matchty

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : กับดักที่ 21

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 44.4k

ความคิดเห็น : 55

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ส.ค. 2558 21:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กับดักที่ 21
แบบอักษร

กับดักรัก...เกมหัวใจ

 

กับดักที่

- 21 -

 

            “กูถึงละเดี๋ยวเดินเข้าไป” ปอกดตัดสายทิ้งแล้วเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง ก่อนจะลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในผับที่อยู่ข้างหน้า

 

            หลังจากที่ปอพาเลิฟกลับได้สักพัก เขาก็ต้องออกมาข้างนอกเพราะมีธุระ ตอนแรกตั้งใจจะพาเลิฟกลับคอนโดแต่น้องนาวไม่ยอมเพราะห่วงเพื่อน ยิ่งตอนที่เขาบอกว่าต้องออกไปข้างนอกต่อน้องมันแทบจะบีบคอเขาตาย เขาเลยต้องยอมพาไอ้เลิฟไปพักบ้านน้องนาวก่อน อย่างน้อยก็จะได้มีคนดูแลมันตอนเขาไม่อยู่ นอกจากน้องนาวก็มีไอ้กิงอีกคนช่วยดูแลให้ เขาเลยทิ้งมันมาได้แบบไม่ห่วงเท่าไหร่

 

ทุกคนคงสงสัยว่าไอ้ห่ากิงมันไปโผล่ที่บ้านน้องนาวได้ยังไง เขาเองก็ตกใจเหมือนกันที่เห็นมันที่นั่น แล้วก็เลยได้รู้ว่าเมียไอ้กิงคือเพื่อนสนิทไอ้เลิฟ ไม่ใช่น้องนาวนะครับแต่เป็นน้องคนที่ชื่อเอย

 

 

เพื่อนไอ้เลิฟคนนี้บอกได้เลยว่าโคตรน่าเอา(แค่คิดครับ) เห็นแล้วรู้เลยว่าทำไมสันดานส้นตีนแบบไอ้กิงมันถึงรีบบอกว่าตัวเองมีเมีย ดูแล้วคนคงจีบเมียมันเยอะแน่ๆเหมือนคนของเขาไม่มีผิด หมาแวะเวียนมาเห่าหอนแจกขนมจีบประจำจนตีนเขากระตุกบ่อยๆ

 

ถ้าจะบอกว่าไอ้เลิฟเป็นผู้ชายหน้าหวาน ไอ้น้องเอยนี่ก็หน้าหวานไม่แพ้กัน เขาคิดว่าไอ้เลิฟเป็นผู้ชายตัวเล็กแล้วนะ เจอเมียไอ้กิงเข้าไปนี่ไซส์หมากระเป๋าชัดๆ ทั้งเตี้ยทั้งบาง(เตี้ยกว่าไอ้เลิฟน่าจะสูงพอๆกับน้องนาว)

 

 

คิดแล้วก็ขำไอ้เหี้ยกิงแม่งทำเป็นซุ่ม เล่นตัวไม่ยอมบอกว่าคนไหนเมียมัน แต่ดันมาตกม้าตายให้เขารู้ง่ายๆ แล้วจะไปแดกที่ไหนไกลๆก็เปล่า เสือกมาแดกอยู่กลุ่มเดียวกันนี่แหละ หวังว่าไอ้พีทคงไม่ใช่คนที่ไอ้เหี้ยฝุ่นมาเฝ้าอยู่นะครับ ไม่งั้นแม่งคงขำกันไม่ออกได้เปลี่ยนเป็นอึ้งกันแทน

 

ปอกวาดสายตามองไปรอบๆผับก็เห็นผู้หญิงสวยจัดคนนึงนั่งอยู่โซฟาด้านใน และเหมือนเจ้าตัวเองก็จะรู้ว่ามีคนมองอยู่ เพราะสักพักเจ้าตัวก็หันมาสบตากับปอนิ่ง ก่อนจะส่งยิ้มให้แล้วกวักมือเรียกปอให้เข้าไปหา ปอเองก็ยกยิ้มนิดๆแล้วเดินเข้าไปตามการเชื้อเชิญทันที

 

 

ปอทรุดนั่งลงโซฟาตัวยาวข้างๆหญิงสาว ยื่นมือไปรับแก้วเหล้าที่สาวเจ้ายื่นให้ หญิงสาวข้างๆส่งยิ้มยั่วยวนให้ปอก่อนที่เจ้าตัวจะลุกขึ้นเดินมานั่งลงบนตักปอ แขนเรียวสองข้างยกขึ้นคล้องคอปอหลวมๆ ก้มลงจูบแก้มปอจนลิปสติกสีแดงสดติดที่แก้มปอเป็นรูปปาก

 

 

ปอวางแก้วเหล้าในมือลงบนโต๊ะก่อนจะหันหน้ามามองหญิงสาวบนตักนิ่งๆ โดยที่ระยะห่างระหว่างทั้งคู่แค่ปลยจมูกชนกัน ปอไล่สายตาสำรวจสาวสวยเซ็กซี่ในชุดเกาะอกรัดรูปโชว์สัดส่วนบนตักช้าๆ ก่อนที่ปอจะกระตุกยิ้มที่มุมปากนิดๆ เลื่อนฝ่ามือเข้าไปประคองใบหน้าสวยจัด จ้องเข้าไปในดวงตายั่วยวนนั้นนิ่งๆ

 

“ลงจากตักกูได้ล่ะแฟง กูขี้เกียจกระทืบแฟนมึง” ปอว่าเสียงเรียบใบหน้านิ่งสนิท ทำเอาสาวเจ้าที่กำลังส่งยิ้มยั่วยวนปออยู่ถึงกับหน้าบึ้งทันที

 

“ชิส์...ปากหมาวันนี้กูโสดค่ะ” แฟงทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคออย่างหงุดหงิด แล้วลุกขึ้นจากตักปอลงไปนั่งโซฟาอีกตัวใกล้ๆกันแทน

 

ปอได้แต่ส่ายหัวน้อยๆแล้วหยิบแก้วเหล้ามากินต่อ ปรายตามองเพื่อนตัวเองนิดๆก็เห็นมันนั่งหน้าเหวี่ยงอยู่ มียกนิ้วกลางให้พวกผู้ชายโต๊ะใกล้ๆที่ยกแก้วเหล้าให้มัน เพื่อนเขาเป็นผู้หญิงสวยมากคนนึงแต่สันดานโคตรห้าวขัดกับลักษณะภายนอกทุกอย่าง

 

 

แฟงมันเป็นผู้หญิงที่ชอบแข่งรถ ชกมวย มีรอยสักแถมเป็นช่างสักเองอีกต่างหาก ค่อนข้างดังพอควรเพราะงานสวยและละเอียด ถึงจะดูเหมือนดังได้เพราะหน้าตาแต่การันตีว่างานมันคุณภาพนะครับ พวกไปสักนี่แม่งนอกจากจะได้ลายสวยถูกใจ ก็ได้มองหน้ากับมองนมเพื่อนเขาเป็นของแถม

 

 

“ไอ้ต้ากับไอ้ฝุ่นล่ะวะ” ปอมองไปรอบๆเพราะเพื่อนเขามันบอกว่ามาถึงแล้ว แต่นี่ไม่เห็นแม้แต่เงาสักคน

 

“นั้นไง” แฟงพยักหน้าไปด้านหลังปอ ปอเลยหันกลับไปมองตามเห็นว่าฝุ่นกับต้ากำลังเดินมาพอดี

 

“กูนึกว่าจะไม่มาเห็นทำหน้าเหมือนจะตาย” ต้าแซวขำๆแล้วนั่งลงข้างๆปอ ส่วนฝุ่นนั่งลงข้างๆแฟง

 

“แล้วไงวะที่วานให้ช่วยมึงได้อะไรบ้างรึป่าว” ปอไม่สนใจที่ต้าแซว แต่หันมาถามแบบเข้าประเด็นสำคัญกับแฟงแทน

 

“แหม...ใจร้อนนะคะคุณชาย” แฟงจีบปากจีบคอดัดเสียงเล็กเสียงน้อยใส่

 

“ให้เวลากูสามวันแต่จะเอาทุกอย่างละเอียดยิบ กูเป็นคนนะคะไม่ใช่โคนัน” แฟงจิกกัดปอด้วยความหมั่นไส้

 

“มึงทำได้มั้ยล่ะ” ปอสบตากับแฟงนิ่งๆ

 

“นี่กูเป็นใครคะ” แฟงส่งยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างรู้กันให้ปอ ซึ่งปอก็กระตุกยิ้มรับนิดๆ

 

“อ่ะ” แฟงหันไปคว้าของบางอย่างในกระเป๋าแล้วโยนมันลงบนโต๊ะข้างหน้า

 

ปอมองรูปภาพที่กระจายเต็มโต๊ะด้วยใบหน้าเรียบนิ่งไม่ฉายแววอะไรออกมา ปอหยิบรูปภาพขึ้นมาดูทีละใบช้าๆรูปทุกรูปเป็นของคนๆเดียวกันหมด แต่ต่างอิริยาบถและต่างสถานที่กัน ก่อนที่ปอจะวางทุกรูปลงบนโต๊ะเหมือนเดิม แล้วมองหน้าแฟงนิ่งๆ

 

“นี่มันรูปผัวไอ้น้อง.....” ต้าที่หยิบรูปขึ้นมาดูบ้างโพล่งออกมาโดยไม่ทันคิด แต่ก็ต้องหุบปากลงทันทีทั้งๆที่ยังพูดไม่จบประโยค เพราะเจอปอที่ตวัดสายตามองมาดุๆ

 

“โทษวะมึง...ว่าแต่มึงมีรูปไอ้นี่ได้ไงวะ” ต้ายิ้มแหยๆส่งให้ปอ ก่อนจะหันมาถามแฟงต่อ

 

“กูก็ไม่รู้แต่เมื่อสามวันก่อนจู่ๆเพื่อนมึงเขาก็คิดถึงกูขึ้นมาผลเลยได้เป็นไอ้คนในรูปเนี้ย” แฟงตอบแดกดันปอเล็กน้อย

 

“มึงให้ไอ้แฟงสืบหรอวะ” ต้าหันมาถามปอต่อทันทีซึ่งปอก็เงียบไม่พูดอะไร แต่ต้าถือว่านั้นคือคำตอบว่าใช่

 

“งั้นมึงไปบังคับถามน้องมันขนาดนั้นทำไมวะถ้ามึงให้ไอ้แฟงมันสืบอยู่แล้ว” ต้าพูดต่อด้วยความสงสัย ถ้าไหนๆไอ้ปอก็วานให้แฟงสืบเรื่องให้อยู่แล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นอะไรที่ต้องไปบังคับถามเลิฟเลย เพราะเรื่องสืบข้อมูลคนไอ้แฟงมันถนัดมาก ถ้าเรื่องถึงมือมันการันตีเรื่องข้อมูลเลยว่าได้ที่ต้องการชัวร์ๆ

 

“กูแค่อยากได้ยินจากปากมัน แต่แม่งปากแข็งเป็นส้นตีนเงียบเหี้ยอะไรก็ไม่รู้” ปอตอบด้วยน้ำเสียงติดจะหงุดหงิด คิดขึ้นมาแล้วแม่งโมโห

 

“มึงมันก็สันดานเหี้ยไอ้สัสไปแกล้งน้องมัน ร้องไห้ซะกูอยากไปกอดปลอบ” ต้าหัวเราะเบาในลำคอยั่วๆ

 

“กอดตีนกูมั้ย” ปอหันมาทำหน้าโหดใส่ต้า จนฝุ่นที่นั่งฝั่งตรงข้ามถึงกับขำ

 

“อาการแบบนี้สงสัยมึงกับกูจะได้เงินแสนเร็วๆนี้แน่ไอ้ต้า” ฝุ่นหันมายักคิ้วแบบรู้กันให้ต้า

 

“แล้วได้อะไรมาบ้าง” ปอเลิกสนใจต้ากับฝุ่นหันมาถามแฟงต่อ  ก็ตามที่แฟงพูดหลังจากที่ไอ้เลิฟนอนหลับคืนนั้น เขาก็โทรหาแฟงทันทีวานให้มันสืบเรื่องคนในรูปให้หน่อย เพราะเขาเดาว่าถามไอ้เลิฟไปมันก็คงไม่ยอมบอกอะไร แล้วก็จริงอย่างที่คิดมันไม่ยอมบอกอะไรเขาเลย

 

 

“ไอ้เนี้ยชื่อรุต” แฟงเอานิ้วจิ้มไปที่รูปใบนึงบนโต๊ะ และเงยหน้ามองเพื่อนที่กำลังตั้งใจฟังนิดๆ

 

“เด็กม.xx คณะแพทย์ปีสองเท่าพวกเรา โปรไฟล์ดีมากรูปหล่อ พ่อรวย เรียนเก่ง กิจกรรมเริ่ด นิสัยดี ขี้เล่น ผู้ชายในฝันของผู้หญิงเกือบทั้งมหาลัย” คำตอบของแฟงทำเอาปอขมวดคิ้วมุ่น เพราะเท่าที่ฟังมาไม่มีตรงไหนที่ไอ้คนในรูปมันจะตบไอ้เลิฟเลย

 

 

“ประวัติสืบโคตรง่ายและก็ไม่เห็นมีอะไร จนกูกะว่าจะไม่สืบต่อแต่มาลองคิดดู ถ้ามึงลงทุนขอให้กูสืบขนาดนี้มันน่าจะมีอะไร ก็เลยลองสืบต่ออีกนิดแล้วแม่งก็มีอะไรจริงๆ ไอ้ที่เล่าไปเมื่อกี้มันคือชีวิตเบื้องหน้า” แฟงพูดเรื่อยๆเหมือนไม่มีอะไร

 

 

“อะไรวะชีวิตเบื้องหน้ามึงพูดเหมือนแม่งใช้ชีวิตแบบสองอย่างอะไรเงี้ย” ฝุ่นพูดแทรกขึ้นเพราะสงสัย ซึ่งแฟงก็ยิ้มๆแล้วพยักหน้า

 

“ใช่...ไอ้เนี้ยมันใช้ชีวิตสองแบบอีกด้านคนดี อีกด้านนี่โคตรเหี้ย เหล้า ยา มั่วเซ็กซ์ สารพัดความเหี้ยขนมาครบสูตร สันดานชอบลอบกัด ที่สำคัญแม่งสนิทกับไอ้แฮค”

 

 

“ฮ่าๆว่างๆมึงน่าจะลองไปทำบุญนะปอ ดวงมึงโคตรสมพงษ์กับไอ้เหี้ยแฮค” ต้าหัวเราะลั่นขึ้นมาทันทีอย่างสะใจ คู่อาฆาตก็ไอ้แฮคคู่กรณีเมียก็เพื่อนสนิทไอ้แฮค อะไรโลกมันจะกลมขนาดนั้น

 

“ถ้าแค่นี้กูก็ไม่เห็นมันจะเหี้ยน้อยกว่าไอ้ปอตรงไหน” ฝุ่นพูดออกความเห็น ก็แค่เท่าที่เล่ามาไอ้คนชื่อรุตนี่ก็เหี้ยจริง แต่ก็ระดับปกติป่ะวะไอ้ปอแม่งก็แดกเหล้า มั่วหญิง ยาก็เคยลอง แค่เพื่อนเขามันไม่ลอบกัดใครเท่านั้นเอง

 

“ล่าสุด..ประมาณปีที่แล้วมั้ง ไอ้รุตกับไอ้แฮคมันลากเด็กผู้หญิงม.ปลายคนนึงมารุมโทรม แต่ข่าวเงียบสนิทอย่างว่าบ้านไอ้แฮคมันเส้นสายเยอะ ส่วนเด็กผู้หญิงคนนั้นไม่รู้ตอนนี้เป็นยังไงเพราะไม่มีใครได้ข่าว ทีเนี้ยเหี้ยพอรึยัง” แฟงหันมาถามฝุ่นกวนๆ ซึ่งฝุ่นก็ได้แต่พยักหน้าเห็นด้วยว่าไอ้คนชื่อรุตนี่เหี้ยจริงๆ

 

“มีอะไรอีกมั้ย” ปอถามขึ้นมาบ้างหลังจากที่เงียบฟังมานาน รับรู้ว่าไอ้คนชื่อรุตนี่มันเหี้ยแต่ไม่เข้าใจว่าไอ้เลิฟปกป้องมันทำไม

 

“จะว่ามีก็มีแต่มันดูไม่เห็นเกี่ยวกับไอ้รุตเท่าไหร่มึงจะฟังมั้ยล่ะ” แฟงถามซึ่งปอก็พยักหน้ารับ

 

“ไอ้รุตมันมีน้องชายอยู่คนกูจำไม่ได้ว่าชื่ออะไร ข่าวลือเรื่องน้องชายมันอ่ะเพียบแต่ละเรื่องนี้ดีๆทั้งนั้น คนที่เที่ยวกลางคืนช่วงนั้นอ่ะรู้จักน้องมันดี”

 

“ลือว่าอะไรวะ”  ปอถามเสียงเรียบ

 

“หลักๆก็ลือว่าเป็นเด็กขายน้ำ ใครเงินถึงน้องมันก็อ้าขาให้หมดพูดกันปากต่อปากจนดังไปทั่ว ไม่มีใครรู้หรอกว่าน้องมันขายจริงมั้ย แต่ก็ลือกันแค่ช่วงนึงเรื่องแม่งก็เงียบไปเฉยๆ ก็ประมาณเนี้ยถ้ามึงจะเอาละเอียดกว่านี้ มึงคงต้องให้คนของพ่อมึงช่วยสืบให้แล้วล่ะ” แฟงว่าแล้วก้มลงเก็บรูปบนโต๊ะยัดลงทิ้งทั้งขยะเล็กข้างๆ

 

หลังจากที่ปอฟังเรื่องราวจากปากแฟงทั้งหมดก็พอจะประติดประต่อเรื่องได้ ถ้าน้องชายไอ้รุตคือไอ้เลิฟแสดงว่าที่ไม่ยอมบอกเขาเรื่องนี้เพราะกลัวเขาจะรู้เรื่องข่าวลือของมัน

 

 

แต่ถ้าแค่นี้ทำไมมันต้องปิดเขาขนาดนั้น ท่าทางการแสดงออกของมันเหมือนไม่อยากให้เขาเข้ามายุ่งกับไอ้รุต สงสัยเขาต้องกลับไปบังคับถามมันอีกแล้ว เพราะเหมือนจะรู้เรื่องแต่มันก็ไม่ทั้งหมด

 

“เออขอบใจมึงมาก” ปอยิ้มมุมปากให้แฟงนิดๆ

 

“ไม่เป็นไรแต่บอกกูได้มั้ยวะมึงมีเรื่องอะไรกับไอ้รุต” แฟงอดที่จะถามขึ้นไม่ได้

 

“ไม่มีแต่กำลังจะมี” ปอว่าเสียงเข้ม เพราะมั่นใจว่าคนที่คนของเขาคือไอ้รุต ก็ถ้ามันจะประวัติเหี้ยขนาดนี้

 

“อย่าทำหน้าโหดไอ้สัสมันไม่ได้อยู่ให้มึงกระทืบที่นี้” ต้าว่าขำๆตบไหล่ปอเบาให้ใจเย็น เพราะเห็นว่าหน้าเพื่อนเหมือนจะฆ่าคนตายอยู่แล้ว

 

“ถ้ามึงจะหมายถึงไอ้รุตละก็นั้นไง” แฟงพูดแทรกขึ้นมาแล้วพยักหน้าไปทางด้านหลังปอ ทุกคนเลยหันไปมองตามทันทีแล้วก็เห็นผู้ชายในรูป นั่งนัวเนียกับผู้หญิงไม่ไกลจากโต๊ะพวกเขาเท่าไหร่ ก่อนที่จะหันกับมามองแฟงเป็นตาเดียว

 

“ก็กูเห็นให้สืบขนาดนั้นเลยคิดว่าคงอยากมีเรื่อง” แฟงยักไหล่ให้นิดๆ

 

“รู้ดี” ปอว่ายิ้มๆแล้วส่ายหัวให้เพื่อนหน่ายๆ

 

“เอาเลยมะ” ต้าพูดขึ้นอย่างนึกสนุกเอามือถูกันไปมา ออกปากชวนปอไปหาเรื่อง

 

“อย่าๆกูยังไม่พร้อม” ฝุ่นพูดขำๆแต่เตรียมพร้อมเต็มที่

 

“ปอ...” เสียงเรียกคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ปอชะงักแล้วหันกลับไปมอง

 

ด้านหลังของปอคือเลิฟที่ยืนอยู่ ไม่ไกลออกไปเป็นไอ้กิงกับเมียมัน ปอขมวดคิ้วมุ่นเล็กน้อยที่เห็นเลิฟที่นี้ มองเลิฟด้วยสายตาดุๆแว่บนึงก่อนจะหันไปหากิงที่ยืนข้างๆ

 

“มึงพามันมาทำไม” ปอถามกิงด้วยเสียงหงุดหงิด แต่ไม่หันไปมองหน้าเลิฟเลยสักนิดจนเลิฟใจเสีย

 

“ถ้าไม่อยากให้พามา มึงควรบอกเมียมึงว่าตื่นขึ้นมาอย่าเรียกหาผัวเป็นอย่างแรก” กิงตอบกวนๆแล้วจูงมือเอยเดินเข้ามานั่งโซฟาตัวใกล้ๆ

 

 

เขาละหมั่นไส้ไอ้ปอทำมาเป็นตีหน้ายักษ์ใส่ ใช่ว่าเขาอยากจะพามาแต่เมียมันนั้นแหละ ลืมตาปั๊บถามหาผัวทันทีพอไม่บอกก็เสือกทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ แล้วที่นี้ไอ้ตัวเล็กข้างๆเขาก็ถลึงตาใส่ ถ้ากูไม่พาไอ้เลิฟมาเมียกูงอนแน่ๆครับ อยากจะทำตามที่เพื่อนขอร้องนะครับแต่เกรงใจเมีย!!!

 

เลิฟยืนซึมอยู่ตรงนั้นไม่ได้เดินตามเข้ามานั่งข้างใน เขาแค่อยากมาหาปอเฉยๆ ลืมนึกไปเลยว่าปอคงมาหาคนชื่อเบียร์ที่โทรคุยเมื่อกลางวัน ปอเองก็เหลือบไปมองเลิฟนิดๆ ก่อนจะหันกลับมายกแก้วเหล้ากินโดยที่ไม่พูดอะไร

 

“ใครวะ” แฟงหันไปกระซิบถามฝุ่นที่นั่งข้างๆ สายตาก็เหลือบมองไปที่เลิฟเป็นระยะ

 

“สาเหตุที่ไอ้ปอให้มึงสืบเรื่องไอ้รุตไง” ฝุ่นเองก็กระซิบตอบกลับ

 

“อ้อ......” แฟงลากเสียงยาวแบบเข้าใจ แล้วก็ทำหน้าเจ้าเล่ห์เพราะนึกอะไรดีๆขึ้นได้ ก่อนจะลุกเดินไปนั่งลงที่ตักปอ ยกแขนสองข้างขึ้นคล้องที่คอปอส่งยิ้มให้ยั่วๆ  ปอเองก็ยกยิ้มมุมปากนิดๆเพราะเข้าใจว่าเพื่อนจะทำอะไร

 

“ปอคะไม่คิดจะแนะนำเพื่อนให้รู้จักหน่อยหรอ” แฟงถามเสียงหวานและก้มลงหอมแก้มปอเต็มแรง

 

เลิฟที่ยืนอยู่ใกล้ๆมองเห็นภาพนั้นเต็มตาอย่างช่วยไม่ได้ ใบหน้าหวานซีดลงไปถนัดตา เลิฟก้มหน้าลงมองเท้าน้ำตาหยดลงพื้นจนเห็นได้ชัด มือสองข้างกำไว้แน่นกัดปากกั้นเสียงสะอื้นจนเลือดซิบ ก่อนที่เขาจะตัดสินใจหันหลังเดินออกนอกร้าน

 

“มึงจะไปไหน” ปอถามขึ้นเสียงเรียบจนเลิฟที่เดินไปไม่กี่ก้าวต้องชะงักหยุดอยู่กับที่

 

“กลับบ้าน” เลิฟบอกเสียงสั่นแต่ไม่ยอมหันหน้ากลับมา

 

"กลับมานั่งนี้" ปอสั่งเสียงเข้ม

 

"จะกลับ" เลิฟว่าเสียงเสียงแข็ง

 

 

"กูบอกให้มานี่" ปอสั่งเสียงเข้มยิ่งกว่าเก่า จนแฟงที่นั่งอยู่บนตักปอต้องรีบลุกขึ้น เพราะดูท่าแล้วสถานการณ์คงไม่ปกติ

 

"............" เลิฟเลือกที่จะไม่พูดอะไรแล้วตัดสินใจเดินต่อ จนปอที่นั่งอยู่ต้องลุกตามไปกระชากแขนเลิฟเข้าหาตัวเต็มแรง

 

 

"มึงจะร้องทำไม" ปอถามเลิฟที่ยืนน้ำตานองหน้ากวนๆส่วนเลิฟพอได้ยินปอถามแบบนั้นก็หงุดหงิดขึ้นมาทันที ถามมาได้ยังไงว่าเขาร้องทำไม ก็เล่นกอดเล่นหอมกันให้เห็นจะๆขนาดนั้น ใครมันจะไม่ร้องไห้ล่ะ เออเขาผิดเองแหละที่ดันตามมาเจ็บเองถึงที่

 

"ไปอยู่กับน้องเบียร์เหอะ" เลิฟดึงแขนออกจากมือปอแล้วยกขึ้นเช็ดน้ำตาบนหน้าออกลวกๆ

"เบียร์?" ปอทวนชื่อขำๆแล้วจูงเลิฟกลับมาที่โต๊ะ

 

"น้องเบียร์มึงหลบดิ" ปอไล่แฟงที่นั่งแทนที่ตัวเองให้ลุกขึ้น

 

"เบียร์" แฟงชื่อนิ้วมาที่ตัวเองแล้วลุกขึ้นให้ปอกับเลิฟนั่งงงๆ ก่อนจะนึกขึ้นอะไรขึ้นมาได้

 

"อ๋อ...กูว่าแล้วว่าตอนกลางวันมึงโทรหากูแล้วทำไมเรียกเบียร์ กูก็นึกว่าโทรผิดที่ไหนได้..ไอ้โรคจิต" แฟงเบ้หน้าใส่ปอด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มหวานให้เลิฟที่นั่งหน้าบึ้งอยู่

 

 

"พี่ชื่อแฟงนะคะเป็นเพื่อนไอ้ปอ เมื่อกี้พี่ขอโทษนะที่แกล้งเรา" แฟงว่ายิ้มๆ แต่เลิฟนั่งหน้าเอ๋อเพราะตามไม่ทัน

 

"นี่เพื่อนกูเมื่อกี้มันแกล้งมึงเล่น" ปอกระซิบบอกที่ข้างหู

 

"พี่ไม่ใช่น้องเบียร์หรอครับ" เลิฟถามกลับตามองไปที่แฟงอย่างระแวง

 

"ไม่ใช่ค่ะพี่เป็นเพื่อนปอจริงๆเมื่อกี้พี่แค่แกล้งขำๆน่ะ"

 

 

"แต่พี่กิงบอกว่าปอมาหาน้องเบียร์นิ" เลิฟว่าเสียงอ่อมแอ่มแล้วหันไปมองหน้ากิง รวมทั้งทุกคนที่มองไปทางกิงเป็นตาเดียว

"กูก็ไม่ได้โกหกนิ มึงอยากได้น้องเบียร์อะไรล่ะ น้องเบียรช้าง น้องเบียร์สิงห์ เบียร์ลีโอก็มี แค่สั่งเดี๋ยวเขาก็เอามาเสิร์ฟ" กิงตอบกวนๆแล้วก็หัวเราะอย่างสะใจที่แกล้งเลิฟได้

 

 

                ส่วนเลิฟที่รู้ว่าตัวเองโดนแกล้งให้หึงของมึนเมา ก็หน้าขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปถึงคอ หันไปเอาหน้าซุกอกปอเพราะความอาย เขาไม่กล้ามองหน้าใครบนโต๊ะทั้งนั้น ก็เมื่อกี้เขาหึงจนร้องไห้เลยนะ อายชะมัด

 

           "โอ๊ย!!!!!" กิงร้องขึ้นมาเสียงดังเพราะโดนเอยหยิกเข้าที่สีข้าง

 

           "เอยหยิกพี่ทำไมอ่ะ" กิงลูบสีข้างเบาๆแล้วหันไปถามคนหยิกงงๆ

 

"พี่กิงแกล้งเพื่อนเอยทำไมล่ะ" เอยทำตาดุเสียงดุใส่กิง แต่กิงกลับมองว่ามันโคตรน่ารักจนเอามือไปหยิกแก้มป่องๆของเอยเล่น

 

"พี่ไม่ได้แกล้งพี่แค่หยอก" กิงตอบและทำตาเจ้าชู้ใส่เอย จนเอยเขินหน้าแดงหันหนีไปอีกทาง

 

"กูจะถามตั้งแต่ทีแรกละมึงพาใครมาวะ" ฝุ่นถามแทรกขึ้นมา เพราะจู่ๆไอ้กิงก็พาใครมาไม่รู้ แถมมานั่งจู๋จี๋กันข้างๆเขาอีก

 

"เมียกูเอง ห้ามจีบกูหวง ห้ามถามเยอะกูขี้เกียจตอบ จบนะ" กิงตอบตัดบทไม่ให้ถามต่อ เอาเป็นว่ารับรู้โดยทั่วกันว่าเมียไอ้กิงชื่อเอย ระหว่างที่ทุกคนกำลังรุมแกล้งแซวเลิฟกับเอย โดยที่มีแฟงเป็นหัวโจกอยู่นั่น ก็มีเสียงทุ้มๆเรียกเลิฟแทรกขึ้นมา

 

"เลิฟมาเที่ยวทำไมไม่ชวนพี่ล่ะ" ทุกคนหันไปมองตามเสียงเรียกทันที แล้วทุกคนก็ต่างชะงักไปแว่บนึง เพราะคนที่พวกเขาพูดถึงก่อนหน้านี้เดินเข้ามาทักเอง ส่วนเลิฟก็หน้าซีดลงถนัดตา แววตาวูบไหวอย่างระแวง

 

"พีี่รุต" เลิฟครางเรียกเสียงแผ่ว

 

"นั่งด้วยได้มั้ย" รุตถามแล้วส่งยิ้มให้ทุกคนบนโต๊ะ รอยยิ้มที่ใครๆก็เรียกว่ารอยยิ้มเทวดา แต่เลิฟรู้ดีว่ามันคือรอยยิ้มของซาตาน

 

"นั่งดิ" ปอบอกให้รุตนั่งจนทุกคนหันมามองหน้าปอเป็นตาเดียว ส่วนรุตพอได้รับอนุญาตก็นั่งลงฝั่งตรงข้ามข้างๆแฟง

 

บรรยากาศเฮฮาเมื่อกี้เปลี่ยนเป็นอึดอัดขึ้นทันที เพราะการปรากฎตัวกระทันหันของรุต โดยเฉพาะเลิฟที่นั่งหน้าซีดเหงื่อซึมตามมือและขมับจนชื้นไปหมด

 

"ว่าไงเลิฟทำไมมาเที่ยวไม่ชวนพี่" รุตหันมาถามต่อยิ้มๆ ยกมือขึ้นจะลูบหัวเลิฟแต่เลิฟผวาหนีมือรุตเบียดเข้าไปหาปอ

 

"อย่าดีกว่ามั้ง" ปอเอื้อมมือไปคว้ามือของรุตแล้วบีบแรงๆ ก่อนจะปล่อยเมื่อรุตยอมเอามือกลับไป รุตก้มมองมือตัวเองที่โดนบีบเมื่อกี้นิดๆแล้วยิ้มออกมาบางๆ ก่อนจะหันกลับมาจ้องตากับปอที่ทำหน้านิ่งไม่แสดงอาการอะไรออกมา

 

"กูแค่จะลูบหัวน้องชายตัวเองแค่นั้น" รุตว่าแล้วส่งยิ้มเป็นมิตรให้ปอ ซึ่งปอมองว่าเป็นรอยยิ้มที่กวนตีนที่สุดที่เคยเห็นมา

 

"กูก็ไม่ได้ว่าอะไร" ปอตอบกลับแล้วยกยิ้มมุมปากให้ ก่อนจะเอนหลังพิงโซฟาด้วยท่าทางสบายๆ พาดมือข้างนึงไปวางบนไหล่ของเลิฟ

 

"ดูมึงกับน้องชายกูสนิทกันดีเนาะเพื่อนหรอวะ" รุตถามเรื่อยๆเหมือนไม่มีอะไร แต่แววตายิ้มๆเข้มขึ้นเล็กน้อย

 

"เพื่อนครับ" เลิฟรีบตอบพี่ชายไปอย่างรวดเร็ว

 

"เออเพื่อน" ปอยืนยันคำพูดของเลิฟแล้วก้มลงไปหอมแก้มเลิฟเต็มแรง  ก่อนจะกระชับอ้อมแขนที่กอดเลิฟแน่นขึ้น แล้วหันมายิ้มเยาะๆใส่รุต เล่นเอารุตที่นั่งยิ้มมาตลอดถึงกับหน้าบึ้ง รอยยิ้มที่ยิ้มอย่างเป็นมิตรมาตลอด เปลี่ยนเป็นแสยะยิ้มทันที ส่วนปอที่เห็นท่าทางนั้นของรุตก็กระตุกยิ้มอย่างพอใจ ที่ทำให้รุตเผยสันดานที่แท้จริงออกมาได้

 

"มึงจ่ายเท่าไหร่ล่ะ" จู่ๆรุตก็ถามขึ้นมาแบบที่ทุกคนไม่เข้าใจว่าหมายถึงอะไร

 

"มึงพูดอะไร" ปอจ้องไปที่หน้ารุตนิ่งๆ

 

"ก็มึงจ่ายเท่าไหร่ล่ะถึงได้น้องกูมานอนด้วย" รุตแสยะยิ้มแล้วมองไปที่เลิฟเหยียดๆ

 

ปอที่ได้ยินรุตพูดแบบนั้นก็ยังทำหน้านิ่งไม่แสดงออกอะไร แต่มือข้างที่โอบเลิฟอยู่บีบเข้าที่ตัวเลิฟเต็มแรง จนเลิฟรู้สึกเจ็บแต่ไม่กล้าร้องออกมา

 

"จริงๆถ้ามึงจะเอาน้องกูไปกกมึงควรติดต่อผ่านกูนะ" รุตยังคงพล่ามต่อและลอบสังเกตุดูอาการปอไปด้วย แต่ปอก็ยังคงนิ่งสนิทจนตัวรุตเองที่เป็นฝ่ายหงุดหงิด

 

"แต่ก็ช่างเหอะแล้วเป็นไงน้องกูลีลาดีถึงใจมั้ย" รุตถามต่อเหมือนถามเรื่องทั่วไป แต่เป็นเลิฟที่ทนไม่ไหวลุกขึ้นยืนแล้วดึงแขนปอให้ลุกตาม

 

"กลับเหอะปอ" เลิฟชวนปอให้กลับและพยายามไม่ให้ตัวเองร้องไห้ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมพี่รุตถึงทำแบบนี้อีก แล้วทำไมต้องมาพูดเรื่องบ้าๆพวกนี้ต่อหน้าปอ เขาไม่อยากให้ปอรับรู้เรื่องทุเรศๆพวกนี้เลย ไม่อยากให้พี่รุตเจอปอเพราะไม่อยากเจอเหตุการณ์แบบนี้อีก และไม่อยากให้เหมือน 'แยม'

 

"อยู่เฉยๆ" ปอว่าเสียงดุแล้วดึงเลิฟลงมานั่งเหมือนเดิม

 

"เชื่อฟังคำสั่งดีนี่หว่าสงสัยมึงคงจ่ายหนัก" รุตพูดขึ้นมาทันทีแล้วมองไปที่เลิฟอย่างดูถูก ก่อนจะพูดต่อ

 

"คุยกันมาตั้งนานยังไม่รู้ชื่อมึงเลยกูรุตแล้วมึงล่ะ" รุตยื่นมือมาข้างหน้าเพื่อรอจับมือกับปอ

 

 

"ปอ" ปอบอกชื่อตัวเองแล้วเหลือบมองมือรุตแต่ไม่ได้ยื่นมือไปจับ รุตเองพอรู้ว่าตัวเองยื่นมือเก้อก็ชักมือกลับยักไหล่เบาๆแบบไม่แคร์

 

"ปอ..ใช่คนที่ทะเลาะกับไอ้แฮคเพื่อนกูป่ะ แต่ช่างเหอะศัตรูเพื่อนไม่เกี่ยวกับเรื่องธุรกิจว่ะ" รุตว่าเรื่อยๆ ปอเองก็มองหน้ารุตนิ่งๆเพราะไม่เข้าใจว่ารุตต้องการอะไร ถึงได้พูดเรื่องพวกนี้ขึ้นมา

 

            เลิฟมองหน้าปอแววตาเต็มไปด้วยความกลัว เขากลัวว่าปอจะเชื่อในสิ่งที่พี่รุตพูด เหมือนที่คนอื่นๆก็เชื่อ กลัวว่าปอจะรังเกียจและทิ้งเขาไป

 

 

"แล้วเอาไงมึงจะเซ้งน้องกูเป็นรายเดือนหรือจะซื้อขาดจะได้ทำสัญญาถูก" คำพูดของรุตทำให้เลิฟร้องไห้ออกมาในที่สุด เขาเจ็บไปหมดและไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไม พี่ชายของเขาถึงเกลียดเขาจนจ้องจะทำลายกันได้ขนาดนี้

 

"จะทำอะไรก็ทำเดี๋ยวกูดูให้ น้องเลิฟน้องเอยลุกมากับพี่ทางนี้ดีกว่า" แฟงที่นั่งเงียบมานานพูดขึ้น แล้วลุกไปจูงมือเลิฟกับเอยให้เดินไปจากโต๊ะ

 

 

"สูบบุหรี่ได้มั้ยว่ะ" ปอถามแต่ไม่รอคำตอบจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบแล้วพ้นควันออกจากปากช้าๆ

 

"หน้าไอ้เลิฟมีรอยฝ่ามือตามตัวก็มีรอยช้ำกลับมา ฝีมือมึงรึป่าว" ปอพ่นควันบุหรี่ใส่หน้ารุตแล้วจ้องตาไม่กระพริบ

 

 

"พี่ชายจะสั่งสอนน้องชายบ้างคงไม่เป็นไรมั้ง" รุตว่าด้วยท่าทางสบายๆก่อนจะยกแก้วเหล้าบนโต๊ะขึ้นมา

 

เพล้ง!!!!!

 

เสียงแก้วแตกดังสนั่นจนทุกอย่างหยุดชะงัก เป็นปอเองที่คว้าขวดเหล้าบนโต๊ะฟาดลงไปที่หัวรุตจนมันแตกคามือ รวมทั้งหัวของรุตที่แตกไปเหมือนกันเพราะเลือดเริ่มไหลลงมาที่ขมับ

 

 

ปอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงคว้าเอาหัวของรุตไปโขกกับขอบฉากกั้นระหว่างโต๊ะเต็มแรง จากนั้นก็เหวี่ยงรุตลงไปกองกับพื้นก่อนจะยกเท้ากระทืบซ้ำ ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนไม่มีใครตั้งตัวทัน พอรู้สึกตัวอีกทีรุตก็ได้เลือดไปแล้ว ทางด้านเพื่อนปอกับเพื่อนรุตก็ตะลุมบอนกันเรียบร้อยไปแล้วตอนไหนไม่รู้

 

รุตที่ตั้งตัวได้อาศัยจังหวะที่ปอเผลอ กระโดดถีบที่ท้องปอเต็มแรงจนล้ม จากนั้นก็ขึ้นคร่อมปอแล้วปล่อยหมัดซัดลงมาไม่ยั้ง แต่ก็ได้ไม่นานเพราะปอพลิกตัวขึ้นมาด้านบนแทน แล้วกระหน่ำซัดหมัดลงไปบ้าง จากนั้นก็จับรุตคว่ำหน้าลงกับพื้นแล้วจับหัวรุตโขกลงที่พื้นเต็มแรงนับไม่ถ้วน ก่อนจะปล่อยแล้วลุกขึ้นกระทืบซ้ำๆจนรุตกระอักเลือด แล้วเปลี่ยนมาเตะเข้าไปที่ลำตัวรุตจนขดตัวงอ

 

ปอไม่รู้ว่าตัวเองยืนกระทืบไอ้รุตไปนานแค่ไหนแล้วมันตายหรือยัง เขารู้แค่ว่าโมโหแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความรู้สึกมันเหี้ยไปหมด ถ้ามีปืนอยู่ในมือตอนนี้เขาคงยิงใส่ไอ้เหี้ยนี้ไม่ยั้ง ลำพังแค่มันตบเมียเขามันก็มากพอแล้ว นี่ยังเสือกปากหมาพูดจากวนส้นตีนจนเมียเขาร้องไห้ ถ้าวันนี้มึงไม่ตายคาตีนกูถือว่ามึงยังมีบุญ

 

 

"ไอ้เหี้ยพอเดี๋ยวแม่งตาย" กิงเดินเข้ามาห้ามปอแล้วพยายามดึงปอออกจากรุต เพราะดูว่าเพื่อนคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว ปล่อยไปมันได้ฆ่าคนตายแน่ๆ

 

"ปล่อย" ปอผลักกิงออกแล้วยกเท้ากระทืบลงไปที่มือรุตทั้งสองข้าง มือนี้ใช่มั้ยที่ตบหน้าไอ้เลิฟ

 

“ปอ...พอเหอะนะเลิฟขอ” เลิฟวิ่งมาดึงแขนปอไว้แล้วขอร้องให้ปอหยุดทั้งน้ำตา ไม่ใช่ว่าเป็นคนดีไม่ใช่ไม่โกรธสะใจด้วยซ้ำที่เห็นรุตโดนกระทืบ แต่ยังไงซะรุตก็เป็นพี่ชายเป็นความหวังของพ่อกับแม่ อีกอย่างเขาไม่อยากให้ปอฆ่าคนตายเพราะเขา

 

ปอหันกลับมามองเลิฟที่ยืนร้องไห้ขอร้องตัวเองนิดๆ ผลักเลิฟเบาๆไปทางต้าจากนั้นก็คว้าบุหรี่อีกตัวขึ้นมาจุดสูบ เวลาเครียดๆปอจะสูบบุหรี่เพื่อผ่อนคลายเสมอ เขาพ่นควันออกเรื่อยๆก่อนจะเดินกลับมาหารุตที่นอนกองอยู่ กระชากหัวรุตขึ้นมาให้มองตัวเองซึ่งรุตก็จ้องกลับมาที่ปอเขม็ง

 

“มีอะไรจะพูดมั้ย” ปอถามเสียงเรียบ

 

“กูเอาคืนมึงแน่” รุตบอกปอเสียกระท่อนกระแท่น ส่งสายตาอาฆาตมาให้ทั้งที่ตัวเองเจ็บเจียนตาย

 

 

ปอหัวเราะในคอเยาะๆก่อนจะแสยะยิ้มให้รุต เลื่อนมือที่กระชากหัวรุตไว้ลงมาบีบคางแน่น อีกข้างก็ถือบุหรี่อยู่ บีบที่คางของรุตแรงขึ้นเพื่อให้ปากอ้าออก

“ฝุ่นเอาเหล้าให้กูแก้วดิวะ” ปอหันมาขอเหล้ากับฝุ่นซึ่งฝุ่นก็ไปเอามาให้อย่างงงๆ ก่อนจะวางมันลงที่พื้นข้างๆปอ

 

“มึงอยากกินเหล้าป่ะวะ” ปอถามรุตแล้วส่งยิ้มให้ แต่ตาของปอไม่ได้ยิ้มเหมือนปากจนรุตระแวง

 

“แต่ตอนนี้กูอยากได้ที่เขี่ยบุหรี่ว่ะ” ปอว่าเสียงเรียบ

 

“อ๊ากกกกกกกกกกก” เสียงรุตร้องออกมาด้วยความทรมาน รู้สึกแสบร้อนไปทั้งลิ้น เพราะปอเอาบุหรี่ในมือที่ยังไม่ดับไฟจี๊ลงไปบนลิ้นของรุต แล้วกดขยี้ลงไปแรงๆจนมันดับคาปาก ก่อนจะทิ้งก้นบุหรี่ไว้ในปากรุตแล้วคว้าเอาแก้วเหล้าข้างๆมาเทกรอกปากรุต บังคับให้กลืนมันลงไปพร้อมก้นบุหรี่

 

“นี่กูแค่สั่งสอนมึง อย่าให้กูได้ยินว่ามึงปากหมาแบบนี้อีก” ปอกระซิบบอกรุตเสียงเหี้ยม

 

“ให้มึงจำเอาไว้เมียกูใครก็ห้ามแตะ” ปอพูดทิ้งท้ายอีกประโยคแล้วปล่อยรุตลงกับพื้น จากนั้นก็เดินมาหาเลิฟที่ยืนมองเขาอย่างหวาดๆ ก่อนจะกระชากแขนเลิฟให้เดินตามไปขึ้นรถ แล้วก็ขับออกไปอย่างรวดเร็ว




2 Be Con...

 

+++++++++++++++++++++++

คุยกันซักนิดนะยูว์

มาช้ายังดีกว่าไม่มา...

อย่าโกรธฉันเลย...ฉันเพียงต้องการให้เธอเข้าใจ

ตอนนี้ก็มาพร้อมคำตอบที่หลายคนอยากจะรู้

(คิดจนสมองบวมเลยนะ)

แต่มันยังไม่ใช่คำตอบทั้งหมด รอต่อไปไม่นานเกินรอ

ตอนนี้จัดให้ยาวๆนะจ๊ะ อ่านแล้วอาจจะงงๆ

เพราะคนเขียนก็เขียนงงๆ

(มีครั้งไหนที่คนเขียนไม่งง 55)

เอาเป็นว่าขอให้อ่านแล้วถูกใจกันนะจ๊ะ

ขอให้สนุกกันเนอะ (อย่าไปเครียดกับมันมากแต่ถ้าอินก็ดี อิ อิ)

ส่วนใครที่อยากเห็นปอกระทืบรุตหวังว่าคงถูกใจ

รักคนอ่านนะคับ ^^

ปล.ต่อไปนี้เรียกเราว่าแม่มณี เราอยากมีสามีเป็นหลงเทพ

(สภาวะคลั่งทวิภพ)

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}