White hawk

สวัสดีค่ะ ไรท์ไม่เเนะนำตัวอะไรมาก ขออภัยถ้าทำสิ่งใดพลาดไป ติดตามหน่อยเด้อออ

ตอนที่4 อดีตที่เเสนเจ็บปวด1

ชื่อตอน : ตอนที่4 อดีตที่เเสนเจ็บปวด1

คำค้น : ชายาตัวร้าย นิยายวาย White hawk

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2563 18:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่4 อดีตที่เเสนเจ็บปวด1
แบบอักษร

ยามเช้าเเสงเเดดที่เข้ามาปะทะเข้ากับร่างบางขี้เซาที่กำลังนอนอยู่เเต่กับไม่ยอมตื่นขึ้นมาเเต่กับเอาผ้าห่มคลุมโป่งทั้งตัวเเล้วก็หลับไปอีก 

"คุณชายเจ้าค่ะ ตื่นได้เเล้วเจ้าค่ะ"เสียงของหงเหมยปลุกเจ้าตัวขี้เซาที่นอนไม่ยอมตื่น 

"ตะวันส่องเเล้วนะเจ้าค่ะ"หงเหมยเขย่าตัวร่างบางให้ตื่นขึ้นมา 

"ไม่ตื่นใช่ไหมเจ้าคะ!?"ไม่ทันให้เว้นประโยค  

พรึบ!ตุบ! 

หงเหมยดึงผ้าห่มออก ทำให้ร่างบางขี้เซาร่วงลงจากเตียงนอนทันที 

"โอ้ย!ไอ้เชี้ย ใครทำกูว่ะ!?"ร่างบางตะโกนลั่น 

"ข้าเองเจ้าค่ะ"ร่างบางสะดุ้งโหยง ก่อนที่จะลุกขึ้นมายืน 

"เจ้ามีอะไร ไม่เห็นรึว่าข้ากำลังนอนอยู่!?"ผมโมโหใส่หงเหมย 

"อึก ข้าขอโทษเจ้าค่ะ ข้าไม่รู้"หงเหมยก้มหน้ามิงพื้นต่ำ 

"อืมม...ข้าขอนอนอีกหน่อยเถอะ ถ้ามีอะไรเเล้วข้าจะเรียกเอง ไปทำงานเจ้าต่อเถอะ"ผมโบกมือเป็นเชิงไล่ให้ไปจากตรงนี้ 

"เจ้าค่ะ"ก้มหน้ารับเล็กน้อย 

"เฮ้อ~ง่วงโว้ยยยยย!!!" 

ฟุบ~ 

"ค็อกฟี้~ค็อกฟี้~อืมมม..." 

ในความฝัน 

"อืมมม~"ผมลืมตาขึ้นมองรอบตัวที่มีเเต่ทุ่งดอกไม้เต็มไปหมดเเต่กับมีศาลาไม้ที่ตั้งไว้ตรงกลาง ผมเดินไปที่ศาลาทันทีเเล้วก็เจอกับผู้ชายคนที่เป็นคนถีบผมลงไปเกิดใหม่ 

"อ้าว!ตื่นเเล้วรึ?" 

"ถ้าไม่ตื่นเเเล้วจะละเมอเดินมาเองรึไงถามได้"ผมเดินไปนั่งตรงที่ว่างทันที 

"เจ้านี้กวนส่วนล่างจริงๆเลยนะ" 

"เเน่นอน"ผมตอบด้วยความภูมิใจ(?)(มันควรภูมิใจยังไงมิทราบ-_-:ไรท์) 

"นี้ก็เป็นครั้งที่2เเล้วที่ฉันเจอนาย ฉันยังไม่รู้จักชื่อนายเลย"ผมถามออกไป 

"หึ"มาห้งมาหึอะไรล่ะ 

"ข้าไม่บอกชื่อข้าให้เจ้าหรอก เดี๋ยวชื่อดีๆของช้าจะเสียหายหมด" 

"ทำอย่างกะตัวเองดีตายล่ะ ฉันหล่อกว่านายตัวเยอะ" 

"งั้นข้าให้เจ้าเเต่งชื่อข้า เอามะ..."ไม่ทันทีจะพูดขฝจบประโยค ผมก็พูดขึ้นทันที 

"นัว" 

โป๊ก! 

ก้อนมือกลมๆเขกที่หัวผมดังโป๊กทันที 

"อะไรเล่า!?"ผมตะโกนใส่ด้วยความไม่พอใจ 

"นั้นมันชื่อหมาเจ้า กล้าดียังไงเอามาตั้งชื่อข้า!!!" 

"รู้ได้ยังไง..."ผมก้มหน้าไม่พูดอะไรต่อทันที ตอนนี้รอบตัวผมเงียบไปหมด 

"อะไรที่เสียไปเเล้วไม่สามารถเอากลับคืนมาได้ เเล้วอย่าโทษว่าโลกนี้มันโหดร้าย อีกอย่างพระเจ้าก็ไม่ได้ผิดด้วย"ทำไมเขาพูดอย่างกะเข้าใจผม 

"อย่าโทษตัวเองอีก เพราะมันไม่ใช่ความผิดเจ้าซะหน่อย เเล้วเมื่อถึงเวลาเจ้าจะรู้เอง" 

"งั้นชื่อริวเป็นยังไง สั้นดี" 

"อืม"พยักหน้า 

"เเล้วชื่อมันมีความหมายว่าอะไรรึ"ริวยื่นหน้ามองผมอย่างลุ้น 

"ไม่รู้ เเต่ที่ประเทศไทยมีรายการผีอยู่เเล้วคนที่ชื่อริวเป็นคนมีสัมผัสพิเศษไง ขี้เกียจคิดเยอะ" 

"อ่าาา" 

"เเล้วนายมีอะไรถึงมาเข้าฝันฉันมิทราบ"ผมพูดน้ำเสีนงหงุดหงิด คนเขาจะหลับจะนอนได้เต็มที่กับต้องมานั่งปวดหัวเนี้ยนะ 

"เจ้าปราถนาต้องการสิ่งใด?" 

"อยากย้อนเวลากลับไปตั้งเเต่วันนั้น ก่อนที่ฉันจะเสียทุกอย่างไป" 

"หึ ไม่ได้หรอก ข้าเชื่อว่าเจ้าคงเข้าใจข้านะ"ริวเอือมมือมาขยี้ผมจนยุ่งเหยิงไปหมด 

"อืม"ผมยิ้มบางให้ 

"เอาล่ะ ในเมื่อเจ้าจะต้องทำภารกิจที่ข้ามอบหมายไปดังนั้น เจ้าจะได้รับพลังพิเศษที่คนอื่นไม่มีเเต่ข้าจะไม่เฉลยเจ้านะ^^"นิวยิ้มตาหยี 

"ไม่บอกเนี้ยนะ เเล้วฉันจะได้รับตอนไหน?" 

"ตอนที่เหมาะสม"คิ้วผมถึงกับกระตุกทันทีเเล้วมึงจะให้กูทำไหมว่ะเนี้ย 

"เเต่เจ้าต้องฝึกทุกอย่างภายในนี้เท่านั้น^^" 

"จะฝึกรึยัง!?" 

"เตรียมตัวได้เลย" 

"เเต่ถ้าฉันฝึกเสร็จนายช่วยให้ฉันเล่นเกมrovได้ไหม?"ผมฉีกยิ้มหวานให้ริวเป็นการอ้อนคนตรงหน้า 

"ไม่"สั้นๆได้ใจความ 

"หมายความว่ายังไงว่าไม่ได้ห้ะ!ฉันอุตส่าห์จะช่วยนะ!!!"ผมกระโดดข้ามไปกระชากคอคนตรงหน้าทันที 

"เฮ้อ~ถ้าข้าทำเจ้าจะยอม..."ริวยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เสียงเเหบพร่าอย่างหื่นกระหายกระซิบข้างหูของผมเบา 

"ยะ...ยอมอะไร!?" 

"ยอมเป็นภรรยาข้าไหมล่ะ หึๆ~"ริวกระซิบ ก่อนที่จะงับที่หูของผม 

พลั่ก 

"เชี้ยยย!!!ใครจะไปยอมเป็นเมียมึง กูผู้ชายทั้งชายทั้งเเท่งนะเว้ย!เเล้วใครสั่งให้มึงกัดหูกูมิทราบ!?" 

"ข้าพูดเล่นนิดเดียวเอง ทำเป็นสาววัยเเรกเเย้มไปได้"ริวยิ้มให้ก่อนที่จะเดินจากไป 

"ไอ้ชั่ววว~ไอ้เห็บหมา ไอ้ตะเข็บชายเเดน ไอ้!@$#%!&$*%"ผมโมโหจนด่าจะกลายเเร็ปเปอร์ไปเเล้วล่ะครับ 

"ข้าไปล่ะ ไว้พรุ่งนี้เจอกันไหม" 

"เห้ย!เดี๋ยวสิว่ะ" 

พรึบ 

ผมสะดุ้งตื่นชึ้นมาทันที 

"หงเหมยยย~~~"ผมเอ่ยเรียกหงเหมยเสียงอ่อยๆ 

"มาเเล้วเจ้าค่ะ!"หงเหมยรีบวิ่งมาทันที 

"กี่ยามเเล้ว?" 

"ยามซื่อ(09:00-10:59น.)เจ้าค่ะ" 

"งั้นเหรอ พาข้าไปอาบน้ำที"ผมลุกขึ้นจากเตียง 

"เจ้าค่ะ"หงเหมยเดินนำผมไปทันที 

"เจ้าออกไปเถอะ" 

"จะดีเหรอเจ้าค่ะ?ใกล้งานเเต่งเเล้วนะเจ้าค่ะ ให้ข้าอาบให้เถอะเจ้าค่ะ"หงเหมยนัยตาเป็นประกายวิบวับ 

"มะ..." 

"ไม่ได้นะเจ้าค่ะจะให้ตระกูลเสียชื่อไม่ได้ถ้าท่านฮูหยินรู้ท่านจะโกรธเอานะเจ้าค่ะ" 

"เฮ้อ~เเต่ข้าก็อายเป็นนะ"ผมหน้าขึ้นสีเเดงจางๆ 

"จะอายไปใยเจ้าค่ะ มาเถอะเจ้าค่ะ"ไม่ทันจะให้ร่างบางพูดต่อก็จับทอดเสื้อผ้าเเล้วจับขัดถูทันที 

"โอ๊ยยยย!!!เบาๆหน่อยสิหงเหมย โอ๊ยยยย!!!หยุดดดดดด" 

ภายในห้องของหยางซื่อหลานเต็มไปด้วยเสียงโหยหวน(?)คนใช้ที่เดินผ่านไปมาถึงกับขำกันตัวโก้งเมื่อได้ยินเสียงทกเถียงระหว่างคนใช้กับคุณชายที่เถียงกันเรื่องการจับขัดผิว 

กว่าจะอาบน้ำเสร็จตัวผมวิญญาณเเถบหลุดออกจากร่าง 

"หงเหมย" 

"เจ้าค่ะ" 

"ข้าจะออกไปตลาด"ผมลุกขึ้นยืน 

"เเต่ต้องไปขออนุญาติก่อนนะเจ้าค่ะ คุณชายจะได้นั่งเกวียนได้เจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าไปขออนุญาติให้นะเจ้าค่ะ"หงเหมยทำท่าจะลุกขึ้นไปขออนุญาติ 

"เดี๋ยว!"ผมรีบห้ามหงเหมยเอาไว้ 

"ถ้าเราขออนุญาติเเล้วนั่งเกวียนไปมันก็ไม่สนุกนะสิ ใช่ไหมล่ะ หึๆๆๆ"ผมหัวเราะออกมาอย่างชั่วร้าย(?) 

"เอ่อออ...จะดีเหรอเจ้าค่ะ" 

"ดีสิ!เราจะเเอบไปตลาดกันสองคน เจ้าว่าความคิดนี้ดีไหม เเต่ว่า..." 

"เเต่อะไรรึเจ้าค่ะ"หงเหมยยื่นหน้าออกมา 

"เราต้องปิดบังหน้าตาก่อนใช่ไหมล่ะ ถ้าข้าออกไปเเบบนี้คนอื่นก็จำข้าได้นะสิ งั้นเจ้าไปเอาหน้ากากอะไรก็ได้เเต่ของข้าขอเเบบไม่เหมือนผู้หญิงนะ"ต้องกำชับไว้ก่อนเดี๋ยวไปเอาหน้ากากที่มีลวดลายสวยงามมาเเล้วผมจะใส่ไม่ลง 

"เจ้าค่ะ สักครู่นะเจ้าค่ะ"พอหงเหมยออกไปผมก็เตรียมตัว เเต่กว่าที่ผมจะหาเงินได้เฮ้อ~เเทบตายดีนะที่คุณชายคนนี้มีเงินเยอะหน่อย 

"ข้ามาเเล้วเจ้าค่ะ"หงเหมยเดินเข้ามาก่อนที่จะยื่นหน้ากากสีดำปิดทั้งใบหน้าเหลือเเค่จมูกกับตาที่ช่วยหายใจเเละมองเห็นเท่านั้น ส่วนของหงเหมยเป็นสีขาวปิดเเค่ครึ่งบนเท่านั้น ความจริงผมก็อยากจะถามนะว่าไปเอามาจากไหนเเต่ช่างมันเถอะขอเเค่มีใส่ก็พอ  

"หงเหมย" 

"เจ้าคะ?"หงเหมยหันหน้ามามอง 

"เราจะเเอบออกไปทางไหนดี"ผมถามหงเหมยด้วยสีหน้าที่เเสดงถึงความคึกคะนองเต็มที่ เเหม~บอกว่าคึกคะนองเเล้วนึกถึงยังโอมเลย คึกคะนอง คึกคะนอง~ไม่เคยสนว่า ใครจะมองยังไง~ let's get it on,get it on,get it on กูไม่ยอม กูไม่ยอม~ไม่ว่าจะเจออะไร~คึกคะนอง คึกนอง~~~มีความสุขโว้ยยยย!!! 

"ทางด้านข้างจวนคุณชายใหญ่เจ้าค่ะ มีรูอยู่เจ้าค่ะเเต่ต้องระวังหน่อยนะเจ้าค่ะ เหมือนว่าจวนคุณชายใหญ่จะมีเเขกมา" 

"งั้นเรามาวาดเเผนกัน หงเหมยไปเอากระดาษมาข้าจะเริ่มวาดเเผนการของเราทันที โฮะๆๆๆ"ผมหัวเราะออกมา หงเหมยมองผมด้วยสายตาที่ขบขันกับความคิดของผมที่ฉลาดหลักเเหลม(?) 

"มาเเล้วเจ้าค่าาา~"หงเหมยวิ่งมาพร้อมกระดาษกับพู่กัน 

"หงเหมยเจ้าลองวาดจวนของท่านพี่ให้ข้าที เเล้ววาดด้วยว่าทางที่เราจะไปอยู่ทางไหนเเล้วเเขกที่มานั่งคุยอยู่ตรงไหน เริ่มได้!!!" 

ผ่านไป1เคอ(15นาที) 

 

"เสร็จเเล้วเจ้าค่ะ!"หงเหมยยิ้มอย่างภูมิใจ 

"ดีมากหงเหมย!"ผมยกมือขึ้นมาหงเหมยทำหน้างง 

"เอามือเจ้ามาทั้งสองข้างเเล้วตบที่มือข้า เอ้าเร็ว!"ตอนนี้ผมดีใจมาก เพราะมันเป็นครั้งเเรกที่ผมมีเพื่อนเล่นด้วยในรอบหลายปีมานี้ 

เเปะ! 

"อธิบายทีว่าเราจะไปได้ยังไง?"ผมนั่งตั้งใจฟังเเผนการของหงเหมย 

"ข้าคิดว่าเราน่าจะไปวันนี้ไม่ได้นะเจ้าค่ะ เพราะว่าคุณชายคงเห็นพื้นที่ว่างของด้านหลังใช่ไหมเจ้าค่ะเเต่ว่าเรารัดเข้าทางนั้นไม่ได้ เพราะคุณชายใหญ่ปิดทางเอาไว้เจ้าค่ะ" 

"งั้นเราก็ต้องผ่านหน้าจวนท่านพี่น่ะสิ" 

"ใช่เจ้าค่ะ!"ผมคิดหนักเลยทีนี้ มีเเขกมาด้วยงั้นก็... 

"หงเหมยพาข้าไปห้องครัวบัดเดี๋ยวนี้!"ผมยืนขึ้นอย่างภูมิใจ 

"โฮะๆๆๆๆๆๆ"ก่อนที่จะหัวเราะอย่างมีชัยออกมา 

'ข้าชักอยากไม่อยู่กับคุณชายเเล้วปวดหัวจริงๆ ไอ้เราตอนเเรกก็นึกว่าจะกับไปเป็นเดิมเเต่นี้เล่นซะข้าจับทางไม่ทันจริงๆ เฮ้อ~'หงเหมยได้เเต่ตัดพ้อในใจ 

ภายในห้องครัว 

"คะ...คุณชายมีอะไรหรือป่าว...ขะ...ขอรับ"ชายวัยกลางคนที่รับหน้าที่เป็นพ่อครัวประจำจวนเอ่ยเสียงสั่นๆ 

"เดี๋ยวจะใกล้ได้เวลาอาหารเที่ยงเเล้วใช่หรือไม่?" 

"ชะ...ใช่ขอรับ อีกประมาณ1ชั่วยามของรับ" 

"วันนี้ข้าจะทำอาหารเอง ข้าอยากทำให้ท่านเเม่ทาน ให้ทุกคนออกไปข้างนอกก่อนเถอะ"ผมโบกมือไล่ทุกคนออกไป เหลือเเค่ผมกับหงเหมยเท่านั้น 

"น้ำหน้าเเบบนี้จะทำอาหารเป็นเหรอ" 

"ใช่" 

"คุณชายเป็นคนที่ไม่เอาถ่านอะไรเลยด้วยซ้ำ ถ้าทำมีหวังครัวเเตกเเน่นอน ไม่รู้ว่าได้นิสัยใครมาทั้งนายใหญ่กับฮูหยินเเละก็ท่านรองเเม่ทัพเป็นคนดีเเท้" 

"ใช่ๆ" 

"ข้าเข้าใจเเล้วล่ะว่าทำไมท่านเเม่ทัพถึงเลือกคุณชายหลี่เฟยหลงมากกว่าคุณชายหยางซื่อหลานก็เพราะคุณชายเป็นที่เลวมากๆเลยล่ะ ลงทุนเเย่งคนรักมาจากคนอื่นได้ลงคอ ชั่วจริงๆเลยนะ" 

"ทุกอย่างที่เกิดขึ้นภายในจวนส่วนมากก็มาจากคุณชายทั้งสิ้น ความผิดทั้งหมดก็เป็นของคุณชาย ทั้งหมด"ผมได้ยินเสียงนินทาของพวกรับใช้ใหม่ ความจริงจะนินทาก็ไม่ว่าเเต่มันมีประโยคหนึ่งที่จี้ใจดำผม เเถมมันยังเป็นคำที่ผมไม่อยากได้ยินมากที่สุด 

"เด็กใหม่สินะ"ผมพูดออกมาก่อนที่จะหันหน้าไปทางผู้หญิงที่รวมกลุ่มอยู่3-4คน ตอนนี้ทั้งกลุ่มหน้าซีด 

"ข้าจะเตือนอะไรเจ้าไว้ก่อน จวนของพวกเราไม่ได้สั่งสอนให้นินทาว่าร้ายผู้เป็นนาย อีกอย่างข้าอยากจะถามพวกเจ้าว่าถ้าพวกเจ้าโดนว่าร้ายเเบบที่พวกเจ้าว่าร้ายใส่ข้า พวกเจ้าจะรู้สึกยังไง!?"พวกคนใช้เพียงก้มหน้าลงมองพื้น 

"พวกข้าขอโทษเจ้าค่ะ" 

"เอาเถอะข้าไม่ทำอะไรพวกเจ้าหรอก"ทุกคนเเสดงความงุนงง เพราะปกติเมื่อได้ยินทีไรต้องโดนทำโทษทุกที 

"ข้าอยากบอกกับทุกคนตรงนี้เลยว่า ข้าก็เป็นคนที่มีหัวใจเหมือนกันนะ จะว่าอะไรนึกถึงใจเขาใจเราบ้างเเค่นี้ข้าก็เหมือนตายทั้งเป็นอยู่เเล้ว พวกเจ้าจะตอกย้ำไปถึงเมื่อไร ไม่เคยมีใครเคยเข้าใจข้าเลยสักคน!!!อึก"ผมฟิวขาดนะตอนนี้ ผมรู้สึกถึงน้ำอุ่นๆที่ไหลจากตาผม พวกคนใช้ทั้งหมดตกใจเป็นอย่างมากที่คุณชายที่ชื่อว่าเป็นคนที่เหมือนคนไร้เลือดเนื้อ ชั่วร้าย กับร้องไห้ต่อหน้าทุกคน 

"อึก...จะเหยียบย้ำขะ...ข้าให้มิดกว่านี้พวกเจ้าก็ทำเถิด...อึก...ข้ามันก็เเค่คุณชายที่ชั่วช้าที่ไม่มีดีอะไรเลย...ฮือ...ยังไงข้ามันก็เลวที่สุดในใจพวกเจ้าอยู่เเล้วนี้...จะทำอะไรข้าก็เเล้วเเต่พวกเจ้าเลย!!!!!อึก"เมื่อผมระบายความในใจเสร็จเเล้วก็รีบวิ่งเข้าห้องครัวเเล้วปิดประตูทันที หงเหมยยืนอึ้งอยู่ข้างนอกกับคนใช้คนอื่นที่ยืนอึ้งกับความในใจของคุณชาย หงเหมยรู้สึกตัวกว่าคนอื่นก็รีบไปเคาะ 

ประตูทันที 

"คุณชายเจ้าค่ะออกมาเถิดเจ้าค่ะ อึก...ข้าเป็นห่วงนะเจ้าค่ะ...ฮือๆๆๆ...คุณชายเข้าค่ะ...อึก...ถ้าไม่มีใครรักคุณชาย ข้าจะเป็นคนที่รักคุณชายเพียงคนเดียวนะเจ้าค่ะ"หงเหมยร้องไห้ออกมาไม่อายใคร คนใช้คนยืนมองอยู่เงียบๆโดยเฉพาะพวกที่เป็นคนที่ทำให้คุณชายร้องไห้ออกมาตอนนี้นั่งนิ่งก้มหน้าเงียบ 

"หงเหมย!"ผมตะโกนออกไปจากห้อง 

"เจ้าค่ะ"หงเหมยตอบทันที 

"บอกให้ทุกคนไปทำงานได้เลย เดี๋ยวข้าจะทำอาหารเเทนเอง ปล่อยข้าไว้คนเดียวก่อน ถ้าข้าเสร็จเเล้วข้าจะเคาะประตูเรียกเอง ไปได้เเล้ว!"ผมตะโกนบอกขณะที่น้ำตาผมไหลไม่หยุด 

"พี่หงเหมยปล่อยคุณชายก่อนเถอะเจ้าค่ะ เเล้วเราค่อยมาใหม่"สาวใช้คนหนึ่งเอามือมาช่วยพยุงไหล่ของหงเหมยก่อนที่จะพากันเดินออกไป 

"ขอโทษครับ อึก...ฉันขอโทษ...ฮือๆๆ...มันไม่ใช่ความผิดผม...ขอโทษครับ..." 

"เหงา..."ประโยคนี้อีกเเล้วสุดท้ายก็ตัวคนเดียวตลอดสินะ อย่ายอมเเพ้สิเคน คนอย่างนายไม่เคยสนอะไรอยู่เเล้ว ผมปาดน้ำตาทิ้งให้หมดก่อนจะลุกขึ้นไปทำอาหารให้เสร็จทันเวลา 

ผมทำอาหารเสร็จเเล้วเเต่ผมกับไม่รู้สึกสนุกกับการทำอาหารครั้งนี้เลย ส่วนอาหารที่ผมทำก็เป็นพวกอาหารไทย ต้มยำกุ้ง ผัดเผ็ดหมู ต้มจืด ส่วนของหวานก็เป็นบัวลอยถึงเเม้ว่าวัตถุดิบ อุปกรณ์อาจจะไม่ครบตามสูตรเเต่ก็ถือว่าออกมาดี ผมทำได้เพียงเหมอมองอาหารด้วยสายตาที่ว่างเปล่า 

"เพราะผมคนเดียว"ผมเดินออกจากห้องครัวไปทันที ผมเห็นท่านพี่กับเเขกของท่านพี่ซึ่งผมไม่รู้ว่าใครเพราะเห็นไม่ชัดกำลังมุ่งหน้าไปที่จวนหลักเพื่อทานอาหาร ผมจึงหยิบหน้ากากออกมาเเล้วหยิบถุงเงินขึ้นมาดู ซึ่งถ้าใช้ดีๆก็อยู่ได้เป็นอาทิตย์ ผมเดินเข้าหายไปในพุ่มไม้เเละออกจากจวนไปทันที 

"คุณชายขอรับเสร็จเเล้วรึยังขอรับ ข้าจะเข้าไปเเล้วนะขอรับ"ทันทีที่เข้าไปเจอเพียงกับข้างที่ทำเสร็จเเล้ว เเล้วเจอเศากระดาษที่เขียนไว้เเค่ว่า 

"ไม่ต้องหาข้า ข้าพักผ่อนอยู่ไม่ต้องให้หงเหมยมาที่ห้องด้วยบอกว่าข้าอยากอยู่คนเดียว เพราะข้าคนเดียว" 

"พวกเจ้าที่อยู่ข้างนอกมาช่วยยกอาหารไปที" 

 

 

Hi~เป็นยังไงบ้างค่ะ สนุกกันบ้างไหม?ถ้าสนุกก็เม้นบอกด้วยนะคร้าาา~ช่วยลุ้นกันต่อด้วยว่าปมอะไรกันนะที่อยู่ในใจของเคนน้อยของเรา เจอกันวันพุธจร้าา~ 

TrueMoney Wallet : 0617375567 (ให้หรือไม่ให้แล้วแต่เลยจ้าไม่ต้องมากก็ได้ถ้าใครจะให้แค่5บาท1บาทไรท์ก็ดีใจมากแล้ว) 

ความคิดเห็น