สุขิตา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คนมีความรัก #2

ชื่อตอน : คนมีความรัก #2

คำค้น : ถึงแม้เจ้าจะสกปรกและยากจน ข้าหาสนใจไม่ รักแรกและรักเดียวของข้าล้วนแต่มอบให้เจ้าไปหมดสิ้น

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 15

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ค. 2562 13:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คนมีความรัก #2
แบบอักษร

      สองหนุ่มสาวพลัดกันแพ้น็อค นั่งชมพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าดั่งคู่รัก จะผิดก็ตรงผู้ที่นั่งพิงเอาหัวซบไหล่เป็นบุรุษหนุ่มผู้องอาจหาใช่สตรีผู้บอบบางอย่างที่ควรจะเป็น

          “ท่านกลับไปได้แล้ว ไหล่ข้าจะหักแล้วขืนปล่อยท่านพิงอยู่เยี่ยงนี้พรุ่งนี้คงทำงานเลี้ยงปากท้องตัวเองมิได้” เผยความโง่อีกแล้ว ใยสตรีที่หวังจิ้นเหอผู้นี้ให้ความสนใจต้องเป็นสตรีที่ตอนเกิดลืมความฉลาดไว้ในท้องมารดาเช่นไป๋หลาน มิใช่นางเอ่ยปากเพียงนิดใยเขาจะเลี้ยงนางให้สุขสบายไปทั้งชาติไม่ได้ โง่จริง

          “ทำไมต้องมองเหมือนข้าลืมของไว้ในท้องมารดาเช่นนั้นจิ้นเหอ” ฮ่าๆๆ จิ้นเหอนั่งหัวเราะน้ำหูน้ำตาไหลกับคำถามที่ตรงกับความคิดของเขาอย่างบังเอิญ หาใช่เป็นนางเองที่รู้ทันความคิดเฒ่าแก่โรงเตี๊ยมอย่างหวังจิ้นเหอ

          “อะไรเล่าถอยไปหน่อยเอาหน้าของท่านออกไกลๆแก้มข้าด้วย เก่งนักกินเต้าหู้ผู้อื่น” จิ้นเหอยื่นหน้าเข้าสูดดมกลิ่นหอมแก้มนวลอย่างพอใจ แต่พอคิดจะพิชิตแก้มนวล ผู้ติดตามทั้งสองพร้อมเพียงตั้งใจทำหน้าที่ได้ดียิ่ง หากแต่ผิดเวลาเป็นที่สุด

          “นายท่านพวกเรามารับท่านกลับจวนแล้วขอรับ” เสียงตงไห่มาก่อนที่รถม้าจะหยุดดีด้วยซ้ำ หากแต่ผู้เป็นน้องที่นั่งมาข้างๆ เข้าใจสถานการณ์ฟ้าร้องแดดแรงก็ในยามนี้                                                          

          “นายท่านคงยังมิกลับ ให้ข้ากับพี่ตงไห่กลับไปก่อนดีหรือไม่ขอรับ” เป็นพวกข้าที่มาตรงเวลานัดหมายของท่านอย่างยิ่ง แต่ท่านใยหวานกันไม่เลิก หาใช่ความผิดพวกข้าใช่หรือไม่นายท่านเหตุใดท่านต้องมองพวกข้าเยี่ยงนั้นเล่า พวกข้ากลับกันก่อนก็ได้ถ้าท่านมิพอใจ

          “ไป๋หลานนั่นตงไห่พี่ชายตงฝูทั้งสองเป็นคนของข้า” จิ้นเหอเริ่มขยับความไว้วางใจกับไป๋หลาน แนะนำคนของตนที่ก็รู้ความก้มคำนับรู้ฝากเนื้อฝากตัวได้ดียิ่งพวกสองหัว

          “ข้าฉูไป๋หลานยินดีที่ได้รู้จักพี่ชายทั้งสอง ข้ามีของจะให้เนื่องในการได้พบกันของเรารอเดี๋ยว” ไป๋หลานวิ่งเข้าไปในบ้านหยิบมันฉาบหิ้วออกมาสี่ห่อให้ทั้งสองคนละสองห่อ

          “แล้วของข้าละไป๋หลาน” จิ้นเหอทวงถามเมื่อไม่เห็นมีของๆตน

          “จิ้นเหอมิใช่ท่านกินของที่หวานที่สุดไปแล้วรึ” ของที่หวานที่สุดจิ้นเหอนึกถึงวิธีกินของหวานใบหน้าคมก็ร้อนผ่าวอย่างเขินอาย เป็นเหตุให้สองพี่น้องมองหน้ากันยิ้มๆคิดไปไกลถึงไหนๆกับคำว่าของหวานที่สุดของนายท่านที่ได้กินในวันนี้

          ไป๋หลานยืนส่งคนทั้งสามจนรถม้าลับสายตา จึงได้หันไปด้านหลังของกระท่อม นำใบไม้กิ่งไม้ที่นางใช้คลุมเตาดินที่นางทำขึ้น คล้ายเตาถ่านมีรูปิดเปิดสองด้าน รูที่ว่านั้นใหญ่พอให้คนเข้าไปได้ นางจะลองปั้นสิ่งใดก่อนดีเพื่อทดลองเตาไฟที่นางทำขึ้นอย่างยากลำบาก ไป๋หลานนำดินไปส่วนหนึ่งก่อนลงมือผสมดินเข้ากับน้ำนวดจนได้ที่แล้วปั้นเป็นลูกกลมๆเท่าลูกเปตองทั้งหมดหกลูกก่อนนำไปวางไว้กะว่าให้โดนแดดในยามหม่าของวันใหม่ ตากให้ได้ที่ก่อนที่จะทำการเผาให้แกร่งและทนต่อแรงกระแทก

          “ชะนีอยู่ไหนกะเทยมาหาใยมิออกมาต้อนรับ ข้ามีข่าวดีจะบอกเจ้าด้วยให้ไวอย่าให้กะเทยต้องรอนานคนงามเพลีย ต้องรีบกลับไปรับแขกต่อเฮ่อ!”

          “ไม่อยากทำก็ไถ่ตัวออกมาอยู่กับข้าได้แล้ว ขาดเหลือเท่าไหร่บอกข้ามาข้าจะช่วยหา” ไป๋หลานเดินออกมาได้ยินเสียงถอนหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อยของสหายก็พาให้นางทุกข์ใจไปด้วย

          “เงินนะพอแต่อยากได้เงินไว้ลงทุนอีกสักก้อนก่อนอีกไม่นาน อย่าได้ห่วงเลย ข้ายังอยากมีจวนหลังงามไว้อยู่กับเจ้าสองคนอยู่นะ”

          “กะเทยสตอร์กลัวเจอชายหนุ่มรูปงามจะลืมสหายอย่างข้าสิมิว่า”

          “ชะนีสิเจอชายหนุ่มรูปงาม ลืมกะเทยอย่างข้า” สองเพื่อนโอบกอดกันเข้าบ้าน ก่อนที่เว่ยฉีจะบอกข่าวดีต่อสหาย

          “ขนมของเจ้าท่านแม่สั่งให้ทำไปส่งที่หออย่างละห้าสิบห่อเป็นเช่นไรสหายเจ้าเก่งใช่หรือไม่” ไป๋หลานหน้าเขียวอย่างมิได้เตรียมตัว นางคงต้องขึ้นไปขุดหัวมันบนเขาแต่เช้าให้ตายเถอะหาความลำบากให้ตัวเองโดยแท้ไป๋หลานนะไป๋หลาน

          “เจ้ามามืดค่ำกินอะไรมาบ้างหรือยังให้ข้าหาอะไรให้เจ้ากินดีหรือไม่” เว่ยฉีส่ายหน้าคว้ามือไป๋หลานมากุมไว้แน่น

“ข้าต้องกลับหอแล้วดูแลตัวเองให้ดีสองสามวันนี้คงจะไม่ได้มาหาเจ้าข้าต้องตามบัณฑิตผู้นึงไปต่างเมือง ถ้าขึ้นเขาก็อย่ากลับมืดละขากลับจะซื้อของมาฝากเจ้านะชะนี”

          “ดูแลตัวเองนะเว่ยฉีข้ามิอยากบังคับเจ้าเลย แต่ข้าอยากให้เจ้าออกมาอยู่กับข้านะ”

          “อีกไม่นานสหายข้าเราทั้งสองต่างมีแค่กันและกันข้าห่วงเจ้าที่เป็นหญิงอยู่ผู้เดียวยิ่งนักข้าต้องไปแล้วดูแลตัวเองด้วย” ไป๋หลานมองส่งเว่ยฉีจากไป พร้อมกับความห่วงใยมิต่างกัน ก่อนที่จะก้มมองห่อผ้าที่มือไม่ต้องแกะยังรู้ว่าสหายให้ตำลึงนางอีกแล้ว นางค้านจะขัดใจจึงได้แต่เก็บไว้ให้อีกฝ่ายใช้เมื่อยามขัดสน ทุกครั้งที่เว่ยฉีหยิบยื่นสิ่งของไป๋หลานจึงไม่เคยขัด วันหนึ่งข้างหน้านางยังหวังว่าสหายใหม่ในโลกใบนี้จะได้อยู่ด้วยกันตามที่หวังกันไว้

         

           “เจ้าว่าอย่างไรนะ ตงฝูข้าถามใยต้องอ้ำอึ้ง” หวังจิ้นเหอแทบจะเผาจวนเมื่อได้ฟังคำรายงานถึงบุรุษที่ตีท้ายครัวตนเพียงแค่คล้อยหลังเขากลับออกมินานเท่านั้น

          “คณิกาชายผู้นั่นนำตำลึงไปให้แม่นางฉูขอรับ โอบไหล่กุมมือกันขอรับ”

          “แล้วทำไมพวกเจ้ามิเข้าไปขวางปล่อยให้คณิกาชายผู้นั้นถูกเนื้อนวลของนางได้เยี่ยงไรกันห่ะ!เจ้าพวกโง่ไปกันถึงสามคนได้อะไรมาบ้างพวกเขาพูดสิ่งใดกันพวกเจ้าก็ไม่รู้มิใช่มันผู้นั่นชวนไป๋หลานหนีข้าไปแล้วรึ ไปเฝ้าให้ดีอย่าให้มีหนที่สองอีก หาไม่ข้าจะจับพวกเจ้าขายในหอบุบผาเหล็ก” ตงฝูได้แต่นั่งคุกเข่าก้มหน้ารับโทษแทนลูกน้องทั้งสามที่ให้ไปเฝ้าดูแลคนของนายท่านจวบจนยามหม่าพี่ชายจึงมาหิ้วแขนให้ลุกยืน พาเข้าเรือนไปพัก ตงไห่ตบบ่าน้องชายอย่างเข้าใจก่อนที่จะเอ่ยเตือน

          “แม่นางไป๋หลานคงหนีไม่พ้นนายท่านเจ้าก็คิดซะว่าฝึกดูแลนายหญิงก็แล้วกันดูแลให้ดีหากไม่อยากเจอพายุอารมณ์นายท่านอีก ดีแค่ไหนเจ้ามิโดนโบยเพียงแค่คุกเข่าไม่พอให้เจ็บปวดเลยสักนิด”

          “ขอบคุณพี่ใหญ่ข้าจะคอยดูตอนท่านโดนเข้าบางว่าท่านยังจะเจ็บปวดเพียงนิดหรือไม่ กล่าวมาได้ข้านั่งจนขาชาหาความรู้สึกมิมี ยุงก็กัดหนาวก็หนาว ท่านมันใจร้ายพี่ใหญ่ข้าขอให้ท่านหาภรรยาไม่ได้”

          “ไอ้น้องเวรแกหาให้ได้ก่อนเถอะค่อยมาแช่งข้า เจ้าก็พักไปข้าจะไปดูแลนายท่าน ป่านนี้คงพังห้องทำงานให้ข้าเก็บอีกแล้วกระมัง สตรีก็พึ่งพบเจอจะหึงหวงอะไรมากมาย หากแต่งกันไปมิต้องขังกันไว้เลยรึ” ตงไห่เดินไปบ่นไปในความรักเร็วด่วนอยากได้ของเจ้านาย โดยหารู้ไม่เจ้านายของตัวเองกำลังคิดมิต่างกัน

          “มันน่าจับขังมิให้พบเจอผู้ใด เป็นสตรีให้บุรุษอื่นจับมือถือแขนได้เยี่ยงไร เป็นข้าที่ควรได้จับแต่เพียงผู้เดียว เจอเมื่อไหร่ข้าจะลบกลบรอยให้หมดคอยดู” 

****

ฝากอีบุ๊คเรื่อง ฉูไป๋หลาน รับรักข้ามภพ ที่ Meb ด้วยนะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น