mavaporn changnganime

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 24

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2562 07:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่2
แบบอักษร

ฌ คฤหาสน์จัดงานเลี้ยง

19.30

"โอ้ว สวัสดีนะโนโน่"

"สวัสดีเอ็ดเวิร์ด ยังหนุ่มเหมือนเดิม"

"555นั่นสินะ นี้ลูกสาวฉันซาร่า"

เอ็ดเวิร์ดผายมือไปทางซาร่า เพื่อให้โนโน่มองเธอได้ชัดๆซาร่าก้มหัวให้เล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้ามาทักทาย

"สวัสดีค่ะ คุณโนโน่"

"หนูเหมือนแม่มากเลยนะ ซาร่า"

"ขอบคุณค่ะ พ่อเองก็ชอบพูดแบบนี้บ่อยๆ"

ซาร่ายิ้มตอบรับทุกอย่างของเธอนั้นถอดแบบออกมาจากลินดาแม่ของเธอมาหมด

"งั้นลูกไปเดินเล่นหาอะไรกินในงานก่อนเถอะพ่อมีเรื่องหลายจะคุยกับโนโน่"

"ใช่แล้วหละหนูไปเถอะ"

"ค่ะ"

ซาร่าจึงเดินออกห่างจากตรงนั้นก่อนจะไปหยิบน้ำผลไม้จากเด็กเสิร์ฟ แล้วเดินไปข้างนอกเพื่อรับลม

ซันซัสอย่าสิค่ะเดี๋ยวคนอื่นเห็นนะ

ซาร่านั้นได้ยินเสียงของผู้หญิงคนหนึ่ง มันทำให้ไม่สบอารมณ์จึงปล่อยผ่านไปแต่เสียงนั้นยิ่งรบกวนเธอมากขึ้นเรื่อยๆ เธอจึงหันไปตามเสียงและนั้นมันทำให้เธออึ้ง เพราะร่างสูงที่เธอเห็นเป็นเพื่อนที่เรียนอยู่มหาลัยเดียวกับเธอแถมร่วมห้องอีก ให้ตายสิทำไมเธอต้องมาเจออะไรแบบนี้

"นี้หล่อนยังยืนฟังพวกเราจู๋จี๋กันอีกนานมั้ยย่ะ"

ซาร่ามองซ้ายขวาก่อนจะไม่สนใจยกแก้วดื่มน้ำผลไม้ชมวิวอย่างสบายใจ

"นี้ฉันพูดกับหล่อนอยู่นะย่ะ!"

"แค่เสียงธรรมดาก็แสบแก้วหูอยู่แล้วอย่าตะโกนได้มั้ย ไม่ได้อยู่ห่างกันเป็นเมตร"

ซาร่าเริ่มที่จะโต้กลับเพราะความน่ารำคาญของพวกเขาและความไม่ให้เกียรติสถานที่เธอจึงจำเป็นต้องพูดเสียหน่อย

"แล้วหล่อนจะมายืนอยู่นี้ทำไมหละย่ะ"

"คุณเป็นเจ้าของคฤหาสน์นี้หรอคะ"

"ฉันเป็นต่างหาก"

ซันซัสเดินมาอยู่ข้างหน้าผู้หญิงที่ซาร่ากำลังโต้เถียงอยู่

"งั้นก็ขออภัยที่ฉันมายืนอยู่ตรง แต่หากจะทำอะไรก็ควรให้เกียรติสักหน่อยคนอื่นที่ไม่ใช่ฉันมาเห็นมันจะดูน่ารังเกียจ"

"และอาจมองผู้หญิงคนนี้ว่าน่าไม่อาย"

"นี้หล่อน มันจะมากเกินไปแล้วนะ!"

"หรือมันไม่จริงหละคะ จะเถียงก็ได้นะคะไม่ได้ว่าแต่คิดก่อนนะคะว่าตัวเองทำถูกมั้ย"

ซาร่าจึงเดินเข้าไปในงานแต่ยังไม่ทันจะเข้าไปในที่คนเยอะๆ ก็ถูกชายทั้งสองจับตัวเอาไว้ก่อนจะมีผ้าที่มีอย่าสลบมาอังที่จมูกก่อนเธอจะสูดเข้าแล้วสลบไป เลวี่ซึ่งเป็นที่จับเธออุ้มพาดบ่าไปในห้องซึ่งไม่มีผู้คนที่ไหนสนใจเธอ

"ต้องสั่งสอนเสียหน่อยแล้วเธอไปได้"

"แต่คุณไหนบอกว่าจะให้ฉันนอนด้วยไงคะ"

"เอาเท่าไหร่ไปเช็คบิลกับยัยสวะมาม่อน ฉันมีสิ่งที่ต้องเครีย"

ซันซัสสบัดแขนออกจากการเกาะของร่างบางอวบนั้นแล้วเดินตรงไปที่ห้อง เมื่อเปิดเข้าไปก็พบว่าร่างบางนั้นยังนอนไม่ได้สติเขาจึงล็อคห้องก่อนจะถอดสูทและเนคไทแล้วมาคร่อมที่เธอ จมูกของเขาซุกซนไปทั่วใบหน้าแล้วเลื่อนมาที่คอก่อนจะจูบที่คอเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เป็นรอย

"อือ"

"ตื่นแล้วเหรอ"

"อ๊ะ...นายปล่อยฉันนะจะทำอะไรเนี่ย!"

"เงียบซะ"

"ทำไมนายไม่ทำกับผู้หญิงของนายคนเมื่อกี้ละ---อ๊ะ"

มือหนาได้ลูบเล่นตรงส่วนกลางของเธอความเสียวส่านพุ่งเข้ามาทำให้บิดตัวเพื่อดิ้นออกจากเขาและพยายามเรียกสติ

"พะ...พอได้...แล้ว"

"หือปากบอกพอแต่ข้างล่างเธอเปียกแล้วนะ"

ซันซัสยกมือข้างนั้นขึ้นมา หน้าของซาร่าแดงก่ำเขาจึงเริ่มมาปลดเสื้อผ้าของเธอ เธอจึงตัดสินใจถีบที่หน้าท้องของเขาแล้วรีบลุกขึ้นจับส่วนบนที่จะหลุดแนบชิดกับกายแล้ววิ่งออกจากห้องไป จนมาล้มที่หน้าห้องน้ำเธอยันตัวขึ้นแต่ก็ต้องล้ม แต่ยังโชคดีที่มีกำพนังคอยช่วย

น้ำตาเริ่มเอ่อล้นออกมา ร่างกายสั่นเทาเธอพึ่งเคยโดนแบบนี้ครั้งแรกมันเหมือนกับเธอโดนข่มขืนเธอนั่งลงหลังพิงพนังพร้อมกับชันเข่าร้องไห้อยู่ตรงนั้น

ตึก ตึก

"นี้เป็นอะไรรึเปล่า"

เมื่อเธอเงยหน้าสบตากับคนที่เอ่ยถามเธอจึงเบิกตากว้างพร้อมทั้งน้ำตา เขาที่ถามที่เธอก็อึ้งเล็กน้อย

"ซาร่า"

"ยะ...ฮึก...ยามาโมโตะ..."

ยามาโมโตะที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าเธอเขายังมองข้างกับสภาพของเธอว่าทำไมเสื้อผ้าถึงหลุดออกมาเล็กน้อย

"ขอร้องหละฮึก...อย่ามองฉัน...ฮึก"

ซาร่าหลบตาเขาใช่สำหรับเธอในตอนนี้เธออยู่ในสภาพที่น่าอายที่สุด ยามาโมโตะจึงตัดสินใจถอดสูทตัวนอกของเขามาห่มให้เธอแล้วนั่งข้างๆเธอเพื่อหาคำตอบจากเธอ

"ทำไมถึงเกิดเรื่องแบยนี้หละ"

"ฉัน...คงโดนข่มขืนหละมั้ง..."

ซาร่าพูดพร้อมกับกับหลบตาเขาไม่กล้าแม้ที่จะสบตากับเขาเท่าไหร่ แต่มือหนาก็ได้มาลูบหัวเธออย่างเอ็นดู

"ขอโทษนะที่ปล่อยไว้อยู่แบบนี้คนเดียว"

"ไม่หรอก มันเป็นเพราะฉันไม่ระวังตัวเอง"

ยามาโมโตะถอนปายใจเล็ก พอได้มาเจอกันเธอก็อยู่ในสภาพที่ดูไม่ได้ในหัวเขาตอนนี้นั้นอยากจะเก็บศพเจ้าคนที่ทำกับเธอจะตายแล้ว

"นายมาที่นี้ได้ยังไง"

"ก็มางานเลี้ยงไง555 นี้แหละงานของฉันที่ฉันบอก"

"งั้นหรอ นายพักที่ไหน"

"ก็โรงแรมหนะ"

"ฉันอยากไปหาจังแต่เสียดายพรุ่งนี้ฉันต้องไปเรียน"

"มาวันนี้เลยมั้ยหละ555ว่าไปไหน"

"โทษทีไม่ได้หรอก"

ทั้งสองที่ได้มาเจอหน้ากันตอนนี้ก็ได้พูดคุย หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน ยามาโมโตะยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาลูบต้นคอแก้เขิลเล็กๆก่อนจะพูดขึ้น

"ให้ฉันรูดซิบให้มั้ย"

"อื้ม รบกวนด้วยนะ"

ซาร่ายิ้มแล้วตอบเขาไปเธอจึงหันหลังให้เขา มือหนาจับซิบค่อยๆรูดขึ้น เขาแผ่นหลังที่ขาวเนียนน่าทิ้งรอยเอาแต่มันเป็นไปไม่ได้เขาจึงทำได้เพียงสัมผัส

"เสร็จแล้วหละ"

"ขอบใจนะ ฉันคืนเสื้อสูท"

"เข้าไปงานพร้อมกันเลยมั้ย"

ยามาโมโตะลุกขึ้นพร้อมกับส่งมือให้เธอ ถึงจะไม่ได้ทิ้งรอยไว้ก็ไม่ได้เสียดายเลยสักนิด...

"อื้ม"

เพราะยังไงแค่เธอได้อยู่เคียงเขาแค่นี้สำหรับเขาก็พอแล้ว ซาร่าเอื้อมมือไปจับที่มือของยามาโมโตะแล้วลุกขึ้นเดินไปพร้อมกับเขา

To be continued~♡

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น