ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 4 : โฉมหน้าไอ้ยักษ์เถื่อน

ชื่อตอน : บทที่ 4 : โฉมหน้าไอ้ยักษ์เถื่อน

คำค้น : ดีแล่น , กะเพรา

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 944

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2562 23:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 : โฉมหน้าไอ้ยักษ์เถื่อน
แบบอักษร

กะเพรา Talk

       นี่คือสถานแห่งบ้านทรายทอง.... ที่ฉันปองมาสู่..... ฉันยังไม่รู้ เขาจะต้อนรับ ขับสู้เพียงไหน....🎤

      ฉันถึงกับต้องร้องเพลงนี้เลยอ่า เมื่อทันทีที่ฉันก้าวเท้าลงมาจากรถ นี่บ้านหรือวังวะเนี่ย!!! ทำไมมันใหญ่โตมโหฬารอย่างนี้! ฉันยืนมองบริเวรบ้านและตัวของบ้านอย่างตื่นตาตื่นใจเหมือนในละครที่ฉันเคยดูผ่านๆ ตามร้านค้าเวลาฉันไปซื้อของเลยอ่า งื้ออออ ยายจ๋ากะเพราอยู่ไหนเนี่ยความฝันหรอยาย กะเพราอยากให้ยายได้เห็นบ้างจังยายต้องชอบแน่ๆ เลย ทั้งชาตินี้และชาติหน้าฉันไม่รู้ว่าจะมีโอกาสมีบ้านแบบนี้อยู่หรือเปล่า

       "เชิญ! คุณดีแล่นรอเธออยู่ข้างใน" ไอ้หน้าตี๋บอกฉันเสียงเรียบ บางทีฉันก็สงสัยนะว่าวันๆ พวกหมอนี้พูดคุยกันบ้างหรือเปล่า เห็นเอาแต่ยืนอมขี้ฟันนิ่งๆ เงียบๆ นานๆ จะพูดที เมื่อจำเป็นแต่เอาเถอะฉันก็ไม่อยากสุงสิงเท่าไหร่

      เมื่อฉันก้าวเข้ามาในตัวบ้าน โอ้วววว โห้วววว สวยจัง เฟอร์นีเจอร์และของตกแต่งต่างๆ ภายในบ้านสวยและดูดีมีราคามากจนมือไม้ฉันสั่นไปหมด แง่ๆ สันดานโจรมันบอกให้ฉันขโมยไปขายและมันต้องมีราคาแน่ๆ เลย แต่แกจะทำแบบนั้นไม่ได้นะกะเพรา ถ้าแกทำรอบนี้เป็นศพแน่! ไอ้ยักษ์เอาแกตายแน่ๆ เลย แง่ๆ

       "อาฟงยัยขยะนี้ใคร!" เสียงดุเข้มเอ่ยขึ้นจนฉันที่มองรอบๆ บ้านอยู่ต้องหันไปตามเสียงนั้น

       "คนของคุณดีแล่นครับคุณดาเรน" อ้อ! ไอ้ตี๋นี้ชื่ออาฟง ฉันจะจำไว้ ส่วนไอ้หน้าหล่อที่ดูมาเฟียๆ ที่อุ้มเด็กผู้หญิงลูกครึ่งน่าตาน่ารักมานั้นชื่อดาเรน แง่ๆ ทำไมปากหมาจังว่ะ! มาเรียกฉันยัยขยะ ร้องไห้ได้มั้ยอ่ะ งื้อออ

        "shit! หมอนั้นไปเก็บมาจากถังขยะเปียกหรือไง! มอมแมมเหมือนลูกหมา! อย่าให้มาใกล้ลูกฉัน!" หมอนั้นพูดจาหน้าตบปากมากเลยอ่ะ ฉันกลายเป็นลูกหมาในถังขยะเปียกไปแล้ว งื้ออ แค่พูดก็รู้สึกเหม็นกลิ่นขยะเปียกเลย ถึงฉันจะดูมอมแมมแต่ฉันอาบน้ำสะอาดนะเว้ย!! ลองมาจนดูมั้ยเล่าจะได้มอมแมมแบบฉันบ้างอ่ะ และดูมันสิ! มันอุ้มเด็กน้อยคนนั้นหนีไปแล้ว แค่จนโว้ยย!! ไม่ได้เป็นโรคระบาด

        "ดาเรน! ทำไมไปว่าผู้หญิงแบบนั้นไม่น่ารักเลยนะคะ" อยู่ๆ ก็มีเสียงหวานของผู้หญิงเอ่ยแทรกขึ้นมาจากอีกทางนึง

       "สวยจัง!" ฉันชมเธอเสียงดังและมองเธอตาค้างเลย ฉันไม่เคยเห็นใครสวยหวานแบบนี้มาก่อน เสียงก็หวานด้วย ดาราหรือเปล่า สวยเหมือนดาราเลยอ่า

      "หนูมานี่อย่าไปใกล้ อาฟงเอายัยขยะนี้โยนออกไปห่างๆ เมียฉัน!" งื้ออออ ฉันไม่ได้จะทำอะไรเมียนายเลยนะ แง่ๆ ทำไมฉันต้องเจอแต่คนรังเกียจอ่า ร้องไห้!

      "หนูไม่ได้จะทำอะไรเมียคุณเลยนะคะแค่มองเพราะคุณนายสวยเท่านั้นเอง" ฉันบอกออกไปอย่างซื่อๆ และได้รับรอยยิ้มแสนหวานจากหญิงสาวที่ฉันเรียกเธอว่าคุณนาย ก็เธอดูคุณนายจริงๆ นิ สวยแบบผู้ดี๊ผู้ดี

       "ไม่เป็นไรหรอกจ่ะ คุณดาเรนก็เป็นแบบนี้แหละ เดี๋ยวฉันให้คนไปตามคุณดีแล่นมาให้นะ" คุณคนสวยบอกกับฉันก่อนที่จะหันไปบอกผู้ชายหน้าหล่อแต่ปากหมาที่ฉันคิดว่าน่าจะเป็นสามีเธอให้เขาไปในห้องห้องหนึ่งก่อนซึ่งคิดว่าน่าจะเป็นห้องอาหาร ส่วนเธอก็หันมาคุยกับฉันอย่างใจดี สวยจังฉันชอบเธออะ

       "ขอบคุณค่ะ" ฉันยกมือไหว้เธอ

       "คุณบัวครับคุณดีแล่นมาแล้ว" อาฟงบอกผู้หญิงที่สวยๆ ชื่อบัวหรอ สวยทรงคุณค่าเหมือนดอกบัวจริงๆ

       "คุณดีแล่นมาแล้วจ่ะ" คุณบัวส่งยิ้มหวานให้ฉันและบอกว่าไอ้ยักษ์มาแล้ว ฉันหันไปมองตาม โห้วววว ทำไมหล่ออย่างนี้วะ! ผิดจากที่คิดไปมากเลย หล่อมากๆ เหมือนพระเอกหนังต่างประเทศเลย แต่ไอ้คุณปากหมาดาเรนนั้นก็หล่อแบบนี้เหมือนกันนะ แง่ๆ หัวใจเต้นแรง ยิ่งเขาเดินเข้ามาใกล้ๆ ยิ่งหล่อ และหัวใจฉันก็เต้นโครมครามเหมือนมันกำลังจะเด้งออกมา งื้อออ ชอบอ่ะ! ไม่ได้กะเพรา!! แกจะหัวใจเต้นแรงไม่ได้นะ ไม่งั้นแกได้เป็นกระสอบทรายให้ไอ้ยักษ์หล่อนี้แน่ๆ เลย

       "คันเห็บหรือไงอีลูกหมา!!" ฉันแค่ส่ายหัวไปหมาเฉยๆ เองนะ! ปากหมาเหมือนกับไอ้หน้าหล่อเมื่อกี้เลย ดีเอ็นเอหมาในปากสองคนนี้บอกฉันว่ามันต้องเป็นพี่น้องกัน

        "ฉันไม่ได้เป็นลูกหมา! เป็นคน!" ไม่รู้ผีห่าตนไหนดลใจให้ฉันเถียงออกไปแบบนั้น วอนโดนถีบแล้วกะเพราเอ่ย....

        "ปากเก่ง!" ไอ้ยักษ์ว่าฉันและยิ้มมุมปากร้ายๆ งื้อออ ยายจ๋ามันหล่อมากเลย

        "เอ่อ.... บัวว่าเราไปทานข้าวกันมั้ยค่ะ เชิญคุณดีแล่นค่ะ แล้วก็อาฟงกับเอ่อ......" คุณคนสวยเรียกทุกคนไปกินข้าวรวมถึงฉันด้วย ดีใจจังไม่เคยมีใครใจดีกับฉันแบบนี้เลย ฉันรักคุณบัว

        "หนูชื่อกะเพราคะ" ฉันรีบตอบออกไปทันที

        "ไม่ต้องให้มารวมโต๊ะกับเราหรอก! ยัยนี่เหมาะกับไปกินในกรงหมานอกบ้านมากกว่า!!" ไอ้ยักษ์มันรีบพูดแทรกขึ้น และมันกำลังยัดเยียดความเป็นลูกหมาให้ฉันจริงๆ คนบ้า! ไอ้คนหล่อ!

        "คุณดีแล่น! พอๆ กับคุณดาเรนเลย อย่าว่ากเพราสิคะ! เอาแบบนี้ค่ะ เดี๋ยวกะเพราเอากระเป๋าไปเก็บที่ห้องพักก่อนเนอะฉันจะให้คนพาไป แล้วเดี๋ยวค่อยมาทานข้าวกับคนอื่น อาฟงละจะทานข้าวด้วยกันมั้ยค่ะ" คุณบัวคนสวยบอกฉันอย่างใจดีไม่เหมือนไอ้ยักษ์นั้นที่เอาแต่ด่าว่าฉัน หึ! ใช่สิ! นายมันเป็นเจ้าของชีวิตฉันนิจะด่าจะว่าอะไรก็เชิญ!! หึ้ย!

        "ไม่เป็นไรครับขอบคุณครับ" อาฟงบอกก่อนจะโค้งให้ไอ้ยักษ์กับคุณบัวคนสวยและหมอนั้นก็เดินออกไปเลย ทิ้งฉันให้ยืนบื่ออยู่อย่าง งงๆ ในดงคนรวย

        "ได้จ่ะอาฟง งั้นฉันไปเรียกคนมาพากะเพราไปห้องพักนะ" แล้วคุณบัวคนสวยก็เดินจากไปทิ้งฉันให้อยู่กับไอ้ยักษ์เถื่อนแต่หล่อนี้สองต่อสอง ฉันมองหาทางหนีก่อนเผื่อมันคลั่งกระทืบฉัน

        "แล้วสัญญาที่ให้เซ็น เซ็นหรือยังห่ะ!" จะตะคอกเพื่อ! ตกใจหมดไอ้บ้า!

      "ซะ.... เซ็นแล้ว ฉันเซ็นแล้วอยู่ที่อาฟง" ฉันบอกไป หมอนี่มันรอบครอบมากให้เซ็นสัญญาด้วยแถมในสัญญาของมันก็โหดร้ายมากกก ฉันคือทาสผู้รองรับอารมณ์โดยสมบูรณ์ ตอนที่ฉันเห็นสัญญา ฉันแทบจะร้องไห้เลย ฉันต้องทำงานเป็นทาสของเขาโดยห้ามเรียกร้องสิทธิ์ใดๆ เป็นเวลา 6 เดือนเต็มไม่ว่าหมอนั้นจะทำอะไรกับฉันร่วมถึงเรื่องบนเตียงด้วย งื้อๆๆ ฉันจะต้องเสียซิงจริงๆ ใช่มั้ย แอบกลัวบอกตามตรง ตัวไอ้ยักษ์มันใหญ่ขนาดนี้แล้วไอ้นั้นของมันจะใหญ่ขนาดไหน กรี๊ดดดด ไม่ใช่สิ! ฉันไม่ควรไปนึกถึงไอ้นั้นของเขา

        "แล้วนี่เป็นบ้าอะไร มายืนหน้าแดง!" ไอ้ยักเถื่อนเอ้ย พูดดีๆ ได้มั้ยว่ะ ทำไมต้องมาจิ้มหัวฉันด้วยปวดหัวไปหมดแล้วนิ้วก็ใหญ่แรงก็เยอะ จะไม่ให้หน้าแดงได้ไงวะ ก็ฉันคิดถึงไอ้ยักษ์ที่เป็นแท่งๆ ของเขาอยู่ แง่ๆ เขินนนน

งั่ม~

      "อีหมาบ้า!!" ไอ้เถื่อนแหกปากร้องลั่นหลังจากที่ฉันหมั่นไส้เลยงับนิ้วเขาเข้าไป

ฟิ้ว~ ตุบ!

      "งื้อออ เจ็บนะ!" และมันก็ลงที่ฉันถูกถีบลอยเลย ไอ้ใจบาปปปป! ไอ้ชั่ว! ไอ้เถื่อน!!

      "สมหน้ำหน้า! มึงอยากลองดีกับกูก่อน! เก่งนักเก่งให้ตลอด!! จะได้ตายสมใจสักวัน!" พูดจบหมอนั้นก็เดินออกนอกบ้านไปทิ้งฉันให้นั่งเจ็บก้นกบอยู่กับพื้น หึ้ย! ค่อยดูนะฉันจะวางยาฆ่ามัน! ไอ้ควายเถื่อน! หลอกจ้า! ไม่กล้าทำหรอกนะ กลัวโดนจับติดคุกอ่า ใจไม่ถึง!

       หลังจากที่ไอ้ควายเถื่อนเดินออกจากบ้านไปไม่นานแม่บ้านก็เดินมาหาฉัน ฉันรีบคลานไปเก็บกระเป๋าเป้ใบเก่ามากอดไว้และเดินตามเธอไป เธอชื่อพี่ปู พี่ปูเพิ่งมาทำงานในบ้านหลังนี้ไม่นาน เพราะคุณมลแม่บ้านใหญ่ต้องช่วยคุณบัวดูแลลูกเธอกับคุณดาเรน เลยหาแม่บ้านมาช่วยงานเพิ่ม พี่ปูใจดีฉันชอบเธอ พอฉันเก็บของเสร็จฉันก็ตามพี่ปูออกมาที่ห้องครัว เห็นพี่ปูจัดอาหารใส่จานไว้สองสามอย่าง น่าตาดูน่ากินมากๆ

      "อ้าวมาพอดีเลยกะเพรา คุณบัวให้พี่จัดอาหารให้ มาทานสิ" ฉันมองอาหารบนโต๊ะในครัวอย่างตื่นใจ

       "หมดนี้เลยหรอพี่ปู แล้วพี่ปูกินด้วยกันมั้ยอ่ะ" ฉันถามอย่างตื่นเต้น ยอมรับตามตรงฉันไม่เคยได้กินอาหารดีๆ แบบนี้เลย น่าตามันน่ากินแล้วก็แปลกตาสำหรับฉันมากๆ

       "พี่กินแล้ว ของกะเพราหมดเลย" พี่ปูส่งยิ้มให้ ฉันได้แต่มองมันก่อนที่จะนั่งลงและเริ่มตักก้อนกลมๆ มีรูตรงกลางมากิน อร่อย! มั้ยอร่อยมากๆ ฉันเลยลองตักอาหารอีกจานเป็นผัดอะไรไม่รู้ที่มีกุ้งมีไข่ไก่สีเหลืองๆ แล้วก็หอมใหญ่กับต้นหอม อันนี้ก็อร่อย แล้วฉันก็ตักแกงเขียวหวานมากินอีกคำ ทุกอย่างอร่อยหมดเลย ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยได้กินอะไรอร่อยๆ แบบนี้เลย ฮึกๆ

        "ฮึกๆ ฮือๆๆๆ" อยู่ๆ ฉันก็ร้องไห้ออกมา ฉันวางช้อนซ้อมลงที่จานโดนไม่เตะอะไรเลย

        "เห้! กะเพรา! เป็นอะไรร้องไห้ทำมั้ย อาหารไม่อร่อยหรอหรือเผ็ด" พี่ปูถามฉันอย่างเป็นห่วง แต่ฉันไม่ใช่ว่ากินไม่ได้หรือไม่อร่อยนะ มันอร่อยจนฉันอยากกินให้หมดเลย แต่ถ้าฉันกินอาหารดีๆ พวกนี้คนเดียว แล้วยายฉันละ? ฉันอยากให้ยายได้กินของดีแบบนี้บ้าง

        "ฮึกๆ อร่อยค่ะ อร่อยจนหนูร้องไห้เลย ตั้งแต่เกิดมาหนูไม่เคยได้กินอะไรอร่อยๆ แล้วก็ดีแบบนี้เลย หนูขอไม่กินได้มั้ยค่ะ หนูขอเก็บไว้เอาไปให้ยายหนูกินวันพรุ่งนี่แทนได้มั้ย ยายหนูเข้าโรงพยาบาลอยู่ หนูอยากให้ยายกินของดีๆ แล้วก็อร่อยๆ แบบนี้บาง ฮึกๆ" ฉันยกมือไหว้ขอพี่ปู ว่าฉันไม่กินแล้ว ฉันจะเก็บอาหารพวกนี้ไว้ไปกินกับยายพรุ่งนี้แทน

       "โถ่ว กะเพรา! กินไปเถอะ พรุ่งนี้ค่อยเอาอาหารที่คุณบัวทำไปให้ยายใหม่ก็ได้" พี่ปูมองฉันด้วยน้ำตาคลอเบ้า และบังคับฉันกิน แต่ฉันก็กินนะกินไปนิดเดียวจริงๆ ฉันจะเก็บไว้อุ่นให้ยายกินพรุ่งนี้หลังจากยายทำบอลลูนเสร็จ ยายจ้ากะเพราจะเอาอาหารอร่อยๆ ไปฝากยายนะ ยายรอกินกับกะเพราด้วยนะยาย....

 

🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

ความคิดเห็น