Baby.Bae

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : PART 15

คำค้น : Real love?

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 240

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ค. 2562 15:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
PART 15
แบบอักษร

-แกร๊ก-

"พี่ลี" ใช่พี่ลีมา แล้วนี่เข้ามาได้ไงวะเนี่ย

"เป็นอะไร ทำหน้าอย่างกับเห็นผี" ตอนนี้ฉันคิดว่าฉันขอเลือกเจอผีดีกว่านะ T^T

"แล้วนั้นทำไรอยู่"

"ห้ะ" เออฉันลืมไปเลยว่ากำลังนั่งลุ้นผลตรวจอยู่ จะซ่อนตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วสินะ เพราะพี่ลีกำลังจะเดินเข้ามาใกล้ๆฉันเเล้ว

"ปัง ท้องเหรอ" พี่ลีหยิบที่ตรวจครรภ์ที่วางเรียงลายกันอยู่ขึ้นไปดู1อัน แต่เมื่อกี๊ว่าไงนะ ฉันท้องเหรอ ไม่จริงใช่มั้ยเนี่ย ฉันเลยหยิบอีกอันขึ้นมาดูมันขึ้นเป็น2ขีด หยิบอีกอันก็ขึ้นเป็น2ขีด ชัดเจนจนฉันทำอะไรไม่ถูกเลย...

#ลี Talk

ก่อนหน้านั้นผมขอยืมกุญแจห้องปังมาจากไลลา เพราะผมช่วยพูดให้พ่อซื้อรถให้ไลลาได้สำเร็จช่วงนี้เธอเลยตามใจผมสุดๆยังไงล่ะ วันนี้ผมรีบมาหาปังแต่เช้าเพราะไม่ได้เจอกันหลายวัน ผมคิดว่าพอไปถึงเธอต้องยังไม่ตื่นแน่ๆ แต่แปลกที่วันนี้เธอตื่นแล้วแถมยังกำลังเหมือนจะนั่งทำอะไรอยู่ซักอย่าง แถมเธอยังดูตกใจมากที่ได้เจอหน้าผมอีกด้วย ทีแรกผมกะจะเดินเข้าไปนั่งใกล้ๆเธอ แต่ของที่วางอยู่ตรงโต๊ะตอนนี้กำลังทำให้ผมแทบจะนั่งไม่ติดเลยล่ะ มันคือที่ตรวจครรภ์3อัน และทุกอันขึ้นเป็น2ขีดทั้งหมด เธอท้องกับผมอย่างไม่ต้องสงสัยเลย...

"ฮึก พี่ลี ปัง ฮึก"

"ไม่เป็นไรนะ" ผมตอบขนมปังกลับไปเพราะตอนนี้เธอเริ่มจะร้องไห้แล้ว เธอคงกลัวสินะ มันทำให้ผมรู้สึกผิดเลยนะ ที่เป็นคนทำให้เธอเป็นแบบนี้

"ปังกลัว ปังยังไม่พร้อม ฮึก" ผมไม่เคยคิดว่าจะมีผู้หญิงที่ไหนมาร้องไห้เพราะผมทำเธอท้องเลย ผมควรจะปลอบเธอยังไงดีนะ

"กินข้าวก่อนนะ" เพราะผมไม่รู้จะปลอบใจเธอยังไงจริงๆอะ แล้วผมก็ซื้อข้าวมาให้เธอด้วยไง มันควรจะกินตอนที่มันยังร้อนๆสิ แล้วผมก็เดินไปหาถ้วยมาให้โจ๊กให้เธอ เตรียมน้ำทำนั้นนี่ให้ทุกอย่าง เหมือนผมไม่รู้จะทำอะไรอะ ผมเลยเดินหยิบนั้นนี่มาให้เธอมั่วไปหมดเลย

"พี่ลี นั่งอยู่เฉยๆเถอะ" ผมคงจะเดินมากไปสินะ -*-

"อือ" ผมรับคำอย่างว่าง่ายแล้วลงมานั่งข้างๆเธอ จากนั้นเราก็ต่างคนต่างเงียบ คือที่ผ่านมาผมกับปังเจอกันบ่อยก็จริงแต่เราไม่เคยคุยอะไรกันเป็นเรื่องเป็นราวเลย มันเลยยากที่ผมจะชวนเธอคุยอะไรเพราะปกติผมก็ไม่ชวนใครคุยก่อนไง แต่การที่ต่างคนต่างเงียบแบบนี้มันทำให้ผมอึดอัดแฮะ

"วันนี้มีสอบตอนไหน" สุดท้ายผมก็ต้องเป็นฝ่ายถามออกไปก่อน

"9โมงครึ่ง" ขนมปังตอบกลับมาสั้นๆแล้วก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อ

"เดี๋ยวพี่เอาไปเก็บเอง ไปอาบน้ำไป" ขนมปังพยักหน้ารับแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำ เธอแทบจะไม่คุยอะไรกับผมเลยครับ พอผมถามเธอก็ตอบสั้นๆหรือไม่ก็แค่พยักหน้า หรือเธอกำลังโกรธผมกันนะ พอเธออาบน้ำแต่งตัวอะไรเสร็จผมก็อาสาจะมาส่งเธอ วันนี้เธอดูจะว่าง่ายเป็นพิเศษ

@มหาวิทยาลัย T

"เลิกตอนไหน เดี๋ยวมารับ"

"บ่าย3"

"งั้นจะรอตรงนี้"

"อือ" เธอตอบกลับมาแค่นั้นแล้วเดินลงจากรถไปเลย ไอ่ที่มันบอกง่ายๆแบบนี้ก็ดีอยู่หรอกนะแต่เธอจะเฉยชาเกินไปปะเนี่ย

#ขนมปัง Talk

"เฮ้อ" พอลงมาจากรถพี่ลีแล้วฉันก็อยากจะร้องไห้อีกรอบ นี่ฉันเพิ่งกำลังจะจบปี2เองนะ ปีหน้าฉันคงต้องดรอปเรียนไว้ก่อนสินะ T^T เมื่อกี๊ฉันกลับพี่ลีแทบไม่ได้คุยอะไรกันเลย เพราะฉันยังไม่พร้อมจะคุยอะไรด้วยแหละ ความรู้สึกมันอึนๆไปหมดเลย ฉันแค่รู้สึกว่าตัวเองยังไม่พร้อมจะเป็นแม่คนตอนนี้ แต่ฉันก็ไม่คิดเรื่องจะเอาเด็กออกหรืออะไรทั้งนั้นนะ ในเมื่อมีแล้วมันก็ต้องรับผิดชอบอะ ตอนนี้ฉันคงต้องไปจัดการกับปัญหาการสอบก่อนของตัวเองก่อน

"เหนื่อยโว้ยยย" หลังจากสอบไป2วิชาฉันรู้สึกเหมือนวิญญาณจะหลุดออกจากร่างเลยทำไมมันเหนื่อยขนาดนี้นะ!

"พี่ลีมารับไลลาเหรอคะ" หื้ม เสียงยัยโบวี่หนิ ยัยนี่เป็นจอมแอ๊บเลยก็ว่าได้ ฉันรู้สึกไม่ชอบขี้หน้านางสุดๆอะ แต่เมื่อกี๊นางคุยอยู่กับใครนะ แผ่นหลังนั้นมันคุ้นๆแฮะ

"ป่าว พี่มารับขนมปัง เห็นขนมปังมั้ย" อ๋อ คุยกับพี่ลีอยู่นี่เอง พี่ลีถามถึงฉันอยู่สินะ

"อยู่นี่" ฉันตอบกลับไปแล้วเดินไปหยุดอยู่ข้างๆพี่ลีแล้วมองหน้ายัยโบวี่ไปแบบเหนือๆ ก็ผู้ชายเค้ามารับฉันไง!

"ไปกันเถอะ ปังเหนื่อย หิวมากด้วย" ฉันหันไปคุยกับพี่ลีแล้วทำเป็นเมินๆยัยนั่นไป ฉันรู้หรอกนะว่ายัยนั่นอยากจะมาอ่อยพี่ลีเพราะปกติเวลาพี่ลีมาที่คณะนี้ที่ไรยัยนี่ก็ชอบเข้ามาคุยด้วยประจำ

"หิวเหรอ งั้นเดี๋ยวพี่พาไปกินอะไรก่อนแล้วกัน" พี่ลีทำหน้าเป็นห่วงฉันสุดๆแล้วหยิบหนังสือที่ฉันถืออยู่ไปถือให้

"โบวี่ขอไปด้วยได้มั้ยคะ กำลังหิวววอยู่เหมือนกัน" ยัยนั่นเน้นคำว่าหิวแล้วหันมามองหน้าฉัน หึ!

"วันนี้ไม่ได้หรอก พี่ต้องพาปังไปทำธุระด้วย" อะไรคือวันนี้ไม่ได้ งั้นวันอื่นมันได้หรือไง แล้วธุระอะไรทำไมฉันไม่รู้เรื่อง เหอะ ตอนนี้ฉันไม่อยากจะคุยอะไรกับพี่ลีละฉันเลยเดินหนีออกมาขึ้นรถเลย โอ้ยหงุดหงิด

"ธุระอะไร" ฉันถามพี่ลีออกไปพอพี่เค้ารีบเดินตามฉันมาติดๆ

"ไปถึงก็รู้เอง" เออดีพอถามก็ไม่บอก หื้ยยย

@โรงพยาบาล L

หลังจากไปกินข้าวกันเสร็จแล้วพี่ลีก็พาฉันมาที่โรงพยาบาล พามาทำไมวะ ฉันแค่ท้อง ไม่ได้ป่วย แต่ฉันก็เลือกที่จะไม่ถามอะไรแล้วเดินตามพี่ลีไปนิ่งๆ

"มาฝากครรภ์ครับ"

"พาเพื่อนมาเหรอคะคุณลี" พยาบาลคนนั้นคุยกับพี่ลีอย่างสนิทสนม! ทำไมวันนี้ฉันรู้สึกเหมือนรอบตัวพี่ลีมันจะมีสาวเยอะจังวะเนี่ย หรือมันมีมานานแล้วแต่ฉันแค่ไม่สังเกตุ

"เอ่อ"

"ไม่ใช่เพื่อน" ฉันตอบออกไปแทนเพราะเห็นพี่ลีอึกอักที่จะตอบ ก็บอกเค้าไปสิว่าฉันเป็นเพื่อนน้องไง เพื่อนน้องอะเพื่อนน้อง!

"แล้วคุณพ่อมาด้วยรึป่าวคะ" พยาบาลคนนั้นเงยหน้าขึ้นมาถามฉันแบบยิ้มเจือนๆ เพราะลุคฉันมันดูเหวี่ยงๆบวกกับเมื่อกี๊ที่ฉันตอบแบบกระแทกๆไปพยาบาลคนนั้นเลยตกใจไปสินะ

"ผมเอง" พี่ลีตอบพยาบาลคนนั้นกลับไป

"คะ"

"ผมเป็นพ่อของเด็ก"

"อ๋อ ค่ะๆ เดี๋ยวกรอกเอกสารตรงนี้นิดนึงนะคะ" พอกรอกเอกสารอะไรพวกนั้นเสร็จฉันก็มานั่งรออยู่ที่หน้าห้องตรวจ ฉันลืมคิดเรื่องฝากครรภ์ไปซะสนิทเลย ดีนะที่มีพี่ลีคอยช่วยจัดการเรื่องพพวกนี้ให้ ตอนนี้ฉันเริ่มเบาใจเรื่องท้องขึ้นไปนิดนึงแล้วล่ะ

"เชิญที่ห้องตรวจได้เลยค่ะ" พยาบาลคนก่อนหน้านี้เดินเข้ามาหาฉันแล้วยิ้มด้วยสีหน้าที่เป็นมิตรขึ้น ฉันเลยยิ้มบางๆกลับไป จากนั้นฉันก็เข้าไปตรวจซักพัก หมอบอกว่าฉันท้องได้4สัปดาห์แล้ว นี่มันติดตั้งแต่ครั้งแรกที่มีอะไรกันเลยเหรอเนี่ย น้ำเชื้อพี่ลีมันคงจะดีมากสินะ -*-

"ช่วง4เดือนแรกคงต้องดูแลคุณแม่ดีๆหน่อยนะคะคุณลี" คุณหมอที่อายุรุ่นแม่ฉันพูดกับพี่ลีแบบอ่อนน้อมมาก คงเพราะพี่ลีต้องมาเป็นเจ้าของโรงพยาบาลนี้คนต่อไปสินะ แต่นั้นมันก็ไม่ใช่เรื่องของฉันหรอก -*-

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น