่ามา"

"หมอเเค่.......พ่อหมอทำไม่ได้ หมอกลัว หมอทำให้ครูเสียใจ หมอไม่เก่งพออะพ่อครูสบัดอารมณ์ไม่ชอบหมออะพ่อ"ฉันลากยาวทุกอย่างพร้อมร้องไห้ออกมานำ้ตาท่วมเเก้ม จะตายๆมันวนอยู่ในหัว

"หมอฟังพ่อ หมออยากเเข่งไหม"

"อยากค่ะ"

"หมอถูกบังคับให้เเข่งไหม"

"ไม่ค่ะ"

"เลิกเเข่งไหมพรุ่งนี้ไม่ต้องไปซ้อมไปบอกครูเลย"

"ไม่ ไม่เอาพ่อ"

"ทำไมละถ้าการเเข่งมันทำให้หมอเครียดจนจะบ้า ร้องไห้เเบบนี้ก็ไม่ต้องอีกอย่างนะลูก การเเข่งขันมันเรื่องธรรมดาที่ต้องกลัวว่าจะทำไม่ได้เเต่จะได้รึไม่มันขึ้นอยู่กับลูกว่าเต็มที่ไหมทำไมไปสนใจครูขนาดนั้น เขาไม่ใช่เจ้าของชีวิตหมอนะหมอต่างหากถ้าชนะหรือเเพ้มันคือประสบการณ์ลูก!"

"อือ"

"เอาไงจะเเข่งต่อรึจะเลิกหมอให้คำตอบพ่อนะ"พ่อฉันปล่อยให้ฉันคิดพักใหญ่ฉันอยู่กับตัวเอง

"ว่าไง---"

"หมอจะเเข่ง!"

"ทำไมละไม่กลัวไม่เหนื่อยหรอ"

"เหนื่อยเเต่อยากให้อะไรกับครูที่ซ้อมหมอมา สู้ค่ะ!"

"ดี"

ฉันซ้อมจนถึงที่สุดในเเบบของฉัน ครูของฉันที่มาซ้อมให้เขาต้องกลับต่างประเทศเพื่อเรียนต่อ ฉันเลยเเข่งอย่างกล้าๆกลัวๆจนผลออกมาพวกเราได้ที่สองจากสี่โรงเรียนฉหันกรี้ดดดดอ้อมห้องเเข่งถงไม่ได้ที่หนึ่งเเต่ฉันก็ชนะใจตัวเองได้

ปล.ไม่เน้นซึ้งเเต่เเนวคิดจ้าอีพีนี้

"การเเข่งขันมีทุกๆที่ทุกๆเวลา เเต่อย่ากลัวที่จะทำเพราะนั้นคือการเรียนรู้ของชีวิตให้เข้มเเข็ง สบถน้ำตาทิ้งเเล้วก้าวต่อ

ถึงได้มีคำกล่าวว่า ชีวิตเป็นของเราถ้าไม่ใช้ใครจะใช้เพื่อเรียนรู้เล่า"

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น