Red sunflower

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 9 เกมแรก(ต้น เจอโจ๊กเกอร์)

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 เกมแรก(ต้น เจอโจ๊กเกอร์)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 36

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ค. 2562 17:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 เกมแรก(ต้น เจอโจ๊กเกอร์)
แบบอักษร

......................................................................................................................................

"สวัสดี ยินดีทีได้พบเจอกันอีกครั้ง"

ภาพตรงหน้าที่เอ็มมิลี่และเทรซี่เห็นเหมือนภาพซ้อน ภาพซ้อนที่ซ้อนทับกับร่างของเอ็มม่า ภาพซ้อนที่ใบหน้าแสนจะเย็นชาแววตาแสนจะว่างเปล่า และที่สำคัญดวงตาสีแดงสองคู่ที่จ้องมองนั่นและใบหน้าแห่งรอยยิ้มที่หายไป ปรากฎสะท้อนแววตาของทั้งคู่ก่อนจะกลับเป็นดังเดิม

......................................................................................................................................

"เอ็มมิลี่คะ?...เทรซี่?"

ฉันเรียกทั้งสองอยู่สักสองสามครั้งแล้ว แต่ไม่มีท่าทีว่าทั้งสองจะตอบกลับมาเลย ใบหน้าของฉันเป็นอะไรงั้นเหรอ หรือว่าฉันดูเปลี่ยนไปเพราะอยู่ในร่างตุ๊กตาเลยค้างแล้วไม่ยอมตอบกันแบบนี้

ฟุบ!

"อะ...เอ๊ะ!"

เป็นที่เทรซี่ที่โผเข้ากอดฉันเอาไว้ มันเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นและความคิดถึงมากมายที่หลั่งไหลออกมาทางความรู้สึก ทำให้ฉันรู้สึกสบายใจเหมือนกับยกความเครียดออกไปทั้งหมด ฉันค่อยๆกอดเทรซี่ช้าๆด้วยความดีใจที่เราเจอกัน ก่อนค่อยๆคลายออกเพื่อหันไปมองเอ็มมิลี่ที่ยังยืนเช็ดน้ำตาอยู่ตรงนั้น

"เอ็มมิลี่...."

"...."

เอ็มมิลี่ส่งยิ้มให้ฉันจางๆ ก่อนจะผายมือออกเหมือนเรียกให้มากอดกัน ฉันไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปกอดเอ็มมิลี่ที่ยังยืนอยู่ตรงนั้น ก่อนที่ภาพทั้งหมดจะมลายหายไป...เหลือตัวฉันเพียงคนเดียวที่กำลังนั่งร้องไห้ปล่อยหยดน้ำตาให้ไหลรินลงบนพื้นหญ้าเพียงลำพัง ในสถานที่ๆเรียกว่า 'โบสถ์สีแดง'

ในห้องฝั่งผู้ล่า (เหตุการ์ณเกิดขึ้นพร้อมกับเหตุการ์ณฝั่งเซอร์)

สองเท้าก้าวอย่างเป็นจังหวะสม่ำเสมอแสดงถึงความสมบูรณ์แบบ ย่างก้าวเข้ามาภายในห้องรวมตัวของเหล่าผู้ล่าที่ถูกเรียกตัวมาอย่างครบจำนวน ดูเหมือนว่าแจ็คจะมาเป็นคนสุดท้าย และจะเป็นคนท้ายสุดที่จะได้ออกความเห็นและได้สิทธิเลือก 'ผู้รอดชีวิต'ในการเล่นเกมไล่ล่าครั้งนี้อีกด้วย

สองเท้านั่งตามสบายบนโซฟาเดี่ยวอย่างมีมารยาท ก่อนยกชาดอกกุหลาบขึ้นจิบเป็นระยะๆ ภายในห้องผู้ล่าเงียบกริบ ผู้ล่าจากทั่วทุกสารทิศมองหน้ากันอย่างอารมณ์ดีที่วันนี้อาจไม่ต้องปกปิดหลักฐานใดๆเวลาฆ่า หรืออาจไม่ต้องเสียเวลาในการหาเหยื่อในวันนี้

แอ๊ด!

เสียงประตูขนาดใหญ่ถูกเลื่อนออกอย่างช้าๆ ไม่ได้ละความสนใจของแจ็คที่กำลังมองดูไม้เท้าหัวกุหลาบสีน้ำเงินของตัวเองเลยแม้แต่น้อย มันดูมีเสน่ห์เย้ายวนชวนน่าค้นหาอย่างประหลาดทำให้ผู้ล่าคนอื่นๆมองแจ็คเป็นสายตาเดียวกันด้วยความประหลาดใจ ในผู้ล่าคนนี้

"ยินดีที่ได้พบกันจริงๆสักครั้ง นี่คือรายชื่อผู้รอดชีวิต กรุณาลงชื่อตรงหัวมุมกระดาษเพื่อเราจะได้ทำการส่งผู้ล่าไปยังสนามแห่งการไล่ล่าได้ถูกต้อง"

หญิงสาวผมสีดำขลับใส่หน้ากากอีกาสีดำผสมสีทองช่วยดึงดูดผู้ล่าหลายๆคน ด้วยการอธิบายกฎ กติกาของการไล่ล่ามากมาย แต่ไม่ใช่กับแจ็ค เพราะแจ็คกำลังถูกดึงดูดด้วยดอกกุหลาบตรงหน้า และไม่มีการสนใจเลยว่าใครจะทำอะไร ทำให้หญิงสาวออกอาการไม่พอใจเท่าไรนัก เมื่ออธิบายเสร็จเธออารมณ์เสียถึงขีดสุด จนวางกองใบรายชื่อไว้บนโต๊ะและปิดประตูอย่างรุนแรง

ปึง!

"เธอเป็นอะไร น่ารำคาญชะมัด"

แจ็คบ่นออกมาเบาๆแต่โจ๊กเกอร์ที่นั่งข้างๆได้ยิน สิ่งที่แจ็คเปรยออกมา

"นายได้ฟังกฎ กติการึเปล่าแจ็ค"

"ฟังสิ"

แจ็คตอบกลับ แต่สายตายังคงพิจารณาอยู่กับดอกกุหลาบสีน้ำเงินก่อนที่จะนำมันไปติดไว้ด้านหลัง แล้วหันมาสบตากับโจ๊กเกอร์ที่ออกอาการไม่พอใจในพฤติกรรมเสียมารยาทของเเจ็ค

"มีอะไร...โจ๊กเกอร์"

"ไหนลองบอกกติกามาสิ!"

"..ได้."

"อย่าทะเลาะกันเลยน่า... นะ! ฉันอยากล่าจะตายอยู่แล้ว"

"ได้ครับ..คุณผู้หญิง"

แจ็คส่งยิ้มให้กับมิชิโกะเล็กๆ จนทำให้เธอต้องหยิบพัดขึ้นมาปิดบังใบหน้าด้วยความเขินอาย และโจ๊กเกอร์ที่ทำท่าจะหาเรื่องต่อต้องหยุดพฤติกรรมที่กำลังจะหาเรื่องแจ็คเพราะสายตาดุๆที่มิชิโกะส่งให้

ในที่สุดใบรายชื่อการจับกลุ่มเหยื่อสี่คนถูกส่งให้กับผู้ล่าทุกคนจนครบหมดและผู้ล่าแต่ละคนจะได้เลือกผู้รอดชีวิตที่อยากจะไล่ล่าตามลำดับ การมาช้า-มาเร็ว แต่อาจมีบางคนที่เป็นผู้รอดชีวิต ได้ร่วมเล่นเกมถึงสองรอบเพราะจำนวนคนที่เป็นผู้รอดชีวิตไม่พอ

"สำหรับ ผู้รอดชีวิตที่ได้ร่วมเล่นเกมสองรอบนั้น มีเทรซี่ เรสนิก เอ็มม่า วูดส์ และเอ็มมิลี่ ไดลเยอร์"่

เสียงของโจ๊กเกอร์ประกาศเสียงกร้าว เพื่อเน้นย้ำให้แจ็คฟัง ผู้ล่าคนอื่นๆก็ได้เเต่ส่ายหน้าหน่ายๆกับคู่กัดสองคนนี้ ก่อนที่จะตั้งใจดูใบรายชื่อที่ตัวเองได้เลือกมา

แจ็คค่อยๆมองดูใบรายชื่อที่ตัวเองเพิ่งเลือก ประวัติและข้อมูลถูกกรอกไว้ในนั้น แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เขาหวั่นใจในความสามารถของผู้รอดชีวิตที่ตัวเองได้เลือกมา นั่นคือ การถอนเก้าอี้ แผนที่ ปืน และไม้เท้าในการบ่งบอกตำแหน่งของผู้ล่า ก่อนตัวเองจะค่อยช้อนสายตามองในโทรศัพท์ที่ฉายเฉพาะเกมไล่ล่าส่วนของเกมแรกที่จะเริ่มเล่น ผู้ล่านั่นคือโจ๊กเกอร์คู่กัด เอ๊ย! คู่ปรับกันทางมารยาท เจอกับความสามารถ ย้อนเวลาได้ ควบคุมหุ่นยนต์ ฮีลตัวเองได้ และถอนเก้าอี้

ภายในจอฉายภาพของโจ๊กเกอร์ที่เกิดบริเวณกลางโบสถ์ และตัดสินในตรงไปยังเขตประตูตรงพรมเเดงเพื่อหาเซอร์ด้วยรอยยิ้มสุดกระหายเลือดและสยดสยอง นั่นทำให้แจ็ครู้สึกสนุก ที่จะได้ดู มอง และสังเกตพฤติกรรมการถอนเก้าอี้และฝีไม้ลายมือของผู้ล่าที่ชื่อว่า โจ๊กเกอร์

....................................................................................................................................................

ฉันมาโผล่บริเวณส่วนของใกล้ๆพรมแดงตรงประตูทางออก แต่อยู่ตรงที่มีไม้เยอะๆ และมีกำแพงหินสีเทาเยอะๆ เช่นกัน สำหรับสิ่งที่ฉันมีติดตัวมาคือกล่องเครื่องมือ แต่ฉันยังต้องการความคิด กติกา และข้อกำหนดของเกมนี้นะ!

"ไม่ต้องห่วงไปผู้รอดชีวิตทุกคน ตอนนี้เรายังไม่ทำการส่งผู้ล่าเข้ามาในเกม"

ผู้ล่า? หมายความว่าไง?

"ผู้ล่า เป็นใคร?!"

"ผู้ล่าจะคอยกำจัดพวกคุณ ผ่านทางเก้าอี้จรวจและส่งคุณกลับออกนอกคฤหาสน์ยังไงล่ะ หากคุณโชคดีได้ออกทางประตูล่ะก็ อาจจะกลับไปในสภาพมนุษย์เหมือนเดิมไม่มีแม้แต่รอบขีดข่วน แต่ถ้าหากกลับไปทางเก้าอี้จรวจล่ะก็นะ ผลกระทบจะส่งผลตั้งแต่เริ่มเกม แม้ว่าคุณจะฮีลตัวเอง ให้เพื่อนรักษาแล้วแต่หากออกไปทางเก้าอี้จรวจล่ะก็ ฮึๆ มีโอกาศถึงตายเลยล่ะนะ เพราอย่างนั้นล่ะก็พยายามออกทางประตูล่ะ"

"อ๊ะๆๆ อย่าเพิ่งถาม...ถ้าอยากออกทางประตูก็อย่าลืมถอดรหัสตรงนั้นล่ะ เสาสีเหลืองมีไฟกระพริบนั่น มันจะช่วยในการเอาไปกรอกในประตูทางออก เพียงห้าเครื่องเท่านั้นรหัสทางออกจะปรากฎในสมองของคุณ"

"แล้วก็..ไม้หรือตู้นั่นน่ะ ใช้หลบผู้ล่าหรือฟาดใส่หน้าก็ได้นะ ไม่ต้องกลัวเสียของ อะไรใช้พังแล้วก็ลองเปิดกล่องดูมันไม่ส่งผลกระทบต่อเราหรอกนะ ใช้ได้เลยไม่ต้องประหยัด เอาล่ะๆ ตามสบายๆ โชคดีนะ 'ผู้รอดชีวิตทุกคน' "

..ผู้ล่า ถอนรหัส เก้าอี้จรวจ กล่อง ประตูทางออก!? เกมการไล่ล่าสินะ เรานี่มัน น่าสมเพชชะมัด!...

(เกมเริ่ม.....)

สถานการ์ณกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง สามารถขยับตัวได้ สามารถวิ่งได้ เดินได้ นั่งยองๆได้ ขยับได้ (พอเถอะ?) ฉันค่อยๆกวาดสายตามองหาเก้าอี้จรวจ แต่กลับพบเศษจรวจกองบนพื้นเต็มไปหมด ให้ตาย! ใครเอาเศษจรวจมากองเนี่ย ทั้งหัว ตัว หางจรวจเต็มไปหมดเลย ฉันวิ่งไปวิ่งมาจนไปเจอเข้ากับเก้าอี้ที่มีพลุติดกันอยู่ด้านหลัง ที่นั่งนั้นมีสีแดงเเละเบาะนุ่ม (แต่ฉันไม่อยากนั่งมันหรอกนะ) ฉันคลำเก้าอี้เบาๆ ก่อนจะสำรวจสายต่างๆที่ติดระหว่างกับเก้าอี้และพลุขนาดใหญ่ มันเป็นอะไรๆที่ง่ายมากและฉันสามารถพังมันได้ไวจนเหมือนเป็นแค่การปลอกกล้วย

ฉันวิ่งไปวิ่งมาหาเก้าอี้จรวจเรื่อย และถอนมันตลอดๆ ไปๆมาๆมันเหมือนจะอยากขึ้นๆหลายเท่าจนฉันเริ่มงงกับระบบกลไกของมันที่เพิ่มขึ้นอย่างประหลาด จริงๆฉันมักได้ยินเสียงหัวใจของตุ๊กตามันเต้นเบาๆ เเว่วๆ แต่ก็ไม่เห็นผู้ล่า ไม่รู้เพราะอะไร แต่ฉันก็ยังคงตั้งหน้าตั้งตาถอนเก้าอี้โดยไม่ได้คำนึงถึงสิ่งที่เรียกว่า 'เครื่องถอดรหัส' แม้แต่น้อย

แกร็กๆ เกร้งๆ!

เสียงเครื่องถอดรหัสที่คาดว่าใกล้จะเสร็จของใครบางคนดังเข้าหูฉัน จนทำให้ฉันต้องเบนความสนใจจากเก้าอี้ไปยังเครื่องถอดรหัสแทน

"อ๊ะ! เอ็มมิลี่...อยู่นี่เองเหรอ?!"

"ใช่จ่ะ...ช่วยกันหน่อยเร็ว!"

ฉันจับๆ คลำๆเครื่องนั้นจนมันเริ่มทำงานและสามารถปรับระดับ และถอดรหัสเครื่องของมันไปได้สำเร็จ

แปลกนะ...ใช่!...มันแปลกมาก มันแปลกตรงที่ว่าฉันไม่เคยจับเครื่องถอดรหัส เคยแก้ไขปริศนาหรือทำอะไรที่มันใช้สมอง แต่กลับเรื่องพวกนี้มันเป็นไปได้ง่ายมากที่ฉันจะทำมันให้เสร็จแบบไม่มีการพลาด ถึงมันจะถอดรหัสที่เครื่องไม่เร็วมากก็ตามเถอะ

"ทำไม..หนูถอดรหัสไม่พลาดเลยล่ะคะ"

"....เดี๋ยวก็รู้จ่ะ"

เอ็มมิลี่หันมามองฉันช้าๆ ก่อนที่จะทำท่าแปลกๆเหมือนสัมผัสอะไรได้..และ.....

เคร้ง!

"โอ๊ย!"

เสียงเหมือนจรวจทำงานดังไปทั่วที่แห่งนี้ก่อนที่จะได้ยินเสียงของเทรซี่ร้องโอดควรญและปรากฎออร่าสีเหลืองของเทรซี่ที่ล้มลงไปนอนกองกับพื้นและออร่าสีแดงของฆาตกรตัวใหญ่ที่ถือจรวจไว้บนหัวอย่างน่ากลัวตรงปลายสุดขอบแมพอีกฝั่งเพียงชั่วครู่ก่อนจะหายไป

"เอ็มม่า...ถอนเก้าอี้รึยัง??"

"ถอนแล้ว..ค่ะ"

"งั้นถอดรหัสอยู่แถวนี้แหละ!"

"เอ็มมิลี่..."

ฉันส่ายหน้าเบาๆแสดงถึงสิ่งไม่สมควร เราควรรอบครอบไม่ใช่ทำตัวสบายๆแบบนี้ ซึ่งนั่นก็ทำให้เอ็มมิลี่ยิ้มและลูบหัวฉันเบาๆและยิ้มออกมาด้วยรอยยิ้มอย่างนางฟ้าที่กำลังให้พรเด็กๆ

"รู้รึยัง ว่าทำไมถึงถอดรหัสได้ไม่พลาดเลย.."

"...ไม่รู้.."

"เพราะเธอมีความรอบครอบไงล่ะ เอ็มม่า เอาล่ะ! ถอดรหัสอยู่แถวนี้นะ พี่จะไปช่วยเทรซี่เอง"

"อะ...อื้ม!"

ฉันไม่เชื่อหรอกนะ ว่าเอ็มมิลี่จะไม่ล้มน่ะ ร่างกายเธอบอบบางจะตาย บอบบางกว่าฉันมากๆเลยด้วย ต้องล้มแน่ๆถ้าเจอความเร็วของจรวจผู้ล่าน่ะ สำหรับโจ๊กเกอร์เขาไม่มีที่วาง หรือไม่มีเก้าอี้จรวจให้ได้วางนั่นเอง โดยเฉพาะบริเวณทางเดินแถวพรมแดงเป็นโซนพรมแดงที่เก้าอี้ถูกถอนจนหมด (ถึงมีบริงค์แล้วสามารถทำให้ผู้รอดชีวิตล้มได้เร็วแต่ไม่มีที่วางนี่มันเสียเวลานะเว้ย! ให้ตาย! งั้นถ้าอยากให้ทรมานมากนักล่ะก็นะ ฉันจะจัดให้) โจ๊กเกอร์คิดในใจ

หญิงสาวผมสีชมพูเข้มวิ่งเข้ามาหลบบริเวณพรมแดงใกล้ๆกับผู้ล่าและเทรซี่ เทรซี่ที่ล้มอยู่บนพื้นมีฝ้ายและรอยฉีกขาดบนตัวตุ๊กตาเต็มไปหมด เธอนั่งกุมขมับทั้งน้ำตาเพราะการโดนล่าครั้งนี้อาจส่งผลกระทบไปยังจิตใจอันบอบบางของเธอ โจ๊กเกอร์ งั้นเหรอ?! ผู้ล่าดูร่างสูงกว่าผู้รอดชีวิตเล็กน้อย มีลำตัวที่ใหญ่ดูเป็นสุภาพบุรุษไม่ต่างกับแจ็ค เดอะริปเปอร์ (เพียงแต่เขาเตี้ยกว่าเท่านั้นเอง :) ) เราเขียนให้โจ๊กเกอร์ดูหล่อนะคะ

ผมสีแดงเปลวเพลิงหน้ากากตัวตลกฉีกยิ้ม กำลังขัดจรวจเพื่อเตรียมการโจมตีครั้งต่อไป เหมือนเขาจะเห็นอะไรบางอย่างถึงระแวงแบบนั้น หรือว่า สัมผัสได้!?

เคร้ง!

เสียงพุ่งจรวจดังออกไปทำให้ฉันเริ่มขยับตัวเเละวิ่งเข้าไปพยุงเทรซี่ขึ้น ฉันรักษาแผลบางส่วนเพื่อให้เธอพอวิ่งได้และสามารถห้ามฝ้ายที่กำลังไหลออกมามากมายเหมือนเลือด

เทรซี่ควบคุมหุ่นยนต์ปั่นไฟสินะ...

ฉันฮีลให้เทรซี่เสร็จ เธอเหมือนเริ่มตั้งสติได้และสั่งให้หุ่นปั่นไฟโดยใช้รีโหมดคอนโทลควบคุมจากระยะไกล ส่วนเธอก็ปั่นไฟบ้าง แล้วก็ควบคุมรีโหมดบ้างตามเสต็ปของเธอเอง

"อึก!"

เสียงของเอ็มม่า?!

ปรากฎออร่าของผู้ล่าอีกครั้งด้วยสีแดง และปรากฎร่างของเอ็มม่าชัดเจนด้วยสีเหลือง

อีกฝั่ง?!

ยังไม่ได้ถอนเก้าอี้นี่นา!!?

...................................................................................................................................................

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น