มรินาล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่9 หลบหนี

ชื่อตอน : ตอนที่9 หลบหนี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 41

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ค. 2562 04:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่9 หลบหนี
แบบอักษร

ร่างสูงขยับห่างออกจากร่างบางที่นอนหลับสนิทในอ้อมแขนมายาวนานร่างนั้นถอยห่างลุกขึ้นยืนแต่ไม่วายที่จะทิ้งความอาลัยอาวรณ์โดยการจุมพิตลงบนหน้าผากของหญิงสาวเฝ้ามองเพ่งพิศดวงหน้าอันงดงามอยู่เนินนาน ดวงหทัยนั้นไม่อยากห่างไปไหนแต่ด้วยถึงเวลาความจำเป็นจำต้องข่มใจไว้ ร่างสูงค่อยๆแปลเปลี่ยนเป็นร่างยาวขนาดใหญ่เคลื่อนไหวอย่างช้าๆเลื้อย ลัดลอดไปตามเส้นทางของถ้ำจนลับหายไป

เหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ในสายตาที่จับจ้องอยู่ก่อนแล้วของสตรีสองนางที่ยื่นหลบมุมเฝ้ามองอยู่

"ไปเถอะ สุดาวดี" โสมาเอ่ยชวนหลังจากเฝ้ารออยู่นาน.

"ตอนนี้เลยรึ" สุดาวดีถามอย่างไม่มั่นใจนัก

" ใช่ เพลานี้องค์โสทนะนาคราชออกไป บำเพ็ญตบะแล้ว อีกเจ็ดราตรีถึงออกจาก ญาณสมาธิ" โสมากล่าวอย่างหมายมั่นก่อนที่จะรีบเร่งเดินนำหน้าสุดาวดีมายังร่างบางที่นอนหลับสนิทอย่างคนไร้สติ

" โธ่! พระนาง อุตส่าห์ข้ามภพชาติก็ยังไม่อาจหลุดพ้น" สุดาวดีซบหน้าลงปลายเท้าของร่างไร้สติ

"เจ้าอย่ามั่วโศกเศร้าอยู่เลย เราต้องรีบพาพระนางออกไปเสียโดยไว"โสมาเตือนสหายที่เอาแต่โศกเศร้า

"โสมา เจ้าคิดไว้หรือไม่ ว่าเราจะผ่านชัยยะนาคากับสัตตะนาคาไปได้อย่างไร แล้วยังเหล่าทหารนาคอีก แล้วเจ้าอย่าลืมเสียล่ะ ตอนนี้ท่านอยู่ในรูปกายของมนุษย์ มันคงไม่ง่ายดายนัก" สุดาวดีกังวลเสียยิ่งนัก

"มันต้องมีหนทาง ตามข้ามาทางนี้"โสมาครุ่นคิดอยู่ไม่นานก็รีบประคองร่างบางที่นอนอยู่พารีบเดินลัดลอดไปตามซอกซอยซับซ้อนของถ้ำ

" นั่น ชัยยะนาคา เหตุใดถึงมาอยู่ตรงนี้ แล้วเราจะผ่านไปได้อย่างไร" โสมาเริ่มที่จะมองไม่เห็นหนทางใด ทั้งที่นางอุตสาห์มาในเส้นทางที่คิดว่าไม่น่ามีผู้ใดล่วงรู้แต่กลับต้องมาเจอชัยยะนาคานาคบริวารใกล้ชิดขององค์โสทนะนาคราชเฝ้าอยู่

" โสมา แล้วเราจะทำเยี่ยงไรต่อ" สุดาวดีเอ่ยออกมาด้วยความกังวลใจ

"ตามมาทางนี้" เสียงนั้นดังแทรกมาด้านหลังปรากฎแสงสีขาวสว่างจ้าจนต้องรี่ตามอง

"ท่านเป็นใคร" โสมาถามกลับไปยังแสงที่เจิดจ้าจนมองไม่เห็นว่าเจ้าของเสียงคือใคร

"อย่าได้กลัวไปเลย ตามมาทางนี้เถิดแล้วจะไม่มีผู้ใดมองเห็น" เสียงนั้นตอบกลับมาไม่ตรงคำถาม สองนางมองหน้ากันเพื่อขอความเห็นว่าควรจะตามไปดีหรือไม่ โสมาพยักหน้าให้กับสหายเหมือนเป็นการให้ยอมที่จะตามไปได้

สองนางประคอบร่างไร้สติติดตามบุคคลที่มีลำแสงสว่างไปไม่นานนักทั้งสามร่างก็มาหยุดยื่นอยู่บนเนินทรายริมฝังลำน้ำใหญ่

"นี่ เราขึ้นมา ริมฝังน้ำแล้วรึ"โสมาเหลียวซ้ายแลขวาอย่างแปลกใจว่ามาอยู่ที่นี้ได้อย่างไรนางไม่รู้เสียด้วยซำ้ว่าออกมาในเส้นทางใด

"ท่านผู้นั้นหายไปแล้ว รวดเร็วเสียจริง "นางกวาดตาตามหาแต่ไม่เจอแม้เงา อยากกล่าวขอบใจในความเมตตาที่มาช่วยเหลือ

"มนต์นาคราชยังไม่คลาย พระนางจึงได้หลับใหลไร้สติเช่นนี้" สุดาวดีประคองร่างบางลงนอนราบกับพื้นทรายใกล้โขดหินใหญ่ลงอย่างเบามือ

"เจ้าอย่าได้กังวลไปเลย ไม่กี่เพลามนต์ก็คลาย แล้วท่านก็จะฟื้นคืนสติมา"

"แล้วท่านจะจำเรื่องราว ...เหล่านั้นได้หรือไม่" สุดาวดีหวาดหวั่นว่าหญิงสาวจะจดจดเรื่องราวในเมืองใต้ท้องน้ำนี้ได้

"ไม่หรอก ท่านไม่อาจรู้ว่า..ได้ไปที่ใดมา" โสมากล่าวอย่างมั่นใจ

"พวกเราควรจะกลับลงไปได้แล้ว ก่อนจะมีผู้ใดสงสัยเอาได้"โสมากล่าวเตือนสุดาวดีที่ไม่มีท่าทีว่าจะกลับลงไปง่ายๆ เนื่องด้วยห่วงใยในตัวร่างบางที่นอนแน่นิ่งบนผืนทราย

"แล้วเราจะทิ้งท่านไว้แบบนี้รึ โสมา" สุดาวดียังอดห่วงไม่ได้

"ไม่นานก็จะมีคนผ่านมา เจ้าอย่าได้หวงไปเลย ที่นี่ไม่ได้ร้างผู้คนเสียนัก" โสมาพูดพลางคว้าแขนสหายเดินลงน้ำก่อนที่ร่างทั้งสองจะกลับกลายเป็นร่างของสิ่งมีชีวิตอย่างอื่นที่ลำตัวยาวเกล็ดสีเขียวแวววาวดำดิ่งลับหายไปใต้ลำน้ำ

**************

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น