แป้งเปียก.

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนพิเศษวัน Halloween ซอมบี้สยบรัก… ๑๐๐%

ชื่อตอน : ตอนพิเศษวัน Halloween ซอมบี้สยบรัก… ๑๐๐%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 65.6k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ย. 2556 19:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษวัน Halloween ซอมบี้สยบรัก… ๑๐๐%
แบบอักษร

 

 

 

 

ตอนพิเศษวัน Halloween

ซอมบี้สยบรัก

 

 

วันฮาโลวีน มันคือวันของผีใช่ไหม?

แล้วแบบผมเนี่ยที่เป็นยมทูต จะเป็นวันปล่อยยมทูตได้ไหม?

แต่ทำไมตอนนี้ผมถึงรู้สึกราวกับว่า เจ้าลูกแมวขี้อ้อนตัวน้อยถึงได้เล่นตลกกับผมจังเลย

เฮ้ย! ผมเป็นยมทูตนะ ไม่ใช่ผี!!!

 

 

“งื้อออออออออออ! เจ้ายมทูตบ้าห้ามแต๊ะอั๋งนะ…!” น้ำเสียงเล็กเอ่ยขึ้นอย่างเขินอายหลังจากที่ถูกผมลวนลามทางสายตาไป

“แค่มอง

“มองก็ไม่ได้!” ตอนนี้ผมกำลังถูกเจ้าเด็กน้อยขี้อ้อนคนนี้จับให้แต่งตัวเป็นผีซอมบี้ ซึ่งดูยังไงสภาพผมตอนนี้ก็เหมือนฝีตายซากมากกว่าครับ

แต่งซะหน้าซีดเกินไปแล้ว ทั้งๆ ที่ปกติผมก็ขาวอยู่แล้ว

แถมปากอีก ขอมีสีสันหน่อยไม่ได้เหรอ! นี่อะไรสีซีดมาเต็มเชียว

เคยดูหนังเรื่องซอมบี้ที่รักไหม? ผมกำลังเป็นแบบนั้นแต่สภาพผมดูเลวร้ายกว่านั้น -_-!

“อยากน่ารักทำไม” แอบกระซิบข้างหูเมื่อคนตัวเล็กก้มหน้าเข้ามาหา พร้อมทั้งโอบรอบเอวเอาไว้ด้วย

“ปล่อยนะ! ฉวยโอกาสตลอดเลย” ใบหน้าเง้างอนบอกกับผมน้ำเสียงก็ไม่มีอะไรมาก แต่มันน่ารักสำหรับผมเลยทีเดียวละครับ

“ไม่ไปแล้วได้ไหม? เปลี่ยนมาทำอย่างอื่นแทน

“อ๊ะ! เจ้ายมทูตหื่น” มือเล็กฟาดลงที่ไหล่ทั้งสองข้างผมเต็มแรง แก้มทั้งสองข้างของเจ้าเด็กขี้อ้อนก็แดงขึ้นมาทันทีเหมือนกัน

จุ๊บ -///////-

มันห้ามใจไม่ได้ที่จะไม่ฝากรอยจูบบางเบาลงบนริมฝีปากสีแดงสดนี้เคล้าคลึงอย่างนุ่มนวลอ่อนหวานและถลำลึกลงไปในที่สุด

อื้อ

น่าประทับใจกับเสียงครางเล็กๆ ที่หวานหูนี้เหลือเกินครับ

แฮ่ก แฮ่ก !!!

เสียงหอบหายใจถี่ๆ ของคนตัวเล็กตรงหน้าเรียวขาทั้งสองข้างไร้เรียวแรงผีดิบดูดเลือดในคราบลูกแมวขี้อ้อนกำลังถูกซอมบี้ตัวร้ายอย่างผมช่วงชิงทุกสิ่งทุกอย่างจนเกือบหมดแรง แถมปากสีแดงสดก็ซีดลงทันตาเห็นพอๆ กับที่ปากของมีถูกแต่งแต้มด้วยลิปสติกจากเรียวปากเล็กให้มีสีสันขึ้นมาเล็กน้อย

“เห็นไหมต้องทาใหม่หื่น!” เสียงเอ็ดเล็กๆ เอ่ยมาจากเรียวปากสวย ผมยิ้มบางๆ ให้ก่อนจะทาลิปสติกนั้นลงบนริมฝีปากบางสวย

รู้อะไรไหม?

ตอนนี้ผมไม่อยากให้เด็กน้อยคนนี้ก้าวขาออกไปจากบ้านเลยละครับ!!

ผมหวง!!!

 

ภายใต้บรรยากาศที่รายล้อมไปด้วยผู้คนและการได้มาเหยียบย่างกับปาร์ตี้วันฮาโลวีน ผีมากมายกำลังถูกปลดปล่อย แต่ยมทูตอย่างผมกำลังถูกผีดิบควบคุม!

“คนเยอะ! ฉันไม่ค่อยชอบ” ผมเอ่ยขึ้นหันไปมองรอบๆ งานปาร์ตี้ถ้าไม่ใช่เหตุผลที่ดีมาสั่งให้ตายผมก็ไม่อยากก้าวขาออกมาจากบ้านหลังนั้นเลย และถ้าไม่มีข้อต่อรองที่ทำให้ผมเสียเปรียบฆ่าให้ตายสักหลายร้อยครั้งผมก็ไม่มา!

ถ้าไม่ไป! ฉันจะยั่วคนอื่นจะไม่ให้นายแตะต้อง เลือกสิว่าจะไปกับฉันไหมเจ้ายมทูต!!!’

คนที่เคยอยู่เหนือคนอื่นอย่างผม กลับต้องพ่ายแพ้ให้แก่เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ แสนจะขี้อ้อนคนนี้งั้นเหรอ?

รู้ไปถึงไหน อายถึงนั่น!!!

“ชิส์!” เสียงเล็กจิ๊ปากใส่ผมก่อนจะเดินหายเข้าไปในฝูงชนหรือฝูงผีมากมาย แค่ผมไม่ได้ตามไปแต่กลิ่นกายนั้นก็สามารถทำให้ผมหายตัวตามเข้าไปหาได้แบบเร็วทันใจเหมือนกัน

“อย่าอยู่ห่างจากฉันนักสิ” ยื่นมือข้างหนึ่งไปจับข้อมือเล็กเอาไว้

“มาแบบคนหน่อยได้ไหม? อยากให้คนอื่นตกใจเหรอ” คนตัวเล็กหันมาจ้องหน้าผมก่อนจะมองไปรอบๆ งานปาร์ตี้

“ไม่ต่างกัน ถึงยังไงวันนี้ก็ปล่อยผีอยู่แล้วนี่ข้อยกเว้น!

“ไม่เห็นจะเกี่ยวกันเลย!!!

“อย่าไปสนใจ เราไปหาที่นั่งกันดีกว่า” ผมกระชากร่างเล็กผ่านผู้คนให้เดินตามไป ก่อนจะนั่งลงยังโซฟาด้านในที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้

คนเยอะ!

สิ่งยั่วยุยิ่งเยอะ!

เกลียดสายตาทุกคนที่มองเจ้าเด็กน้อยขี้อ้อนของผม จนต้องกระชับเอวบางให้เข้ามาใกล้ๆ ตัว!

อยากจะสาปทุกคนให้สูญหายไปจากโลกนี้!

อย่ามามองของของผมจะได้ไหม?

!!!

“สวัสดีครับขอนั่งด้วยคนได้ไหม?”

“ชะ

“ไม่ได้!” เสียงเล็กจะร้องอนุญาตแต่ผมกลับปฏิเสธขึ้นมาโดยทันที ผมเกลียดหมอนี่สายตาที่มองคนตัวเล็กในอ้อมกอดผมเหมือนกำลังจะกลืนกิน

“นี่! ให้เค้านั่งด้วยสิ”

“ไม่!

“เชิญนั่งได้เลยครับ J” ไม่ทำตามผมแถมยังพูดจาอ่อนหวานกับคนอื่นต่อหน้าผม ยิ่งสายตาที่มองกันมันอยากทำให้ผมจิ้มตาหมอนี่ให้บอดนัก

“ผมฝันอยากถูกผีดิบดูดเลือดมานานแล้วสิครับ!

แล้วเคยฝันว่าถูกยมทูตในคราบซอมบี้หักคอหรือเปล่าละทุกอย่างกำลังถูกผมจับจ้องแม้ว่าแรงกระชับที่เอวบางจะเพิ่มมากแค่ไหน แต่เด็กน้อยกลับยั่วโมโหผมเรื่อยๆ

“อิอิ J คุณแต่งเป็นแดร็กคูล่า!” น้ำเสียงหวานหัวเราะชอบใจกับบทสนทนาตรงหน้า ไม่สนใจเลยว่าผมนั่งอยู่ด้วย

“เผ่าพันธุ์เดียวกันครับ!

“ฉันขอตัว” ผมกำลังควบคุมตัวเองไม่ได้ หากผมยังนั่งอยู่ตรงนี้เชื่อเถอะครับว่าอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้าแดร็กคูล่ามันจะกลายเป็นศพ

ผมเดินออกมา ไม่สิผมหายตัวออกมาต่างหาก

บรรยากาศข้างนอกหนาวเหน็บ! ผมนั่งอยู่บนระเบียงมองไปยังภาพเบื้องล่างสายตาก็เห็นร่างเล็กของคนที่ทำให้ผมรู้สึกหึง เด็กน้อยมีสีหน้ากระวนกระวายใจมองไปรอบๆ จะเจอเหรอถ้าไม่มองขึ้นมาด้านบน!

ผมยิ้มชอบใจกับภาพตรงหน้าที่ได้เห็นรู้สึกไหมว่าเด็กน้อยของผมกำลังทำตัวน่ารัก!

“เจ้ายมทูตบ้านายกล้าทิ้งฉันงั้นสิ ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!!!” เสียงเล็กปนสะอื้นตะโกนขึ้นมา ผมนั่งยิ้มแต่ไม่ยอมลงไปหา

อยากดัดนิสัย! อย่าคิดว่าจะมีชัยเหนือผมทุกอย่างสิ

!!!

“ถ้าไม่ออกมา อะอึก ฉันจะไม่ให้หายแตะต้อง! ฮือๆ จริงๆ นะ”

เชื่อได้ไหม?

ในเมื่อภาพมันฟ้องว่าขาดผมไม่ได้ซะขนาดนั้น แกล้งจนร้องไห้ซะแล้วสิแบบนี้คงต้องปลอบโยน

 

หมับ!

“คราวหลังก็อย่าดื้อกับฉันสิ” ผมกอดร่างเล็กเอาไว้จากด้านหลัง พรหมจูบลงบนเรือนผมสีดำอย่างนุ่มนวลเด็กน้อยร้องไห้ก่อนจะหันหน้ามามองผม

“ฮือๆ เจ้ายมทูตบ้า! นายกล้าเดินหนีฉัน”

“ฉันกำลังควบคุมตัวเอง!” จริงๆ นะเพราะผมไม่อยากหักคอไอ้หมอนั่น

“ยังไง ก็เห็นอยู่ว่านายทิ้งฉันให้อยู่กับคนอื่นไม่ต้องการฉันแล้วเหรอ?” เสียงหวานแสนออดอ้อนถามขึ้นมา แทบห้ามใจไม่ไหว

“ใครกันที่บอกไม่ให้ฉันแตะต้องใครกันที่ขู่ฉันว่าจะยั่วคนอื่น แล้วแบบนี้เค้าเรียกว่าอะไร?” ปาดน้ำตาให้กับคนตัวเล็กพรหมจูบที่เปลืองตาทั้งสองข้างอย่างอ่อนโยน

“ฮือๆ ใครจะไปทำได้เล่า!

“คราวหลังอย่ายั่วโมโหฉันอีกนะ

“ไม่ทำแล้ว

“แต่คราวนี้ต้องถูกลงโทษ!” กระซิบข้างหูรู้สึกได้ถึงร่างเล็กตรงหน้าสั่นสะท้านไปหมดทั้งตัว

“ลงโทษอะไร? อ๊ะ อื้อ”

ลงโทษแบบนี้ยังไงละ?

จูบกระชากหัวใจ

จงมอบหัวใจของเจ้ามาให้ข้า เด็กน้อย!! J

มันอ่อนหวานและนุ่มนวลแค่ไหน? รอถามจากเจ้าตัวเองละกันครับ

 

 

 

 

 นอกเรื่องนะค่ะ...

ฟินกันไปพลางๆ ระหว่างรอ ^^

 

ความคิดเห็น