`l2ainl3๐y`

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : One Chapter 17 : Betray (P.End)

คำค้น : Ai, Yaoi, NC, ไอ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 838

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ส.ค. 2558 22:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
One Chapter 17 : Betray (P.End)
แบบอักษร

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/727831161-member.jpg

Chapter 17

Betray

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1360827273-member.jpg

 

“ตกลงว่า นายจะไม่เล่าอะไรให้ชั้นฟังเลยเหรอหืม?” ฮิคาริถามขึ้นเมื่อเห็นว่าไทน์ตื่นเต็มตาแล้วหลังจากพาขึ้นมานั่งบนปอร์เช่ได้สักพัก ดวงตาสีเทากลมโตเหลือบมองชายหนุ่มข้างกายอยู่เป็นระยะๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างอึดอัด มันเหนื่อยจริงๆ ที่จะต้องคอยปิดบังเรื่องราวต่างๆ กับผู้ชายที่หูตาไวอย่างฮิคาริ ยิ่งเป็นเรื่องของเขาแล้วดูเหมือนไอจะสังเกตเห็นความผิดปกติได้อย่างรวดเร็ว และเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขามีความลับกับไอ เรื่องคราวที่แล้วที่เพ่ยหลิงคิดจะข่มขืนเขาตั้งแต่วันแรกๆ ที่เจอหน้ากันเขาก็ไม่เคยปริปากพูดให้อีกฝ่ายได้รับรู้เลย

“ไอสัญญากับผมได้มั้ยอ่ะครับ...ว่า...ไอจะไม่โกรธ ไม่โมโห ไม่แปลงร่าง แล้วก็แยกเขี้ยวแบบนี้ แฮ่!!” ไทน์พูดพลางทำท่าแยกเขี้ยวล้อเลียนเวลาที่ฮิคาริโกรธ ทำให้ร่างสูงปรายตามองเด็กน้อยตัวแสบพลางส่ายหน้าเบาๆ แต่ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ ในโลกใบนี้คงไม่มีเรื่องไหนทำให้เลือดของเขาเดือดได้มากเท่ากับเรื่องของไทน์ โดยเฉพาะเรื่องที่ผู้ชายคนอื่นมาดอมดมดอกไม้แสนสวยของเขา

“สัญญา” คุณหมอรูปหล่อเม้มปากแน่นแต่ก็ต้องยอมทำตามที่อีกฝ่ายขอ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่มีโอกาสได้รู้เรื่องราวลึกลับในมหาวิทยาลัยของไทน์เลย ที่ไทน์ไม่ยอมเล่าอะไรให้เขาฟังก็เพราะกลัวเขาจะโมโหจนควบคุมตัวเองไม่ได้เหมือนคราวนั้นงั้นเหรอ? เขาไม่ใช่คนที่ไม่มีเหตุผลขนาดนั้นเสียหน่อยถึงแม้ว่ามันจะมีบ้างที่ไทน์ทำให้เขาหึงจนแทบจะคลั่ง

“คะ...คือ...เพ่ย เพ่ยอ่ะครับ เขา...เขา จะ...ข่มขืนผม” ร่างบางบิดมือไปมาอย่างว้าวุ่นก่อนจะหลับตาปี๋เมื่อจู่ๆ ปอร์เช่ก็จอดอย่างกะทันหัน ทำให้หัวใจดวงน้อยเหมือนวิ่งหนีไปอยู่ที่ข้อเท้าทันทีอย่างหวาดกลัว ฮิคาริขมวดคิ้วมุ่นแต่ก็พยายามอย่างยิ่งที่จะคลายมันออกเพราะเขาสัญญากับไทน์เอาไว้แล้วว่าจะไม่แปลงร่าง มือใหญ่ที่กำพวงมาลัยรถยนต์อยู่สั่นเทาเล็กน้อยระหว่างที่หัวใจบีบตัวอย่างรุนแรงด้วยความโกรธจัด ผู้ชายสารเลวพรรค์นั้น...ไม่ควรได้รับโอกาสจริงๆ ไม่ควรมีโอกาสได้เข้าใกล้ไทน์อีกแม้แต่ปลายเล็บ ไม่ควรใช้ลมหายใจร่วมกับไทน์เลยด้วยซ้ำ!!

“ก็...ในเมื่อทาย อยากจะคบกับเขาเองนี่ครับ” ฮิคาริพูดเสียงสั่นเล็กน้อยแต่ก็ทำได้แค่เพียงทอดถอนใจออกมาอย่างเหนื่อยล้าพลางฟุบหน้าลงกับพวงมาลัยรถยนต์เหมือนอยากจะเอาหัวโขกกับมันแรงๆ เขาสัญญากับไทน์ว่าจะไม่โกรธก็จริง แต่เขาไม่ได้สัญญาว่าจะปล่อยให้ไอ้เพ่ยชั่วนั่นลอยหน้าลอยตามีชีวิตอย่างสงบสุขเสียหน่อย!!!

“อะ...ไอ เดี๋ยวสิครับ ไอ !!” ร่างบางรีบกระโดดลงจากรถทันทีเมื่อปอร์เช่จอดลงที่หน้ามหาวิทยาลัยแทนที่จะเป็นที่บ้าน ฮิคาริเดินด้วยความเร็วที่ไม่ปกติทำให้ไทน์ไม่สามารถเดินตามได้ทัน เขาไม่รู้ว่าไอจะเดินเข้าไปในคณะทำไมแต่ลางสังหรณ์ของเขามันทำให้สามารถนั่งยัน ยืนยัน นอนยันได้เลยว่า ต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแน่ๆ!!

“โชคดีจริงๆ” ฮิคาริพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงไปหาเป้าหมายที่กำลังซื้อเครื่องดื่มจากตู้น้ำอัตโนมัติอย่างสบายอารมณ์ แต่เพราะเสียงตะโกนโหวกเหวกของไทน์ทำให้เพ่ยหลิงต้องหันมามอง แล้วหนุ่มผมบลอน์ก็แสยะยิ้มอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นชายหนุ่มผิวสีหิมะผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรกำลังเดินตรงมาหาเขา มีเรื่องสนุกๆ ให้ทำอีกแล้วสินะ

แกทำอะไรทาย ห๊ะ?” ร่างสูงกระชากคอเสื้อของอีกฝ่ายอย่างแรง แต่เพ่ยไม่ค่อยจะรู้สึกรู้สาเท่าไหร่เพราะขนาดร่างกายที่พอๆกัน แถมเพ่ยยังหนุ่มกว่าเสียด้วย หนุ่มผมบลอนด์ดึงมือของฮิคาริออกจากเสื้อก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างสะใจ

ไอ้เพ่ย ชั้นถามว่าแกทำอะไรทาย แกทำอะไรเมียชั้น!!!ฮิคาริกัดฟันกรอดอย่างกราดเกรี้ยว ยิ่งเห็นท่าทางไม่รู้ร้อนรู้หนาวของเพ่ยหลิงแล้วมันยิ่งทำให้เลือดในกายของเขาแทบจะเดือด

เมียนาย...อีกหน่อย...ก็ต้องเป็นเมียชั้นเพ่ยพูดพร้อมกับยักคิ้วส่งให้ฮิคาริก่อนจะโดนต่อยจนคว่ำ เลือดสีแดงสดไหลกบปากหนุ่มผมบลอนด์ทันที เพ่ยหลิงปาดเลือดที่มุมปากของตัวเองออกพลางยิ้มเยาะออกมาอย่างสะใจทำให้ฮิคาริยิ่งโกรธจนแทบจะคุมสติไม่อยู่ ร่างสูงก้าวอาดๆ เข้าไปหาหนุ่มผมบลอนด์ที่ลุกขึ้นจากพื้นได้อย่างไม่ยากเย็นนัก มือใหญ่ปล่อยหมัดเพื่อซัดเข้าไปที่หน้ากวนๆ ของเพ่ยหลิงแต่อีกฝ่ายก็ไม่ยืนเป็นเป้านิ่งเบี่ยงตัวหลบการโจมตีได้อย่างคล่องแคล่ว ชายหนุ่มผิวสีหิมะยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะเตะเข้าที่สีข้างของอีกฝ่ายเต็มแรงจนไทน์ต้องหลับตาปี๋เพราะไม่สามารถทนดูภาพคนรักของเขาชกต่อยกับเพื่อนสนิทของตัวเองได้ เพ่ยหลิงล้มลงไปกองกับพื้นแต่ก็ดูไม่ได้บาดเจ็บอะไรมากนัก ฮิคาริเดินเข้าไปเตรียมตัวจะต่อยซ้ำทันที ขณะที่เขาปล่อยหมัดไปแล้วนั้นก็มีใครบางคนเข้ามายืนขวางไว้ ฮิคาริรู้ว่าจะต้องต่อยโดนผู้ชายคนนั้นอย่างเต็มแรงแน่ๆเพราะยั้งมือไม่อยู่แล้ว

พลั่ก !! เสียงร่างเล็กของฮะเก๋าลงไปกองกับพื้น ไทน์เบิกตาโพรงอย่างตื่นตระหนกเพราะฮะเก๋าถูกหมัดหนักๆของฮิคาริต่อยเข้าไปเต็มแรงจนแว่นกระเด็นหลุดไปไกล เลือดไหลออกจากจมูกของร่างเล็กทันที

กรี๊ดดด!! เหล่านักศึกษาเริ่มแตกตื่นกันทันทีเมื่อเกิดการทะเลาะวิวาทกันกลางคณะ ไทน์หันซ้ายหันขวาคิดหาวิธีหยุดเรื่องวุ่นวายนี้ เพราะไม่ช้าเดี๋ยวรปภ.ก็จะมา แล้วก็อาจจะมีเรื่องถึงขั้นต้องติดคุกติดตารางกัน ไม่นะ!!

ฮะเก๋า...ฮะเก๋าเป็นอะไรรึป่าวไม่ใช่เสียงไทน์...แต่เป็นเสียงของเพ่ย

อย่าทำ...อะไร...เขา...แค่ก แค่กร่างเล็กพูดกับฮิคาริก่อนจะสำลักก้อนเลือดออกมากองหนึ่ง ทำเอาหนุ่มร่างสูงเจ้าของผิวหิมะทำอะไรไม่ถูก นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย...แล้วไอเจ้าเปี้ยกนี่จะเข้ามาทำไม หรือว่าฮะเก๋าเป็น...แฟนของเพ่ยจริงๆ งั้นเหรอ?

ไอ...ไอกลับเถอะนะ...ไอไทน์กระตุกแขนเสื้อของคนรักก่อนจะดึงมือของฮิคาริให้เดินกลับไปที่รถ ร่างสูงยอมเดินตามไปเพราะยังคงมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1396344658-member.jpg 

“ไหนบอกจะไม่โกรธไงครับ ไอ...นี่ไงผมถึงไม่อยากบอก ผมกลัวไอจะเป็นแบบนี้อ่ะ!!” ไทน์บ่นอุบไม่หยุดระหว่างทางที่กำลังเดินไปขึ้นรถ มือบางคว้าข้อมือแกร่งของอีกฝ่ายที่เอาแต่เดินดุ่ยๆ ไม่สนใจเขาเลย ไอไม่มีเหตุผลเลยสักนิด เอะอะก็จะใช้แต่กำลัง ทั้งที่ปกติแล้วเรื่องอื่นๆ ผู้ชายที่มีความเป็นผู้ใหญ่อยู่มากคนนี้จะควบคุมตัวเองได้ดีแท้ๆ

“จะต้อง...ไปเป็นเมียมันก่อน ถึงจะยอมเลิกคบมันใช่มั้ย?!!” ฮิคาริกระชากข้อมือบางของไทน์มาบีบไว้แน่นพลางพูดด้วยน้ำเสียงที่ไทน์เกลียดที่สุด ถึงไอจะไม่ได้ตะโกน หรือการกระซิบกระซาบลอดไรฟันแบบนี้มันน่ากลัวกว่าการตวาดเป็นไหนๆ

“ก็ได้!! ผมจะไม่เข้าใกล้เขาเลย จะแบบยืนห่างอย่างน้อย 2 เมตร จะอยู่กับฮะเก๋าตลอด แล้วก็จะขอให้รุ่นพี่มาเป็นบอดี้การ์ดด้วยโอเคมั้ยครับ!!” ไทน์สะบัดเสียงตอบอีกฝ่ายพลางขยี้ผมสีเงินยาวของตัวเองอย่างหัวเสีย เพราะเขาเบื่อไอที่เป็นแบบนี้ที่สุด เรื่องอย่างการให้เลิกคบเพื่อนที่ต้องเห็นหน้ากันทุกๆวัน ทำงานร่วมกัน ทำกิจกรรมร่วมกัน มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ แต่คราวนี้เขาก็ยอมรับว่าเพ่ยทำเกินไปจนเขาเองก็ไม่สามารถพูดได้เต็มปากว่าเพ่ยหลิงคือเพื่อนสนิทของเขา

“ถ้ามีคราวหน้าอีกนะทาย...” ร่างสูงพูดก่อนจะเปิดประตูปอร์เช่ให้ร่างบางได้ขึ้นไปนั่งก่อนจะกระแทกประตูปิดจนรถทั้งคันโยกเยกไปมาอย่างรุนแรง ไทน์มุ่ยหน้านั่งกอดอกอย่างหัวเสีย...ก็รู้อยู่หรอกว่าโมโห แต่ใช้อารมณ์แบบนี้ไม่สมกับเป็นไอเลยสักนิด

“ไอไม่กลัวเพ่ยเอาปืนมายิงเหรอครับ” หลังจากนิ่งเงียบจนรู้สึกว่าความร้อนที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของฮิคารเริ่มลดลงจนใกล้เคียงกับปกติ และความตรึงเครียดที่เกิดขึ้นค่อยๆ เบาบางลง ไอสามารถจัดการกับอารมณ์ของตัวเองได้เพียงแต่ในบางครั้งอาจต้องใช้เวลามากเสียหน่อยและไทน์ก็รู้ถึงความจริงข้อนี้ดี เมื่ออีกฝ่ายดูสงบลงร่างบางจึงเริ่มเปิดบทสนทนาอีกครั้ง...ไทน์มุ่ยหน้าเล็กน้อยเมื่อคิดไปถึงว่าถ้าไอเปิดศึกกับเพ่ยมีหวังได้โดนมาเฟียไล่ยิงแน่ๆ ไปต่อยลูกเจ้าพ่อแบบนั้นไม่รู้เพ่ยจะเอาเรื่องอะไรรึเปล่า แต่อีกใจหนึ่งเขาก็คิดว่าเพ่ยสมควรจะโดนแบบนี้แล้ว ความจริงควรโดนมากกว่านี้ด้วยซ้ำ

“ถ้าใครๆก็เอาปืนมาไล่ยิงกันได้ป่านนี้ตำรวจคงตกงานไปแล้วล่ะครับ อีกอย่างชั้นทำงานในโรงพยาบาล ถ้าเจ้านั่นจะมายิงก็ให้ยิงไปเถอะครับ” ฮิคาริพูดก่อนจะช่วยไทน์คาดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อย ดวงตาสีนิลเหลือบมองหนุ่มน้อยที่นั่งตัวแข็งทื่อครั้งหนึ่ง มือใหญ่สัมผัสแก้มใสของไทน์เบาๆ เพื่อให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขาเองไม่ได้โกรธอะไรไทน์ แต่ที่น้ำเสียงเขายังฟังดูแปล่งๆ ก็เพราะอารมณ์ที่ยังไม่สงบดีเท่านั้น ไทน์อาจไม่รู้ว่าปกติแล้ว...เขาไม่เคยใช้กำลังในการแก้ปัญหาเลยสักครั้งเดียวในชีวิต จะมีอยู่ก็ 2-3 เรื่องเท่านั้นแหละที่ทำให้เขาสติแตกได้ขนาดนี้ เรื่องแรก เรื่องที่เขาถูกแย่งเมียไปโดยพี่ชายของไทน์ อีกเรื่อง ไทน์ถูกผู้ชายคนอื่นลวนลาม เรื่องสุดท้าย ไทน์ไปเจ๊าะแจ๊ะจี๋จ๋ากับผู้ชายคนอื่น ยังไงซะทุกๆ เรื่องมันก็เกี่ยวข้องกับไทน์ทั้งหมดอยู่ดี

“ไอ...ผมจะระวังตัว นะครับ ไอหายโกรธนะ นะ นะ...” ร่างบางพูดพลางเบะปากเหมือนอยากจะร้องไห้ เขาไม่อยากให้ไอต้องมาเดือดร้อนเพราะเรื่องไร้สาระที่เขาก่อขึ้นไม่เว้นแต่ละวันอีกแล้ว ถ้ามีเรื่องอะไรอีกเขาคิดว่าเขาควรเนรเทศตัวเองออกจากมหาวิทยาลัยนี้ซะ ที่นี้อาจไม่ใช่ที่สำหรับเขาก็ได้ เพราะตอนอยู่ที่ Blooming Sakura Academy ก็ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไรแบบนี้เลย แทบไม่มีใครอยากเข้ามาสุงสิงกับเขาเลยด้วยซ้ำ แต่ทำไมตอนนี้ถึงได้มีแต่คนอยากเข้ามาป้วนเปี้ยนในชีวิตเขาจัง โดยเฉพาะเรื่องรักๆใคร่ๆ นี่...มีปัญหาไม่จบไม่สิ้นเสียที

เคลียร์กับมันให้รู้เรื่อง แล้วก็ต่อไปนี้จะไปรับทุกวัน ไม่งั้นจะให้พ่อไปรับ เข้าใจมั้ย?” ฮิคาริพูดพร้อมกับจับมือบางเย็นเฉียบของไทน์ไว้ ถึงมันจะน่าโมโหที่ไทน์ไม่เชื่อฟังเขา เรื่องไม่ให้คบกับผู้ชายคนนั้น แต่ไทน์ไม่เคยฟังแล้วผลสุดท้ายเป็นยังไง เจ็บตัวแถมเกือบต้องเสียตัวให้มันอีก แต่พอเจอลูกอ้อนหนักๆของไทน์แบบนี้ใครจะไปโกรธลง อีกอย่างไทน์ก็มีปัญหามากพออยู่แล้วเขาก็ไม่อยากจะทำให้ไทน์ต้องมากลุ้มใจเรื่องอะไรอีก หน้าที่ของเขา...หน้าที่ของสามีที่ดี ต้องอยู่เคียงข้างภรรยา ไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไรหนักหนาขนาดไหนก็ตาม

“ทำหน้าแบบนี้...หล่อกว่าเมื่อกี้ตั้งเยอะ ยิ้มๆ หน่อยสิครับ สุดหล่อ น้าาา” ร่างบางพูดพลางหยิกแก้มใสของคนรักเบาๆ ถึงเขาจะเป็นเด็กไม่รู้ประสีประสาแต่เวลาไอโกรธจัด หงุดหงิด หรืออารมณ์ไม่ดี เขาก็มีวิธีของเขาในการเรียกรอยยิ้มให้กลับคืนมาแต่งแต้มใบหน้าหล่อเหลาดุจเทพบุตรของไอได้อีกครั้ง

ฮิคาริไม่ได้พูดอะไรอีกเพียงแต่ยิ้มออกมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ ความจริงแล้วมันก็ไม่ได้เหนื่อยอะไรมากมายหรอกกับการมีไทน์อยู่ตรงนี้ เพราะหลังจากผ่านเรื่องราวต่างๆ มากมาย มันทำให้ความรู้สึกของทั้งเขาและไทน์ค่อยๆเติบโตขึ้นทีละนิด จนถึงตอนนี้มารู้ตัวอีกทีก็จำไม่ได้แล้วว่าการนั่งเงียบๆ บนรถคนเดียวมันเป็นยังไง และการใช้ชีวิตอย่างสงบสุขโดยปราศจากการทะเลาะวิวาทมันก็ดูจะจืดชืดเกินไปเสียแล้ว

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1638220875-member.jpg

Writer's Talk

ขอโทษนะครับ อู้หลายวัน ยุ่งมากๆ เน็ตที่บ้านใช้ไม่ค่อยได้ด้วย

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น