ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 1 : เจ้าของโทรศัพท์

ชื่อตอน : บทที่ 1 : เจ้าของโทรศัพท์

คำค้น : ดีแล่น , กะเพรา

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2562 23:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 : เจ้าของโทรศัพท์
แบบอักษร

กะเพรา Talk

ขวับ~ ขวับ~

      ฉันหันมองซ้ายมองขวาสำรวจรอบๆ ตัว ทำไมเหมือนมีคนตามเลยวะ จะว่าคิดไปเองก็อาจจะใช่มั้ง แต่ฉันรู้สึกจริงๆ ว่ามีคนกำลังตามอยู่ หรือจะเป็นไอ้เจ้าของโทรศัพท์ตรงซอกตึกนั้น เพราะเมื่อวานหลังจากที่ฉันเอาโทรศัพท์มันมานอนกอดอย่างอุ่นใจ ไอ้เจ้าของเครื่องก็กระหน่ำโทรเข้าไม่ไม่หยุด ฉันไม่รู้จะทำยังไงเพราะมันใส่รหัสเอาไว สิ่งที่ฉันทำได้ก็คือกดมันมั่วๆ จนไปโดนปุ่มอะไรสักอย่างและเครื่องก็เงียบเสียงมีแค่การสั่นที่ยังคงทำงานอยู่ จนในที่สุดโทรศัพท์นั้นก็ได้ลาโลกไป คือมันดับไปเลยคงจะแบตหมดอะแหละ ซึ่งถามว่ามันดีมั้ยบอกเลยว่าดีที่สุด......

       ฉันลองแกล้งๆ หยุดเดิน ความรู้สึกว่ามีคนตามก็จางหายไป พอก้าวขาเดินก็เหมือนยังมีคนตามอยู่ เอ่ะ! หรือว่าจะเป็นผีโทรศัพท์!! ไม่หรอก! เมื่อวานฉันก็ไม่เห็นเจออะไรเลย งื้มๆ ฉันอาจจะคิดมากไปเองก็ได้นะ เพราะฉันมันคนมีคดีติดตัวและยิ่งพอพกของแพงๆ ไว้กับตัวก็ยิ่งหวาดระแวงกลัวว่าจะมีใครมาปล้นฉันต่อ ฉันว่าฉันรีบไปร้านรับซื้อของโจรดีกว่า ว่าแล้วฉันก็เอากระเป๋าสะพายสีดำใบเก่าๆ ที่เก็บได้ตอนไปคุ้ยขยะหาขวดพลาสติกมาขายขึ้นมากอดไว้แน่น! อ้อ! ลืมบอกไปค่ะ และที่ฉันไม่เก็บขยะขายก็เพราะว่าฉันเคยทำแล้วแต่ถูกเจ้าถิ่นข่มขู่อ่า เห็นแบบนี้อาชีพเก็บขยะก็มีแบ่งพื้นที่กันทำมาหากินเด้อ ฉันถือว่าหน้าใหม่มากสำหรับวงการเก็บขยะขาย ถ้าจะเก็บจริงๆ ต้องไปไกลมากๆ ฉันมองว่ามันไม่คุ้มอ่าเหนื่อย วิ่งราวล่วงกระเป๋านี้แหละเหมาะกับฉันที่สุด

      ฉันเดินมาถึงตรอกเมื่อคืนที่ทำให้ฉันได้ไอ้โทรศัพท์เครื่องนี้มา ฉันหยุดและมองมันเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มขอบคุณมันที่ทำให้ฉันกำลังจะมีเงินพายายไปรักษาแล้ว แต่อยู่ๆ เหมือนมีลมพัดวูบหนึ่งผ่านหลังฉันไปก่อนที่จะมีอะไรบางอย่างกระแทกเข้าที่หลังฉันเต็มๆ

ฟิ้วววว~ อั๊ก! ตุบ!

      ฉันลอยละลิ่วปลิวไปตามแรงกระแทกที่สัมผัสได้มันเหมือนฝ่าเท้าใหญ่ๆ ก่อนที่ฉันจะล่วงหล่นลงกระแทกกับพื้นถนนในตรอกที่ฉันเจอคนกำลังระเริงเสียวกันอยู่

      "โอ๊ยยยย เจ็บ!" ฉันร้องลั่นเมื่อร่างฉันกระแทกพื้นและเป็นจังหวะเดียกับที่มือฉันสัมผัสวัตถุเหนียวหนืดบางอย่าง

แผะ!

      มือของฉันดันไปโดนกับอะไรสักอย่างที่มันเหนอะๆ ฉันที่เจ็บตัวอยู่ก็ยังมีกระใจหยิบสิ่งนั้นขึ้นมาดู

      "O..O โอ๊ะ! ถุงยาง อี๋! มีน้ำอะไรอยู่ในั้นด้วย แหวะ!" ฉันมองถุงยางอนามัยที่ใช้แล้ว ภายในบรรจุน้ำสีขาวขุ่นอยู่เลย งื้อออ มันต้องเป็นของไอ้สองคนเมื่อว่านนี้แน่ แต่เดี๋ยว! มันใช่เวลาที่ฉันจะมาสนใจถุงยางหรอวะ! ฉันต้องสนใจกระเป๋าสิกระเป๋าที่มีโทรศัพท์ล้ำค่านั้นอยู่ งื้อออ โชคดีจังยังอยู่ ฉันพลิกตัวลงนั่งกับพื้นพรางเอากระเป๋ามากอดไว้แน่นๆ และส่ายไปส่ายมาอย่างดีใจที่มันไม่ปลิวไปไหน......

      ระหว่างที่ฉันกำลังดีใจอยู่นั่น ฉันเพิ่งสังเกตุว่าตรงปากทางเข้าตรอก มีเหมือนร่างดำๆ สูงใหญ่ยืนปิดตรอกไว้อยู่ ฉันเลยเงยหน้าขึ้นมอง ผ่ามมมมม!!!

      "ฮัลโหลอีหัวขโมย!!" เสียงดุดันติดสำเนียงแสนคุ้นหูเอ่ยทักฉันเสียงต่ำมากๆ งื้ออออ ไอ้หมอนี้มันคือเจ้าของโทรศัพท์หรือเปล่าวะ หรือเจ้าของกระเป๋าตังค์ที่ฉันขโมยมาสักคน

       "คะ....ใครหัวขโมย! อย่ามาพูดมั่วๆ นะโว้ย" ฉันไม่รับหรอกเว้ย ถึงจะเป็นโจรแต่ก็ไม่รับว่าเป็น งื้อออ ฉันกระชับอ้อมกอดและกอดกระเป๋าไว้แน่น

        "โทรศัพท์กูอยู่ไหนห่ะ!!" แง่ๆๆ กลัวแล้วค่ะ! งื้อออ ไอ้ยักษ์ตรงหน้าฉันมันย่างสามมุมเดินเข้ามาพร้อมกับตะคอกถามฉัน ฉันก็ขยับหนีมัน งื้อออ ยอมรับเลยว่าฉันกลัวไอ้บ้านี้อ่า

        "ฉะ...ฉันไม่รู้! ฉันไม่ได้เอาไป" ฉันกอดกระเป๋าแน่นและบอกคำโกหกออกไป ใครจะไปยอมให้วะ นั้นมันเงินรักษายายเลยนะเว้ย

        "อีโกหก! มึงจะคืนกูมาดีๆ มั้ยห่ะ!!!" ไอ้ยักษ์มันไม่พูดเปล่าพอมันมาถึงตัวฉันแล้วมันกระชากคอเสื้อฉันจนลอยเลย งื้อออ

         "แค่กๆ ปะ.... ปล่อยนะ!" ฉันดิ้น! อย่าเรียกว่ากระชากคอดีกว่า เพราะตอนนี้มันกำลังบีบคอฉันจนตัวลอยเหนือพื้นแล้ว มันเป็นใครวะ!! แรงถึงเยอะขนาดนี้!!!!

         "โทรศัพท์กูอยู่ไหน!!" ไอ้บ้ากำลังเอ่ย!! งื้อออ มันจะฆ่าฉันแล้ว ฉันไม่อยากตายตรงนี้ ฉันไม่อยากตายข้างถุงยางอนามัยเน่าๆ ตรงนี้ แง่ๆ ยายจ๋าช่วยกะเพราด้วย

        "แค่กๆ หะ..หายจะ...ใจ ไม่ออก แค่กๆ" ฉันกำลังจะหมดลมหายใจแล้ว งื้ออออ

        "โทรศัพท์กูอยู่ไหน!!!" ไอ้เวร! พูดเป็นอยู่คำเดียวหรอวะ!! ปล่อยฉันก่อนโว้ยยยย!! ถึงตอนนี้ชีวิตสำคัญกว่าค่าเงินจากโทรศัพท์เครื่องนั้น ไม่เป็นไรถึงจะเสียดายแต่ฉันไปขโมยใหม่ได้ รักษาชีวิตไว้ก่อนและกัน

        "ปะ.... ปล่อยก่อน ละ....แล้วฉันจะบอก!" ฉันบอกมันไปก่อนที่มันจะโยนฉันลงพื้นอีกครั้ง

ฟิ้ววว~ ตุบ!

        "อั่กกก!" ฉันเปล่งเสียงได้แค่นั้นจริงๆ มันเจ็บและจุก คนบ้า! ไอ้ยักษ์บ้า! รุนแรงจริงโว้ย!!

        "เอาโทรศัพท์ของกูคืนมาอีนังหัวขโมย!!" เป็นการใช้คำได้หยาบโลนที่สุดเลย งื้อออออ อีนังหัวขโมย! ไม่ปลื้มชื่อนี้เลยอ่ะ!

        "ฉันไม่ได้ขโมย ฉันเก็บได้" แถ! งานแถต้องมา!

        "ตอแหล! อีขี้โกหก!" มันด่าฉันอ่ะ

        "อยากได้ก็เอาเงินมาแลก ฉันอยากได้เงิน" ฉันมองข้ามคำด่าของมันไป และบอกความจำนงที่ต้องการจริงๆ กับไอ้ยักษ์นี้ คนแบบนี้พูดดีๆ ด้วยก็ไร้ประโยชน์

        "อยากได้เงินก็ไปทำงานโว้ย! ไม่ใช่มาขโมยของคนอื่นแบบนี้!! ไม่มีใครสั่งสอนหรือไง!" เจ็บปวด! มีโว้ย! แต่ไม่จำ!

        "มีโว้ย! แต่ไม่จำ! และฉันไม่ได้ขโมย! และนี้คืออาชีพของฉัน อาชีพตามเก็บของที่คนวางไว้หรือทำตก ตรงไหนที่เรียกว่าขโมย!!" งื้อออ เพื่อปากท้อง! กะเพราต้องสู้! กะเพราต้องแถให้ถึงที่สุด

       "มึงนี้มันหน้าด้านหน้าทนจริงๆ งั้นมึงก็ไปคุยกับตำรวจเองแล้วกัน! กูขี้เกียจพูดกับมึงแล้ว!!" ตำรวจ! ไม่นะ! ถ้าฉันถูกจับแล้วยายจะอยู่กับใคร ใครจะดูแลยาย ยายต้องเสียใจแล้วโรคหัวใจยายต้องกำเริบแน่ๆ

        "ไม่! ไม่ไปหาตำรวจ!!! อย่าจับฉันส่งตำรวจเลยนะ!! ฉันยอมแล้ว ฉันไหว้แล้ว ฉะ....ฉันคืนโทรศัพท์นายก็ได้ ถึงจะไม่อยากคืนก็เถอะ เพราะมันขายแล้วต้องได้เงินเยอะแน่ๆ เลย" ฉันรนรานและยกมือไหว้คนตรงหน้าอย่างอ้อนวอน เมื่อเอ่ยถึงตำรวจพร้อมกับรีบหยิบโทรศัพท์จะส่งคืนให้เขา

        "แค่นี้ก็จบต้องให้พูดอยากพูดเย็น!" แต่ก่อนที่หมอนั้นจะคว้าโทรศัพท์ไปได้ ฉันกลับจับหลบมือเขา

        "นายออกจะรวย ให้ค่าตอบแทนที่ฉันดูแลโทรศัพท์นายหน่อยไม่ได้หรอ สักสองหมื่นก็ยังดี นะ! ฉันจำเป็นต้องใช้เงินจริงๆ" ไหนๆ ก็จะเสียโทรศัพท์คืนสู่เจ้าของที่แท้จริงแล้ว ฉันก็ต้องหน้าด้านหาเงินมาแทนมันและเว้ย มะรืนนี้ยายก็ต้องไปหาหมอแล้ว

       "นี่มึง! เอาโทรศัพท์กูไปแล้วยังมาหน้าด้านขอเงินกูอีกหรอ!" ไอ้ยักษ์นั้นตะคอกใส่ฉัน แง่ๆ ทำไมมันหน้ากลัวแบบนี้วะ!! หน้าตามันต้องอุบาทพอๆ กับสันดานดิบๆ และก็ความป่าเถื่อนนี้แน่ๆ เลย ขนาดจะเอากับผู้หญิงทั้งทียังเลือกตรอกอับๆ มึดๆ แบบนี้ ฉันลืมบอกไปว่า ไอ้เวรยักษ์นี้มันตัวใหญ่จนบังแสงอาทิตย์จากภายนอกที่จะส่องเข้ามาภายในตรอกนี้หมดเลยค่ะ

       "ก็ฉันจำเป็นจริงๆ หรือถ้างั้นนายก็เอาเงินมาให้ฉันยืมก่อนก็ได้ ฉันสัญญาว่าจะหามาใช้คืนนายให้ครบทุกบาททุกสตางค์เลย ฉันสัญญา!!" ฉันบอกเขาไปอย่าหมดหนทาง เอาตรงๆ นะต่อให้ฉันไปล่วงกระเป๋าทั้งวันทั้งคืน ก็คงไม่ได้เงินพอจะพายายไปหาหมอหรอก และการทำบอลลูนหัวใจยายครั้งนี้สำคัญมาก ฉันเลื่อนหมอไปหลายรอบแล้วเพราะเงินไม่มี

        "หน้าอย่างมึงจะมีปัญญาเอาเงินที่ไหนมาใช้คืนกูว่ะ! ขนาดโทรศัพท์กูมึงยังขโมยเลย!!! กูไม่ได้โง่!!" โหยยย ดูถูกเว่อร์ เออแต่ก็จริงฉันจะหาเงินที่ไหนมาคืนเขากันละ

         "ก็ตัวฉันไง ฉันขายตัวเองกับนาย!"

 

🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

ความคิดเห็น